भैरवावतारलीलावर्णनम् (Bhairava-avatāra-līlā-varṇanam) — “Narration of the Divine Play of Bhairava’s Descent”
இந்த அதிகாரத்தில் நந்தீஸ்வரர் சனத்குமாரருக்கு ‘உத்தம பைரவீ கதை’யை உபதேசிக்கிறார்; அது பெரும் குற்றங்களை அழித்து பக்தியை வளர்க்கும். தேவர்களின் தேவனின் ஆணையால் பைரவர் மகாகால/காலகாலனாகி காபாலிக விரதத்தை ஏற்கிறார்; கபாலபாணி, விஸ்வாத்மா ரூபத்தில் மூவுலகங்களிலும் சுற்றுகிறார். பயங்கரமான பிரம்மஹத்தி தோஷமும் அவரை வெல்லாது; வெறும் தீர்த்தப் பரிக்ரமையால் மட்டும் முக்தி கிடையாது—சிவமகிமையே முதன்மை சுத்திகர சக்தி என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் கதை நாராயண தாமத்திற்கு செல்கிறது; பைரவர் வருகையில் ஹரி, தேவர்கள், ரிஷிகள், தெய்வப் பெண்கள் தண்டவத் प्रणாமம் செய்து ஸ்தோத்திரங்களால் அவரது பூர்ணாகாரத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இறுதியில் லக்ஷ்மியின் சமுத்திரமந்தனத் தோற்றக் குறிப்புடன் விஷ்ணு மகிழ்ந்து உரையாடுவது, பைரவரின் சமய எல்லைகளைத் தாண்டிய அதிகாரத்தை புராண வரிசையில் உறுதிப்படுத்துகிறது।
Shlokas
Verse 1
नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ भैरवीमपरां कथाम् । शृणु प्रीत्या महादोषसंहर्त्रीम्भक्तिवर्द्धिनीम्
நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—எல்லாம் அறிந்த சனத்குமாரரே, அன்புடன் பைரவியின் இந்த உயர்ந்த கதையை கேளுங்கள்; இது பெரும் குற்றங்களை அழித்து பக்தியை வளர்க்கும்।
Verse 2
तत्सान्निध्यं भैरवोऽपि कालोऽभूत्कालकालनः । स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम्
அந்த தெய்வீக சான்னித்யத்தின் பேராற்றலால் பைரவனும் காலனானான்—காலத்தையும் அழிப்பவன். தேவர்களின் தேவனின் ஆணையால் அவன் கபாலிக விரதத்தைத் தாங்கி அனுஷ்டித்தான்.
Verse 3
कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् । नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्यापि दारुणा
கபாலத்தை கையில் தாங்கிய உலகாத்மா சிவன் மூன்று உலகங்களிலும் உலாவினார். ஆயினும் கொடிய பிரம்மஹத்த்யா பாவம்கூட அந்த தேவனை உண்மையில் அடக்கவோ வெல்லவோ இயலவில்லை.
Verse 4
प्रतितीर्थं भ्रमन्वापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया । अतः कामारिमहिमा सर्वोपि ह्यवगम्यताम्
ஒவ்வொரு தீர்த்தத்தையும் சுற்றினாலும் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்; ஆகவே காமாரி (சிவன்) அவர்களின் மகிமையை அனைவரும் உணர வேண்டும்.
Verse 5
प्रमथैः सेव्यमानोऽपि ह्येकदा विहरन्हरः । कापालिको ययौ स्वैरी नारायणनिकेतनम्
பிரமதர்களால் சேவிக்கப்படுபவராயிருந்தும் ஹரன் (சிவன்) ஒருமுறை சுதந்திரமாக உலாவி, கபாலிகன் வேடத்தில் நாராயணன் (விஷ்ணு) இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்.
