Śumbha–Niśumbha-pīḍā and Devastuti to Durgā/Śivā (Names and Forms of the Devī)

Verse 1

ऋषिरुवाच । आसीच्छुम्भासुरो दैत्यो निशुंभश्च प्रतापवान् । त्रैलोक्यमोजसा क्रान्तं भ्रातृभ्यां सचराचरम्

ரிஷி கூறினார்— “சும்பன் என்னும் ஒரு தைத்யன் இருந்தான்; அவனுடைய வல்லமைமிகு சகோதரன் நிசும்பன். அந்த இரு சகோதரரும் தங்கள் ஆற்றல்-தேஜஸால் சராசரமெங்கும் உடைய மூவுலகையும் கைப்பற்றினர்।”

Verse 2

ताभ्याम्प्रपीडिता देवा हिमवन्तं समाययुः । जननीं सर्वभूतानां कामदात्रीं ववन्दिरे

அவர்களால் ஒடுக்கப்பட்ட தேவர்கள் ஹிமவானிடம் சென்றனர். அவர்கள் எல்லா உயிர்களின் தாயாகிய, விரும்பிய வரங்களை அளிப்பவளாகிய தேவியை வணங்கினர்.

Verse 3

देवा ऊचुः । जय दुर्गे महेशानि जयात्मीयजनप्रिये । त्रैलोक्यत्राणकारिण्यै शिवायै ते नमोनमः

தேவர்கள் கூறினர்— “ஜெயம், ஓ துர்கையே! ஜெயம், ஓ மகேஷானியே! ஜெயம், உன் பக்தர்களுக்கு அன்பானவளே! மூவுலகைக் காக்கும் சிவா தேவியே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।”

Verse 4

नमो मुक्तिप्रदायिन्यै पराम्बायै नमोनमः । नमः समस्तसंसारोत्पत्तिस्थित्यन्तकारिके

மோட்சம் அருளும் பராம்பைக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். உலகின் முழு ஓட்டத்தின் தோற்றம், நிலை, லயம் ஆகியவற்றை நிகழ்த்தும் தேவிக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 5

कालिकारूपसंपन्नो नमस्काराकृते नमः । छिन्नमस्तास्वरूपायै श्रीविद्यायै नमोस्तु ते

காளிகா உருவம் கொண்டவளே, வணக்கத்தின் வடிவானவளே உனக்கு நமஸ்காரம். சின்னமஸ்தா உருவான ஸ்ரீவித்யா தேவியே உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 6

भुवनेशि नमस्तुभ्यं नमस्ते भैरवाकृते । नमोस्तु बगलामुख्यै धूमावत्यै नमोनमः

ஓ புவனேசி! உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ பைரவ வடிவினளே! உமக்கு வணக்கம். பகலாமுகிக்கு நமோஸ்து; தூமாவதிக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः.

Verse 7

नमस्त्रिपुरसुन्दर्य्यै मातङ्गयै ते नमोनमः । अजितायै नमस्तुभ्यं विजयायै नमोनमः

திரிபுரசுந்தரி ரூபத்தில் உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; மாதங்கி ரூபத்திலும் உமக்கு நமோ நமः. அஜிதா (அஜேயா) உமக்கு நமஸ்காரம்; விஜயா ரூபத்தில் உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 8

जयायै मंगलायै ते विलासिन्यै नमोनमः । दोग्ध्रीरूपे नमस्तुभ्यं नमो घोराकृतेऽस्तु ते

ஜயா, மங்களா, விலாசினி ரூபங்களில் உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தோக்த்ரீ (கருணையைப் பாலென வழங்கும்) ரூபத்தில் உமக்கு நமஸ்காரம்; மேலும் உமது கோர, அச்சம்-பக்தி எழுப்பும் வடிவத்திற்கும் நமஸ்காரம் உண்டாகுக.

Verse 9

मनोऽपराजिताकारे नित्याकारे नमोनमः । शरणागतपालिन्यै रुद्राण्यै ते नमोनमः

மனத்தாலும் வெல்ல இயலாத, நித்திய ஸ்வரூபிணி உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாக்கும் ருத்ராணி, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः.

Verse 10

नमो वेदान्तवेद्यायै नमस्ते परमात्मने । अनन्तकोटिब्रह्माण्डनायिकायै नमोनमः

வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவளே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரமாத்ம ஸ்வரூபிணியே, உமக்கு நமஸ்தே. எண்ணற்ற கோடி பிரபஞ்சங்களின் நாயகியாய் இருப்பவளே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः.

