विष्णोः स्तुतिः—शिवसतीरक्षावचनम् (Viṣṇu’s Hymn and the Petition for Śiva–Satī’s Protection)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । कृत्वा दक्षस्तुतादानं यौतकं विविधं ददौ । हराय सुप्रसन्नश्च द्विजेभ्यो विविधं धनम्

பிரம்மா கூறினார்: ஸ்துதி மற்றும் தானச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி தக்ஷன் பலவகை சீதனங்களை அளித்தான். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஹரன் (சிவன்) அவர்களுக்கு பலவிதப் பரிசுகளை அர்ப்பணித்து, இருபிறப்பாளர்களான (பிராமணர்களான) த்விஜர்களுக்கு விதவிதமான செல்வங்களைப் பகிர்ந்தான்।

Verse 2

अथ शंभु मुदागत्य समुत्थाय कृतांजलिः । सार्द्धं कमलया चेदमुवाच गरुडध्वजः

அப்போது ஶம்பு மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வந்தார். கருடத்வஜன் விஷ்ணு எழுந்து, கைகூப்பி வணங்கி, கமலா (லக்ஷ்மி) உடன் சேர்ந்து அவரிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 3

विष्णुरुवाच । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । त्वं पिता जगतां तात सती माताखिलस्य च

விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! நீயே உலகங்களின் தந்தை, அன்புத் தந்தையே; சதியே அனைத்தின் தாயாக இருக்கிறாள்.

Verse 4

युवां लीलावतारौ द्वे सतां क्षेमाय सर्वदा । खलानां निग्रहार्थाय श्रुतिरेषा सनातनी

நீங்கள் இருவரும் லீலாவதாரங்களான இரட்டையர்; எப்போதும் சத்புருஷர்களின் நலன்-பாதுகாப்பிற்கும், தீயோரின் அடக்கத்திற்கும்—இது வேதச் ச்ருதியின் சனாதன உபதேசம்.

Verse 5

स्निग्धनीलांजनश्यामशोभया शोभसे हर । दाक्षायण्या यथा चाहं प्रतिलोमेन पद्मया

ஹே ஹரா! மென்மையான நீலாஞ்சன-கருநிற ஒளியால் நீ ஒளிர்கிறாய். நான் தாக்ஷாயணீ எவ்வாறு பிரகாசமோ, அவ்வாறே நீயும்; எதிர்மாறாக பத்மா (லக்ஷ்மி)யும் அவ்வாறே பிரகாசிக்கிறாள்.

Verse 6

देवानां वा नृणां रक्षां कुरु सत्याऽनया सताम् । संसारसारिणां शम्भो मंगलं सर्वदा तथा

ஹே ஷம்போ! சதியின் இந்த சத்தியவாக்கு/சங்கல்பத்தால் தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் பாதுகாப்பளி; சம்சாரப் பயணிகளுக்கு எப்போதும் மங்கள நலனை அருள்வாயாக.

Verse 7

य एनां साभिलाषो वै दृष्ट्वा श्रुत्वाथवा भवेत् । तं हन्यास्सर्वभूतेश विज्ञप्तिरिति मे प्रभो

எல்லாப் பூதங்களுக்கும் ஆண்டவனே! யாரேனும் அவளைப் பார்த்தாலோ, அவளைப் பற்றிக் கேட்டாலோ ஆசையால் நிறைந்தால், அவனை நீ கொல்ல வேண்டும்; இதுவே என் விண்ணப்பம், பிரபோ।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचो विष्णोर्विहस्य परमेश्वरः । एवमस्त्विति सर्वज्ञः प्रोवाच मधुसूदनम्

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரன் சிவன் புன்னகைத்தார். அனைத்தையும் அறிந்தவர் மதுசூதனனிடம்—“ஏவமஸ்து, அப்படியே ஆகுக” என்று சொன்னார்।

Verse 9

स्वस्थानं हरिरागत्य स्थित आसीन्मुनीश्वर । उत्सवं कारयामास जुगोप चरितं च तत्

முனிவரே! ஹரி (விஷ்ணு) தம் சொந்த தாமத்திற்கு வந்து அங்கேயே தங்கினார்; அவர் ஒரு உற்சவத்தை நடத்தச் செய்து, அந்த நிகழ்வை முழுவதும் மறைத்து வைத்தார்।

