Sukta 66

Mantra 1

तरोभिर्वो विदद्वसुमिन्द्रं सबाध ऊतये । बृहद्गायन्तः सुतसोमे अध्वरे हुवे भरं न कारिणम् ॥

வெற்றியளிக்கும் உந்துதல்களால், எங்கள் ஊதி (உதவி)க்காக செல்வம் தரும் இந்திரனை நீங்கள் கண்டடையுங்கள்; ‘ப்ருஹத்’தைப் பாடிக்கொண்டே, சுதசோம அத்வரத்தில் நான் அவரை—ஹவிர்வாஹகன் போல—அழைக்கிறேன்; பலம் வந்து செயல் புரியட்டும்.

Mantra 2

न यं दुध्रा वरन्ते न स्थिरा मुरो मदे सुशिप्रमन्धसः । य आदृत्या शशमानाय सुन्वते दाता जरित्र उक्थ्यम् ॥

அவரை எந்தத் தடுக்கும் சக்திகளும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது; நிலைத்த தடைகளும் அல்ல—பிழிந்த சோம-ஆனந்தத்தின் பரவசத்தில் அவர் இருக்கையில்; அந்த இந்திரன், கவனமுடன் கருதி, பொறுமையுடன் சோமம் பிழியும் சுன்வதேக்கும், புகழ்பாடும் ஜரித்ரனுக்கும், உக்த்ய (ஸ்துதி-வாக்கு) வலிமையை அளிப்பவனாகிறான்.

Mantra 3

यः शक्रो मृक्षो अश्व्यो यो वा कीजो हिरण्ययः । स ऊर्वस्य रेजयत्यपावृतिमिन्द्रो गव्यस्य वृत्रहा ॥

யார் சக்ரன்—வலிமைமிக்கவன், திடீரெனப் பாய்வவன்; யார் அச்வ்ய (குதிரை-பிறந்த) வலிமை; அல்லது யார் பொன்-ஒளி வீசும் ஆற்றல்—அந்த வ்ருத்ரஹா இந்திரன், கவ்வ்ய (கதிர்-மாடுகள்) பெறுவதற்காக, மூடியின் திறப்பை நடுங்கச் செய்கிறான்; தடையை அகற்றி வழியைத் திறக்கிறான்.

Mantra 4

निखातं चिद्यः पुरुसम्भृतं वसूदिद्वपति दाशुषे । वज्री सुशिप्रो हर्यश्व इत्करदिन्द्रः क्रत्वा यथा वशत् ॥

புதைந்திருந்தாலும், பல அடுக்குகளில் குவிந்த செல்வமாயினும்—அதை அவர் வெளியே கொண்டு வந்து தாசுஷ் (தானம் செய்பவன்) க்கு அளிக்கிறான். வஜ்ரதாரி, சுஷிப்ர (வலிய வாக்கு), ஹர்யஷ்வ இந்திரன், தன் க்ரது (இச்சை-ஞானம்) மூலம், அவன் விரும்பியபடி அதை நிறைவேற்றுகிறான்.

Mantra 5

यद्वावन्थ पुरुष्टुत पुरा चिच्छूर नृणाम् । वयं तत्त इन्द्र सं भरामसि यज्ञमुक्थं तुरं वचः ॥

மனிதர்களிடையே மிகப் புகழப்பட்ட வீரனே (புருஷ்டுத)! நீ முன்பே வென்றதெல்லாம்—அதையே இப்போது, இந்திரனே, உனக்காக நாம் ஒன்றுசேர்க்கிறோம்: யஜ்ஞம், உக்தம் (ஸ்தோத்திரப் பாடல்), மேலும் வலிமையை முன்னே தள்ளும் வேகமிக்க, தூண்டும் வாக்கு।

Mantra 6

सचा सोमेषु पुरुहूत वज्रिवो मदाय द्युक्ष सोमपाः । त्वमिद्धि ब्रह्मकृते काम्यं वसु देष्ठः सुन्वते भुवः ॥

அதிகம் அழைக்கப்படுபவனே (புருஹூத), வஜ்ரம் தாங்குபவனே, ஒளிரும் சோமபானனே! சோமப் பிழிவுகளில் எங்களுடன் இணைந்து வா—மதம் (பரவசம்) பெறுவதற்காக. ஏனெனில் பிரஹ்ம-கர்த்தா (புனித வாக்கின் படைப்பாளர்) மற்றும் சுன்வத் (சோமம் பிழிபவன்) ஆகியோருக்கு வேண்டிய வசு (செல்வம்) அளிக்கும் சிறந்த தாதாவாக நீயே விளங்குகிறாய்.

Mantra 7

वयमेनमिदा ह्योऽपीपेमेह वज्रिणम् । तस्मा उ अद्य समना सुतं भरा नूनं भूषत श्रुते ॥

நாம் அவனை—இங்கே—நேற்றும் இன்றும், உறுதியாக, வலுப்படுத்தியுள்ளோம்: அந்த வஜ்ரிண் (வஜ்ரம் தாங்குபவன்) ஐ. ஆகவே இப்போது, இந்த சமானா (பொதுக் கூடல்) யில், அவனுக்காக சுத (பிழிந்த) சோமத்தை கொண்டு வா; ‘ஶ்ருதி’ (கேட்பு/உந்தப்பட்ட ஏற்றுக்கொள்) இப்போது அலங்கரித்து நிறைவேறுக.

Mantra 8

वृकश्चिदस्य वारण उरामथिरा वयुनेषु भूषति । सेमं नः स्तोमं जुजुषाण आ गहीन्द्र प्र चित्रया धिया ॥

அவனுடைய அந்த வ்ருகம்-போன்ற காவல்-வலிமை—விரிந்தும் அதிரவைக்கும் சக்தி—செயல்-விதிகளில் மகிழ்கிறது. ஆகவே எங்கள் இந்த ஸ்தோமத்தை ஏற்று; வா, ஓ இந்திரா, சித்ரமான தியா உடன் முன்னே வரு—வழிகளை ஒழுங்குபடுத்தும் அந்த ஒளிமிகு அறிவுடன்.

