पानीयदान-प्रपादान-वापीकूपतडाग-निर्माण-प्रशंसा (Praise of Water-Gift and the Construction of Wells and Tanks)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । पानीयदानं परमं दानानामुत्तमं सदा । सर्वेषां जीवपुंजानां तर्पणं जीवनं स्मृतम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—பானநீர்தானம் பரமம்; தானங்களில் எப்போதும் உத்தமம். எல்லா உயிர்கூட்டங்களுக்கும் நீரால் திருப்தி அளிப்பதே வாழ்க்கை என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 2

प्रपादानमतः कुर्यात्सुस्नेहादनिवारितम् । जलाश्रयविनिर्माणं महानन्दकरं भवेत्

ஆகையால் அன்பு நிறைந்த பக்தியுடன், எந்தத் தடையுமின்றி, நீரிடத்தில் பாதம் வைக்கப் பாதபீடம் அமைக்க வேண்டும். நீராச்ரயம் (நீர்த்தேக்கம்/நீர்ப்பந்தல்) அமைத்தல் பேரானந்தமும் புண்ணியமும் தரும்.

Verse 3

इह लोके परे वापि सत्यं सत्यं न संशयः । तस्माद्वापीश्च कूपांश्च तडागान्कारयेन्नरः

இவ்வுலகிலோ மறுவுலகிலோ—இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை. ஆகவே மனிதன் படிக்கிணறு (வாபி), கிணறு, குளம் ஆகியவற்றை அமைக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

अर्द्धं पापस्य हरति पुरुषस्य विकर्मणः । कूपः प्रवृत्तपानीयः सुप्रवृत्तस्य नित्यशः

தவறான செயலில் வீழ்ந்த மனிதனின் பாவத்தின் பாதியை, ஓடிவரும் குடிநீர் வழங்கும் கிணறு அகற்றும்; என்றும் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்க்கு அதே கிணறு எப்போதும் புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 5

सर्वं तारयते वंशं यस्य खाते जलाशये । गावः पिबंति विप्राश्च साधवश्च नरास्सदा

யார் தோண்டிய நீர்த்தேக்கத்தில் எப்போதும் பசுக்கள், பிராமணர்கள், சாதுக்கள் மற்றும் மக்கள் நீர் அருந்துகிறார்களோ, அவர் தம் முழு வம்சத்தையும் கரை சேர்க்கிறார்.

Verse 6

निदाघकाले पानीयं यस्य तिष्ठत्यवारितम् । सुदुर्गं विषमं कृच्छ्रं न कदाचिदवाप्यते

கோடை வெப்பத்தில் யாரிடம் குடிநீர் தடையின்றி கிடைக்கிறதோ, அவர் எந்நாளும் கடக்க அரிய, சீரற்ற, துயரமிகு வேதனைப் பாதையை அடைவதில்லை.

Verse 7

तडागानां च वक्ष्यामि कृतानां ये गुणाः स्मृता । त्रिषु लोकेषु सर्वत्र पूजितो यस्तडागवान्

இப்போது கட்டப்பட்ட குளங்களின் நினைவில் கூறப்பட்ட நற்பண்புகளை நான் விளக்குகிறேன். தர்மத்திற்காகக் குளம் அமைத்தவன் மூன்று உலகங்களிலும் எங்கும் போற்றப்படுவான்.

Verse 8

अथवा मित्रसदने मैत्रं मित्रार्तिवर्जितम् । कीर्तिसंजननं श्रेष्ठं तडागानां निवेशनम्

அல்லது நண்பனின் இல்லத்தில் நண்பருக்கு துன்பம் தராத நட்பை நிலைநாட்டுக. ஆனால் எல்லாவற்றிலும் சிறந்தது குளங்களை நிறுவுதல்; அது உயர்ந்த கீர்த்தியை உண்டாக்கும்.

