Sarga 93
Sarga 93: Rāvaṇa’s Grief and Fury after Indrajit’s Fall; Move to Slay Vaidehī and Ministerial Restraint
युद्धकाण्ड
இந்த சர்கத்தில் பௌலஸ்தியன் ராவணனின் அமைச்சர்கள், விபீஷணனின் உதவியுடன் லக்ஷ்மணன் மேகநாதன்/இந்திரஜித்தை வதைத்த செய்தியைத் துயருடன் அறிவிக்கிறார்கள். அதை கேட்ட ராவணன் முதலில் மயங்கி விழுகிறான்; பின்னர் மகன் இழந்த துயரில் புலம்புகிறான்; இறுதியில் அவன் கோபம் பிரளயத்தினைப் போலக் கொந்தளிக்கிறது. அவன் புருவங்கள் பிரளயக் கடல்போல், வாயிலிருந்து தீ-புகை பீறிடுவது போல், கண்ணீர் எரியும் விளக்கிலிருந்து சொட்டும் எண்ணெய்போல் விழுவது எனப் பெரும் உவமைகளால் அவன் மனநிலையின் மாற்றங்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. பிரம்மன் அளித்த உடையாத கவசமும் வல்ல வில்லும் நினைத்து, வரபலம் மற்றும் தெய்வ ஆயுதங்களின் பாதுகாப்பைச் சொல்லி ராக்ஷசர்களின் போர்மனத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி, ராமன்-லக்ஷ்மணன் மீது மறுபடியும் தாக்குதல் நடத்துவதாக அறிவிக்கிறான். ஆனால் துயரம் பழிவாங்கும் எண்ணத்தைத் தவறாகத் திருப்புகிறது—வைதேஹி சீதையை அழிக்கத் தீர்மானித்து வாளை எடுத்துக் கொண்டு அசோக வனத்துக்கு விரைகிறான்; ராக்ஷசர்கள் அவனை அஜேயன் என எண்ணி மகிழ்கிறார்கள். பின்னர் சீதையின் பார்வை வருகிறது—அவள் அச்சத்தில் நடுங்கி, முன்பு ஹனுமான் கூறிய மீட்பை ஏற்காததற்காக தன்னைத் தானே பழிக்கிறாள்; ராமனையும் கௌசல்யையையும் நினைத்து கலங்குகிறாள். அப்போது தர்மநெறி கொண்ட அமைச்சர் சுபார்ஷ்வன் ராவணனைத் தடுக்கிறான்—பெண்ணைக் கொல்வது அதர்மம்; கோபம் போர்க்களத்தில் செலுத்தப்பட வேண்டும், சீதையிடம் அல்ல. அந்த அறிவுரையை ஏற்று ராவணன் திரும்பி, மீண்டும் சபை நோக்கிச் செல்கிறான்—தனிப்பட்ட பழிவாங்குதலிலிருந்து பொது போர்தர்மத்துக்கு தற்காலிகமாக மீளச் சீரமைவு நிகழ்கிறது.
Shlokas
Verse 1
ततःपौलस्त्यसचिवा्श्रुत्वाचेन्द्रजितोवधम् ।आचचक्षुरभिज्ञायदशग्रीवायसव्यथा: ।।।।
பின்னர் பௌலஸ்திய அரசன் (ராவணன்) அமைச்சர்கள் இந்திரஜித் வதம் என்ற செய்தியைக் கேட்டு, அதன் பெருமையான விளைவினை உணர்ந்து, மனவேதனையுடன் பத்துத் தலை ராவணனுக்கு அந்தத் துயர்செய்தியை அறிவித்தனர்।
Verse 2
युद्धेहतोमहाराजलक्ष्मणेनतवात्मजः ।विभीषणसहायेनमिषतांनोमहाद्युतिः ।।।।
மகாராஜா! விபீஷணன் துணையுடன் இலக்குவணன் போரில் உங்கள் மஹாதேஜஸ்வி புதல்வனை வதைத்தான்—நாங்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்.
Verse 3
शूरंशूरेणसम्गम्यसम्युगेष्वपराजितः ।लक्ष्मणेनहतश्शूरःपुत्रस्तेमहेन्द्रजित् ।।।।गतस्सपरमान्लोकान्शरैस्सन्ताप्यलक्ष्मणम् ।
போர்க்களத்தில் வீரன் வீரனை எதிர்கொண்டு, யுத்தங்களில் அஜேயனாகிய உன் வீரபுதல்வன் மகேந்திரஜித் இலக்குமணனால் வதைக்கப்பட்டான். அவன் அம்புகளால் இலக்குமணனை மிகுந்த வேதனையுறச் செய்து, பரம லோகங்களுக்கு சென்றான்.