Verse 6
अथायान्तं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुण्डलम् । महादेवांशसम्भूतं पूर्णाकारं च भैरवम्
அப்போது அவர்கள் மகாகாலன் அணுகி வருவதைக் கண்டனர்—மூன்று கண்களுடன், பாம்பு-குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்—மகாதேவனின் அंशத்திலிருந்து தோன்றி, முழுமையான ரூபத்தில் வெளிப்பட்ட பைரவன்।
Verse 7
पपात दण्डवद्भूमौ तं दृष्ट्वा गरुडध्वजः । देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्य्यः समन्ततः
அவரைக் கண்டதும் கருடத்வஜன் (விஷ்ணு) தண்டவத் நமஸ்காரமாக நிலத்தில் விழுந்தான்; சுற்றிலும் தேவர்கள், முனிவர்கள், தேவநாரிகளும் வணங்கினர்।
Verse 8
अथ विष्णुः प्रणम्यैनं प्रयातः कमलापतिः । शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव विविधैः स्तवः
அப்போது கமலாபதி விஷ்ணு அவரை வணங்கினார். தலைமேல் கைகூப்பி அஞ்சலி வைத்து முன்னே சென்று, பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் சிவனைப் போற்றினார்.
Verse 9
इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायांशत रुद्रसंहितायां भैरवावतारलीलावर्णनं नाम नवमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் பகுதியான சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் “பைரவ அவதார லீலா வர்ணனம்” எனும் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 10
विष्णुरुवाच । प्रिये पश्याब्जनयने धन्यासि सुभगेऽनघे । धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम्
விஷ்ணு கூறினார்—அன்பே, ஹே தாமரை-கண்ணாளே, பார். ஹே மங்களமயி, பாவமற்றவளே, நீ பாக்கியவதி. ஹே தேவியே சுஶ்ரோணி, நாம் உலகநாதனை தரிசித்ததால் நானும் பாக்கியவன்.
Verse 11
अयन्धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः । अनादिः शरणः शान्तः पुरः षड्विंशसंमितः
அவரே உலகங்களின் தாதாவும் விதாதாவும்—அவற்றின் ஆண்டவன், ஈச்வரன். அவர் ஆதியற்றவர், அனைவருக்கும் சரணம், என்றும் அமைதியானவர்; இருபத்தாறு தத்துவங்களால் அளவிடப்படும் ‘புரம்’ (உடல்-நகரம்) இல் உறைகிறார்.
Verse 12
सर्वज्ञः सर्वयोगीशस्सर्वभूतैकनायकः । सर्वभूतान्तरात्मायं सर्वेषां सर्वदः सदा
அவர் அனைத்தையும் அறிந்தவர்; எல்லா யோகிகளுக்கும் ஈசன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே தலைவன். எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாய் இருந்து, எப்போதும் அனைவருக்கும் அனைத்தையும் அருள்பவர்।
Verse 13
ये विनिद्रा विनिश्वासाः शान्ता ध्यानपरायणाः । धिया पश्यंति हृदये सोयं पद्मे समीक्षताम्
தூக்க மந்தமும் அலைபாயும் மூச்சும் இன்றித் தணிந்தவராய் தியானத்தில் நிலைத்தோர்—தூய அறிவால் இதயத்தில் அவரையே காண்கிறார். அந்த ஆண்டவனை இதயத் தாமரையில் தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 14
यं विदुर्व्वेदतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः । अरूपो रूपवान्भूत्वा सोऽयमायाति सर्वगः
வேதத் தத்துவஞானிகளும் உறுதியான மனத்தையுடைய யோகிகளும் அறியும் அவரே—உருவமற்றவராயினும் உருவம் ஏற்று, அந்தச் சர்வவியாபி இறைவன் இங்கு வெளிப்படுகிறார்.
Verse 15
अहो विचित्रं देवस्य चेष्टितम्परमेष्ठिनः । यस्याख्यां ब्रुवतो नित्यं न देहः सोऽपि देहभृत्
அஹோ! அந்த பரமேஷ்வர தேவனின் செயல் எத்தனை அதிசயம். எவன் எப்போதும் அவரது நாமத்தை ஜபிக்கிறானோ, அவனுக்கு தேகப் பந்தம் இனி இல்லை—ஆயினும் தேகமுடையவன் போலத் தோன்றலாம்.
Verse 16
तं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि । सोयमायाति भगवांस्त्र्यम्बकश्शशिभूषणः
அவரைத் தரிசித்தால் பூமியில் மனிதருக்கு மீண்டும் பிறவி இல்லை. இதோ—சந்திரத்தை அணிந்த திர்யம்பக பகவான் இங்கே வருகிறார்.