Verse 9

धर्मस्यार्थस्य कामस्य फलमाहुर्मनीषिणः । तडागं सुकृते येन तस्य पुण्यमनन्तकम्

தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றிற்கு பலன் தருவது தடாகம் என ஞானிகள் கூறுவர். புண்ணியமாக தடாகம் அமைப்பவனுக்கு அளவற்ற புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 10

चतुर्विधानां भूतानां तडागः परमाश्रयः । तडागादीनि सर्वाणि दिशन्ति श्रियमुत्तमाम्

நான்கு வகை உயிர்களுக்கும் தடாகம் உயர்ந்த அடைக்கலம். தடாகம் முதலான நீர்ப்பணிகள் உத்தம செல்வமும் மங்களமும் அளிக்கும்.

Verse 11

देवा मनुष्या गन्धर्वाः पितरो नागराक्षसाः । स्थावराणि च भूतानि संश्रयंति जलाशयम्

தேவர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பித்ருக்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள்—அசையா உயிர்களும் கூட—நீர்த்தேக்கத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां तपोमाहात्म्यवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் ‘தபோமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 13

शरत्काले तु सलिलं तडागे यस्य तिष्ठति । गोसहस्रफलं तस्य भवेन्नैवात्र संशयः

சரத் காலத்தில் யாருடைய குளத்தில் நீர் நிலைத்திருப்பதோ, அவருக்கு ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 14

हेमन्ते शिशिरे चैव सलिलं यस्य तिष्ठति । स वै बहुसुवर्णस्य यज्ञस्य लभते फलम्

ஹேமந்தம், சிசிரம் காலங்களில் யாரிடம் நீர் சேமித்து நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர் மிகுந்த பொன்னால் செய்யப்பட்ட யாகத்தின் பலனை அடைவார்।

Verse 15

वसंते च तथा ग्रीष्मे सलिलं यस्य तिष्ठति । अतिरात्राश्वमेधानां फलमाहुर्मनीषिणः

வசந்தமும் கோடையும் காலங்களிலும் யாருடைய நீர்த்தேக்கத்தில் நீர் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவருக்கு அதிராத்திரமும் அச்வமேதமும் செய்த பலன் உண்டென்று ஞானிகள் கூறுவர்।

Verse 16

मुने व्यासाथ वृक्षाणां रोपणे च गुणाञ्छृणु । प्रोक्तं जलाशयफलं जीवप्रीणनमुत्तमम्

முனி வியாசரே! இப்போது மரநடுகையின் நற்குணங்களையும் கேளுங்கள். நீர்த்தேக்கம் அமைப்பதன் பலன் மிக உயர்ந்தது என்று கூறப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் அது எல்லா உயிர்களையும் சிறப்பாகத் திருப்தி செய்து போஷிக்கிறது।

Verse 17

अतीतानागतान्सर्वान्पितृवंशांस्तु तारयेत् । कांतारे वृक्षरोपी यस्तस्माद्वृक्षांस्तु रोपयेत्

வனாந்தரத்தில் மரங்களை நடுபவன், கடந்தவர்களும் வரவிருப்பவர்களும் ஆகிய முழுப் பித்ரு வம்சத்தையும் கரை சேர்க்கிறான்; ஆகவே நிச்சயமாக மரங்களை நட வேண்டும்।

Verse 18

तत्र पुत्रा भवंत्येते पादपा नात्र संशयः । परं लोकं गतस्सोऽपि लोकानाप्नोति चाक्षयान्

அங்கே அந்த மரங்களே அவனுக்குப் புதல்வர்களாக ஆகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. அவன் மேலுலகத்திற்குச் சென்றபின்பும் அழியாத உலகங்களை அடைகிறான்।

Verse 19

पुष्पैस्सुरगणान्सर्वान्फलैश्चापि तथा पितॄन् । छायया चातिथीन्सर्वान्पूजयंति महीरुहाः

தங்கள் மலர்களால் பெரிய மரங்கள் எல்லா தேவர்களையும், தங்கள் கனிகளால் பித்ருக்களையும், தங்கள் நிழலால் எல்லா விருந்தினர்களையும் பூஜிக்கின்றன—இவ்வாறு அவை தானமாகிய யாகத்தை இடையறாது நடத்துகின்றன।