Verse 4
स तंप्रतिभयंश्रुत्वावधंपुत्रस्यदारुणम् ।।।।घोरमिन्द्रजितःसङ्ख्येकश्मलंप्राविशन्महत् ।
போரில் இந்திரஜித்தின் அந்தக் கொடூரமான, அச்சமூட்டும், துயர்மிகு மரணச் செய்தியைக் கேட்டவுடன் அவன் பெரும் துயரமயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.
Verse 5
उपलभ्यचिरात्संज्ञां राजाराक्षसपुङ्गव ।।।।पुत्रशोकाकुलोदीनोविललापाकुलेन्द्रियः ।
நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் ராக்ஷசப் புங்கவனான அரசன் உணர்வு பெற்றான். மகன் துயரால் கலங்கித் தாழ்ந்து, குழம்பிய உணர்ச்சிகளுடன் உரக்கப் புலம்பினான்.
Verse 6
हाराक्षसचमूमुख्यममवत्समहाबल ।।।।जित्वेन्द्रंकथमद्यत्वंलक्ष्मणस्यवशंगतः ।
அய்யோ, இராட்சச சேனையின் தலைவனே! என் பிள்ளையே, மகாபலவானே! ஒருகாலத்தில் இந்திரனையும் வென்ற நீ, இன்று எவ்வாறு இலக்குமணனின் ஆட்சிக்குள் அகப்பட்டாய்?
Verse 7
ननुत्वमिषुभिःक्रुद्धोभिन्द्याःकालान्तकावपि ।।।।मन्दरस्यापिशृङ्गाणिकिंपुनर्लक्ष्मणंयुधि ।
நீ கோபித்தால் உன் அம்புகளால் காலாந்தகனான மரணத்தையும் துளைக்க முடியும்; மந்தர மலையின் சிகரங்களையும் பிளக்க முடியும்; அப்படியிருக்கப் போரில் லக்ஷ்மணன் எவ்வளவு தான்!
Verse 8
अद्यवैनस्वतोराजाभूयोबहुमतोमम ।।।।येनाद्यत्वंमहाबाहो संयुक्तःकालधर्मणा ।
இன்று நிச்சயமாக நச்வரர்களின் அரசன் யமன் எனக்கு மேலும் மதிக்கத்தக்கவனாகத் தோன்றுகிறான்; ஏனெனில் இன்று, ஓ மகாபாஹோ, நீ காலதர்ம விதியால் அவனுடன் இணைக்கப்பட்டாய்.
Verse 9
एषपन्थाःसुयोधानांसर्वामरगणेष्वपि ।।।।यःकृतेहन्यतेभर्तुस्सपुमान्स्वर्गमृच्छति ।
இது நல்ல யோధர்களின் வழி—தேவர்களிடையிலும் புகழ்பெற்றது; தன் தலைவனுக்காக கொல்லப்படுபவன் சுவர்க்கத்தை அடைகிறான்.
Verse 10
अद्यदेवगणास्सर्वेलोकपालामहर्षयः ।।।।हतमिन्द्रजितंदृष्टवासुखंस्वप्स्यन्तिनिर्भयाः ।
இன்று இந்திரஜித் வதம் செய்யப்பட்டதைப் பார்த்து, எல்லா தேவர்களும், லோகபாலர்களும், மகரிஷிகளும் அச்சமின்றி அமைதியுடன் இனிதே உறங்குவர்.
Verse 11
अद्यलोकास्त्रय: कृत्स्नापृथिवी च सकानना ।।।।एकेनेन्द्रजिताहीनाशून्येवप्रतिभातिमे ।
இன்று இந்திரஜித் ஒருவன் இல்லாததாலேயே, மூன்று உலகங்களும், காடுகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமியும் எனக்குச் சோபையற்ற, இருளால் மூடப்பட்ட வெறுமையாகத் தோன்றுகிறது.
Verse 12
अद्यनैरृतकन्यानांश्रोष्याम्यन्तःपुरेरवम् ।।।।करेणुसङ्घस्ययथानिनादंगिरिगह्वरे ।
இன்று அந்தப்புரத்தில் ராக்ஷஸக் கன்னியரின் அழுகுரலை நான் கேட்பேன்; அது மலைக் குகைகளில் பெண் யானைகளின் கூட்டம் முழங்கும் ஒலிபோல் எதிரொலிக்கும்.
