Śiva-Pūjākramaḥ — The Procedural Order of Shiva Worship (Pañcāvaraṇa & Upacāras)
இந்த अध्यாயத்தில் சுப்ரஹ்மண்யர் சைவப் பூஜையின் ஒழுங்கான முறையை உபதேசிக்கிறார். த்வாதசி நாளில் காலையில் எழுந்து ஸ்நானம் செய்து நித்யகர்மங்களை முடித்து, சிவபக்தர்கள், தபஸ்விகள், சிவப்ரிய பிராமணர்களை அழைத்து மதியத்தில் தூய்மையான மங்கள உணவால் போஜனம் அளிக்க வேண்டும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் பரமேஸ்வர சன்னிதியில் பஞ்சாவரண முறையில், பிராணாயாமம் மற்றும் வாக்-யமத்துடன் பூஜை; குரு-ஸ்மரணத்துடன் சங்கல்பம், தர்பைத் தொடுதல், பாதப்ரக்ஷாலனம்-ஆசமனம் முதலிய சுத்திகரணங்கள், கிழக்கு நோக்கி அமர்த்தி பஸ்மம் அணிவித்து விருந்தினரைச் சத்கரித்தல் விளக்கப்படுகிறது. சதாசிவன் மற்றும் படிநிலை குருபரம்பரை தியானத்திற்குப் பின் ஆசனம், ஆவாஹனம், அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனம், வஸ்த்ரம், கந்தம், அக்ஷதை, புஷ்பார்ப்பணம் (ப்ரணவத்துடன் நாமோச்சாரணம்), தூப-தீபம், சமாப்தி வாக்கியம், நமஸ்காரம் எனும் உபசார வரிசை நிர்ணயிக்கப்பட்டு, அதிதி-சத்காரம், தூய்மை, மந்திரம், அர்ப்பணம் ஆகியவற்றால் பரமேஸ்வரனுடன் ஒத்திசைவு பெறுதல் போதிக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
सुब्रह्मण्य उवाच । द्वादशाहे समुत्थाय प्रातः स्नात्वा कृताह्निकः । शिवभक्तान्यतीन्वापि ब्राह्मणान्वा शिवप्रियान्
சுப்ரஹ்மண்யர் கூறினார்—பன்னிரண்டாம் நாளில் விடியற்காலையில் எழுந்து நீராடி நித்திய கர்மங்களை நிறைவேற்றி, சிவபக்த யதிகளையோ சிவபிரிய பிராமணர்களையோ பக்தியுடன் அணுகி மரியாதை செய்து போற்ற வேண்டும்।
Verse 2
विमन्त्र्य तान्समाहूय मध्याह्न चाप्लुताञ्छुचीन् । विधिवद्भोजयेद्भक्त्या स्वाद्वन्नैर्विविधैश्शुभैः
அவர்களை மரியாதையுடன் அழைத்து ஒன்றுகூடச் செய்து, மதியவேளையில் அவர்கள் நீராடி தூய்மையடைந்தபின், விதிப்படி பக்தியுடன் பலவகை மங்களமான சுவையான உணவுகளை அளித்து உபசரிக்க வேண்டும்।
Verse 3
सन्निधौ परमेशस्य पंचावरणमार्गतः । पूजयेत्तस्य संस्थाप्य प्राणानायम्य वाग्यतः
பரமேஸ்வரரின் சன்னிதியில் பஞ்சாவரண முறையின்படி, அவரை (லிங்கத்தை) முறையாக நிறுவி, பிராணாயாமம் செய்து வாக்கை கட்டுப்படுத்தி, பின்னர் வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।
Verse 4
महासंकल्पमार्गेण संकल्प्यास्मद्गुरोरिह । पूजां करिष्य इत्युक्त्वा ततो दर्भानुस्पपृशेत्
மகாசங்கல்ப முறையின்படி, இங்கு போற்றத்தக்க குருவின் சன்னிதியில் ‘நான் பூஜை செய்வேன்’ என்று சங்கல்பம் செய்து கூறி, பின்னர் விதிப்படி தர்பையைத் தொட வேண்டும்।
Verse 5
पादौ प्रक्षाल्य चाचम्य स्वयं कर्ता च वाग्यतः । स्थापयेदासने तान्वै प्राङ्मुखान्भस्मभूषितान्
