Devīkṛta-praśna-varṇana (Description of the Goddess’s Questions) / देवीकृतप्रश्नवर्णनम्
இந்த அதிகாரத்தில் வியாசர் கூடியிருந்த பிராமணர்களிடம் சிவஞானம் மிக அரிது என்றும், அது பிரணவம் (ஓம்) என்பதின் பொருளை வெளிப்படுத்துவதாகவும் கூறுகிறார். திரிசூலதாரி பரமேசுவரனின் பிரசாதம் இல்லாமல் அந்த அறிவு உண்மையில் கிடையாது; பக்தர்–அபக்தர் என்ற வேறுபாடும் தெளிவாக நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் உமா–மகேச உரையாடல் வடிவிலான பழமையான இதிஹாசத்தைச் சுட்டி, தக்ஷ யாகத்தில் சிவ அவமதிப்புக்குப் பின் சதியின் தேஹத்யாகம், ஹிமவானின் மகளாக பார்வதியாக மறுபிறப்பு, நாரத உபதேசத்தால் சிவப்ராப்திக்காக தவம், சுயம்வர ஏற்பாடுகளால் திருமணம் ஆகியவற்றைச் சுருக்கமாக நினைவூட்டுகிறார். இறுதியில் கௌரி மகாபர்வதத்தில் சிவனுடன் அமர்ந்து பேசத் தொடங்குகிறாள்; அடுத்த தத்துவக் கேள்விகளுக்கான முன்னுரை இது.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । साधु पृष्टमिदं विप्रा भवद्भिर्भाग्यवत्तमैः । दुर्लभं हि शिवज्ञानं प्रणवार्थप्रकाशकम्
வியாசர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, மிகப் பாக்கியவான்களே, நீங்கள் நன்றாகக் கேட்டீர்கள். சிவஞானம் அரிது; அதுவே பிரணவம் (ஓம்) என்பதன் உண்மைப் பொருளை ஒளிரச் செய்கிறது।
Verse 2
इति श्रीशिवमहापुराणे षष्ठ्यां कैलास संहितायां देवीदेवसंवादे देवीकृतप्रश्नवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஆறாம் கைலாசஸம்ஹிதையில் தேவி-தேவ (பார்வதி-சிவன்) உரையாடலில் ‘தேவிகృతப் பிரச்னவர்ணனம்’ எனப்படும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 3
जायते न हि सन्देहो नेतरेषामिति श्रुतिः । शिवभक्तिविहीनानामिति तत्त्वार्थनिश्चयः
இதில் ஐயமே எழாது—என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது; பிறர்க்கு அவ்வாறு இல்லை. இது உறுதியான தத்துவம்: சிவபக்தியற்றவர்க்கு தத்துவார்த்த நிச்சயமும் பயனும் கிடையாது।
Verse 4
दीर्घसत्रेण युष्माभिर्भगवानम्बिकापतिः । उपासित इतीदं मे दृष्टमद्य विनिश्चितम्
உங்கள் நீண்ட சத்திரயாகத்தால் அம்பிகாபதி பகவான் நிச்சயமாக ஆராதிக்கப்பட்டுள்ளார்—இதை இன்று நான் தெளிவாகக் கண்டு உறுதியாகத் தீர்மானித்தேன்।
Verse 5
तस्माद्वक्ष्यामि युष्माकमितिहासम्पुरातनम् । उमामहेशसम्वादरूपमद्भुतमास्तिकाः