Verse 17
पुण्डरीकदलायामे धन्ये मेऽद्य विलोचने । यद्दृश्यते महादेवो ह्याभ्यां लक्ष्मि महेश्वरः
ஓ லக்ஷ்மி! இன்று என் கண்கள் பாக்கியமடைந்தன; தாமரை இதழ்போல் விரிந்த இக்கண்களால் நான் சாக்ஷாத் மகாதேவன், மகேஸ்வரனை தரிசிக்கிறேன்।
Verse 18
धिग्धिक्पदन्तु देवानां परं दृष्ट्वा न शंकरम् । लभ्यते यत्र निर्वाणं सर्व दुःखान्तकृत्तु यत्
சங்கர தரிசனம் இன்றிப் பெறப்படும் தேவர்களின் அந்த ‘உயர்ந்த நிலை’ நிந்தைக்குரியது. ஏனெனில் நிர்வாணம் அவரிலேயே கிடைக்கும்—அனைத்து துயரங்களுக்கும் முடிவளிக்கும் சிவனில்।
Verse 19
देवत्वादशुभं किञ्चिद्देवलोके न विद्यते । दृष्ट्वापि सर्वे देवेशं यन्मुक्तिन्न लभामहे
தேவத்துவத்தால் தேவருலகில் எதுவும் அசுபமாகக் கருதப்படாது; ஆனாலும் நாம் அனைவரும் தேவர்களின் ஈசனைத் தரிசித்தும் முக்தியை அடையவில்லை—இதுவே எங்கள் நிலை.
Verse 20
एवमुक्त्वा हृषीकेशस्संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रणिपत्य महादेवमिदमाह वृषध्वजम्
இவ்வாறு கூறி ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) ஆனந்தத்தில் மெய்சிலிர்த்தான்; மகாதேவனை வணங்கி, வ்ருஷத்வஜன் (சிவன்) முன் இவ்வாறு உரைத்தான்।
Verse 21
विष्णुरुवाच । किमिदन्देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो । क्रियते जगतां धात्रा सर्वपापहराव्यय
விஷ்ணு கூறினார்: தேவர்களின் தேவனே! அனைத்தையும் அறியும் வல்லவனே! உலகங்களின் தாதா, அழிவிலா, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் இறைவனே—நீங்கள் இதை ஏன் செய்கிறீர்?
Verse 22
क्रीडेयन्तव देवेश त्रिलोचन महामते । किङ्कारणं विरूपाक्ष चेष्टितन्ते स्मरार्दन
தேவேசனே! திரிலோசனனே, மகாமதியே! விரூபாக்ஷனே, ஸ்மரார்தனனே! நீர் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது—இந்தச் செயலைச் செய்ததற்குக் காரணம் என்ன?
Verse 23
किमर्थं भगवञ्छम्भो भिक्षाञ्चरसि शक्तिप । संशयो मे जगन्नाथ एष त्रैलोक्यराज्यद
பகவான் சம்புவே! சக்திபதியே! நீர் ஏன் பிச்சை நாடி அலைகிறீர்? ஜகந்நாதனே, எனக்குச் சந்தேகம் எழுகிறது—நீரே மூவுலக ஆட்சியை அருள்பவர் அல்லவா?
Verse 24
नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तस्ततः शम्भुर्विष्णुना भैरवो हरः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिस्स विष्णुं हि विहसन्प्रभुः
நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—விஷ்ணு இவ்வாறு உரைத்தபோது, பைரவ ரூபமுடைய ஹரன் சம்பு பிரபு புன்னகைத்து, விஷ்ணுவுக்கு அதிசயமான வார்த்தைகளால் பதிலளித்தார்।
Verse 25
भैरव उवाच । ब्रह्मणस्तु शिरश्छिन्नमंगुल्याग्रनखेन ह । तदघम्प्रतिहन्तुं हि चराम्येतद्व्रतं शुभम्
பைரவன் கூறினான்—என் விரலின் முன்நகத்தால் பிரம்மாவின் தலையை வெட்டினேன்; அந்தப் பாவத்தை நீக்குவதற்காக இப்போது இந்தச் சுபவிரதத்தை நான் அனுஷ்டிக்கிறேன்।
Verse 26
नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तो महेशेन भैरवेण रमापतिः । स्मृत्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवमजिज्ञपत्
நந்தீஸ்வரன் கூறினார்—பைரவ ரூபத்தில் மகேசன் இவ்வாறு சொன்னபோது, ரமாபதி விஷ்ணு ஒன்றை நினைத்தார்; பின்னர் சிறிது தலை வணங்கி மீண்டும் இவ்விதமாகக் கேட்டார்।
Verse 27
विष्णुरुवाच । यथेच्छसि तथा क्रीड सर्वविघ्नोपनोदक । मायया मां महादेव नाच्छादयितुमर्हसि
விஷ்ணு கூறினார்—“எல்லா தடைகளையும் நீக்குபவனே, உன் விருப்பம்போல் விளையாடு; ஆனால் மகாதேவா, உன் மாயையால் என்னை மறைக்க வேண்டாம்.”