Verse 10

अहं देवीं समागत्य गृह्योक्तविधिनाऽखिलम् । अग्निकार्यं यथोद्दिष्टमकार्षं च सुविस्तरम्

தேவியை அணுகி, கிருஹ்ய மரபில் சொல்லப்பட்ட முறையின்படி, விதிக்கப்பட்டபடியே அக்னிகாரியத்தை முழுமையாகவும் விரிவாகவும் நான் செய்தேன்।

Verse 11

ततश्शिवा शिवश्चैव यथाविधि प्रहृष्टवत् । अग्नेः प्रदक्षिणं चक्रे मदाचार्यद्विजाज्ञया

பின்னர் சிவா (சதி) மற்றும் சிவன் மகிழ்ச்சியுடன் விதிப்படி, என் ஆசாரிய பிராமணரின் ஆணைப்படி, அக்னியை வலம் வந்தனர்।

Verse 12

तदा महोत्सवस्तत्राद्भुतोभूद्द्विजसत्तम । सर्वेषां सुखदं वाद्यं गीतनृत्यपुरस्सरम्

அப்போது, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, அங்கே அதிசயமான மகோৎসவம் எழுந்தது. அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி தரும் மங்கள வாத்தியங்கள் ஒலித்து, முன்னே பாடலும் நடனமும் நிகழ்ந்தன।

Verse 13

तदानीमद्भुतं तत्र चरितं समभूदति । सुविस्मयकरं तात तच्छृणु त्वं वदामि ते

அதே நேரத்தில் அங்கே மிக அதிசயமான ஒரு நிகழ்வு நடந்தது; அது பெரும் வியப்பை உண்டாக்கியது. அன்பனே, அதை கேள்; நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 14

दुर्ज्ञेया शांभवी माया तया संमोहितं जगत् । सचराचरमत्यंतं सदेवासुरमानुषम्

சிவனின் சாம்பவீ மாயை மிக அரிதாக அறியத்தக்கது. அந்த மாயையாலே முழு உலகமும்—அசையும் அசையாத அனைத்தும், தேவர்கள் அசுரர்கள் மனிதர்கள் உட்பட—முழுவதும் மயங்குகிறது।

Verse 15

योऽहं शंभुं मोहयितुं पुरैच्छं कपटेन ह । मां च तं शंकरस्तात मोहयामास लीलया

நான் ஒருகாலத்தில் வஞ்சகத்தால் சம்புவை மயக்க விரும்பினேன்; ஆனால் அந்த சங்கரனே, அன்பனே, தன் லீலையால் என்னையே எளிதில் மயக்கினார்।

Verse 16

इच्छेत्परापकारं यस्स तस्यैव भवेद्ध्रुवम् । इति मत्वाऽपकारं नो कुर्यादन्यस्य पूरुषः

பிறருக்கு தீங்கு செய்ய விரும்புவனுக்கு அந்தத் தீங்கு நிச்சயமாக அவனிடமே திரும்பும். இதை அறிந்து மனிதன் யாருக்கும் தீமை செய்யக்கூடாது।

Verse 17

प्रदक्षिणां प्रकुर्वंत्या वह्नेस्सत्याः पदद्वयम् । आविर्बभूव वसनात्तदद्राक्षमहं मुने

முனிவரே, சதி புனித அக்னியைப் பிரதட்சிணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அவளது ஆடையின் வழியே அவளின் இரு பாதச்சுவடுகள் திடீரென வெளிப்பட்டன—அதை நான் நேரில் கண்டேன்।

Verse 18

मदनाविष्टचेताश्च भूत्वांगानि व्यलोकयम् । अहं सत्या द्विजश्रेष्ठ शिवमायाविमोहितः

த்விஜச்ரேஷ்டரே, நான்—சதி—மதனன் (காமம்) ஆவேசித்த மனத்துடன் என் அங்கங்களை நோக்கத் தொடங்கினேன்; இவ்வாறு சிவபெருமானின் மாயையால் மயங்கினேன்।

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीविवाहशिवलीलावर्णनं नामैकोनविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘சதீவிவாகத்தில் சிவனின் தெய்வீக லீலை வர்ணனை’ எனப்படும் பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 20

अहमेवं तथा दृष्ट्वा दक्षजां च पतिव्रताम् । स्मराविष्टमना वक्त्रं द्रष्टुकामोभवं मुने

முனிவரே! இவ்வாறு தக்ஷனின் மகளான அந்தப் பதிவிரதையைப் பார்த்ததும் என் மனம் மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது; அவளது முகத்தைத் தரிசிக்க நான் ஆசை கொண்டேன்.

