Sukta 49

Mantra 1

अहं दां गृणते पूर्व्यं वस्वहं ब्रह्म कृणवं मह्यं वर्धनम् । अहं भुवं यजमानस्य चोदितायज्वनः साक्षि विश्वस्मिन्भरे ॥

பாடி போற்றுபவனுக்கு நான் பழமையான வசுவை (செல்வச் செழிப்பு) அளிக்கிறேன்; எனக்கென நான் பிரம்மத்தை—வளர்ச்சிக்கான உயர்வு—உருவாக்குகிறேன். யஜமானனை நான் தூண்டுபவனாகிறேன்; யாகம் செய்யாதவனுக்கும் சாட்சியாக—ஒவ்வொரு பாரம்-ஏற்றத்திலும்—நான் இருக்கிறேன்.

Mantra 2

मां धुरिन्द्रं नाम देवता दिवश्च ग्मश्चापां च जन्तवः । अहं हरी वृषणा विव्रता रघू अहं वज्रं शवसे धृष्ण्वा ददे ॥

தேவர்கள் என்னை ‘இந்திரன்’ என்ற நாமத்தால் நிறுவினர்—வானுலகத்தினரும், பூமியினரும், அப் (நீர்) உலகத்தினரும், எல்லா உயிர்களும். நான் இரண்டு ஹரி (மஞ்சள் நிற) குதிரைகளை—இரண்டு வலிமைமிக்க, தடையற்ற ஓட்டமும் விரைவும் உடையவற்றை—யோகிக்கிறேன்; துணிவின் வலிமைக்காக வஜ்ரத்தை நான் ஏந்துகிறேன்.

Mantra 3

अहमत्कं कवये शिश्नथं हथैरहं कुत्समावमाभिरूतिभिः । अहं शुष्णस्य श्नथिता वधर्यमं न यो रर आर्यं नाम दस्यवे ॥

கவிக்காக என் அடிகளால் அத்கனை நான் நொறுக்கினேன்; என் உதவி-பாதுகாப்புகளால் குத்ஸனை நான் காத்தேன். சுஷ்ணனை உடைத்தவனாக நான் இருந்தேன்—தஸ்யுவுக்காக ஆர்ய நாமத்தை வாணிபமாக மாற்றுவோனுக்கு யமனெனும் மரணமாய்.

Mantra 4

अहं पितेव वेतसूँरभिष्टये तुग्रं कुत्साय स्मदिभं च रन्धयम् । अहं भुवं यजमानस्य राजनि प्र यद्भरे तुजये न प्रियाधृषे ॥

உதவிக்காக தந்தைபோல் நான் வேதசூக்களைப் பெற்றேன்; குத்ஸனுக்காக துக்ரனையும் ஸ்மதிபனையும் நான் அடக்கினேன். யஜமானன் போர்சுமையை முன்னே ஏந்தி—வெறும் இனிமையால் தடுக்கப்படாமல்—முன்னே தள்ளிச் செல்லும் போது, நான் அவனின் அரசாற்றலாக ஆகிறேன்.

Mantra 5

अहं रन्धयं मृगयं श्रुतर्वणे यन्माजिहीत वयुना चनानुषक् । अहं वेशं नम्रमायवेऽकरमहं सव्याय पड्गृभिमरन्धयम् ॥

நான் ஸ்ருதர்வனுக்காக ம்ருகயனை அடக்கினேன்; அவன் சூழ்ச்சியால் மீண்டும் மீண்டும் என்னைத் தாக்கியபோது. ஆயவனுக்காக ‘வேஷ’ (குல-வசதி) தாழ்ந்து வணங்கச் செய்தேன்; சவ்யனுக்காக பட்க்ருபியையும் அடக்கினேன்.

Mantra 6

अहं स यो नववास्त्वं बृहद्रथं सं वृत्रेव दासं वृत्रहारुजम् । यद्वर्धयन्तं प्रथयन्तमानुषग्दूरे पारे रजसो रोचनाकरम् ॥

நான் அவனே—வ்ருத்ரஹன் (ஆவரண-ஹந்தா) ஆக—புதிய வாசஸ்தலத்தையும் பெரும் ரதத்தையும் கைப்பற்றிய, வ்ருத்ரனைப் போன்ற தாச-எதிரியைச் சிதைத்தவன். அந்த வலிமை மனிதருள் வளர்ந்து பரவிக் கொண்டிருந்தபோது, ரஜஸின் தூர அப்பால், மங்கிய நடுலோகங்களைத் தாண்டி, ஒளிமிகு விரிவுகளைத் தொலைத் துறையளவும் பிரகாசிக்கச் செய்தேன்.

