Sukta 141

Mantra 1

बळित्था तद्वपुषे धायि दर्शतं देवस्य भर्गः सहसो यतो जनि । यदीमुप ह्वरते साधते मतिॠतस्य धेना अनयन्त सस्रुतः ॥

உண்மையாகவே, அது காணத்தக்க வடிவில் நிலைபெற்றது—தேவனின் பರ್ಗ (ஒளித்தேஜஸ்), சஹஸ் (வல்லமை) இலிருந்து பிறந்தது. மதி (சிந்தனை) அணுகி, சாதனை நிறைவேற வேண்டி ஏக்கத்தில் திரும்பும்போது, ருதத்தின் தேனைகள்—ஓடோடும்—அதை முன்னே நடத்திச் செல்கின்றன.

Mantra 2

पृक्षो वपुः पितुमान्नित्य आ शये द्वितीयमा सप्तशिवासु मातृषु । तृतीयमस्य वृषभस्य दोहसे दशप्रमतिं जनयन्त योषणः ॥

அவருடைய வடிவு ஊட்டமிகு; பித்ரு-சக்தியால் நிறைந்தது; நித்தியனாய் அவர் சயனிக்கிறார். இரண்டாம் முறையாக அவர் ஏழு சிவ (கல்யாணகர) மாதர்களிடையே தங்குகிறார். மூன்றாம் முறையாக, இவ்வृषபத்தின் பால்-கறப்பிற்காக, போஷிக்கும் சக்திகள் பத்துமடங்கு சரியான விவேகம் (தச-ப்ரமதி) பிறக்கச் செய்கின்றன.

Mantra 3

निर्यदीं बुध्नान्महिषस्य वर्पस ईशानासः शवसा क्रन्त सूरयः । यदीमनु प्रदिवो मध्व आधवे गुहा सन्तं मातरिश्वा मथायति ॥

அடித்தளத்திலிருந்து மகிஷன் (மகான்) எனும் அவருடைய வடிவு வெளிப்படும் போது, ஆட்சி வல்ல ரிஷிகள் வலிமையால் முன்னே நடக்கின்றனர். மேலும், ப்ரதிவ (முன்-வானம்) எனும் தேனினைத் தொடர்ந்து ஹவிஸ் அர்ப்பணத்திற்காக, குகையில் மறைந்திருப்பவனை மாதரிஷ்வா மத்தனம் செய்து வெளிக்கொணர்கிறான்.

Mantra 4

प्र यत्पितुः परमान्नीयते पर्या पृक्षुधो वीरुधो दंसु रोहति । उभा यदस्य जनुषं यदिन्वत आदिद्यविष्ठो अभवद्घृणा शुचिः ॥

அவரை பரம பிதாவிடமிருந்து முன்னே கொண்டு வரும்போது, அவரைச் சுற்றி ஊட்டமளிக்கும் வளர்ச்சிகள்—வீருதங்கள்/தாவரங்கள்—அவருடைய திறமையால் முளைக்கின்றன. அவருடைய இரு பிறப்புகளும் இயக்கமடையும்போது, அப்போது உண்மையிலேயே இளையதும் தூய ஒளியாகிறது—க்ருணா (உருக்கம்/உற்சாகம்) கொண்டு எரியும், பிரகாசமானது.

Mantra 5

आदिन्मातॄराविशद्यास्वा शुचिरहिंस्यमान उर्विया वि वावृधे । अनु यत्पूर्वा अरुहत्सनाजुवो नि नव्यसीष्ववरासु धावते ॥

அப்போது அவர் தாம் நிறுவப்பட்டுள்ள மாத்ரு-சக்திகளுள் புகுகிறார்—தூயவன், அஹிம்சிதன்—மிகப் பரந்த (உர்வீ) விரிவில் தன்னை விரிக்கிறார். பழமையானோர் ஏறிச் சென்ற முன்னைய பாதைகளைப் பின்பற்றி, எப்போதும் புதிதாகவும் கீழ்மையானதாகவும் உள்ள வடிவங்களுக்குள் கீழ்நோக்கி ஓடிச் சென்று, இன்னும் மறைந்திருப்பதை விழிப்பிக்கிறார்.

Mantra 6

आदिद्धोतारं वृणते दिविष्टिषु भगमिव पपृचानास ऋञ्जते । देवान्यत्क्रत्वा मज्मना पुरुष्टुतो मर्तं शंसं विश्वधा वेति धायसे ॥

அப்போது அவர்கள் திவியில் உள்ள உயர்ந்த ஆசனங்களில் ஹோத்ரியைத் தேர்கின்றனர்; பகனை (விநியோகிப்பவனை) அழைப்பதுபோல் அவரை அபிஷேகித்து அழைக்கின்றனர். சங்கல்பமும் மகிமையும் கொண்டு, பலமுறைப் புகழப்பட்ட அவர் தேவர்களிடையே இயங்கும்போது, மானவனின் ஸ்துதி-வேண்டுதலை எல்லாவிதமாகவும் தாங்கி, அதன் நிறுவலுக்காக எடுத்துச் செல்கிறார்.

Mantra 7

वि यदस्थाद्यजतो वातचोदितो ह्वारो न वक्वा जरणा अनाकृतः । तस्य पत्मन्दक्षुषः कृष्णजंहसः शुचिजन्मनो रज आ व्यध्वनः ॥

அவர் வெளிப்பட்டு நிற்கும்போது—யஜ்யன், பிராண-வாயுவால் உந்தப்பட்டவன்—வேகமான குதிரைபோல்; சிதைவால் உருவாக்கப்படாத பாடகர் போல்; அப்போது அந்தத் த்ரஷ்ட்ரு-சக்தியின்—தூய்மையில் பிறந்தது, ஆயினும் கருமை வழியே அடியெடுத்து செல்லும்—உறுதியான பாதை ரஜஸ் வெளிகளைக் கடந்து திறக்கப்படுகிறது.