Verse 21

न शंभोर्लज्जया वक्त्रं प्रत्यक्षं च विलोकितम् । न च सा लज्जयाविष्टा करोति प्रगटं मुखम्

நாணத்தால் அவள் சம்புவின் முகத்தை நேரில் நோக்கவில்லை; அவளும் நாணத்தில் மூழ்கி தன் முகத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டவில்லை.

Verse 22

ततस्तद्दर्शनार्थाय सदुपायं विचारयन् । धूम्रघोरेण कामार्तोऽकार्षं तच्च ततः परम्

பிறகு அவளைத் தரிசிப்பதற்காக நல்ல உபாயத்தைச் சிந்தித்து, காமத்தால் பீடிக்கப்பட்ட நான் தூம்ரகோரமான செயலைச் செய்தேன்।

Verse 23

आर्द्रेंधनानि भूरीणि क्षिप्त्वा तत्र विभावसौ । स्वल्पाज्याहुतिविन्यासादार्द्रद्रव्योद्भवस्तथा

நெருப்பில் அதிக ஈரமான விறகுகளைப் போட்டு, குறைந்த அளவு நெய்யை ஆகுதியாக அளித்ததால், ஈரமான பொருட்களிலிருந்து புகை எழுந்தது।

Verse 24

प्रादुर्भूतस्ततो धूमो भूयांस्तत्र समंततः । तादृग् येन तमो भूतं वेदीभूमिविनिर्मितम्

அப்போது அங்கே நாலாபுறமும் மிகுந்த புகை உண்டானது, அதனால் யாக வேதி நிலம் இருள் சூழ்ந்தது போலானது।

Verse 25

ततो धूमाकुले नेत्रे महेशः परमेश्वरः । हस्ताभ्यां छादयामास बहुलीलाकरः प्रभुः

அப்போது புகையினால் கண்கள் கலங்கிய பரமேஸ்வரனாகிய மகேசன், பல லீலைகளைச் செய்யும் பிரபு, தம் இரு கைகளால் கண்களை மூடிக்கொண்டார்।

Verse 26

ततो वस्त्रं समुत्क्षिप्य सतीवक्त्रमहं मुने । अवेक्षं किल कामार्तः प्रहृष्टेनांतरात्मना

முனியே! பிறகு ஆடையை விலக்கி நான் ஸதியின் முகத்தைப் பார்த்தேன்; காமத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் என் உள்ளம் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தது।

Verse 27

मुहुर्मुहुरहं तात पश्यामि स्म सतीमुखम् । अथेन्द्रियविकारं च प्राप्तवानस्मि सोऽवशः

அப்பா, நான் மீண்டும் மீண்டும் சதியின் முகத்தைத் தரிசித்துக் கொண்டிருந்தேன்; பின்னர் வசியமின்றி இந்திரியக் கலக்கம் என்னை ஆட்கொண்டது, என் உணர்வுகள் சஞ்சலமடைந்தன।

Verse 28

मम रेतः प्रचस्कंद ततस्तद्वीक्षणाद्द्रुतम् । चतुर्बिन्दुमित भूमौ तुषारचयसंनिभम्

“என் ரேதஸ் சிதறியது; அதை நோக்கியவுடன் அது விரைவில் உறைந்தது. பூமியில் அது நான்கு துளிகளளவாக இருந்து பனிக்குவியலைப் போலத் தோன்றியது.”

Verse 29

ततोहं शंकितो मौनी तत्क्षणं विस्मितो मुने । आच्छादयेस्म तद्रेतो यथा कश्चिद्बुबोध न

அப்போது நான், மௌனமும் தன்னடக்கமும் கொண்டிருந்தாலும், அஞ்சினேன்; அதே கணத்தில், ஓ முனியே, வியந்தும் போனேன். யாரும் அறியாதபடி அந்த ரேதஸை நான் மூடிவைத்தேன்.