பாதங்களை கழுவி ஆச்சமனம் செய்து, வழிபாட்டாளர் தானே வாக்கை அடக்கி; விபூதி அணிந்த அவர்களை கிழக்குநோக்கி ஆசனங்களில் அமர்த்த வேண்டும்।
Verse 6
सदाशिवादिक्रमतो ध्यायेदष्टौ च तत्र तान् । परया सम्भावनयेतरानपि मुने द्विजान् । परमेष्ठिगुरुं ध्यायेत्सांबबुद्ध्या स्वनामतः । गुरुश्च परमन्तस्मात्परापरगुरुं ततः
சதாசிவர் முதலாக வரிசையாக அந்த எட்டு (குருமார்களை) தியானிக்க வேண்டும்; ஓ முனியே, பிற த்விஜ ஆசார்யர்களையும் மிக உயர்ந்த மரியாதையுடன் நினைந்து போற்ற வேண்டும்। தன் பரம்பரையில் தன் பெயரால் அறியப்படும் பரமேஷ்டி-குருவை சாம்ப (சிவன் சக்தியுடன் இணைந்த) உணர்வில் தியானிக்க வேண்டும்; அதன் பின் பரம குருவையும், பின்னர் பராபர (அதீதமும் உள்ளார்ந்தும்) குருவையும் தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 7
इदमासनमित्युक्त्वा चासनानि प्रकल्पयेत् । प्रणवादिद्वितीयांते स्वस्य नाम समुच्चरन्
“இதுவே ஆசனம்” என்று கூறி விதிப்படி ஆசனங்களை அமைக்க வேண்டும்; பின்னர் பிரணவம் (ஓம்) முதலாக இரண்டாம் முடிவு வரை, விதிப்படி தன் பெயரை உச்சரிக்க வேண்டும்।
Verse 8
आवाहयामि नम इत्यावाह्यार्घोदकेन तु । पाद्यमाचमनं चार्घ्यं वस्त्रगन्धाक्षतानपि
“ஆவாஹயாமி, நம:” என்று ஜபித்து அர்க்ய நீரால் சிவனை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பாத்யம், ஆச்சமனம், மீண்டும் அர்க்யம் அளித்து; வஸ்திரம், கந்தம், அக்ஷதையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।
Verse 9
दत्त्वा पुष्पैरलंकृत्य प्रणवाद्यष्टनामभिः । सचतुर्थौंनमोऽन्तैश्च सुगन्धकुसुमैस्ततः
மலர்களை அர்ப்பணித்து (லிங்கத்தை) அலங்கரித்து, பிரணவம் ‘ஓம்’ தொடங்கும் எட்டு நாமங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் நறுமண மலர்களால், ஒவ்வொரு நாமத்தையும் தத்திவ் (சதுர்த்தி) உருபில் சொல்லி இறுதியில் “நம:” சேர்த்து சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।
Verse 10
धूपदीपौ हि दत्त्वा च सकलाराधनं कृतम् । सम्पूर्णमस्त्विति प्रोच्य नमस्कुर्यात्समुत्थितः
தூபமும் தீபமும் அர்ப்பணித்தால் முழு ஆராதனை நிறைவு பெறுகிறது. எழுந்து “இது சம்பூர்ணமாகுக” என்று கூறி, பின்னர் வணங்க வேண்டும்।
Verse 11
पात्राणि कदलीपत्राण्यास्तीर्याद्भिविशोध्य च । शुद्धान्नपायसापूपसूपव्यञ्जनपूर्वकम्
வாழை இலைகளைத் தட்டுகளாக விரித்து, அவற்றை முறையாகத் தூய்மைப்படுத்தி, முதலில் தூய அன்னம், பாயசம், அப்பூபம், சூப் மற்றும் துணை உணவுகளை ஒழுங்காக அமைக்க வேண்டும்।
Verse 12
दत्त्वा पदार्थान्कदलीनालिकेरगुडान्वितान् । पात्रासनानि च पृथग्दद्यात्सम्प्रोच्य च क्रमात्