Verse 20

किन्नरोरगरक्षांसि देवगंधर्वमानवाः । तथैवर्षिगणाश्चैव संश्रयंति महीरुहान्

கின்னரர், நாகர், இராட்சசர்; அதுபோல தேவர், கந்தர்வர், மனிதர்—மேலும் ரிஷிகணங்களும்—மாபெரும் மரங்களைச் சரணடைகின்றனர்।

Verse 21

पुष्पिताः फलवंतश्च तर्पयंतीह मानवान् । इह लोके परे चैव पुत्रास्ते धर्मतः स्मृताः

மலர்ந்து கனியளிக்கும் தர்மச் செயல்கள் இவ்வுலகில் மனிதரைத் திருப்திப்படுத்துகின்றன; தர்ம விதிப்படி அவை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ‘புத்திரர்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 22

तडागकृद्वृक्षरोपी चेष्टयज्ञश्च यो द्विजः । एते स्वर्गान्न हीयंते ये चान्ये सत्यवादिनः

குளம் அமைப்பவன், மரநடுபவன், மனமார்ந்த யாகக் கிரியைகளைச் செய்பவன் ஆகிய அந்தத் த்விஜன்—இவர்கள் சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்வதில்லை; உண்மையுரைப்போர் மற்றவர்களும் அப்படியே.

Verse 23

सत्यमेव परं ब्रह्म सत्यमेव परं तपः । सत्यमेव परो यज्ञस्सत्यमेव परं श्रुतम्

சத்தியமே பரம்பிரம்மம்; சத்தியமே உயர்ந்த தவம். சத்தியமே உத்தம யாகம்; சத்தியமே பரம ஸ்ருதி (வேதவாக்கு).

Verse 24

सत्यं सुप्तेषु जागर्ति सत्यं च परमं पदम् । सत्येनैव धृता पृथ्वी सत्ये सर्वं प्रतिष्ठितम्

உறங்குவோரிடையிலும் சத்தியம் விழித்திருக்கிறது; சத்தியமே பரம நிலை. சத்தியத்தாலேயே பூமி தாங்கப்படுகிறது; சத்தியத்தில் எல்லாம் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 25

ततो यज्ञश्च पुण्यं च देवर्षिपितृपूजने । आपो विद्या च ते सर्वे सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम्

சத்தியத்திலிருந்தே யாகமும் புண்ணியமும் தோன்றுகின்றன; அவை தேவர்-ரிஷி-பித்ரு பூஜையில் வெளிப்படுகின்றன. நீரும் வித்யையும் கூட—இவை அனைத்தும், உண்மையில் எல்லாமே—சத்தியத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 26

सत्यं यज्ञस्तपो दानं मंत्रा देवी सरस्वती । ब्रह्मचर्य्यं तथा सत्यमोंकारस्सत्यमेव च

சத்தியமே யாகம், சத்தியமே தவம், சத்தியமே தானம். சத்தியமே மந்திரம்; சத்தியமே தேவி சரஸ்வதி. பிரம்மச்சரியமும் சத்தியமே; புனித ஓங்காரமும் நிச்சயமாக சத்தியமே.

Verse 27

सत्येन वायुरभ्येति सत्येन तपते रविः । सत्येनाग्निर्निर्दहति स्वर्गस्सत्येन तिष्ठति

சத்தியத்தால் காற்று இயங்குகிறது, சத்தியத்தால் சூரியன் வெப்பமாய் எரிகிறது. சத்தியத்தால் அக்னி எரிந்து தகிக்கிறது; சுவர்க்கமும் சத்தியத்தாலேயே நிலைபெறுகிறது.

Verse 28

पालनं सर्ववेदानां सर्वतीर्थावगाहनम् । सत्येन वहते लोके सर्वमाप्नोत्यसंशयम्

சத்தியத்தைப் பேணுதல் எல்லா வேதங்களின் சாரத்தையும் காக்கும்; அது எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடியதற்குச் சமம். சத்தியத்தாலேயே உலக ஒழுங்கு நிலைக்கிறது; சத்தியத்தால் மனிதன் ஐயமின்றி அனைத்தையும் அடைகிறான்.