Verse 28
नाभीकमलकोशात्तु कोटिशः कमलासनाः । कल्पे कल्पे पुरा ह्यान्सत्यं योगबलाद्विभो
நாபிக் கமலத்தின் உறையிலிருந்து கோடிக்கணக்கான கமலாசனர்கள் (பிரம்மர்கள்) தோன்றுகின்றனர். எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் இது யோகபலத்தால் நிச்சயமாக நிகழ்கிறது.
Verse 29
त्यज मायामिमान्देव दुस्तरामकृतात्मभिः । ब्रह्मादयो महादेव मायया तव मोहिताः
தேவனே, தன்னடக்கம் இல்லாதோர்க்கு கடக்க அரிதான இந்த மாயையை விட்டு விடு. மகாதேவா, பிரம்மா முதலியோரும் உன் மாயையால் மயங்குகின்றனர்.
Verse 30
यथावदनुगच्छामि चेष्टितन्ते शिवापते । तवैवानुग्रहाच्छम्भो सर्वेश्वर सतांगते
ஓ சிவாபதே, ஓ ஷம்போ! சத்புருஷர்களின் அடைக்கலம், சர்வேஸ்வரா! உமது அருளாலேயே உமது நடத்தை மற்றும் தெய்வீக வழிகளை யதார்த்தமாக நான் பின்பற்ற இயல்கிறேன்.
Verse 31
संहारकाले संप्राप्ते सदेवान्निखिलान्मुनीन् । लोकान्वर्णाश्रमवतो हरिष्यसि यदा हर
ஓ ஹரா! சங்காரக் காலம் வந்தபோது, தேவர்களுடன் எல்லா முனிவர்களையும், வர்ண-ஆஷ்ரம ஒழுங்குடன் உள்ள அனைத்து உலகங்களையும் நீ உன்னுள் இழுத்து லயப்படுத்துவாய்.
Verse 32
तदा कृते महादेव पापं ब्रह्मवधादिकम् । पारतन्त्र्यं न ते शम्भो स्वैरं क्रीडत्यतो भवान्
மகாதேவா, அந்தச் செயல் நிகழ்ந்தபோது பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவம் தோன்றியது. ஆனால் சம்புவே, உமக்கு அடிமைத்தனம் இல்லை; ஆகவே நீர் முழு ஐஸ்வர்யத்துடன் சுதந்திரமாக லீலை செய்கிறீர்.
Verse 33
अर्घीव ब्रह्मणो ह्यस्थ्नां स्रक्कण्ठे तव भासते । तथाद्यनुगता शम्भो ब्रह्महत्या तवानघ
சம்புவே, உமது கழுத்தில் பிரம்மாவின் எலும்புகளால் ஆன மாலை போல ஒளிர்கிறது. குற்றமற்றவனே, இன்றும் பிரம்மஹத்த்யையின் களங்கம் உம்மைத் தொடர்வதுபோல் தோன்றுகிறது.
Verse 34
कृत्वापि सुमहत्पापं यस्त्वां स्मरति मानवः । आधारं जगतामीश तस्य पापं विलीयते
மிகப் பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும், உம்மை நினைவு கூரும் மனிதனுக்கு—ஓ உலகங்களின் ஆதாரமான ஈசனே—அவன் பாவம் கரைந்து அழிகிறது.
Verse 35
यथा तमो न तिष्ठेत सन्निधावंशुमालिनः । तथैव तव यो भक्तः पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्
சூரியன் அருகில் இருள் நிலைக்காதது போல, ஓ சிவனே, உமது பக்தனின் பாவம் அழிந்து முடிவுக்கு வருகிறது.