Mantra 9

कदू न्वस्याकृतमिन्द्रस्यास्ति पौंस्यम् । केनो नु कं श्रोमतेन न शुश्रुवे जनुषः परि वृत्रहा ॥

இந்திரனுடைய எந்தச் செயல் ஆண்மைக்-வீரியமல்ல? எந்தக் கேள்வியால் யாரும்—பிறப்பிலிருந்தே—வ்ருத்ரஹா பற்றிக் கேளாதவர் ஆனார்? ஏனெனில் அவன் செயல்களே விழிப்புற்ற வலிமையின் பரம்பரை.

Mantra 10

कदू महीरधृष्टा अस्य तविषीः कदु वृत्रघ्नो अस्तृतम् । इन्द्रो विश्वान्बेकनाटाँ अहर्दृश उत क्रत्वा पणीँरभि ॥

எப்போது அவனுடைய மாபெரும், அசைக்க முடியாத த்விஷீகள் முழுமையாக விரிந்தன? எப்போது வ்ருத்ரக்னன் செயல்-நிறைவில் தன்னை விரித்தான்? இந்திரன், அஹர்த்ருஷா—பகல்-தரிசனத்தால்—மற்றும் க்ரது (சுயநினைவு கொண்ட சங்கல்பம்) வலிமையால், எல்லாப் பணி (சேமிப்போர்/மறைப்போர்) களுக்கு எதிராக நின்று அவர்களை அழுத்துகிறான், மறைந்ததை மீட்டெடுக்க.

Mantra 11

वयं घा ते अपूर्व्येन्द्र ब्रह्माणि वृत्रहन् । पुरूतमासः पुरुहूत वज्रिवो भृतिं न प्र भरामसि ॥

ஹே இந்திரா, வ்ருத்ரஹன்! உனக்காக எப்போதும் புதுமையான, அபூர்வமான பிரஹ்ம (ஸ்துதி-வாக்குகள்) நாங்கள் அர்ப்பணிக்கிறோம். ஹே புரூதமா, புருஹூதா, வஜ்ரிவனே! அவற்றைத் தாங்கும் ‘ப்ருதி’ போல—ஆதாரம்போல்—நாங்கள் முன்வைத்து அர்ப்பணிக்கிறோம்.

Mantra 12

पूर्वीश्चिद्धि त्वे तुविकूर्मिन्नाशसो हवन्त इन्द्रोतयः । तिरश्चिदर्यः सवना वसो गहि शविष्ठ श्रुधि मे हवम् ॥

ஹே துவிகூர்மின் (விரிந்த-செல்பவனே) இந்திரா! உன் இந்திர-ஓதி (உதவி) வேண்டி அழைக்கும் பழமையான விருப்பங்கள் பல. தொலைவிலிருந்தும் ஆர்யன் (உயர்ந்த சாதகன்) சவனங்களை (சோமப் பிழிவுகளை) நாடுகிறான். ஹே வசோ, ஹே சவிஷ்டா! வா; என் அழைப்பைக் கேள்; யாகத்தில் பிரவேசிப்பாயாக.

Mantra 13

वयं घा ते त्वे इद्विन्द्र विप्रा अपि ष्मसि । नहि त्वदन्यः पुरुहूत कश्चन मघवन्नस्ति मर्डिता ॥

ஹே இந்திரா! நாங்கள் விப்ரர் (ஊக்கமுற்ற ரிஷி-சாதகர்கள்) நிச்சயமாக உன்னுடனே இருக்கிறோம்—உன்னிலேயே நிலைத்திருக்கிறோம். ஏனெனில் ஹே புருஹூதா, ஹே மகவன்! உன்னைத் தவிர எவரும் எங்களுக்கு ‘மர்திதா’ (மீட்பவன்-நிவாரிப்பவன்) அல்ல.

Mantra 14

त्वं नो अस्या अमतेरुत क्षुधोऽभिशस्तेरव स्पृधि । त्वं न ऊती तव चित्रया धिया शिक्षा शचिष्ठ गातुवित् ॥

ஓ (இந்திரா)! இந்த அசக்திநிலையிலிருந்தும், பசியிலிருந்தும், பகைவரின் பழிசுமத்தல்-தாக்குதல் (அபிஷஸ்தி) இலிருந்தும் எங்களை விடுவி. நீயே எங்கள் ஊதி (காப்பு-உதவி); உன் பலவண்ண, ஒளிமிகு தியா (ஞான-புத்தி) யால் எங்களைப் போதிப்பாயாக—ஓ சகிஷ்ட (மிகுந்த வல்லமை உடையவன்), ஓ காதுவித் (வழி-அறிவோன்), எங்களை ருத (சத்திய-ஒழுங்கு) இன் நேர்பாதையில் நிலைநிறுத்து.

Mantra 15

सोम इद्वः सुतो अस्तु कलयो मा बिभीतन । अपेदेष ध्वस्मायति स्वयं घैषो अपायति ॥

ஓ சிறியவர்களே! உங்களுக்காக சோமம் நிச்சயமாக பிழியப்படட்டும்—அஞ்சாதீர்கள். இந்த சிதைவூட்டும் இருள் அகல்கிறது; அது தானாகவே விலகுகிறது, தானாகவே பின்னோக்கி சரிகிறது. ஆனந்தம் (சோமரசம்) வெளிப்படும் போது, அழிவின் சக்திகள் நிலைநிற்றல் இயலாது.