Mantra 7

अहं सूर्यस्य परि याम्याशुभिः प्रैतशेभिर्वहमान ओजसा । यन्मा सावो मनुष आह निर्णिज ऋधक्कृषे दासं कृत्व्यं हथैः ॥

நான் சூரியனைச் சுற்றி வலம் வருகிறேன்—வேகமான சக்திகளால் உந்தப்பட்டு, பிரகாசமான குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்டு, ஓஜஸால் தாங்கப்பட்டு. மனிதத் தூண்டுபவன் வெளிப்படும் ஒளிக்காக என்னை அழைக்கும்போது, நான் பகைத் தமஸை பிரித்து நசுக்குகிறேன்—பலவீனப்படுத்தத் தகுந்த அந்த தாசனை—தீர்மானமான அடிகளால்.

Mantra 8

अहं सप्तहा नहुषो नहुष्टरः प्राश्रावयं शवसा तुर्वशं यदुम् । अहं न्यन्यं सहसा सहस्करं नव व्राधतो नवतिं च वक्षयम् ॥

நான் ‘ஏழரை’ (சப்த) வதைப்பவன்; நஹுஷனைவிடவும் வலிமைமிக்கவன். என் வீரியத்தால் துர்வசனையும் யதுவையும் முன்னே தள்ளி விரட்டினேன். எங்களுக்கு எதிராக வலிமை காட்டும் அந்த மற்ற எதிர்சக்தியை நான் வலத்தால் அடக்குகிறேன்; கலக்கம் விளைவிப்பவர்களில் ஒன்பதும் தொண்ணூற்றொன்பதும் நான் சோர்ந்து வீழச் செய்தேன்.

Mantra 9

अहं सप्त स्रवतो धारयं वृषा द्रवित्न्वः पृथिव्यां सीरा अधि । अहमर्णांसि वि तिरामि सुक्रतुर्युधा विदं मनवे गातुमिष्टये ॥

நான் வृषப-வலிமை; ஏழு ஓடைகளை அவற்றின் ஓட்டத்தில் நிலைநிறுத்தி, செல்வம் (த்ரவிண) தருவோர்க்காக பூமியில் சீறைகள்—உழவுக் கோடுகள்—அமைத்தேன். நான் சுக்ரது (நல்ல நுண்ணறிவு) உடையவன்; இருப்பின் வெள்ளங்களைத் தாண்டுகிறேன்; போரால் மனிதனுக்குப் ‘இஷ்டி’ (வேண்டிய யாக/சாதனை) நிறைவேற வழியை கண்டுபிடிக்கிறேன்.

Mantra 10

अहं तदासु धारयं यदासु न देवश्चन त्वष्टाधारयद्रुशत् । स्पार्हं गवामूधस्सु वक्षणास्वा मधोर्मधु श्वात्र्यं सोममाशिरम् ॥

அவர்களுள் நான் அதையே தாங்கினேன்; எந்தத் தேவனும்—த்வஷ்ட்ரும் கூட—தாங்க இயலாததை: ஒளிரும், விரும்பத்தக்க இனிமையை. நான் ‘மதுவின் மது’—சோமத்தின் ஆஷிர் (கலவை)—பசுக்களின் ஊதர்களிலும் மார்புகளிலும், அந்த பிரகாசமான ஊற்றுகளில், நிறுத்தினேன்—இன்பத்தின் ஊட்டம் பிழிந்து பெறப்படுவதற்காக.

Mantra 11

एवा देवाँ इन्द्रो विव्ये नॄन्प्र च्यौत्नेन मघवा सत्यराधाः । विश्वेत्ता ते हरिवः शचीवोऽभि तुरासः स्वयशो गृणन्ति ॥

இவ்வாறே இந்திரன் தேவர்களிலும் மனித வலிமைகளிலும் பரவி நிறைந்தான்; தூண்டும் வீரியத்தால் தானமிகு மகவா, சத்யராதா, உண்மையிலே நிறைவை நிறைவேற்றுகிறான். ஆகவே, ஹரிவஃ—பச்சை (தவனி) குதிரைகளின் ஆண்டவனே, சசீவஃ—செயல்திறன் மிக்க ஞானவலனே, எல்லா வலிமைமிக்கோரும் உன்னைப் பாடுகின்றனர்—ஸ்வயஷஸ், தன்னொளி கொண்ட மகிமையுடன் விளங்குபவனே.