Verse 13
यौवराज्यं च लङ्कां च रक्षांसि च परन्तप ।।।।मातरंमां च भार्याश्चक्वगतोऽसिविहायनः ।
எதிரிகளைத் தணிக்கும் வீரனே! யுவராஜ்யத்தையும், லங்கையையும், ராக்ஷஸர்களையும், உன் தாயையும், என்னையும், உன் மனைவியரையும் விட்டு நீ எங்கே சென்றாய்?
Verse 14
ममनामत्वयावीरगतस्ययमसादनम् ।।।।प्रेतकार्याणिकार्याणिविपरीतेहिवर्तसे ।
வீரனே! நான் யமனின் இல்லத்திற்குச் சென்றிருந்தால் என் பிரேதகர்மங்களை நீ செய்ய வேண்டியது; ஆனால் இன்று எல்லாம் மாறிவிட்டது—இப்போது நான் உன் பிரேதகர்மங்களைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது.
Verse 15
स त्वंजीवतिसुग्रीवेलक्ष्मणेन च राघवे ।।।।ममशल्यमनुद्धृत्यक्वगतोऽसिविहायनः ।
சுக்ரீவன், ராகவன், இலக்குவணன் உயிருடன் இருக்கையில், என் உள்ளத்தின் சல்யத்தை அகற்றாமல் எங்களை விட்டுத் துறந்து நீ எங்கே சென்றாய்?
Verse 16
एवमादिविलापार्तंरावणंराक्षसाधिपम् ।।।।आविवेशमहान् कोपःपुत्रव्यसनसम्भवः ।
இவ்வாறு புத்ரவியோகத் துயரால் புலம்பிய ராக்ஷசாதிபதி இராவணனை, புத்ரநஷ்டத்திலிருந்து எழுந்த மாபெரும் கோபம் வந்து ஆட்கொண்டது.
Verse 17
प्रकृत्याकोपनंह्येनंपुत्रस्यपुनराधयः ।।।।दीप्तंसन्दीपयामासुर्घर्मेऽर्कमिवरश्मयः ।
அவன் இயல்பாகவே கோபமுடையவன்; இப்போது புத்ரவியோகத்தின் புதிய வேதனை அவனை மேலும் எரியச் செய்தது—கோடையில் சூரியன் தன் கதிர்களாலேயே மேலும் தீவிரமாவதுபோல்.
Verse 18
ललाटेभ्रुकुटीभिश्चसङ्गताभिर्व्यरोचत ।।।।युगान्तेसहनक्रैस्तुमहोर्मिभिरिवोदधिः ।
நெற்றியில் புருவங்களை இறுக்கிக் கட்டி அவன் அச்சமூட்டும் கோபத்தில் ஒளிர்ந்தான்—யுகாந்தத்தில் முதலைகளுடன் மாபெரும் அலைகளால் கொந்தளிக்கும் கடல்போல்.
Verse 19
कोपाद्विजृम्भमाणस्यवक्त्राद्व्यक्तमिवज्वलन् ।।।।उत्पपातसधूमानगिर्वृत्रस्यवदनादिव ।
கோபத்தால் ஆவலிக்கையில் அவன் வாயிலிருந்து புகையுடன் கூடிய எரியும் அக்கினி தெளிவாகத் தாவி எழுந்தது—விருத்திரனின் வாயிலிருந்து ஜ்வாலை பீறிடுவது போல.
Verse 20
स पुत्रवधसन्तप्तश्शूरःक्रोधवशंगतः ।।।।समीक्ष्यरावणोबुद्ध्यावैदेह्यारोचयद्वधम् ।
மகன் கொல்லப்பட்ட துயரால் எரிந்த அந்த வீரன் ராவணன் கோபத்தின் வசப்பட்டான்; மனத்தில் ஆராய்ந்து வைதேஹியை வதைக்கத் தீர்மானித்தான்.
Verse 21
तस्यप्रकृत्यारक्ते च रक्तेक्रोथानगिनापि च ।।।।रावणस्यमहाघोरेदीप्तेनेत्रेबभूवतुः ।
இயல்பாகவே சிவந்த அவன் கண்கள் கோபத்தின் அக்கினியால் இன்னும் சிவந்து, அந்த மகாபயங்கர ராவணனின் பார்வை தீவிரமாக எரிந்தது.
Verse 22
घोरंप्रकृत्यारूपंतत्तस्यक्रोधाग्निमूर्छितम् ।।।।बभूवरूपंक्रुद्धस्यरुद्रस्येवदुरासदम् ।
இயல்பாகவே அச்சமூட்டும் அவன் உருவம் கோபத்தின் அக்கினியால் மயங்கியதுபோல் ஆகி—கோபித்த ருத்ரனைப் போல—அணுக இயலாததாக மாறியது.