வாழை, தேங்காய், வெல்லம் சேர்த்துப் பொருட்களை அர்ப்பணித்து, பின்னர் முறையாக அழைப்புச் சொற்களை உரைத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகப் பாத்திரங்களையும் ஆசனங்களையும் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 13
परिषिच्य च सम्प्रोक्ष्य विष्णोर्हव्यमिति ब्रुवन् । रक्षस्वेति करस्पर्शं कारयित्वा समुत्थितः
புனித நீரை ஊற்றி, பின்னர் முறையாகத் தெளித்து, “இது விஷ்ணுவுக்கான ஹவியம்” என்று உரைத்து, “காக்க” எனச் சொல்லி கரஸ்பரிச ரக்ஷாகிரியையைச் செய்யவைத்து, பின்னர் அவர் எழுந்தார்.
Verse 14
आपोशनं समर्प्याथ प्रार्थयेत्तानिदम्प्रति । सदाशिवादयः प्रीता वरदाश्च भवन्तु मे
பின்னர் முறையாக ஆபோசனத்தை அர்ப்பணித்து, அவர்களை நோக்கி இவ்வாறு வேண்ட வேண்டும்—“சதாசிவன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ந்து, எனக்கு வரமளிப்பவர்களாக ஆகட்டும்.”
Verse 15
ये देवा इति च ततो जप्त्वेदं साक्षतं त्यजेत् । नमस्कृत्य समुत्थाय सर्वत्रामृतमस्त्विति
பின்னர் “யே தேவாஃ” எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபித்து, சாக்ஷதம் (அக்ஷத அரிசி) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். வணங்கி எழுந்து, “எங்கும் அமிர்தமய நன்மை உண்டாகுக” என்று கூற வேண்டும்.
Verse 16
उक्त्वा प्रसाद्य च जपन्गणानांत्वेत्युप क्रमात् । वेदादीन् रुद्रचमकौ रुद्रसूक्तं च पंच च
இவ்வாறு கூறி அருளைப் பெற்றுக் கொண்டு, ‘ஜபன் கணானாம் த்வா’ என்று தொடங்கி, படிப்படியாக வேதாதிகள், ருத்ரம் மற்றும் சமகம், ருத்ரஸூக்தம், மேலும் ஐந்து முதன்மை பிரார்த்தனைகளையும் ஜபிக்கத் தொடங்கினார்.
Verse 17
ब्रह्माणि भोजनान्ते तु यावन्मन्त्रांश्च साक्षतान् । दत्त्वोत्तरापोशनं च हस्तांघ्रिमुखशोधनम्
உணவுக்குப் பின் விதிப்படி பிரஹ்மாணீ தொடர்பான மந்திரங்களை முறையாக ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் உத்தராபோஷணம் (இறுதி ஆச்சமனம்) செய்து, கை, கால், முகம் ஆகியவற்றைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 18
कृत्वा चान्तान्स्वासनेषु स्थापयित्वा यथासुखम् । शुद्धोदकम्प्रदायाथ कर्प्पूरादि यथोदितम्
முன்செயல்களை முறையாக நிறைவேற்றி, அவர்களை அவரவர் ஆசனங்களில் இன்பமாக அமரச் செய்து, முதலில் தூய நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் விதிப்படி கற்பூரம் முதலியவற்றை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 19
मुखवासं दक्षिणां च पादुकासनपत्रकम् । व्यजनं फलकान्दण्डं वैणवं च प्रदाय तान्
முகவஸ்திரமும் தக்ஷிணையும், மேலும் பாதுக்கை, ஆசனம், இலைத் தட்டு, விசிறி, பலக நாணல் தண்டு, மூங்கில் கருவி—இவை அனைத்தையும் அவர்களுக்கு அர்ப்பணித்தான்.