Mantra 8

रथो न यातः शिक्वभिः कृतो द्यामङ्गेभिररुषेभिरीयते । आदस्य ते कृष्णासो दक्षि सूरयः शूरस्येव त्वेषथादीषते वयः ॥

ஞானிகளால் இயக்கப்படும் ரதம்போல், அவன் அருண (செம்மை) அங்கங்களுடன் த்யுலோகத்தை நோக்கிச் செல்கிறான். அப்போது, ஓ அக்னி-ப்ரஜ்வாலகா, இன்னும் தமஸால் மூடப்பட்ட ரிஷிகள் உன் சிறகுபோன்ற வேகமிகு வலிமையை நாடுகின்றனர்—வீரனின் தாக்குதலின் எழுச்சியை வீரர்கள் நாடுவது போல.

Mantra 9

त्वया ह्यग्ने वरुणो धृतव्रतो मित्रः शाशद्रे अर्यमा सुदानवः । यत्सीमनु क्रतुना विश्वथा विभुररान्न नेमिः परिभूरजायथाः ॥

ஓ அக்னியே, உன்னோடு உறுதியான வ்ரதம் கொண்ட வருணன், மித்ரன், மேலும் சுதானவ (நல்ல தானம் அளிப்பவன்) ஆர்யமன் நிறைவை அடைகின்றனர். ஏனெனில் நீ கிரது (சங்கல்ப-சக்தி) வலிமையால் உலகமெங்கும் அனைத்திடத்திலும் பரவி பிறக்கிறாய்; நெமி (சக்கர வளையம்) ஆரா (அச்சுக் கம்பிகள்) அனைத்தையும் சூழ்வதுபோல் நீ அவற்றைச் சூழ்ந்து நிற்கிறாய்.

Mantra 10

त्वमग्ने शशमानाय सुन्वते रत्नं यविष्ठ देवतातिमिन्वसि । तं त्वा नु नव्यं सहसो युवन्वयं भगं न कारे महिरत्न धीमहि ॥

ஓ அக்னியே, சோமத்தைப் பிழியும் முயற்சியுடைய யஜமானனுக்காக, ஓ யவிஷ்டா, நீ ரத்னத்தையும் தேவதாதி (தேவ-சக்திகளின் தொகுதி) யையும் இயக்குகின்றாய். ஆகவே, ஓ ஸஹஸின் நவ்யா, வலிமையால் இளமையுற்றவனே, எங்கள் கர்மத்தில் பகனைப் போல உன்னை நாம் தாங்கிக் கொள்கிறோம்—ஓ மாபெரும் ரத்னம் தாங்குபவனே (மிகு செல்வத்தின் வாகனமே).

Mantra 11

अस्मे रयिं न स्वर्थं दमूनसं भगं दक्षं न पपृचासि धर्णसिम् । रश्मीँरिव यो यमति जन्मनी उभे देवानां शंसमृत आ च सुक्रतुः ॥

எங்களுள் நீ ரயி—உண்மையான லாபமும் இல்லத்-துணையும்—பகன் போலக் கலக்கிறாய்; மேலும் தக்ஷ—வடிவமைக்கும் சக்தி—யைத் தாரணசி, தாங்கும் அடித்தளம், என இணைக்கிறாய். இரு பிறப்புகளையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் கட்டுக்கயிறுகள் போல, ஹே சுக்ரது, தேவர்களின் ஶம்ஸ (ஸ்துதி) மற்றும் ருத (சத்திய-ஒழுங்கு) ஆகியவற்றையும் நீ ஒன்றாக எங்களிடம் கொண்டு வருகிறாய்.

Mantra 12

उत नः सुद्योत्मा जीराश्वो होता मन्द्रः शृणवच्चन्द्ररथः । स नो नेषन्नेषतमैरमूरोऽग्निर्वामं सुवितं वस्यो अच्छ ॥

மேலும் எங்கள் சுத்யோத்மா—ஒளிரும் ஜ்வாலையுடைய—ஜீராஷ்வ, மந்திர ஹோதர், சந்த்ரரத (ஒளிமிகு ரதமுடைய) எங்களைச் செவிமடுக்கட்டும். மயக்கமற்ற (அமூர) அக்னி, மிகச் சிறந்த வழிநடத்திகளால் எங்களைப் பிரியமான (வாம) சுவித (நல்வழி) மற்றும் இன்னும் மேன்மையான நன்மை நோக்கி நடத்தட்டும்.

Mantra 13

अस्ताव्यग्निः शिमीवद्भिरर्कैः साम्राज्याय प्रतरं दधानः । अमी च ये मघवानो वयं च मिहं न सूरो अति निष्टतन्युः ॥

வலிமைமிக்க (ஶிமீவத்) அர்க்கங்களால் அக்னி போற்றப்பட்டான்; அவன் மேலும் தொலைவான ஆட்சிமையை நிலைநிறுத்துகிறான். மேலும் அந்த மகவான் (தாராளர்) களும் நாமும்—மூடுபனியைத் தாண்டிய சூரியனைப் போல—தடைகளை மீறி விரிந்தோங்குவோமாக.