Verse 29

अश्वमेधसहस्रं च सत्यं च तुलया धृतम् । लक्षाणि क्रतवश्चैव सत्यमेव विशिष्यते

ஆயிரம் அஷ்வமேத யாகங்களையும் சத்தியத்தையும் தராசில் வைத்துத் துலைத்தால்—லட்சக்கணக்கான கிரதுக்களுடன் ஒப்பிட்டாலும் சத்தியமே மேலோங்கி சிறந்ததாக நிற்கிறது.

Verse 30

सत्येन देवाः पितरो मानवोरगराक्षसाः । प्रीयंते सत्यतस्सर्वे लोकाश्च सचराचराः

சத்தியத்தால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷசர்களும் மகிழ்வர். உண்மையில் சத்தியத்தாலேயே எல்லா உலகங்களும்—அசையும் அசையாததும்—திருப்தியுடன் நிலைபெறும்.

Verse 31

सत्यमाहुः परं धर्मं सत्यमाहुः परं पदम् । सत्यमाहुः परं ब्रह्म तस्मात्सत्यं सदा वदेत्

சத்தியமே பரம தர்மம் என்றும், சத்தியமே பரம பதம் என்றும் கூறுவர். சத்தியமே பரப்ரஹ்மம்; ஆகையால் எப்போதும் சத்தியமே பேச வேண்டும்.

Verse 32

मुनयस्सत्यनिरतास्तपस्तप्त्वा सुदुश्चरम् । सत्यधर्मरतास्सिद्धास्ततस्स्वर्गं च ते गताः

சத்தியத்தில் ஈடுபட்ட அந்த முனிவர்கள் மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்தனர். சத்திய தர்மத்தில் நிலைத்து சித்தி பெற்று, பின்னர் அவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 33

अप्सरोगणसंविष्टैर्विमानैःपरिमातृभिः । वक्तव्यं च सदा सत्यं न सत्याद्विद्यते परम्

அப்ஸரா கூட்டங்கள் நிறைந்த விமானங்களாலும், போற்றத்தக்க மாத்ரு தேவிகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தாலும் எப்போதும் சத்தியமே பேச வேண்டும்; சத்தியத்தை விட உயர்ந்தது இல்லை.

Verse 34

अगाधे विपुले सिद्धे सत्यतीर्थे शुचिह्रदे । स्नातव्यं मनसा युक्तं स्थानं तत्परमं स्मृतम्

அந்த ஆழமற்ற அளவிட முடியாத, விரிந்த, சித்தி பெற்ற சத்திய தீர்த்தத்தில்—தூய ஏரியுடன்—மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி நீராட வேண்டும். அந்த இடம் பரமம் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 35

आत्मार्थे वा परार्थे वा पुत्रार्थे वापि मानवाः । अनृतं ये न भाषंते ते नरास्स्वर्गगामिनः

தன் நலனுக்காகவோ, பிறர் நலனுக்காகவோ, மகன் நலனுக்காகவோ—பொய் பேசாத மனிதர்கள் நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கம் அடைவோர்.

Verse 36

वेदा यज्ञास्तथा मंत्रास्संति विप्रेषु नित्यशः । नोभांत्यपि ह्यसत्येषु तस्मात्सत्यं समाचरेत्

வேதங்கள், யாகங்கள், மந்திரங்கள் பிராமணர்களிடத்தில் எப்போதும் நிலைகொள்கின்றன; ஆனால் பொய்மையோரிடத்தில் அவை ஒளிராது. ஆகவே சத்தியத்தை உறுதியாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 37

व्यास उवाच । तपसो मे फलं ब्रूहि पुनरेव विशेषतः । सर्वेषां चैव वर्णानां ब्राह्मणानां तपोधन