Verse 11

इति देवैः स्तुता गौरी प्रसन्ना वरदा शिवा । प्रोवाच त्रिदशान्सर्वान्युष्माभिः स्तूयतेऽत्र का

இவ்வாறு தேவர்களால் போற்றப்பட்ட கௌரி—பிரசன்னமாய், மங்களமாய், வரமளிப்பவளாய்—அனைத்து திரிதசர்களிடமும் கூறினாள்: “இங்கே நீங்கள் யாரைத் துதிக்கிறீர்கள்?”

Verse 12

ततो गौरीतनोरेका प्रादुरासीत्कुमारिका । सोवाच मिषतां तेषां शिवशक्तिं परादरात्

அப்போது கௌரியின் உடலிலிருந்து ஒரு கன்னிகை வெளிப்பட்டாள். அவர்கள் வியப்புடன் நோக்கிக் கொண்டிருக்க, அவள் பரம ஆணையால் சிவசக்தியின் மகிமையை அறிவித்தாள்।

Verse 13

स्तोत्रं मे क्रियते मातः समस्तैः स्वर्गवासिभिः । निशुंभशुंभदैत्याभ्यां प्रबलाभ्यां प्रपीडितैः

“அம்மையே! வலிமைமிக்க நிசும்பன், சும்பன் என்ற இரு தைத்யர்களால் கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டுள்ள சொர்க்கவாசிகள் அனைவரும் எனக்கு ஸ்தோத்திரம் பாடுகின்றனர்।”

Verse 14

शरीरकोशाद्यत्तस्या निर्गता तेन कौशिकी । नाम्ना सा गीयते साक्षाच्छुंभासुरनिबर्हिणी

தன் உடல்-கோசத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதனால் அவள் ‘கௌசிகீ’ என்ற நாமத்தால் பாடப்படுகிறாள்; அவளே சாட்சாத் சும்பாசுரனை ஒழித்தவளாகப் புகழ்பெற்ற தேவி.

Verse 15

चैवोग्रतारिका प्रोक्ता महोग्रतारिकापि च । प्रादुर्भूता यतः सा वै मातंगीत्युच्यते भुवि

அவள் ‘உக்ரதாரிகா’ என்றும், ‘மஹோக்ரதாரிகா’ என்றும் கூறப்படுகிறாள்; மேலும் அவள் அந்த மூலத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதனால் உலகில் ‘மாதங்கி’ என அழைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 16

बभाषे निखिलान्देवान्यूयं तिष्ठत निर्भयाः । कार्यं वः साधयिष्यामि स्वतन्त्राहं विनाश्रयम्

அவன் எல்லா தேவர்களிடமும் கூறினான்—“நீங்கள் அஞ்சாது நில்லுங்கள். உங்கள் காரியத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்; நான் சுதந்திரன், யாருடைய ஆதரவும் எனக்குத் தேவையில்லை.”

Verse 17

इत्युक्त्वा सा तदा देवी तरसान्तर्हिताऽभवत् । चाण्डमुण्डौ तु तान्देवीमद्राष्टां सेवकौ तयोः

இவ்வாறு கூறியதும் அந்த தேவி உடனே விரைவாக மறைந்தாள். ஆனால் சாண்டன், முண்டன் என்ற இரு சேவகர்களும் அந்த தேவியைப் பார்த்தனர்.

Verse 18

दृष्ट्वा मनोहरं तस्या रूपं नेत्रसुखावहम् । पेततुस्तौ धरामध्ये नष्टसंज्ञौ विमोहितौ

கண்களுக்கு இன்பம் தரும் அவளுடைய மனம்கவரும் ரூபத்தைப் பார்த்ததும், அவர்கள் இருவரும் மண்ணில் விழுந்தனர்—மயக்கத்தில், உணர்வு இழந்து.

Verse 19

गत्वा व्याजह्रतुः सर्वं राज्ञे वृत्तान्तमादितः । दृष्टा काचिन्मया पूर्वा नारी राजन्मनोरमा

அங்கு சென்று அவர்கள் அரசனிடம் தொடக்கம் முதல் முழு நிகழ்வையும் அறிவித்தனர்— “அரசே, முன்பு நான் மனம் கவரும் அழகிய ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்.”