Verse 20
प्रदक्षिणनमस्कारैस्संतोष्याशिषमा वहेत । पुनः प्रणम्य सम्प्रार्थ्य गुरुभक्तिमचंचलाम्
பிரதட்சிணை மற்றும் நமஸ்காரங்களால் குருவை மகிழ்வித்து அவரது ஆசீர்வாதத்தைப் பெற வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் வணங்கி, அசையாத குருபக்தியை அருளுமாறு பணிவுடன் வேண்ட வேண்டும்.
Verse 21
सदाशिवादयः प्रीता गच्छन्तु च यथासुखम् । इत्युद्वास्य द्वारदेशावधि सम्यगनुव्रजन्
அவர் மரியாதையுடன் விடைபெற்று—“சதாசிவர் முதலியோர் மகிழ்ந்து தங்கள் விருப்பப்படி நலமுடன் புறப்படுக” என்று கூறினார். பின்னர் முறையாக விடைமுறையைச் செய்து வாயில்வரை ஒழுங்காக உடன் சென்றார்.
Verse 22
निरुद्धस्तः परावृत्य द्वास्थैर्विप्रैश्च बन्धुभिः । दीनानाथैश्च सहितो भुक्त्वा तिष्ठेद्यथासुखम्
இவ்வாறு தடுக்கப்பட்டதால் அவர் திரும்பினார். வாயில்காவலர்கள், பிராமணர்கள், உறவினர்கள், ஆதரவற்ற ஏழைகள் ஆகியோருடன் இருந்து உணவு உண்டு, பின்னர் விருப்பம்போல் அங்கேயே நிம்மதியாக தங்கினார்.
Verse 23
विकृतं न भवेत्क्वापि सत्यं सत्यं पुनः पुनः । प्रत्यब्दमेव कुर्वाणो गुर्वाराधनमुत्तमम् । इह भुक्त्वा महाभोगाञ्छिवलोकमवाप्नुयात्
உண்மை எங்கும் எவ்விதத்திலும் மாறுபடக் கூடாது—உண்மை, உண்மை, மீண்டும் மீண்டும் உண்மை. ஆண்டுதோறும் குருவை இவ்வுயர்ந்த முறையில் ஆராதிப்பவன், இவ்வுலகில் பெரும் செல்வ-இன்பங்களை அனுபவித்து இறுதியில் சிவலோகத்தை அடைவான்.
Verse 24
सूत उवाच । एवं कृतानुग्रहमात्मशिष्यं श्रीवामदेवं मुनिवर्य्यमुक्त्वा । प्रसन्नधीर्ज्ञानिवरो महात्मा कृत्वा परानुग्रहमाशु देवः
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தம் சீடனான முனிவருள் சிறந்த ஸ்ரீ வாமதேவருக்கு அருள் வழங்கிய பின், அமைதியான அறிவுடைய, ஞானிகளில் சிறந்த, மகாத்மாவான தேவன் விரைவில் பிறருக்கும் அருளை வழங்கத் தொடங்கினார்.
Verse 25
यन्नैमिषारण्यमुनीश्वराणां प्रोक्तं पुरा व्यासमुनीश्वरेण । तस्मादसावादिगुरुर्भवांस्तु द्वितीय आर्य्यो भुवने प्रसिद्धः
முன்பு நைமிஷாரண்யத்தின் முனிவர்க்கு மகரிஷி வியாசர் உரைத்ததுதான் அது. ஆகவே அவர் ஆதிகுருவெனப் புகழ்பெற்றார்; நீர், அரியவரே, உலகில் இரண்டாம் வணங்கத்தக்க ஆசானெனப் பிரசித்தி பெற்றீர்.
