
Sukta 1.39
Kaṇva (Kāṇva lineage; traditional attribution)
Maruts
Trishtubh (probable; needs verse-scan confirmation)
இந்த ஸூக்தம், தொலைவான உலகங்களிலிருந்து எரியும் வல்லமையுடன் பாய்ந்து வரும் மருதர்களை அழைக்கிறது. அவர்கள் எந்தத் தூண்டுதலால் இயக்கப்படுகிறார்கள், யாருக்கு உதவ அல்லது யாரைத் தாக்க அவர்கள் நோக்கம்கொள்கிறார்கள் என்று கவிஞன் கேட்கிறான். அவர்களின் கர்ஜிக்கும் ரதங்கள், பூமியை நடுங்கச் செய்யும் அணுகல், தடுக்க முடியாத வலிமை ஆகியவை உயிர்ப்புடன் வர்ணிக்கப்படுகின்றன; மேலும் பகைமைச் சக்திகளுக்கு எதிராக—குறிப்பாக ஊக்கமூட்டப்பட்ட ஷி‑தரிசனத்துக்கு (ṛṣi) எதிரானவர்களுக்கு எதிராக—அவர்களின் பாதுகாப்பை வேண்டுகிறது.
Mantra 1
प्र यदित्था परावतः शोचिर्न मानमस्यथ । कस्य क्रत्वा मरुतः कस्य वर्पसा कं याथ कं ह धूतयः ॥
தூரமான பராவத்-வெளிகளிலிருந்து நீங்கள் இவ்வாறு பாய்ந்து வரும்போது, அக்கினிச் சுடர் போல உங்கள் ஒளி தன் வீரத்தை இயக்கத்தில் நிறுத்துகிறது. ஹே மருதர்களே, யாருடைய க்ரது (சங்கல்பம்/தூண்டுதல்) காரணமாக, யாருடைய பிரகாசமான ரூப-ஒளியால் நீங்கள் செல்கிறீர்கள்? ஹே தூதயः (உலகை அதிர்விப்போர்), நீங்கள் யாரை நோக்கிச் செல்கிறீர்கள், யாரைத் தேடுகிறீர்கள்?
Mantra 2
स्थिरा वः सन्त्वायुधा पराणुदे वीळू उत प्रतिष्कभे । युष्माकमस्तु तविषी पनीयसी मा मर्त्यस्य मायिनः ॥
உங்கள் ஆயுதங்கள் உறுதியாக இருக்கட்டும்—பின்னே தள்ளுவதற்கும், கடினமான தாக்குபவரைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கும். உங்கள் தவிஷீ (வலிமை-சக்தி) எங்களுடையதாகட்டும்—மிக விரும்பத்தக்கதாக—மாயைமிகு மனத்தையுடைய எந்த மானிடனும் எங்களை வெல்லாதபடி.
Mantra 3
परा ह यत्स्थिरं हथ नरो वर्तयथा गुरु । वि याथन वनिनः पृथिव्या व्याशाः पर्वतानाम् ॥
உண்மையிலேயே, ஹே நரः (வீரர்களே), நீங்கள் உறுதியாய் நிற்பதையும் தாக்கி வீழ்த்தி, கனமான தொகுதியைச் சுழற்றி இயக்கும்போது, பூமியின் வனினः (காடு-முளைப்பு/செடிகள்) அனைத்தையும் நீங்கள் பிரித்துச் சிதறடிக்கிறீர்கள்; மலைகளின் திசைகளை நீங்கள் விரித்துத் திறக்கிறீர்கள்.
Mantra 4
नहि वः शत्रुर्विविदे अधि द्यवि न भूम्यां रिशादसः । युष्माकमस्तु तविषी तना युजा रुद्रासो नू चिदाधृषे ॥
ஓ ரிஷாதஸ (தீங்கு-நாசகர்) மருதர்களே! வானிலும் பூமியிலும்—எந்தப் பகையும் உங்களை அறிந்துகொள்ளவில்லை. உங்கள் தவிṣீ (வல்லமை) எங்களுடையதாகட்டும், எங்கள் இருப்பின் யோகத்தில்; ஓ ருத்ரர்களே! இப்போதும் நாங்கள் அத்ருஷ்ய (அடக்கமுடியாத/அபராஜித)வர்களாக இருக்கட்டும்.
Mantra 5
प्र वेपयन्ति पर्वतान्वि विञ्चन्ति वनस्पतीन् । प्रो आरत मरुतो दुर्मदा इव देवासः सर्वया विशा ॥
அவர்கள் மலைகளை நடுங்கச் செய்கிறார்கள்; வனஸ்பதிகளின் தலைவர்களைப் பிளக்கிறார்கள். ஓ மருதர்களே! அவர்கள் முன்னே பாய்கிறார்கள்—வலத்தால் மயங்கிய தேவர்கள் போல—எங்கள் எல்லா விஷா (குலங்கள்/சமூகங்கள்) வழியாகச் செல்கின்றனர்.