Verse 30

अथ तद्भगवाञ्छंभुर्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । रेतोवस्कंदनात्तस्य कोपादेतदुवाच ह

அப்போது பகவான் சம்பு தமது திவ்யக் கண்களால் அதை அறிந்து, அந்த விந்து சிதறலால் கோபமுற்று இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 31

रुद्र उवाच । किमेतद्विहितं पाप त्वया कर्म विगर्हितम् । विवाहे मम कांताया वक्त्रं दृष्टं न रागतः

ருத்ரன் கூறினார்—ஓ பாவியே! நீ ஏன் இந்நிந்தைக்குரிய செயலைச் செய்தாய்? என் பிரியையின் திருமண வேளையில் அவள் முகத்தை நீ மரியாதையால் அல்ல, காமத்தால் பார்த்தாய்.

Verse 32

त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्म ज्ञातं न किंचन । त्रैलोक्येपि न मेऽज्ञातं गूढं तस्मात्कथं विधे

சங்கரனுக்கு இச்செயல் தெரிந்ததே—அவருக்கு எதுவும் அறியாதது இல்லை என்பதை நீ அறிவாய். மூன்று உலகங்களிலும் மறைந்தது எனக்கு அறியாமல் இல்லை; ஆகவே, ஓ விதி (பிரம்மா)! உனக்கு அது எவ்வாறு அறியாமல் இருக்கும்?

Verse 33

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा । तस्याहं मध्यगो मूढ तैलं यद्वत्तिलांति कम्

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள எதுவாயினும்—அசையும், அசையாததும்—அதன் நடுவில் நான், மயங்கியவன், எள்ளினுள் மறைந்த எண்ணெய்போல் இருக்கிறேன்.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा प्रिय विष्णुर्मां तदा विष्णुवचः स्मरन् । इयेष हंतुं ब्रह्माणं शूलमुद्यम्य शंकरः

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி அன்புடைய விஷ்ணு, விஷ்ணுவின் வாக்கை எனக்கு நினைவூட்டினார். அப்போது சங்கரன் திரிசூலத்தை உயர்த்தி பிரம்மாவை அழிக்க எண்ணினார்.

Verse 35

शभुंनोद्यमिते शूले मां च हंतुं द्विजोत्तम । मरीचिप्रमुखास्ते वै हाहाकारं च चक्रिरे

ஓ த்விஜோத்தமா! சம்பு என்னை அழிக்கத் திரிசூலத்தை உயர்த்தியபோது, மரீசி முதலிய முனிவர்கள் அச்சத்தில் அலறி பெரும் கூச்சல் எழுப்பினர்.

Verse 36

ततो देवगणास्सर्वे मुनयश्चाखिलास्तथा । तुष्टुवुश्शंकरं तत्र प्रज्वलंतं भयातुराः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அனைத்து முனிவர்களும் அச்சத்தால் கலங்கி, அங்கே கொடிய ஒளியுடன் பிரகாசித்த சங்கரனைப் போற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்।

Verse 37

देवा ऊचुः । देव देव महादेव शरणागतवत्सल । ब्रह्माणं रक्ष रक्षेश कृपां कुरु महेश्वर

தேவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, சரணடைந்தவர்களை அருளுடன் காக்கும் இறைவா! ரக்ஷேசா, பிரம்மாவை காப்பாற்று; மகேஸ்வரா, அருள் புரி।

Verse 38

जगत्पिता महेश त्वं जगन्माता सती मता । हरिब्रह्मादयस्सर्वे तव दासास्सुरप्रभो

மகேசனே, நீயே உலகின் தந்தை; சதீ உலகின் தாயென மதிக்கப்படுகிறாள். தேவர்களின் ஆண்டவனே, ஹரி, பிரம்மா முதலியோர் அனைவரும் உமது அடியார்கள்.

Verse 39

अद्भुताकृतिलीलस्त्वं तव मायाद्भुता प्रभो । तया विमोहितं सर्वं विना त्वद्भक्तिमीश्वर

பிரபுவே, உமது லீலை அதிசய வடிவங்களாய் விளங்குகிறது; உமது மாயையும் அதிசயமே. ஈசுவரனே, அந்த மாயையால் அனைத்தும் மயங்குகிறது—உமக்கு பக்தி உடையவர்களைத் தவிர.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्थं बहुतरं दीना निर्जरा मुनयश्च ते । तुष्टुवुर्देवदेवेशं क्रोधाविष्टं महेश्वरम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மிகுந்த துயருற்ற தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள், கோபத்தில் ஆழ்ந்த தேவர்களின் தேவனாகிய மகேசுவரனைப் போற்றித் துதித்தனர்.