Verse 20

हिमवच्छिखरे रम्ये संस्थिता सिंहवाहिनी । समन्ताद्देवकन्याभिः सेविता बद्धपाणिभिः

இமயத்தின் இனிய சிகரத்தில் சிங்கவாகினி தேவியார் வீற்றிருந்தார். சுற்றிலும் கரம் கூப்பி பணிவுடன் சேவை செய்யும் தேவகன்னியர் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 21

कुरुते पादसंवाहं काचित्संस्कुरुते कचान् । पाणिसंवाहनं काचित्काचिन्नेत्राञ्जनं न्यधात्

ஒருத்தி பாதங்களை மெல்ல மசாஜ் செய்தாள்; மற்றொருத்தி கூந்தலைச் சீரமைத்தாள். ஒருத்தி கைகளைத் தேய்த்தாள்; இன்னொருத்தி கண்களில் அஞ்சனம் இட்டாள்.

Verse 22

काचिद् गृहीत्वा हस्तेनादर्शं दर्शयते मुखम् । नागवल्लीं ददात्येका लवंगैलादिसंयुताम्

ஒருத்தி கையில் கண்ணாடியை எடுத்துக் கொண்டு முகத்தைக் காட்டினாள். இன்னொருத்தி கிராம்பு, ஏலக்காய் முதலிய மணப்பொருள்கள் கலந்த நாகவல்லி (வெற்றிலை) அளித்தாள்.

Verse 23

पतद्ग्रहं करे कृत्वा स्थिता काचित्सखी पुरः । भूषयत्यखिलांगानि काचिद्भूषाम्बरादिभिः

ஒரு தோழி முன்னால் நின்று கையில் ஆடையைப் பிடித்திருந்தாள். இன்னொருத்தி அணிகலன்கள், நல்வஸ்திரங்கள் முதலியவற்றால் முழு உடலையும் அலங்கரித்தாள்.

Verse 24

कदलीस्तंभजंघोरुः कीरनासाऽहिदौर्लता । रणन्मञ्जीरचरणा रम्यमेखलया युता

அவளுடைய கால் மடங்குகளும் தொடைகளும் மென்மையான வாழைத்தண்டு போல; மூக்கு கிளியின் அலகுபோல்; கரங்கள் நளினமான கொடிபோல்; சலசலக்கும் சிலம்பணிந்த பாதங்கள் இனிய ஒலி எழுப்பின—அவள் அழகிய மேகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।

Verse 25

लसत्कस्तूरिकामोदमुक्ताहारचलस्तनी । ग्रैवेयकलसद्ग्रीवा ललन्तीदाममण्डिता

ஒளிரும் கஸ்தூரி மணம் நிறைந்த முத்துமாலை அவளது மார்பில் தங்கியதால், அவளின் ஸ்தனங்கள் மெதுவாக அசைந்தன; அவளது கழுத்து பிரகாசிக்கும் கிரைவேய மாலையால் ஒளிர்ந்தது; நெற்றியில் அழகிய தாமமாலையால் அவள் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।

Verse 26

अर्द्धचन्द्रधरा देवी मणिकुण्डलधारिणी । रम्यवेणिर्विंशालाक्षी लोचनत्रयभूषिता

தேவி அரைச்சந்திரத்தைத் தாங்கி, மணிக்குண்டலங்களை அணிந்தவள். அழகிய சடை அலங்காரத்துடன், விரிந்த ஒளிமிகு கண்களுடன், திரிநேத்திரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 27

साक्षरा मालिकोपेता पणिराजितकंकणा । स्वर्णोर्मिकांगुलिर्भ्राजत्पारिहार्य्यलसत्करा

அவளுடைய கைகளில் எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்ட மங்கள மாலைகள் இருந்தன; மணிக்கட்டுகளில் ஒளிரும் வளையல்கள் அழகூட்டின. பொன் மோதிரங்களால் விரல்கள் மின்ன, பொருத்தமான ஆபரணங்கள் கைகளில் பிரகாசித்தன.

Verse 28

शुभवस्त्रावृता गौरी पद्मासनविराजिता । काश्मीरबिन्दुतिलका चन्द्रालंकृतमस्तका

கௌரி மங்களமான ஆடைகளால் மூடப்பட்டு, தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து ஒளிர்ந்தாள். நெற்றியில் குங்கும-கேசரப் புள்ளிகளுடன் திலகம் இருந்தது; தலையில் சந்திரன் அலங்காரமாகத் திகழ்ந்தான்.