ஆகையால், ஹே ஆஸ்திகர்களே, உங்களுக்கு ஒரு பழமையான புனித வரலாற்றை உரைப்பேன்—அது உமா-மகேசன் உரையாடல் வடிவில் அதிசயமானது।
Verse 6
पुराखिलजगन्माता सती दाक्षायणी तनुम् । शिवनिन्दाप्रसङ्गेन त्यक्त्वा च जनकाध्वरे
முன்னொரு காலத்தில், அகில உலகின் தாயான சதி தாக்ஷாயணி, சிவநிந்தையின் காரணமாகத் தந்தை தக்ஷனின் யாகத்தில் தன் உடலைத் துறந்தாள்।
Verse 7
ततः प्रभावात्सा देवी सुताऽभूद्धिमवद्गिरेः । शिवार्थमतपत्सा वै नारदस्योपदेशतः
அதன்பின் அந்த தெய்வீகப் பிரபாவத்தால் தேவி ஹிமவானின் மகளாகப் பிறந்தாள். நாரதரின் உபதேசத்தின்படி சிவப்ராப்திக்காகத் தவம் செய்தாள்।
Verse 8
तस्मिन्भूधरवर्य्ये तु स्वयंवरविधानतः । देवेशे च कृतोद्वाहे पार्वती सुखमाप सा
அந்த உத்தமமான மலைமேல் சுயம்வர விதிப்படி, தேவేశன் (பகவான் சிவன்) உடன் திருமணம் முறையாக நிறைவேறியபோது, பார்வதி பேரானந்தத்தை அடைந்தாள்।
Verse 9
तथैकस्मिन्महादेवी समये पतिना सह । सूपविष्टा महाशैले गौरी देवमभाषत
இவ்வாறு ஒருசமயம் மகாதேவி கௌரி தம் கணவருடன் மகாமலையில் நிம்மதியாக அமர்ந்து, தேவன் (சிவன்) அவர்களிடம் உரைத்தாள்।
Verse 10
महादेव्युवाच । भगवन्परमेशान पञ्चकृत्यविधायक । सर्वज्ञ भक्तिसुलभ परमामृतविग्रह
மகாதேவி கூறினாள்— பகவனே, பரமேசானே! பஞ்சக்ருத்யங்களை விதிப்பவனே, அனைத்தறிவோனே, பக்தியால் எளிதில் அடையத்தக்கவனே, பரம அமிர்தமய வடிவே!
Verse 12
दाक्षायणीन्तनुं त्यक्त्वा तव निन्दाप्रसंगतः । आसमद्य महेशान पुत्री हिमवतो गिरेः । कृपया परमेशान मंत्रदीक्षाविधानतः । मां विशुद्धात्मतत्त्वस्थां कुरु नित्यं महेश्वर
உமது நிந்தை நிகழ்ந்த காரணத்தால் தாட்சாயணியின் உடலைத் துறந்து, ஓ மகேசானே, இப்போது நான் ஹிமவத் மலையின் மகளாக உம்மிடம் சரணடைந்தேன். ஓ பரமேசானே, கருணையால் மந்திர-தீட்சை விதிப்படி என்னை எப்போதும் தூய ஆத்மத் தத்துவத்தில் நிலைபெறச் செய், ஓ மகேஸ்வரா।
Verse 13
इति सम्प्रार्थितो देव्या देवः शीतांशु भूषणः । प्रत्युवाच ततो देवीं प्रहृष्टेनान्तरात्मना
இவ்வாறு தேவியால் வேண்டப்பட்ட சந்திரபூஷணனான இறைவன், உள்ளம் மகிழ்ந்து தேவியிடம் பதிலுரைத்தான்।
Verse 14
महादेव उवाच । धन्या त्वं देवदेवशि यदि जातेदृशी मतिः । कैलास शिखरं गत्वा करिष्ये त्वां च तादृशीम्
மகாதேவன் கூறினான்— ஓ தேவர்களின் தேவியே, இத்தகைய உணர்வு உனக்குள் உதித்தால் நீ பாக்கியவதி. கைலாசச் சிகரத்திற்குச் சென்று உன்னையும் அதே நிலையிலே ஆக்குவேன்।
Verse 15