Verse 36
यश्चिन्तयति पुण्यात्मा तव पादाम्बुजद्वयम् । ब्रह्महत्याकृतमपि पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्
உமது இரு தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானிக்கும் புண்ணிய ஆன்மாவுக்கு, பிரம்மஹத்த்யையால் உண்டான பாவம்கூட அழிந்து முடிவுறுகிறது.
Verse 37
तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते । अप्यद्रिकूटतुलितं नैनस्तमनुबाधते
ஓ ஜகத்பதே! யாருடைய வாக்கு உமது நாமத்தில் பற்றுடையதோ, அவனை மலைச்சிகரம் போல் குவிந்த பாவமும் கூடத் துன்புறுத்தாது.
Verse 38
परमात्मन्परन्धाम स्वेच्छाभिधृतविग्रह । कुतूहलं तवेशेदं कृपणाधीनतेश्वर
ஓ பரமாத்மா, ஓ பரந்தாமா! உமது சுயஇச்சையால் உருவம் தரிப்பவனே—ஈசா, ஏழை ஒருவனுக்கு அடிமையானவன் போல உமக்குள் இக் குதூகலம் ஏன், ஆண்டவனே?
Verse 39
अद्य धन्योऽस्मि देवेश यत्र पश्यंति योगिनः । पश्यामि तं जगन्मूर्त्ति परमेश्वरमव्ययम्
ஓ தேவேசா! இன்று நான் உண்மையிலே பாக்கியவான்; யோகிகள் காணும் அதே அழிவிலா பரமேசுவரனை—ஜகன்மூர்த்தியாக அனைத்திலும் நிறைந்தவனை—நான் காண்கிறேன்.
Verse 40
अद्य मे परमो लाभस्त्वद्य मे मंगलं परम् । तं दृष्ट्वामृत तृप्तस्य तृणं स्वर्गापवर्गकम्
இன்று எனக்கு பரம லாபம்; இன்று என் உன்னத மங்களம் நிறைவேறியது. அவரைத் தரிசித்து அமுதத் திருப்தி அடைந்தவர்க்கு சொர்க்கமும் முக்தியும் புல்லெனத் தோன்றும்.
Verse 41
इत्थं वदति गोविंदे विमला पद्मया तया । मनोरथवती नाम भिक्षा पात्रे समर्पिता
கோவிந்தன் இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருக்க, குற்றமற்ற பத்மா ‘மனோரதவதி’ எனப்படும் புனித பிக்ஷையை—நல்ல ஆசைகளை நிறைவேற்றும் அன்னதானத்தை—பிக்ஷாபாத்திரத்தில் அர்ப்பணித்தாள்.
Verse 42
भिक्षाटनाय देवोऽपि निरगात्परया मुदा । अन्यत्रापि महादेवो भैरवश्चात्तविग्रहः
அப்போது தேவாதிதேவனும் பேரானந்தத்துடன் பிச்சையாடச் சென்றார்; மேலும் வேறிடத்திலும் மகாதேவன் பைரவனின் சாகார வடிவை ஏற்றார்.
Verse 43
दृष्ट्वानुयायिनीं तान्तु समाहूय जनार्दनः । संप्रार्थयद्ब्रह्महत्यां विमुंच त्वं त्रिशूलिनम्
பின்தொடர்ந்து வந்த பிரம்மஹத்யையைப் பார்த்த ஜனார்தனன் அவளை அருகே அழைத்து பணிவுடன் வேண்டினான்—“திரிசூலதாரி தேவனை விடுவி; அவரை விடு.”
Verse 44
ब्रह्महत्योवाच । अनेनापि मिषेणाहं संसेव्यामुं वृषध्वजम् । आत्मानम्पावयिष्यामि त्वपुनर्भवदर्शनम्
பிரம்மஹத்யை கூறினாள்—“இந்த நெப்பத்தினாலும் நான் வृषத்வஜப் பெருமானை அணுகி அவரைச் சேவிப்பேன்; மறுபிறவியிலிருந்து விடுதலை தரும் அந்த மகாதேவனைத் தரிசித்து நான் என்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வேன்.”