Verse 41

दक्षो मैवं मैवमिति पाणिमुद्यम्य शंकितः । वारयामास भूतेशं क्षिप्रमेत्य पुरोगतः

அச்சமுற்ற தக்ஷன் விரைந்து முன்சென்று பூதேஷர் (பகவான் சிவன்) முன்னே நின்றான். கை உயர்த்தி—“இவ்வாறு செய்யாதீர், இவ்வாறு செய்யாதீர்” என்று கூறி அவரைத் தடுக்க முயன்றான்.

Verse 42

अथाग्रे संगतं वीक्ष्य तदा दक्षं महेश्वरः । प्रत्युवाचाप्रियमिदं संस्मरन्प्रार्थनां हरेः

அப்போது முன் நின்ற தக்ஷனைப் பார்த்த மகேஸ்வரர்—ஹரியின் முன் வேண்டுதலை நினைவுகூர்ந்து—தக்ஷனுக்கு விருப்பமில்லாத வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 43

महेश्वर उवाच । विष्णुना मेतिभक्तेन यदिदानीमुदीरितम् । मयाप्यंगीकृतं कर्तुं तदिहैव प्रजापते

மஹேஸ்வரர் கூறினார்—பிரஜாபதே! என்மேல் மிகுந்த பக்தியுடைய விஷ்ணு இப்பொழுது சொன்னதை நானும் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; இதையே இங்கேயே நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 44

सतीं यस्याभिलाषस्सन् वीक्षेत वध तं प्रभो । इति विष्णुवचस्सत्यं विधिं हत्वा करोम्यहम्

‘ஆண்டவனே! சதியை ஆசையுடன் யார் பார்த்தாலும் அவனை வதம் செய்.’—என்று விஷ்ணு சொன்ன வாக்கை உண்மை எனக் கொண்டு, விதி (பிரம்மா)யை வதம் செய்து இதை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 45

साभिलाषः कथं ब्रह्मा सतीं समवलोकयत् । अभवत्त्यक्तरेतास्तु ततो हन्मि कृतागसम्

ஆசையுடன் பிரம்மா சதியை எவ்வாறு நோக்கினான்? விந்து சிதறிய நிலையிலே அவன் குற்றவாளியாக ஆனான்; ஆகவே அந்தப் பாவியை நான் தண்டிப்பேன்.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तवति देवेश महेशे क्रोधसंकुले । चकंपिरे जनाः सर्वे सदेवमुनिमानुषाः

பிரம்மா கூறினார்—தேவேசனான மகேசன் கோபம் நிறைந்து இவ்வாறு உரைத்தபோது, தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் உட்பட அனைவரும் நடுங்கினர்.

Verse 47

हाहाकारो महानासीदौदासीन्यं च सर्वशः । अभूवम्बिकलोऽतीव तदाहं तद्विमोहकः

அப்போது பெரும் அலறல் எழுந்தது; எங்கும் ஆழ்ந்த மனச்சோர்வு பரவியது. அந்த நேரத்தில் நானும் மிகுந்த கலக்கத்துடன் மயங்கினேன்.

Verse 48

अथ विष्णुर्महेशातिप्रियः कार्यविचक्षणः । तमेवंवादिनं रुद्रं तुष्टाव प्रणतस्सुधीः

அப்போது மகேசனுக்கு மிகப் பிரியனும் செயலில் நுண்ணறிவுடையவனுமான விஷ்ணு, தெளிந்த ஞானத்துடன் வணங்கி, இவ்வாறு உரைத்த ருத்ரனை மகிழ்ந்து போற்றினான்।

Verse 49

स्तुत्वा च विविधैः स्तोत्रैश्शंकरं भक्तवत्सलम् । इदमूचे वारयंस्तं क्षिप्रं भूत्वा पुरस्सरः

பக்தவத்சலன் சங்கரனை பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றி, அவரைத் தடுக்க விரைந்து முன்னே சென்று இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 50

विष्णुरुवाच । विधिन्न जहि भूतेश स्रष्टारं जगतां प्रभुम् । अयं शरणगस्तेद्य शरणागतवत्सलः

விஷ்ணு கூறினார்— ஓ பூதேசா! உலகங்களின் ஆண்டவனும் படைப்பாளனுமான விதி பிரம்மாவை கொல்லாதே. இன்று அவன் உன் சரணடைந்தான்; நீ சரணாகதவத்சலன்.