ततो हिमवतो गत्वा कैलासम्भूधरेश्वरम् । जगौ दीक्षाविधानेन प्रणवादीन्मनून् क्रमात्
பின்பு ஹிமவத்திலிருந்து புறப்பட்டு கைலாச மலைநாதனிடம் சென்று, தீட்சை விதிப்படி பிரணவம் (ஓம்) முதலான மந்திரங்களை வரிசையாக உச்சரித்தான்।
Verse 16
उक्त्वा मंत्रांश्च तान्देवीं कृत्वा शुद्धात्मनि स्थिताम् । सार्द्धं देव्या महादेवो देवोद्यानं गतोऽभवत्
அந்த மந்திரங்களை உச்சரித்து மகாதேவன் தேவியைத் தூய ஆத்ம நிலையில் நிலைநிறுத்தினான்; பின்னர் தேவியுடன் மகாதேவன் தெய்வீகத் தோட்டத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 17
ततः सुमालिनीमुख्यैर्दैव्याः प्रियसखीजनैः । समाहृतैः प्रफुल्लैस्तैः पुष्पैः कल्पतरूद्भवैः
பின்னர் சுமாலினி முதலிய தெய்வீகப் பிரியத் தோழியர், கல்பதருவில் பிறந்த முழுமையாக மலர்ந்த மலர்களை, பூஜை அர்ப்பணத்திற்காகச் சேகரித்தனர்।
Verse 18
अलंकृत्य महादेवीं स्वांकमारोप्य शंकरः । प्रहृष्टवदनस्तस्थौ विलोक्य च तदाननम्
மகாதேவியை அலங்கரித்து, சங்கரன் அவளைத் தன் மடியில் அமர்த்தினார். மகிழ்ச்சி ஒளிரும் முகத்துடன் அங்கே நிலைத்து, அவள் முகமண்டலத்தை அன்புடன் நோக்கினார்।
Verse 19
ततः प्रियकथा जाताः पार्वतीपरमेशयोः । हिताय सर्वलोकानां साक्षाच्छ्रुत्यर्थं सम्मिता
பின்னர் பார்வதி–பரமேஸ்வரரிடையே இனிய, நெருக்கமான உரையாடல்கள் எழுந்தன; அவை எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக வேதார்த்தத்தோடு ஒத்த போதனைகளாக இருந்தன।
Verse 20
तदा सर्वजगन्माता भर्तुरंकं समाश्रिता । विलोक्य वदनं भर्तुरिदमाहः तपोधनाः
அப்போது அனைத்துலகத் தாய், கணவரின் மடியைச் சார்ந்து, தம் இறைவனின் முகத்தை நோக்கி இவ்வாறு உரைத்தாள்—தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர்களே!
Verse 22
कथम्प्रणव उत्पन्नः कथं प्रणव उच्यते । मात्राः कति समाख्याताः कथं वेदादिरुच्यते
பிரணவம் எவ்வாறு தோன்றியது, ஏன் அது ‘பிரணவம்’ என அழைக்கப்படுகிறது? அதற்கு எத்தனை மாத்திரைகள் கூறப்பட்டுள்ளன? மேலும் அது வேதத்தின் ஆதியாக எவ்வாறு சொல்லப்படுகிறது?
Verse 23
देवताः कति च प्रोक्ताः कथं वेदादिभावना । क्रियाः कतिविधाः प्रोक्ता व्याप्यव्यापकता कथम्
தேவர்கள் எத்தனை என்று கூறப்பட்டுள்ளனர்? வேதாதி சாஸ்திரங்களின் பாவனை/தியானம் எவ்வாறு அறிய வேண்டும்? கிரியைகள் எத்தனை வகை என்று போதிக்கப்பட்டது? மேலும் ‘வ்யாப்ய-வ்யாபக’ தத்துவம் எவ்வாறு விளக்கப்படும்?