Verse 45
नन्दीश्वर उवाच । सा तत्याज न तत्पार्श्वं व्याहृतापि मुरारिणा । तमूचेऽथ हरिं शंभुः स्मेरास्यो भैरवो वचः
நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முராரி (விஷ்ணு) அழைத்தும் அவள் அந்தப் பக்கத்தை விட்டு அகலவில்லை. அப்போது புன்னகைமுகம் கொண்ட பகவான் பைரவ ரூபமான சம்பு, ஹரியிடம் வாக்கு உரைத்தார்।
Verse 46
भैरव उवाच । त्वद्वाक्पीयूषपानेन तृप्तोऽस्मि बहुमानद । स्वभावोऽयं हि साधूनां यत्त्वं वदसि मापते
பைரவன் உரைத்தான்—மிகு மரியாதை அளிப்பவனே! உன் வாக்கமுதத்தைப் பருகி நான் திருப்தியடைந்தேன். ஆண்டவனே! சாது மக்களின் இயல்பே இதுவே—நீ இவ்வாறே பேசுகிறாய்।
Verse 47
वरं वृणीष्व गोविंद वरदोऽस्मि तवानघ । अग्रणीर्मम भक्तानां त्वं हरे निर्विकारवान्
“வரம் வேண்டுக, ஓ கோவிந்தா; ஓ பாவமற்றவனே, நான் உனக்கு வரம் அளிப்பவன். ஓ ஹரியே, என் பக்தர்களில் நீயே முதன்மை—மாற்றமற்ற, நிலைத்தவன்.”
Verse 48
नो माद्यन्ति तथा भैक्ष्यैर्भिक्षवोऽप्यतिसंस्कृतैः । यथा मानसुधापानैर्ननु भिक्षाटनज्वराः
மிகச் சிறப்பாகச் சமைத்த பிச்சை உணவாலும் பிச்சுக்கள் அவ்வளவு மயங்கார்; மனச் சுதையைப் பருகினால் எவ்வளவு மயக்கம் உண்டோ அதுபோல். இதுவே பிச்சையாடும் காய்ச்சல்.
Verse 49
नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः शंभो भैरवस्य परात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा समवोचन्महेश्वरम्
நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—பரமாத்மையான பைரவனின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டுச் சம்பு மேலும் அருள்மிகுந்தவராகி, பின்னர் மகேஸ்வரனை நோக்கிப் பேசினார்.
Verse 50
विष्णुरुवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यदहं देक्ताधिपम् । पश्यामि त्वान्देवदेव मनोवाणी पथातिगम्
விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே! இதுவே போற்றத்தக்க வரம்: நான் உம்மை தரிசிக்கிறேன்; நீர் காணப்படுகின்ற அனைத்தின் அதிபதி, மனமும் வாக்கும் செல்லும் வழிகளைக் கடந்தவர்.
Verse 51
अदभ्रेयं सुधादृष्टिरनया मे महोत्सवः । अयत्त्ननिधिलाभोयं वीक्षणं हर ते सताम्
இந்த அமுதமய நோக்கு தீராதது; இதனால் எனக்கு மகோৎসவம் எழுந்தது. ஹரனே! இது முயற்சியின்றி கிடைத்த நிதி; உமது தரிசனம் சத்புருஷருக்கே உரியது.
Verse 52
अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कश्चिद् वृणे वरम्
தேவா! உமது திருப்பாத யுகலத்திலிருந்து எனக்கு எந்நாளும் பிரிவு ஏற்படாதிருக்கட்டும். சம்போ! இதுவே வரம்; வேறு எந்த வரத்தையும் நான் வேண்டேன்.
Verse 53
श्रीभैरवी उवाच । एवम्भवतु ते तात यत्त्वयोक्तं महामते । सर्वेषामपि देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि
ஸ்ரீ பைரவீ கூறினாள்—ததாஸ்து, மகனே! மகாமதியே, நீ சொன்னது போலவே ஆகட்டும். நீ எல்லா தேவர்களுக்கும் வரம் அளிப்பவனாக ஆவாய்.
Verse 54
नन्दीश्वर उवाच । अनुगृह्येति दैत्यारि केंद्राद्रिभुवनेचरम् । भेजे विमुक्तनगरीं नाम्ना वाराणसीं पुरीम्
நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—“அனுகிரகம் செய்து” தைத்யாரி (பகவான்) கேந்திராத்ரியின் புனித மண்டலத்துக்கு வந்து, ‘விமுக்த-நகரி’ எனப் புகழ்பெற்ற வாராணசி புரியில் புகுந்தார்.