Verse 26
श्रुत्वा मुनीन्द्रो भवतो मुखाज्जात्सनत्कुमारः शिवभक्तिपूर्णः । व्यासाय वक्ता स च शैववर्य्यश्शुकाय वक्ता भविता च पूर्णः
உமது வாய்மொழியிலிருந்து கேட்ட முனிவருள் முதன்மையான சனத்குமாரர்—சிவபக்தியால் நிறைந்தவர்—வியாசருக்குப் போதகரானார்; அந்தச் சிறந்த சைவர் பின்னர் சுகருக்கும் முழுமையான உரையாளர் ஆவார்.
Verse 27
प्रत्येकं मुनिशार्दूलं शिष्यवर्गचतुष्टयम् । वेदाध्ययनसंवृत्तं धर्मस्थापनपूर्वकम्
முனிசார்தூலரே! ஒவ்வொரு மகரிஷிக்கும் நான்கு சீடர்களைக் கொண்ட குழு இருந்தது; அவர்கள் வேதஅத்தியயனத்தில் நன்கு பயிற்சி பெற்றவர்களாய், தர்மநிறுவுதலையே முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்.
Verse 28
वैशम्पायन एव स्यात्पैलो जैमिनिरेव च । सुमन्तुश्चेति चत्वारो व्यासशिष्या महौजसः
வைசம்பாயனர், பைலர், ஜைமினி, சுமந்து—இந்நால்வரும் மகத்தான ஒளியுடன் விளங்கிய வியாசரின் சீடர்கள் ஆவர்.
Verse 29
अगस्त्यश्च पुलस्त्यश्च पुलहः क्रतुरेव च । तव शिष्या महात्मानो वामदेव महामुने
அகஸ்தியர், புலஸ்தியர், புலஹர், க்ரது—மகாமுனி வாமதேவரே! இம்மகாத்மாக்கள் உமது சீடர்கள் ஆவர்.
Verse 30
सनकश्च सनन्दश्च सनातनमुनिस्ततः । सनत्सुजात इत्येते योगिवर्याः शिवप्रियाः
சனகன், சனந்தனன், மேலும் முனி சனாதனன், சனத்ஸுஜாதன்—இவர்கள் யோகிகளில் சிறந்தோர்; சிவபெருமானுக்கு அன்பானவர்கள்.
Verse 31
सनत्कुमारशिष्यास्ते सर्ववेदार्थवित्तमाः । गुरुश्च परमश्चैव परात्परगुरुस्ततः । परमेष्ठिगुरुश्चैते पूज्यास्स्युश्शुकयोगिनः
அவர்கள் சனத்குமாரரின் சீடர்கள்; எல்லா வேதங்களின் உண்மைப் பொருளை அறிந்தவர்களில் தலைசிறந்தோர். அவர்களில் ‘குரு’, ‘பரமகுரு’, ‘பராத்பரகுரு’, ‘பரமேஷ்டிகுரு’ எனப் போற்றப்படும் குற்றமற்ற யோகிகள் வழிபடத்தக்கவர்கள்.
Verse 32
इदं प्रणवविज्ञानं स्थितं वर्गचतुष्टये । सर्वोत्कृष्टनिदानं च काश्यां सन्मुक्तिकारणम्
இந்தப் பிரணவ (ஓம்) ஞானம் நான்கு வர்ணவகுப்புகளில் நிலைபெற்றது. இது மிகச் சிறந்த சாதனம்; காசியில் சத் சாதகனுக்கு உண்மையான முக்திக்காரணமாகிறது.