வியாசர் கூறினார்—ஓ தபோதன! தவத்தின் பலனை எனக்கு மீண்டும், சிறப்பாகவும் விரிவாகவும் கூறுவாயாக—அனைத்து வர்ணங்களுக்கும், குறிப்பாகப் பிராமணர்களுக்கும்।

Verse 38

सनत्कुमार उवाच । प्रवक्ष्यामि तपोऽध्यायं सर्व कामार्थसाधकम् । सुदुश्चरं द्विजातीनां तन्मे निगदतः शृणु

சனத்குமாரர் கூறினார்—அனைத்து தர்மோசிதக் காமங்களையும் புருஷார்த்தங்களையும் நிறைவேற்றும் தவத்தின் அதிகாரத்தை நான் விளக்குவேன். அது த்விஜர்களுக்கே மிகக் கடினம்; நான் உரைப்பதைக் கேளுங்கள்.

Verse 39

तपो हि परमं प्रोक्तं तपसा विद्यते फलम् । तपोरता हि ये नित्यं मोदंते सह दैवतैः

தவமே உயர்ந்தது என்று கூறப்பட்டது; தவத்தினாலேயே அதன் பயன் கிடைக்கிறது. எப்போதும் தவத்தில் ஈடுபடுவோர் தேவர்களுடன் கூடி தெய்வீக ஆனந்தத்தில் மகிழ்வர்.

Verse 40

तपसा प्राप्यते स्वर्गस्तपसा प्राप्यते यशः । तपसा प्राप्यते कामस्तपस्सर्वार्थसाधनम्

தவத்தால் சுவர்க்கம் கிடைக்கும், தவத்தால் புகழ் கிடைக்கும். தவத்தால் விரும்பிய இன்பங்களும் கிடைக்கும்; தவமே எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் சாதனம்.

Verse 41

तपसा मोक्षमाप्नोति तपसा विंदते महत् । ज्ञानविज्ञानसंपत्तिः सौभाग्यं रूपमेव च

தவத்தால் மோட்சம் கிடைக்கும்; தவத்தால் மாபெரும் பயன் பெறப்படும். தவத்தால் ஞான-விஞ்ஞானச் செல்வம், நல்வாழ்வு, அழகிய வடிவும் உண்டாகும்.

Verse 42

नानाविधानि वस्तूनि तपसा लभते नरः । तपसा लभते सर्वं मनसा यद्यदिच्छति

தவத்தால் மனிதன் பலவகைச் சாதனைகளையும் பொருட்களையும் பெறுகிறான். மனம் உண்மையாய் விரும்புவதையெல்லாம் தவத்தால் அடைகிறான்.

Verse 43

नातप्ततपसो यांति ब्रह्मलोकं कदाचन । नातप्ततपसां प्राप्यश्शंकरः परमेश्वरः

தவம் செய்யாதோர் எந்நாளும் பிரம்மலோகத்தை அடையார். தவமில்லாதவர்க்கு பரமேசுவரன் சங்கரனும் அடைய முடியாதவன்.

Verse 44

यत्कार्यं किंचिदास्थाय पुरुषस्तपते तपः । तत्सर्वं समवाप्नोति परत्रेह च मानवः

மனிதன் எந்த நோக்கத்தை ஏற்று தவம் செய்கிறானோ, அதனை முழுவதும் பெறுவான்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்.

Verse 45

सुरापः पारदारी च ब्रह्महा गुरुतल्पगः । तपसा तरते सर्वं सर्वतश्च विमुंचति

மதுபானி, பரஸ்த்ரீகாமி, பிராமணஹந்தகன், குரு-படுக்கையை மீறியவனும்—தவத்தின் வலிமையால் எல்லாப் பாவங்களையும் கடந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் பந்தமின்றி விடுதலை பெறுவான்.