Verse 29

तडिद्द्युतिर्महामूल्याम्बर चोलोन्नमत्कुचा । भुजैरष्टाभिरुत्तुंगैर्धारयन्ती वरायुधान्

அவள் மின்னலின் ஒளிபோல் பிரகாசித்தாள்; அவளின் மிகமதிப்பான ஆடைகளும் மேலாடையும் உயர்ந்த மார்பழகை மேலும் அலங்கரித்தன. எட்டு உயர்ந்த கரங்களால் சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கி, அச்சமூட்டும் காவல் தெய்வவடிவமாக வெளிப்பட்டாள்.

Verse 30

तादृशी नासुरी नागी न गन्धर्वी न दानवी । विद्यते त्रिषु लोकेषु यादृशी सा मनोरमा

அவள்போன்ற அசுரி இல்லை, நாகி இல்லை, கந்தர்வி இல்லை, தானவி இல்லை—மூன்று உலகங்களிலும்—அந்த மனம்கவரும் ‘மனோரமா’க்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை.

Verse 31

तस्मात्संभोगयोग्यत्वं तस्यास्त्वय्येव शोभते । नारीरत्नं यतः सा वै पुंरत्नं च भवान्प्रभो

ஆகவே அவளின் புனித இணைவு-தகுதி உண்மையில் உன்னிடமே ஒளிர்கிறது. ஏனெனில் அவள் நாரி-ரத்தினம்; நீர், பிரபுவே, புருஷ-ரத்தினம்.

Verse 32

इत्युक्तं चण्डमुण्डाभ्यां निशम्य स महासुरः । दूतं सुग्रीवनामानं प्रेषयामास तां प्रति

சண்ட-முண்டர் கூறியவற்றைக் கேட்ட அந்த மகா அசுரன் ‘சுக்ரீவன்’ என்னும் தூதனை அவளிடம் அனுப்பினான்.

Verse 33

गच्छ दूत तुषाराद्रौ तत्रास्ते कापि सुन्दरी । सा नेतव्या प्रयत्नेन कथयित्वा वचो मम

“செல், தூதனே, துஷார மலைக்கு. அங்கே ஒரு அழகிய பெண் இருக்கிறாள். என் வார்த்தைகளை அவளிடம் சொல்லி, முயற்சியுடன் அவளை இங்கே கொண்டு வா.”

Verse 34

इति विज्ञापितस्तेन सुग्रीवो दानवोत्तमः । गत्वा हिमाचलं प्राह जगदम्बां महेश्वरीम्

இவ்வாறு அவனால் அறிவிக்கப்பட்ட தானவர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன் ஹிமாசலத்திற்குச் சென்று ஜகதம்பா மகேஸ்வரியை வணங்கி உரைத்தான்।

Verse 35

दूत उवाच । देवि शुंभासुरो दैत्यो निशुंभस्तस्य चानुजः । विख्यातस्त्रिषु लोकेषु महा बलपराक्रमः

தூதன் கூறினான்—தேவி! சும்பாசுரன் என்னும் தைத்தியனும் அவனுடைய இளையவன் நிசும்பனும் மூன்று உலகங்களிலும் மாபெரும் வலமும் வீரமும் கொண்டவர்களெனப் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 36

चारोहं प्रेषितस्तेन सन्निधिन्ते समागमम् । स यज्जगौ सुरेशानि तत्समाकर्णयाधुना

“நான் அவனால் அனுப்பப்பட்ட உளவாளி; உங்கள் சன்னிதிக்கு வந்துள்ளேன். ஓ தேவர்களுடைய தலைவர்களே! அவன் சொன்னதை இப்போது என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.”

Verse 37

इन्द्रादीन्समरे जित्वा तेषां रत्नान्यपाहरम् । देवभागं स्वयं भुञ्जे यागे दत्तं सुरादिभिः

இந்திரன் முதலிய தேவர்களைப் போரில் வென்று அவர்களின் ரத்தினங்களைப் பறித்தேன். யாகத்தில் தேவர்கள் முதலியோர் அளித்த தேவபாகத்தை நான் தானே அனுபவிக்கிறேன்.

Verse 38

स्त्रीरत्नं त्वामहं मन्ये सर्वरत्नोपरि स्थितम् । सा त्वं ममानुजं मां वा भजतात्कामजै रसैः

நீ பெண்களுள் ஒரு ரத்தினம்; எல்லா செல்வங்களுக்கும் மேலாக நிற்பவள் என்று நான் கருதுகிறேன். ஆகவே உன் விருப்பப்படி என் இளைய சகோதரனையோ என்னையோ ஏற்று, காதலால் பிறக்கும் இன்பங்களில் மகிழ்வாயாக.