Verse 33
एतन्मण्डलमद्भुतं परशिवाधिष्ठान रूपं सदावेदान्तार्थविचारपूर्णमतिभिः पूज्यं यतीन्द्रैः परम् । वेदादिप्रविभागकल्पितमहाकाशादिनाप्यावृतन्त्वत्संतोषकरं तथास्तु जगतां श्रेयस्करं श्रीप्रदम्
இந்த அதிசய மண்டலம் பரசிவனின் அதிஷ்டான-ரூபமே. வேதாந்தப் பொருள் விசாரணையால் எப்போதும் நிறைந்த அறிவுடைய யதீந்திரர்கள் இதை பரமப் பூஜ்யமாக வணங்குகின்றனர். வேதப் பிரிவுகளால் கற்பிக்கப்பட்ட மஹாகாசம் முதலிய தத்துவங்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், இது உமக்கு திருப்தியளிக்கட்டும்; உலகங்களுக்கு நன்மையையும் ஸ்ரீயையும் அருளட்டும்.
Verse 34
इदं रहस्यम्परमं शिवोदितं वेदान्तसिद्धातविनिश्चितम्परम् । मत्तश्श्रुतं यद्भवता ततो मुने भवन्मतम्प्राज्ञतमा वदंति
இது சிவனால் உரைக்கப்பட்ட பரம ரகசியம்; வேதாந்த சித்தாந்தங்களால் உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இதை நீ என்னிடமிருந்து கேட்டறிந்தாய். ஆகவே, ஓ முனிவரே, ஞானிகள் உன் கருத்தை மிக உயர்ந்த விவேகமுடையதாகச் சொல்கிறார்கள்.
Verse 35
तस्मादनेनैव पथा गतश्शिवं शिवोहमस्मीति शिवो भवेद्यतिः । पितामहादिप्रविभागमुक्तये नद्यो यथासिन्धुमिमाः प्रयान्ति
ஆகவே இதே பாதையில் சென்று யதி சிவனை அடைகிறான்; “நான் சிவன்” என்று உணர்ந்து சிவத்தில் நிலைபெறுகிறான். பிரம்மா முதலிய வேறுபாடுகளிலிருந்து விடுதலை பெற உயிர்கள் ஒன்றில் லயிக்கின்றன; இந்நதிகள் கடலில் சேர்வதுபோல்.
Verse 36
श्रीसूत उवाच । एवम्मुनीश्वरायैतदुपदिश्य सुरेश्वरः । संस्मृत्य चरणाम्भोजे पित्रो स्सर्व्वसुरार्चिते
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு முனீஸ்வரருக்கு உபதேசம் செய்து தேவேஸ்வரன், எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் தன் இரு பிதாக்களின் தாமரைத் திருவடிகளை மனத்தில் நினைத்தான்.
Verse 37
कैलासशिखरम्प्राप कुमारश्शिखरावृतम् । राजितम्परमाश्चर्य्यदिव्यज्ञानप्रदो गुरुः
அற்புதமான தெய்வ ஞானத்தை அருளும் குரு, குமாரர்கள் சூழ்ந்த கைலாசச் சிகரத்தை அடைந்து, பரம அதிசய ஒளியால் பிரகாசித்தார்।
Verse 38
वामदेवोऽपि सच्छिष्यैस्संवृतश्शिखिवाहनम् । सम्प्रणम्य जगामाशु कैलासम्परमाद्भुतम्
வாமதேவரும் நற்குருவினரால் சூழப்பட்டவராய், சிகிவாஹனனை முழு வணக்கத்துடன் பணிந்து, பரம அதிசயமான கைலாசத்தை நோக்கி விரைந்து சென்றார்।
Verse 39
गत्वा कैलासशिखरम्प्राप्येशनिकटम्मुनिः । ददर्श मोक्षदम्मायानाशञ्चरणमीशयोः
கைலாசச் சிகரத்தை அடைந்து, ஈசனின் அருகில் சென்ற முனிவர், தெய்வத் தம்பதியின் திருவடிகளைத் தரிசித்தார்—அவை மோட்சம் அளிப்பவை, மாயையை அழிப்பவை।
Verse 40
भक्त्या चार्पितसर्वांगो विस्मृत्य स्वकलेवरम् । पपात सन्निधौ भूयो भूयो नत्वा समु त्थितः
பக்தியால் தன் முழு அங்கங்களையும் அர்ப்பணித்து, தன் உடலையே மறந்தான். அந்தத் திருச்சன்னிதியில் அவன் மீண்டும் மீண்டும் தண்டவத் நமஸ்காரமாக விழுந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி எழுந்தான்.