Mantra 6
उपो रथेषु पृषतीरयुग्ध्वं प्रष्टिर्वहति रोहितः । आ वो यामाय पृथिवी चिदश्रोदबीभयन्त मानुषाः ॥
நீங்கள் உங்கள் ரதங்களில் ப்ருஷதீ (புள்ளிப்புள்ளி/சித்திர நிறம்) உடையவற்றை யோக்கியுள்ளீர்கள்; ரோஹித (செம்மை) தண்டு/நுகத்தைத் தாங்குகிறது. உங்கள் வருகைப் பயணத்தில் பூமியுமே கேட்டது—மனிதர்கள் தங்கள் மானுஷ உணர்வில் நடுங்கினர்.
Mantra 7
आ वो मक्षू तनाय कं रुद्रा अवो वृणीमहे । गन्ता नूनं नोऽवसा यथा पुरेत्था कण्वाय बिभ्युषे ॥
ஓ ருத்ரகணங்களே! எங்கள் சந்ததி-வளர்ச்சிக்கும் வாழ்வின் விரிவுக்கும் உங்களுடைய துணையையே நாம் விரைவாகத் தேர்கின்றோம். இப்பொழுதே எங்களுக்கு காவலுடன் வாருங்கள்; முன்பு அச்சமுற்ற கண்வனிடம் அதேபோல நீங்கள் வந்து காத்ததுபோல்.
Mantra 8
युष्मेषितो मरुतो मर्त्येषित आ यो नो अभ्व ईषते । वि तं युयोत शवसा व्योजसा वि युष्माकाभिरूतिभिः ॥
ஓ மருதர்களே! உங்களால் தூண்டப்பட்டவனாக இருந்தாலும், ஒரு மானிடனால் தூண்டப்பட்டவனாக இருந்தாலும்—எவன் பெரும் பகை வலிமையுடன் எங்களை நெருக்குகிறானோ, அவனை உங்கள் வீரியத்தால், உங்கள் பலத்தால், உங்கள் சொந்த ரட்சக உதிகளால் எங்களிடமிருந்து பிரித்துவிடுங்கள்.
Mantra 9
असामि हि प्रयज्यवः कण्वं दद प्रचेतसः । असामिभिर्मरुत आ न ऊतिभिर्गन्ता वृष्टिं न विद्युतः ॥
ஏனெனில், ஓ தெளிந்த அறிவுடைய, யாகத்தை விரும்பும் மருதர்களே! நீங்கள் அயராதவர்கள்; கண்வனுக்கு (தானம்/அனுகிரகம்) அளித்தவர்கள். ஓ மருதர்களே! உங்கள் அயராத உதிகளுடன் எங்களிடம் வாருங்கள்—மழைபோல், மின்னலின் விடுதலைபோல்.
Mantra 10
असाम्योजो बिभृथा सुदानवोऽसामि धूतयः शवः । ऋषिद्विषे मरुतः परिमन्यव इषुं न सृजत द्विषम् ॥
ஓ மருதர்களே, சுதானவர்களே! நீங்கள் அளவிட முடியாத ஓஜஸைத் தாங்குகிறீர்கள்; அளவிட முடியாத, எழுச்சியுற்ற (தூத) வீர-வலிமையையும் தாங்குகிறீர்கள். ரிஷியை வெறுக்கும் பகைவனுக்கு எதிராக, ஓ மருதர்களே, கோபத்தில் சுற்றிவந்து, பகைமையின் வலிமையை அம்புபோல் எறிகிறீர்கள்—தரிசனம் (ரிஷி-ப்ரஜ்ஞை) எதிரியைப் பின்னோக்கித் தள்ளுகிறீர்கள்.
The hymn opens with awe and inquiry: the Maruts blaze forth from distant spaces like fire, and the poet asks what will and form impel their movement (1.39.1).
Their troop-like advance is described through chariot imagery, dappled steeds, and the audible/physical impact of their coming—so powerful that even Earth ‘hears’ and humans tremble (e.g., 1.39.6).
Their force is proclaimed as unmeasured and irresistible; they are invoked as bounteous yet battle-ready, capable of turning the tide against hostile powers.
It ends with a sharp protective petition: against the foe who hates the seer, the Maruts hurl the enemy back like an arrow, safeguarding inspired vision and the community (1.39.10).
प्र यदित्था परावतः शोचिर्न मानमस्यथ । कस्य क्रत्वा मरुतः कस्य वर्पसा कं याथ कं ह धूतयः ॥उपो रथेषु पृषतीरयुग्ध्वं प्रष्टिर्वहति रोहितः । आ वो यामाय पृथिवी चिदश्रोदबीभयन्त मानुषाः ॥ṛṣidviṣe
The Maruts are a troop of youthful storm-deities—winds and thunder-powers—who ride in chariots, roar loudly, and bring both fearsome force and generous aid.
It highlights a Vedic concern with divine agency: the poet wonders what higher intention or order directs the Maruts’ sudden movement—whether they come to help, to test, or to strike enemies.
It refers to hostile forces—human or non-human—that oppose inspired vision, sacred speech, and the seer’s insight; the hymn asks the Maruts to drive such opposition away.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.