Verse 24
ब्रह्माणि पंच मंत्रेऽस्मिन्कथं तिष्ठंत्यनुक्रमात् । कलाः कति समाख्याताः प्रपंचात्मकता कथम्
இந்த மந்திரத்தில் ஐந்து ‘பிரஹ்ம’ங்கள் வரிசையாக எவ்வாறு நிலைகொள்கின்றன? கலைகள் எத்தனை என்று கூறப்பட்டுள்ளன? மேலும் இந்த மந்திரம் எவ்வாறு பிரபஞ்ச-சொரூபமாகிறது?
Verse 25
वाच्यवाचकसम्बन्धस्थानानि च कथं शिव । कोऽत्राधिकारी विज्ञेयो विषयः क उदाहृतः
ஓ சிவனே, வாச்யம்–வாசகம் ஆகியவற்றின் உறவின் நிலைகள்/முறைகள் எவ்வாறு அறியப்பட வேண்டும்? இங்கு அதிகாரி யார்? எடுத்துரைக்கப்படும் விஷயம் எது?
Verse 26
सम्बन्धः कोत्र विज्ञेयः किंप्रयोजनमुच्यते । उपासकस्तु किंरूपः किं वा स्थानमुपासनम्
இங்கு அறிய வேண்டிய உண்மையான தொடர்பு எது? அதன் பயன் என்ன என்று கூறப்படுகிறது? உபாசகனின் இயல்பு எத்தகையது? மேலும் உபாசனைக்குரிய தகுந்த இடமும் முறையும் எது?
Verse 27
उपास्यं वस्तु किंरूपं किं वा फलमुपासितुः । अनुष्ठान विधिः कोवा पूजास्थानं च किं प्रभो
ஓ பிரபுவே, வழிபடத்தக்க பரம்பொருளின் இயல்பு எத்தகையது? வழிபடுபவனுக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும்? அனுஷ்டான முறை என்ன, மேலும் பூஜைக்குரிய தகுந்த இடம் எது?
Verse 28
पूजायां मण्डलं किं वा किं वा ऋष्यादिकं हर । न्यासजातविधिः को वा को वा पूजाविधिक्रमः
ஓ ஹரனே, பூஜையில் மண்டலம் என்ன? ரிஷி முதலிய ஆரம்ப விவரங்கள் என்ன? பலவகை ந்யாசங்களின் முறை என்ன, மேலும் பூஜா விதியின் வரிசை எது?
Verse 29
एतत्सर्वं महेशान समाचक्ष्व विशेषतः । श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन यद्यस्ति मयि ते कृपा
ஓ மகேசானே, இவை அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாக விளக்கி அருள்வாயாக. என்மேல் உமது அருள் இருந்தால், இதனைத் தத்துவமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
Verse 30
इति देव्या समापृष्टो भगवानिन्दुभूषणः । सम्प्रशस्य महेशानीं वक्तुं समुपचक्रमे
தேவி இவ்வாறு கேட்டபோது, சந்திரபூஷணனாகிய பகவான் மகேசானி (பார்வதி)யை முறையாகப் புகழ்ந்து உரையாடத் தொடங்கினார்।
Frequently Asked Questions
It argues that śiva-jñāna—knowledge that clarifies the meaning of praṇava—is attainable only through Śiva’s favor, and it introduces the mythic chain from Satī’s departure at Dakṣa’s rite to Pārvatī’s rebirth, tapas under Nārada, and marital union with Śiva as the narrative preface to Umā–Maheśa instruction.
Praṇava (Oṃ) is presented not merely as a mantra but as a semantic gateway (praṇavārtha-prakāśaka) to Śiva-tattva; the trident-bearing form underscores sovereign agency in granting prasāda, implying that mantra-meaning becomes effective when authorized by divine grace and sustained by bhakti.
Śiva is highlighted as the immediate, weapon-bearing Lord (sākṣāt śūlavarāyudhaḥ) whose pleasure determines access to śiva-jñāna, while the Goddess is traced as Satī (Dākṣāyaṇī) reborn as Pārvatī/Gaurī, culminating in her seated presence with Śiva on the great mountain as the questioning interlocutor.