Verse 41
ततो बहुविधैः स्तोत्रैर्वेदागमरसोत्कटैः । तुष्टाव परमेशानं सांबिकं ससुतं मुनिः
அதன்பின் முனி, வேதமும் ஆகமமும் தரும் ரசம் நிறைந்த பலவகைத் துதிகளால் பரமேசானாகிய சிவபெருமானை—அம்பிகையுடனும் அவர்களின் புதல்வனுடனும்—புகழ்ந்து பாடினார்.
Verse 42
निधाय चरणत्म्भोजन्देव देव्योस्स्वमूर्द्धनि । पूर्णानुग्रहमासाद्य तत्रैव न्यवसत्सुखम्
தேவதேவன் மகேஸ்வரன் தேவியின் சிரசின் மேல் தம் தாமரைத் திருவடிகளை வைத்து, முழு அருளை அளித்து அங்கேயே ஆனந்தத்தில் தங்கினார்।
Verse 43
भवन्तोऽपि विदित्वैवम्प्रणवार्थम्महेश्वरम् । वेदगुह्यं च सर्वस्वन्तार कम्ब्रह्म मुक्तिदम्
நீங்களும் இவ்வாறு மகேஸ்வரனைப் பிரணவம் (ஓம்) என்பதின் பொருளாக—வேதங்களின் மறைசாரமும் அனைத்துமாக—அறிந்து, உயிர்களைத் தாண்டவைத்து முக்தி அருளும் தாரகப் பிரம்மன் என அவரை உணருங்கள்।
Verse 44
अत्रैव सुखमासीनाः श्रीविश्वेश्वरपादयोः । सायुज्यरूपामतुलाम्भजध्वम्मुक्तिमुत्तमाम्
இங்கேயே ஸ்ரீ விஸ்வேஸ்வரனின் திருப்பாதங்களில் இன்பமாய் அமர்ந்து, சாயுஜ்ய இயல்புடைய ஒப்பற்ற உயர்ந்த முக்தியைப் பெறுங்கள்।
Verse 45
अहं गुरुपदाम्भोजसेवायै बादराश्रमम् । गमिष्ये भवताम्भूयस्सत्सम्भाषणमस्तु मे
என் குருவின் திருவடித் தாமரைகளைச் சேவிக்க நான் பாதர ஆசிரமத்திற்குச் செல்வேன். உங்களையெல்லாம் மீண்டும் சத்சங்க உரையாடலால் ஆசீர்வதிக்கப்படுவேனாக.
Frequently Asked Questions
A stepwise Shiva worship protocol: timed observance (twelfth-day rising, bath, daily rites), invitation and feeding of Shiva-bhaktas/Brāhmaṇas at midday, then pañcāvaraṇa-based pūjā with saṃkalpa, darbha-touch, purification (pādaprakṣālana, ācamana), āsana/āvāhana and successive offerings (arghya, pādya, ācamana, vastra, gandha, akṣata, puṣpa), followed by dhūpa-dīpa and a formal completion statement with namaskāra.
They function as a ritual technology of interiorization: pañcāvaraṇa organizes sacred attention in concentric layers around Parameśvara; prāṇāyāma stabilizes the body-mind as a fit vessel for mantra and offering; vāg-yama disciplines speech so that naming and invocation remain precise, reducing ritual to a controlled semiotic act aimed at alignment with Shiva-tattva.
Parameśvara and Sadāśiva are explicitly foregrounded: Parameśvara as the immediate presence before whom worship is performed, and Sadāśiva as the apex reference in the contemplative sequence (Sadāśivādi-krama), reinforcing a theology where liturgy is anchored in the supreme form of Shiva.