Verse 51

अहं तेऽतिप्रियो भक्तो भक्तराज इतीरितः । विज्ञप्तिं हृदि मे मत्त्वा कृपां कुरु ममोपरि

நான் உமக்கு மிகப் பிரியமான பக்தன்; ‘பக்தராஜன்’ எனப் புகழப்பட்டவன். என் விண்ணப்பத்தை உள்ளத்தில் ஏற்று, என்மேல் அருள் புரிவீராக.

Verse 52

अन्यच्च शृणु मे नाथ वचनं हेतुगर्भितम् । तन्मनुष्व महेशान कृपां कृत्वा ममोपरि

நாதனே, காரணம் நிறைந்த என் இன்னொரு சொல்லையும் கேளும். மகேசானே, அதை நன்கு சிந்தித்து என்மேல் கருணை புரிவீராக.

Verse 53

प्रजास्स्रष्टुमयं शंभो प्रादुर्भूतश्चतुर्मुखः । अस्मिन्हते प्रजास्रष्टा नास्त्यन्यः प्राकृतोऽधुना

ஹே சம்புவே! உயிர்களைப் படைக்க இச்சதுர்முகன் (பிரம்மா) வெளிப்பட்டான். இவன் கொல்லப்பட்டால், இப்போது உலகில் இயல்பான பிரஜாசிருஷ்டிகரன் வேறு யாரும் இல்லை।

Verse 54

सृष्टिस्थित्यंतकर्माणि करिष्यामः पुनः पुनः । त्रयो देवा वयं नाथ शिवरूप त्वदाज्ञया

ஹே நாதா, சிவரூபனே! உமது ஆணையின்படி நாங்கள் மூன்று தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகிய செயல்களைச் செய்வோம்।

Verse 55

एतस्मिन्निहते शम्भो कस्त्वत्कर्म करिष्यति । तस्मान्न वध्यो भवता सृष्टिकृल्लयकृद्विभो

ஹே சம்புவே! இவன் கொல்லப்பட்டால் உமது காரியத்தை யார் செய்வார்? ஆகவே, ஹே அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனே, படைப்பு மற்றும் லயத்தின் கர்த்தாவான இவனை நீர் கொல்லக் கூடாது।

Verse 56

अनेनैव सती कन्या दक्षस्य च शिवा विभो । सदुपायेन वै भार्या भवदर्थे प्रकल्पिता

ஏ விபோ, இதே உபாயத்தினாலே தக்ஷனுடைய சிவா கன்னி சதீ, உமது தெய்வீக நோக்கத்திற்காகச் சரியான திட்டத்தால் உமது மனைவியாக ஆகுமாறு முறையாக ஏற்படுத்தப்பட்டாள்।

Verse 57

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्तु विज्ञप्तिं विष्णुना कृताम् । प्रत्युवाचाखिलांस्तांश्च श्रावयंश्च दृढव्रतः

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணு செய்த விண்ணப்பத்தை இவ்வாறு கேட்டுத் திடவிரதனான மகேசன் பதிலளித்து, அங்கு கூடிய அனைவரும் கேட்குமாறு தன் உரையைச் சொன்னான்।

Verse 58

महेश उवाच । देव देव रमेशान विष्णो मत्प्राणवल्लभ । न निवारय मां तात वधादस्य खलस्त्वयम्

மகேசன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, ரமேசானே, விஷ்ணுவே, என் உயிர்போல் அன்பானவனே; அன்பனே, இந்தக் கெட்டவனை வதம் செய்வதிலிருந்து என்னைத் தடுக்காதே—நீயே என்னைத் தடுக்கிறாய்.

Verse 59

पूरयिष्यामि विज्ञप्तिं पूर्वान्तेंगीकृतां मया । महापापकरं दुष्टं हन्म्येनं चतुराननम्

முன்னே நான் ஏற்றுக் கொண்ட உறுதியை நிறைவேற்றுவேன். இந்த நான்முகன் தீயவன்; பெரும் பாவத்திற்குக் காரணம்; ஆகவே அவனை நான் வதம் செய்வேன்.