Verse 46

अपि सर्वेश्वरः स्थाणुर्विष्णु श्चैव सनातनः । ब्रह्मा हुताशनः शक्रो ये चान्ये तपसान्विताः

அனைத்திற்கும் ஈசனான ஸ்தாணு, சனாதன விஷ்ணு, பிரம்மா, ஹுதாசனன் (அக்னி), சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றும் தவம் நிறைந்த பிற அனைவரும்—யாவரும் பரம சிவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்களே।

Verse 47

अष्टाशीतिसहस्राणि मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । तपसा दिवि मोदंते समेता दैवतैस्सह

ஊர்த்வரேதஸ் (பிரம்மச்சரிய நிஷ்டை) கொண்ட எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் முனிவர்கள், தவத்தின் வலிமையால் தேவர்களுடன் சேர்ந்து விண்ணுலகில் மகிழ்கிறார்கள்।

Verse 48

तपसा लभ्यते राज्यं स च शक्रस्सुरेश्वरः । तपसाऽपालयत्सर्वमहन्यहनि वृत्रहा

தவத்தால் அரசாட்சி கிடைக்கிறது; அதே தவவலிமையால் சக்ரன் (இந்திரன்) தேவர்களின் தலைவனானான். வ்ருத்ரஹன் இந்திரன் தவத்தின் சக்தியால் நாள்தோறும் அனைத்தையும் காத்தான்।

Verse 49

सूर्य्याचन्द्रमसौ देवौ सर्वलोकहिते रतौ । तपसैव प्रकाशंते नक्षत्राणि ग्रहास्तथा

சூரியன், சந்திரன்—இவ்விரு தேவர்கள்—அனைத்து உலகங்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்கள். தவத்தாலேயே அவர்கள் ஒளிர்கிறார்கள்; அதுபோல நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் ஒளிர்கின்றன।

Verse 50

न चास्ति तत्सुखं लोके यद्विना तपसा किल । तपसैव सुखं सर्वमिति वेदविदो विदुः

இந்த உலகில் தவமின்றி உண்மையான இன்பம் இல்லை. வேதத்தை அறிந்தோர், தவத்தாலேயே எல்லா இன்பமும் கிடைக்கும் என்று கூறுகின்றனர்।

Verse 51

ज्ञानं विज्ञानमारोग्यं रूपवत्त्वं तथैव च । सौभाग्यं चैव तपसा प्राप्यते सर्वदा सुखम्

தபஸால் ஞானமும், அனுபவ ஞானமான விஞ்ஞானமும், ஆரோக்கியமும், அழகிய வடிவச் சிறப்பும், மேலும் சௌபாக்கியமும் கிடைக்கின்றன; அந்தத் தபஸாலேயே எப்போதும் இன்பம் பெறப்படுகிறது।

Verse 52

तपसा सृज्यते विश्वं ब्रह्मा विश्वं विनाश्रमम् । पाति विष्णुर्हरोऽप्यत्ति धत्ते शेषोऽखिलां महीम्

தபஸின் வல்லமையால் பிரம்மா இந்த ஒழுங்கமைந்த பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறார்; விஷ்ணு அதைக் காக்கிறார்; ஹரன் (சிவன்) காலத்தில் அதனை லயமாக்கி ஒடுக்குகிறார்; சேஷன் முழு பூமியையும் தாங்குகிறார்।

Verse 53

विश्वामित्रो गाधिसुतस्तपसैव महामुने । क्षत्रियोऽथाभवद्विप्रः प्रसिद्धं त्रिभवेत्विदम्

ஓ மகாமுனியே, காதியின் புதல்வன் விஸ்வாமித்ரன் தபஸின் வலிமையால் மட்டும், க்ஷத்திரியராகப் பிறந்தும் பிராமணத்துவத்தை அடைந்தான்—இது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 54

इत्युक्तं ते महाप्राज्ञ तपोमाहात्म्यमुत्तमम् । शृण्वध्ययनमाहात्म्यं तपसोऽधिकमुत्तमम्

ஓ மகாப்ராஜ்ஞனே, இவ்வாறு தபஸின் உத்தமமான மகிமையை உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது வேதாத்யயனத்தின் மகிமையை கேள்; அது தபஸையும் மிஞ்சிய உத்தமம்.