Verse 39

इति दूतोक्तमाकर्ण्य वचनं शुंभभाषितम् । जगाद सा महामाया भूतेशप्राणवल्लभा

தூதன் கூறிய—சும்பனின் சார்பான—வார்த்தைகளை கேட்டதும், பூதேஷன் (சிவன்) உயிர்க்கினியவளான அந்த மகாமாயை பதிலளித்தாள்.

Verse 40

देव्युवाच । सत्यं वदसि भो दूत नानृतं किंचिदुच्यते । परन्त्वेका कृता पूर्वं प्रतिज्ञा तान्निबोध मे

தேவி கூறினாள்—ஓ தூதா, நீ உண்மையே சொல்கிறாய்; சிறிதும் பொய் இல்லை. ஆனால் முன்பு நான் செய்த ஒரே ஒரு விரத-பிரதிஞ்ஞை உள்ளது; அதை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.

Verse 41

यो मे दर्पं विधुनुते यो मां जयति संगरे । उत्सहे तमहं कर्तुं पतिं नान्यमिति ध्रुवम्

எவன் என் அகந்தையை அகற்றுகிறானோ, எவன் போரில் என்னை வெல்லுகிறானோ—அவனையே நான் கணவராக ஏற்கிறேன்; வேறு யாரையும் அல்ல, இது உறுதி।

Verse 42

स त्वं कथय शुंभाय निशुंभाय वचो मम । यथा युक्तं भवेदेवं विदधातु तथाऽत्र सः

ஆகையால் நீ சும்பனுக்கும் நிசும்பனுக்கும் என் வார்த்தைகளைச் சொல். எது எவ்வாறு உரியதோ, பொருத்தமோ, இங்கே அவன் அதேபடி ஏற்பாடு செய்யட்டும்।

Verse 43

इत्थं देवीवचः श्रुत्वा सुग्रीवो नाम दानवः । राज्ञे विज्ञापयामास गत्वा तत्र सविस्तरम्

இவ்வாறு தேவியின் சொற்களை கேட்ட சுக்ரீவன் என்னும் தானவன் அங்கே சென்று அரசனிடம் அந்த நிகழ்வை விரிவாக அறிவித்தான்।

Verse 44

अथ दूतोक्तमाकर्ण्य शुंभो भैरवशासनः । धूम्राक्षं प्राह सक्रोधः सेनान्यं बलिनां वरम्

அப்போது பைரவனின் ஆணையால் ஆளும் சும்பன், தூதன் கூறிய செய்தியைக் கேட்டவுடன் கோபத்துடன், வலிமைமிக்கோரில் முதன்மையான சேனாதிபதி தூம்ராக்ஷனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 45

हे धूम्राक्ष तुषाराद्रौ वर्तते कापि सुन्दरी । तामानय द्रुतं गत्वा यथा यास्यति सात्र वै

ஓ தூம்ராக்ஷா! துஷார மலைமேல் ஓர் அபூர்வ அழகிய கன்னி வாழ்கிறாள். நீ உடனே அங்கே சென்று விரைவாக அவளை இங்கே கொண்டு வா; அவள் நிச்சயமாக இவ்விடத்திற்கே வரட்டும்.

Verse 46

तस्या आनयने भीतिर्न कार्य्याऽसुरसत्तम । युद्धं कार्यं प्रयत्नेन यदि सा योद्धुमिच्छति

அசுரர்களில் சிறந்தவனே, அவளை இங்கே கொண்டு வருவதில் அஞ்ச வேண்டாம். அவள் போரிட விரும்பினால், முழு முயற்சியுடன் போர் செய்।

Verse 47

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां धूम्रलोचन चण्डमुण्डरक्तबीजवधो नाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் “தூம்ரலோசனன், சண்ட-முண்டன் மற்றும் ரக்தபீஜன் வதம்” எனும் நாற்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 48

भर्तुर्ममान्तिकं गच्छ नोचेत्त्वां घातयाम्यहम् । पुष्ट्याऽसुराणां सहितः सहस्राणां नितंबिनि