Verse 60

अहमेव प्रजास्स्रक्ष्ये सर्वाः स्थिरचरा अपि । अन्यं स्रक्ष्ये सृष्टिकरमथवाहं स्वतेजसा

நானே எல்லாப் பிரஜைகளையும்—அசைவற்றதும் அசைவதும்—படைக்கிறேன்; அல்லது என் சொந்தத் தேஜஸால் படைப்புப் பணியைச் செய்யும் மற்றொரு படைப்பாளனை உருவாக்குவேன்.

Verse 61

हत्वैनं विधिमेवाहं स्वपणं पूरयन् कृतम् । स्रष्टारमेकं स्रक्ष्यामि न निवारय मेश माम्

இந்த விதாதா பிரம்மனை வதைத்து, நான் எடுத்த உறுதியை நிறைவேற்றுவேன். ஒரே படைப்பாளனை மட்டுமே ஏற்படுத்துவேன்; ஓ ஆண்டவனே, என்னைத் தடுக்காதே, என்னை பின்னடையச் செய்யாதே।

Verse 62

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचश्श्रुत्वा गिरीश स्याह चाच्युतः । स्मितप्रभिन्नहृदयः पुनर्मैवमितीरयन्

பிரம்மா கூறினார்: அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட அமரனான கிரீசன் (சிவன்) மீண்டும் உரைத்தான். மென்மையான புன்னகையால் அவரது உள்ளம் உருகி, “அப்படியல்ல; இப்படிச் சொல்லாதே” என்றான்।

Verse 63

अच्युत उवाच । प्रतिज्ञापूरणं योग्यं परस्मिन्पुरुषेस्ति वै । विचारयस्व वध्येश भवत्यात्मनि न प्रभो

அச்யுதன் கூறினான்—விரதம்/பிரதிஞ்ஞை நிறைவேற்றுதல் உண்மையில் பரமபுருஷனுக்கே உரியது. ஓ யாகேசா, சிந்தி; ஓ பிரபுவே, குறை உன்னில் அல்ல, உன் உள்ளநிலையிலே உள்ளது।

Verse 64

त्रयो देवा वयं शंभो त्वदात्मानः परा नहि । एकरूपा न भिन्नाश्च तत्त्वतस्सुविचारय

ஓ சம்புவே, நாங்கள் மூன்று தேவரும் உன் ஆத்மஸ்வரூபமே; உன்னிடமிருந்து வேறல்ல. தத்துவத்தில் ஒரே ரூபம்; வேறுபாடு இல்லை—நன்றாக சிந்தி।

Verse 65

ततस्तद्वचनं श्रुत्वा विष्णोस्स्वातिप्रियस्य सः । शंभुरूचे पुनस्तं वै ख्यापयन्नात्मनो गतिम्

பின்னர் ஸ்வாதிபோல் அன்பான விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்டுச் சம்பு மீண்டும் அவரிடம் உரைத்தான்; தன் வழியும் தெய்வீக நோக்கமும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 66

शम्भुरुवाच । हे विष्णो सर्वभक्तेश कथमात्मा विधिर्मम । लक्ष्यते भिन्न एवायं प्रत्यक्षेणाग्रतः स्थितः

சம்பு கூறினார்—ஹே விஷ்ணுவே, எல்லாப் பக்தர்களின் தலைவனே! என் ஆத்மஸ்வரூபமான விதியும் உள்ளார்ந்த இயல்பும் வேறுபட்டதாக எவ்வாறு தோன்றுகிறது? இதோ இதுவே நேரடியாக என் முன் வெளிப்பட்டு நிற்கிறது।

Verse 67

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तो महेशेन सर्वेषां पुरतस्तदा । इदमूचे महादेवं तोषयन् गरुडध्वजः

பிரம்மா கூறினார்—அனைவரின் முன்னிலையில் மகேசன் ஆணையிட்டபடி, கருடக் கொடியுடைய விஷ்ணு மகாதேவனை மகிழ்விக்க இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 68

विष्णुरुवाच । न ब्रह्मा भवतो भिन्नो न त्वं तस्मात्सदाशिव । न वाहं भवतो भिन्नो न मत्त्वं परमेश्वर

விஷ்ணு கூறினார்—சதாசிவனே! பிரம்மா உம்மிடமிருந்து வேறல்ல; நீரும் அவரிடமிருந்து வேறல்ல. பரமேஸ்வரனே! நானும் உம்மிடமிருந்து வேறல்ல; நீரும் என்னிடமிருந்து வேறல்ல।