Verse 56
कपालं ब्राह्मणः सद्यो भैरवस्य करांबुजात् । पपात भुवि तत्तीर्थमभूत्कापालमोचनम्
உடனே பைரவனின் தாமரைப் போன்ற கரத்திலிருந்து பிராமணனின் கபாலப் பாத்திரம் பூமியில் விழுந்தது; அந்த இடமே ‘கபாலமோசனம்’ எனும் புனித தீர்த்தமாகி, கபாலப் பாவம் நீங்கிய தலமாக விளங்கியது.
Verse 57
कपालं ब्रह्मणो रुद्रस्सर्वेषामेव पश्यताम् । हस्तात्पतन्तमालोक्य ननर्त परया मुदा
அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ருத்ரன் பிரம்மாவின் கபாலம் தன் கையிலிருந்து வழிந்து விழுவதைக் கண்டான்; அது விழுவதைக் கண்டவுடன் அவர் பேரானந்தத்தில் நடனம் ஆடினார்.
Verse 58
विधेः कपालं नामुंचत्करमत्यन्तदुस्सहम् । परस्य भ्रमतः क्वापि तत्काश्यां क्षणतोऽपतत्
பிரமாவின் கபாலம் சிவனின் கையிலிருந்து விடுபடவில்லை—மிகவும் தாங்கமுடியாத பாரமாக இருந்தது. பரமேஸ்வரன் எங்கெங்கோ அலைந்தபோது, அந்தக் கபாலம் கணநேரத்தில் காசியில் விழுந்தது.
Verse 59
शूलिनो ब्रह्मणो हत्या नापैति स्म च या क्वचित् । सा काश्यां क्षणतो नष्टा तस्मात्सेव्या हि काशिका
சூலினன் (சிவபெருமான்) மீது ஒட்டியிருந்த பிரம்மஹத்தி பாவம் எங்கும் நீங்காதிருந்தது; அது காசியில் கணநேரத்தில் அழிந்தது. ஆகவே காசிகா சேவிக்கத்தக்கது.
Verse 60
कपालमोचनं काश्यां यः स्मरेत्तीर्थमुत्तमम् । इहान्यत्रापि यत्पापं क्षिप्रं तस्य प्रणश्यति
காசியில் ‘கபாலமோசனம்’ எனப்படும் உத்தம தீர்த்தத்தை யார் நினைவுகூர்கிறாரோ, அவர் இங்கேயோ வேறெங்கோ செய்த எந்தப் பாவமும் விரைவில் அழிகிறது.
Verse 61
आगत्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः । तर्पयित्वा पितॄन्देवान्मुच्यते ब्रह्महत्यया
மிகச் சிறந்த தீர்த்தத்துக்கு வந்து விதிப்படி நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் அளித்தால், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.
Verse 62
कपालमोचनं तीर्थं पुरस्कृत्वा तु भैरवः । तत्रैव तस्थौ भक्तानां भक्षयन्नघसन्ततिम्
கபாலமோசனம் எனும் தீர்த்தத்தை முன்னிலைப்படுத்தி பைரவன் அங்கேயே தங்கினான்; தன் பக்தர்களின் இடையறாத பாவத் தொடரை அப்படியே விழுங்கினான் போல இருந்தான்.
Verse 63
कृष्णाष्टम्यान्तु मार्गस्य मासस्य परमेश्वरः । आविर्बभूव सल्लीलो भैरवात्मा सताम्प्रियः
மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமியில் பரமேஸ்வரன் வெளிப்பட்டான்—அருள்லீலையுடன், பைரவாத்ம ஸ்வரூபனாய்—சத்புருஷர்க்கு பிரியனாய்।
Verse 64
मार्गशीर्षासिताष्टम्यां कालभैरवसन्निधौ । उपोष्य जागरं कुर्वन्महापापैः प्रमुच्यते
மார்கழி மாதக் கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமியில் காலபைரவனின் சன்னிதியில் நோன்பிருந்து இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்பவன் மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.
Verse 65
अन्यत्रापि नरो भक्त्या तद्व्रतं यः करिष्यति । स जागरं महापापैर्मुक्तो यास्यति सद्गतिम्
வேறிடத்திலும் பக்தியுடன் அதே விரதத்தை மேற்கொண்டு ஜாகரணம் செய்பவன் மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபட்டு சத்கதியை அடைவான்.