என் கணவரின் அருகே உடனே செல்; இல்லையெனில் உன்னை கொல்லச் செய்வேன். ஓ அழகிய இடையுடையவளே, நான் புஷ்டியுடன் ஆயிரக்கணக்கான அசுரர்களோடு இருக்கிறேன்।

Verse 49

देव्युवाच । दैत्यराट्प्रेषितो वीर हंसि चेत्किं करोमि ते । परन्त्वसाध्यं गमनं मन्ये संग्राममन्तरा

தேவி கூறினாள்—ஓ வீரனே, தைத்யராஜன் உன்னை அனுப்பி நீ என்னை வதம் செய்ய எண்ணினால், நான் உனக்காக என்ன செய்ய முடியும்? ஆனால் போர் இன்றிப் புறப்படுதல் இயலாதது என நான் கருதுகிறேன்।

Verse 50

इत्युक्तस्तामन्वधावद्दानवो धूम्रलोचनः । हुंकारोच्चारणेनैव तन्ददाह महेश्वरी

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தானவன் தூம்ரலோசனன் அவளைத் தொடர்ந்து ஓடினான்; ஆனால் மகேஸ்வரி ‘ஹும்’ என்ற ஒலியை மட்டும் உச்சரித்ததாலேயே அவனை எரித்து சாம்பலாக்கினாள்।

Verse 51

ततः प्रभृति सा देवी धूमावत्युच्यते भुवि । आराधिता स्वभक्तानां शत्रुवर्गनिकर्तिनी

அந்த நாள்முதல் அந்த தேவி பூமியில் ‘தூமாவதி’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; அவளை ஆராதித்தால் தன் பக்தர்களின் பகைவர் கூட்டத்தை அழிப்பவளாகிறாள்।

Verse 52

धूम्राक्षे निहते देव्या वाहनेनातिकोपिना । चर्वितास्तद्गणास्सर्वेऽपलायन्तावशेषिताः

தேவி தூம்ராக்ஷனை வதம் செய்தபின், மிகக் கோபமுற்ற அவளது வாகனம் அவனுடைய எல்லா கணங்களையும் நசுக்கி மென்று விழுங்கியது; எஞ்சியவர்கள் ஓடிப் போனார்கள்।

Verse 53

इत्थं देव्या हतं दैत्यं श्रुत्वा शुंभः प्रतापवान् । चकार बहुलं कोपं सन्दष्टोष्ठपुटद्वयः

தேவியால் அந்த தைத்யன் இவ்வாறு வதம் செய்யப்பட்டான் என்று கேட்டதும், வீரமும் பெருமையும் உடைய சும்பன் கடும் கோபத்தில் கொதித்து, இரு உதடுகளையும் இறுக்கமாகக் கடித்துக் கொண்டான்।

Verse 54

चण्डं मुंडं रक्तबीजं प्रैषयत्क्रमतोऽ सुरान् । तेपि चाज्ञापिता दैत्या ययुर्यत्राम्बिका स्थिता

அவன் முறையே சண்டன், முண்டன், ரக்தபீஜன் ஆகிய அசுரர்களை அனுப்பினான். ஆணை பெற்ற அந்த தைத்யர்களும் அம்பிகை இருந்த இடத்திற்கே சென்றனர்।

Verse 55

सिंहारूढा भगवतीमणिमादिभिराश्रिताम् । भासयंती दिशो भासा दृष्ट्वोचुर्द्दानवर्षभाः

சிங்கமேல் அமர்ந்து, மணிமுத்து முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தன் ஒளியால் திசைகளைப் பிரகாசப்படுத்தும் பகவதியைப் பார்த்து, தானவர்களில் முதன்மையோர் பேசினர்.

Verse 56

हे देवि तरसा मूलं याहि शुंभनिशुंभयोः । अन्यथा घातयिष्यामः सगणां त्वां सवाहनाम्

தேவி! உடனே சும்ப-நிசும்பரின் மூலத்திடத்திற்குச் செல். இல்லையெனில் உன்னை உன் கணங்களுடனும் உன் வாகனத்துடனும் சேர்த்து நாங்கள் கொல்வோம்.

Verse 57

वृणीष्व तं पतिं वामे लोकपालादिभिः स्तुतम् । प्रपत्स्यसे महानंदं देवानामपि दुर्लभम्

மென்மையானவளே! லோகபாலர்கள் முதலிய தேவர்கள் போற்றும் அந்த ஆண்டவனை கணவராகத் தேர்ந்தெடு. அவரிடம் சரணடைந்தால் தேவர்களுக்கும் அரிதான பேரானந்தத்தை நீ அடைவாய்.