Verse 69

सर्वं जानासि सर्वज्ञ परमेश सदाशिव । मन्मुखादखिलान्सर्वं संश्रावयितुमिच्छसि

அனைத்தையும் அறியும் சதாசிவனே, பரமேஸ்வரனே! நீர் எல்லாவற்றையும் அறிவீர்; ஆயினும் எல்லோரும் கேட்கும்படி என் வாய்மூலம் அனைத்தையும் சொல்ல விரும்புகிறீர்।

Verse 70

त्वदाज्ञया वदामीश शृण्वंतु निखिलास्सुराः । मुनयश्चापरे शैवं तत्त्वं संधार्य स्वं मनः

உமது ஆணையால், ஈசனே! நான் உரைக்கிறேன். எல்லா தேவர்களும் கேளுங்கள்; முனிவர்களும் பிறரும்—சைவத் தத்துவத்தைத் தாங்கி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி அமைதியுடன்.

Verse 71

प्रधानस्याऽप्रधानस्य भागाभागस्य रूपिणः । ज्योतिर्मयस्य भागास्ते वयं देवाः प्रभोस्त्रयः

பிரதானமும் அப்ரதானமும் ஆகிய இரு நிலைகளாக வெளிப்படும், பகுதியும் பகுதியல்லாததுமாகிய சொரூபம் கொண்ட, தன்னொளியாய் ஜ்யோதிர்மயமான அந்தப் பரமபிரபுவின் அங்கங்களே நாங்கள் மூன்று தேவர்கள்.

Verse 72

कस्त्वं कोहं च को ब्रह्मा तवैव परमात्मनः । अंशत्रयमिदं भिन्नं सृष्टिस्थित्यंतकारणम्

ஓ பரமாத்மா! நீ யார், நான் யார், பிரம்மா யார்? இந்த மும்மூர்த்தி நிலை உன்னுடையவே வேறுபட்ட அங்கங்களாகி, படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணங்களாக நிற்கின்றன.

Verse 73

चिंतयस्वात्मनात्मानं स्वलीलाधृतविग्रहः । एकस्त्वं ब्रह्म सगुणो ह्यंशभूता वयं त्रयः

தன் தெய்வ லீலையால் உருவம் கொண்டவனே! உன் உள் விழிப்பால் உன் ஆத்மாவையே தியானி. நீயே ஒரே சகுண பிரம்மம்; நாங்கள் மூவரும் உன் அंशமே.

Verse 74

शिरोग्रीवादिभेदेन यथैकस्यैव वर्ष्मणः । अंगानि ते तथेशस्य तस्य भगत्रयं हर

ஒரே உடலுக்குத் தலை, கழுத்து முதலிய வேறுபாடுகளால் அங்கங்கள் சொல்லப்படுவது போல, ஹரனே, அந்த ஈசனுக்கும் அங்கங்கள் (பரிமாணங்கள்) உண்டு என அறியப்படும். இவ்விதமே அவனுடைய பகத்திரயம் உணரப்பட வேண்டும்.

Verse 75

यज्ज्योतिरभ्रं स्वपुरं पुराणं कूटस्थमव्यक्तमनंतरूपम् । नित्यं च दीर्घादिविशेषणाद्यैर्हीनं शिवस्त्वं तत एव सर्वम्

நீயே அந்த மாசற்ற, மேகமற்ற ஒளி—உன் சொந்த பரம வாசஸ்தலம்—பழமையானது, அசையாதது, அவ்யக்தம், முடிவற்ற ரூபங்களுடையது. நீ நித்தியன்; ‘நீளம்’ முதலிய கட்டுப்படுத்தும் விசேஷணங்களற்றவன். சிவனே, உன்னிலிருந்தே அனைத்தும் தோன்றி நிலைகொள்கிறது.

Verse 76

ब्रह्मोवाच एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य महादेवो मुनीश्वर । बभूव सुप्रसन्नश्च न जघान स मां ततः

பிரம்மா கூறினார்—முனீஸ்வரரே! அவன் சொற்களை கேட்டதும் மகாதேவன் மிகப் பிரசன்னனானான்; அதன் பின் அவர் என்னை அடிக்கவில்லை।