Verse 66
अनेकजन्मनियुतैर्यत्कृतं जन्तुभिस्त्वघम् । तत्सर्वं विलयं याति कालभैरवदर्शनात्
ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளில் உயிர்கள் செய்த பாவமெல்லாம் காலபைரவனின் தரிசனமட்டுமே கொண்டு கரைந்து அழியும்.
Verse 67
कालभैरवभक्तानां पातकानि करोति यः । स मूढो दुःखितो भूत्वा पुनर्दुर्गतिमाप्नुयात्
காலபைரவ பக்தர்களுக்கு எதிராகப் பாவச் செயல்கள் செய்பவன் மடையனாய் துயருற்று மீண்டும் துர்கதியை அடைவான்.
Verse 68
विश्वेश्वरेऽपि ये भक्ता नो भक्ताः कालभैरवे । ते लभन्ते महादुःखं काश्यां चैव विशेषतः
விஸ்வேஸ்வரருக்கு பக்தராயிருந்தும் காலபைரவனுக்கு பக்தரல்லாதோர் பெருந்துயரை அடைவர்—விசேஷமாக காசியில்।
Verse 69
वाराणस्यामुषित्वा यो भैरवं न भजेन्नरः । तस्य पापानि वर्द्धन्ते शुक्लपक्षे यथा शशी
வாரணாசியில் வாழ்ந்தும் பைரவனை வழிபடாத மனிதனின் பாவங்கள் பெருகும்—சுக்லபட்சத்தில் சந்திரன் வளர்வதுபோல்।
Verse 70
कालराजं न यः काश्यां प्रतिभूताष्टमीकुजम् । भजेत्तस्य क्षयं पुण्यं कृष्णपक्षे यथा शशी
காசியில் காலராஜன் (காலபைரவன்) வழிபாட்டை செய்யாதவன்—விசேஷமாக அஷ்டமி திதி செவ்வாயுடன் சேர்ந்தபோது—அவனுடைய புண்ணியம் குறையும்; கிருஷ்ணபட்சத்தில் சந்திரன் தேய்வதுபோல்।
Verse 71
श्रुत्वाख्यानमिदम्पुण्यम्ब्रह्महत्यापनोदकम् । भैरवोत्पत्तिसंज्ञं च सर्वपापैः प्रमुच्यते
‘பைரவோத்பத்தி’ எனப் புகழ்பெற்றதும், பிரம்மஹத்தியா பாவத்தையும் நீக்கும் இப்புண்ணியக் கதையை கேட்டவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।
Verse 72
बन्धनागारसंस्थोऽपि प्राप्तोऽपि विपदम्पराम् । प्रादुर्भावं भैरवस्य श्रुत्वा मुच्येत सङ्कटात्
சிறையில் கட்டுண்டிருந்தாலும், அல்லது பேராபத்தில் அகப்பட்டிருந்தாலும்—பைரவனின் பிராதுர்பாவத்தை கேட்ட மாத்திரத்தால் அவன் துன்பச் சங்கடத்திலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 95
क्षेत्रे प्रविष्टमात्रेऽथ भैरवे भीषणाकृतौ । हाहेत्युक्त्वा ब्रह्महत्या पातालं चाविशत्तदा
ஆனால் புனித க்ஷேத்திரத்தில் நுழைந்த உடனே, பயங்கர உருவமுடைய பைரவனை அது எதிர்கொண்டது. ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று அலறி, பிரம்மஹத்தியா பாவம் அப்போது பாதாளத்தில் வீழ்ந்தது.
Frequently Asked Questions
It narrates Bhairava’s theophany as Mahākāla, his adoption of the Kāpālika vrata by divine command, and his arrival at Nārāyaṇa’s abode where Viṣṇu and the celestial assembly prostrate and praise—arguing that Shiva’s mahimā supersedes ordinary sin-logic and sectarian rank.
The skull-in-hand (Kapālapāṇi) and Kāpālika vow function as controlled transgressive symbols: they encode radical detachment and the conversion of impurity into liberative power when authorized by Shiva, while Mahākāla/Kālakālana signifies time’s transcendence—Shiva as the power that consumes even the consumer (kāla).
Shiva is highlighted primarily as Bhairava in his ‘pūrṇākāra’ (full manifestation) and as Mahākāla/Kālakālana; the chapter’s emphasis is the fierce, protective, and purifying Rudra-form rather than a Gauri-centric manifestation.