Verse 58

इत्युक्तमाकलय्याम्बा स्मयित्वा परमेश्वरी । उदाजहार सा देवी सूनृतं रसवद्वचः

இவ்வாறு கூறியதை உணர்ந்த பரமேஸ்வரி அம்பா உமா புன்னகைத்தாள்; பின்னர் அந்த தேவி உண்மையான, இனிய, ரசமிகு சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 59

देव्युवाच । अद्वितीयो महेशानः परब्रह्म सदाशिवः । यत्तत्त्वन्न विदुर्वेदा विष्ण्वादीनां च का कथा

தேவி கூறினாள்—மஹேசானன் சதாசிவன் இரண்டற்றவன்; அவனே பரப்ரஹ்மம். அவன் தத்துவத்தை வேதங்களும் அறியாது; அப்படியிருக்க விஷ்ணு முதலியோரின் கதையென்ன?

Verse 60

तस्याहं प्रकृतिः सक्ष्मा कथमन्यं पतिम्वृणे । सिंही कामातुरा नैव जम्बुकं वृणुते क्वचित्

நான் அவருடைய நுண்ணிய பிரகృతి—சக்தி-ஸ்வரூபிணி; பிற கணவரை நான் எவ்வாறு தேர்வேன்? காமத்தால் துடிக்கும் சிங்கியும் எப்போதும் நரியைத் தேர்ந்தெடுக்காது।

Verse 61

करेणुर्गर्दभं नैव द्वीपिनी शशकं न वा । मृषा वदत भो दैत्यो मृत्युव्यालनियंत्रिताः

பெண் யானை கழுதையுடன் சேராது; புலிப்பெண்ணும் முயலுடன் சேராது. ஓ தைத்யா, நீ பொய் பேசுகிறாய்; உன் சொற்கள் மரணம் எனும் பாம்பால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவை, ஆகவே அவை உண்மையாய் நிலைக்காது।

Verse 62

यूयं प्रयात पातालं युध्यध्वं शक्तिरस्ति चेत् । इति क्रोधकरं वाक्यं श्रुत्वोचुस्ते परस्परम्

“நீங்கள் பாதாளத்திற்குச் செல்லுங்கள்; வலிமை இருந்தால் போரிடுங்கள்!”—எனக் கோபம் எழுப்பும் சொற்களை கேட்டதும், அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்து பேசினர்।

Verse 63

अबलां मनसि ज्ञात्वा न हन्मो भवतीं वयम् । अथो स्थिरैहि पञ्चास्ये युद्धेच्छा मानसेऽस्ति चेत्

நீ பெண் (அபலை) என்று மனத்தில் அறிந்து, நாம் உன்னை வதம் செய்யமாட்டோம். ஆனால், ஓ பஞ்சமுகனே! உன் உள்ளத்தில் போராசை உறுதியாக இருந்தால், திடமாக நில்லு.

Verse 64

तेषामेवं विवदतां कलहः समवर्द्धत । ववृषु समरे बाणा उभयोर्द्दलयोश्शिताः

இவ்வாறு அவர்கள் வாதாடிக் கொண்டிருக்க, அவர்களின் சண்டை நாளடைவில் பெருகியது. பின்னர் போர்க்களத்தில் இரு படைகளிலிருந்தும் கூரிய அம்புகள் மழைபோல் பொழிந்தன.

Verse 65

एवं तैः समरं कृत्वा लीलया परमेश्वरी । जघान चण्डमुण्डाभ्यां रक्तबीजं महासुरम्

இவ்வாறு அவர்களுடன் போர் செய்து, பரமேஸ்வரி விளையாட்டுபோலச் செய்து, சண்டன் மற்றும் முண்டன் மூலம் மகாசுரன் ரக்தபீஜனை வதம் செய்தாள்।

Verse 66

द्वेषबुद्धिं विधायापि त्रिदशस्थितयोऽप्यमी । अन्तेऽप्रापन्परं लोकं यंल्लोकं यान्ति तज्जनाः

தேவர்களிடையே நிலைபெற்றிருந்தும் அவர்கள் வெறுப்பு மனத்தை வளர்த்திருந்தார்கள்; ஆயினும் இறுதியில், அவனது பக்தர்கள் அடையும் அதே பரம லோகத்தையே அவர்கள் அடைந்தனர்।