Sukta 83

Mantra 1

अश्वावति प्रथमो गोषु गच्छति सुप्रावीरिन्द्र मर्त्यस्तवोतिभिः । तमित्पृणक्षि वसुना भवीयसा सिन्धुमापो यथाभितो विचेतसः ॥

குதிரைச் செல்வம் உடையவன், ஓ இந்திரா, உன் உதவிகளால் வலிமை பெற்று, கோ-கதிர்கள்/கோவுகள் (கோஷு) நடுவே முதலில் செல்கிறான். அவனை நீ மேலும் பெரும் செல்வத்தால் நிரப்புகிறாய்—அறிவுடன் ஓடும் நீர்கள் எல்லாப் பக்கமும் நதியை நிரப்புவது போல.

Mantra 2

आपो न देवीरुप यन्ति होत्रियमवः पश्यन्ति विततं यथा रजः । प्राचैर्देवासः प्र णयन्ति देवयुं ब्रह्मप्रियं जोषयन्ते वरा इव ॥

தேவியரைப் போல ஆபः (நீர்கள்) ஹோத்ரியன் (யாகப் புரோகிதன்) அருகே வருகின்றன; விரிந்த வெளியை, திறந்த ஆகாயவெளி காண்பதுபோல், அவை காண்கின்றன. முன்னோக்கி நடத்தும் சக்திகளால் தேவர்கள் தேவயு (தேவனை நாடுபவன்), பிரம்மப்ரியனை முன்னே நடத்தி, வரர்கள் தேர்ந்த மணப்பெண்ணை போற்றுவது போல, அவனைப் பேணுகின்றனர்.

Mantra 3

अधि द्वयोरदधा उक्थ्यं वचो यतस्रुचा मिथुना या सपर्यतः । असंयत्तो व्रते ते क्षेति पुष्यति भद्रा शक्तिर्यजमानाय सुन्वते ॥

இரு (சமநிலை) சக்திகளின் மேல் நீ ஸ்தோத்திரத்திற்குரிய வாக்கை—உக்த்ய வச்சத்தை—நிறுத்தினாய்; சேவை செய்து வழிபடும் அந்த இரட்டை ஸ்ருசிகள். உன் செயல்-நியமம் (வ்ரதம்) இல் கட்டுப்பாடின்றி, அந்த மங்கள சக்தி சோமம் பிழியும் யஜமானனுக்காகத் தங்கி வளர்கிறது.

Mantra 4

आदङ्गिराः प्रथमं दधिरे वय इद्धाग्नयः शम्या ये सुकृत्यया । सर्वं पणेः समविन्दन्त भोजनमश्वावन्तं गोमन्तमा पशुं नरः ॥

அப்போது அங்கிரஸர்கள் முதன்முதலில் உயிர்வாழ்வின் நிறைவை நிறுவினர்; சுக்ருத்யம் (நல்ல செயல்-திறன்) உடையவர்களாக அவர்கள் எரியூட்டப்பட்ட அக்னிகளாய் இருந்தனர். பணி யிடமிருந்து அவர்கள் முழு போக-செல்வத்தையும் வென்றனர்—குதிரைச் செல்வம் உடையது, கோச் செல்வம் உடையது, மேலும் மனித நாடுபவர்க்கு மந்தை-வளர்ச்சியையும் அளிப்பது.

Mantra 5

यज्ञैरथर्वा प्रथमः पथस्तते ततः सूर्यो व्रतपा वेन आजनि । आ गा आजदुशना काव्यः सचा यमस्य जातममृतं यजामहे ॥

யாகங்களால் அதர்வன் முதலில் பாதைகளை விரித்தான்; அதன் பின் வ்ரத-பாலகனான சூரியன் ‘வேன’ (தரிசி) ஆகப் பிறந்தான். அவனுடன் உஷனா காவ்யன் கதிர்களை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தான்; யமனின் உலகில் பிறந்த அந்த அம்ருதம்—அமரத் தத்துவம்—அதனை நாம் வழிபடுகிறோம்.

Mantra 6

बर्हिर्वा यत्स्वपत्याय वृज्यतेऽर्को वा श्लोकमाघोषते दिवि । ग्रावा यत्र वदति कारुरुक्थ्यस्तस्येदिन्द्रो अभिपित्वेषु रण्यति ॥

உண்மையான சந்ததி-பேறு பொருட்டு புனிதமான பர்ஹி (யாகாசனம்) விரிக்கப்படும் இடத்தில், அல்லது திவியில் ஸ்தோத்திர ஒலி முழங்கும் இடத்தில்; கிராவா (சோமப் பிழிவு கல்) பேசும் இடத்தில், உக்த்ய காரு (ஊக்கமுற்ற பாடகர்) ருசாவை உரைக்கும் இடத்தில்—அங்கேயே இந்திரன் தன் நெருங்கிய நிறைவு-இன்பங்களில் மகிழ்கிறான்.