Verse 23
तस्यक्रुद्धस्यनेत्राभ्यांप्रापतन्नाश्रृबिन्दवः ।।।।दीपाभ्यामिवदीप्ताभ्यांसार्चिषस्स्नेहबिन्दवः ।
கோபமுற்ற அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் விழுந்தன—ஒளிரும் ஜ்வாலையுடைய இரு விளக்குகளிலிருந்து எண்ணெய்த் துளிகள் சொட்டுவது போல.
Verse 24
दन्तावनिदशतस्तस्यश्रूयतेदशनस्वनः ।।।।यन्त्रस्यावेष्ट्यमाणस्य महतो दानवैरिव ।
அவன் பற்களை இறுகக் கடித்தபோது பற்களின் கடுக்கெனும் ஒலி கேட்டது—தானவர்கள் ஒரு மாபெரும் இயந்திரத்தைச் சுற்றிச் சுழற்றி இயக்குவது போலக் கடுமையான ஒலி.
Verse 25
कालानगिरिवसङ्क्रुद्धोयांयांदिशमवैक्षत ।।।।तस्यांतस्यांभयत्रस्ताराक्षसास्सन्विलियलिरे ।
பிரளயத் தீயைப் போலக் கொந்தளித்தவன் எந்த எந்த திசையை நோக்கினானோ, அந்த அந்தத் திசையிலிருந்த ராட்சசர்கள் அச்சத்தில் சுருங்கி ஒளிந்தனர்.
Verse 26
तमन्तकमिवक्रुद्धंचराचरचिखादिषुम् ।।।।वीक्षमाणंदिशस्सर्वाराक्षसानोपचक्रमुः ।
அவனை யமன் போலக் கோபமுற்று, அசையும் அசையாத அனைத்தையும் விழுங்கத் துணிந்தவனாய், எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கிக் கண்காணிப்பவனாய் கண்ட ராட்சசர்கள் அவனை அணுகத் துணியவில்லை.
Verse 27
ततःपरमसङ्क्रुद्धोरावणोराक्षसाधिपः ।।।।अब्रवीद्रक्षसांमध्येसंस्तम्भयिषुराहवे ।
அப்போது அளவிலா கோபமுற்ற ராட்சசாதிபதி ராவணன், போரில் அவர்களின் மன உறுதியைத் திடப்படுத்த எண்ணி, ராட்சசர்களின் நடுவில் உரைத்தான்.
Verse 28
मयावर्षसहस्राणिचरित्वापरमंतपः ।।।।तेषुतेष्ववकाशेषुस्वयम्भूःपरितोषितः ।
நான் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் பரம தவம் மேற்கொண்டேன்; தக்க தக்க காலங்களில் மீண்டும் மீண்டும்—இறுதியில் ஸ்வயம்பூ பிரம்மா திருப்தியடைந்தார்.
Verse 29
तस्यैवतपसोव्युष्ट्याप्रसादाच्छस्वयम्भुवः ।।।।नासुरेभ्यो न देवेभ्योभयंममकदाचन ।
அதே தவத்தின் பலனாலும், ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் அருளாலும், எனக்கு ஒருபோதும் அச்சம் இல்லை—அசுரர்களிடமிருந்தும் அல்ல, தேவர்களிடமிருந்தும் அல்ல.
Verse 30
कवचंब्रह्मदत्तंमेयदादित्यसमप्रभम् ।।।।देवासुरविमर्धेषु न भिन्नंवज्रमुष्टिभिः ।
எனக்கு பிரம்மா அருளிய, சூரியனை ஒத்த ஒளிவீசும் கவசம் உண்டு; தேவர்-அசுரப் போர்மோதல்களில் வஜ்ரப் பிரஹாரங்களாலும் அது ஒருபோதும் உடையவில்லை.
Verse 31
तेनमामद्यसम्युक्तंरथस्थमिहसम्युगे ।।।।प्रतीयात्कोऽद्यमामाजौसाक्षादपिपुरन्दरः ।
இன்று அந்தக் கவசம் அணிந்து, இப்போரில் தேரில் அமர்ந்துள்ள என்னை—இன்று போர்க்களத்தில் யார் எதிர்க்க முடியும்? கண்முன்னே புரந்தரன் (இந்திரன்) கூட அல்ல.
Verse 32
त्तदातिप्रसन्नेनसशरंकार्मुकंमहत् ।।।।देवासुरविमर्धेषुममदत्तंस्वयम्भुवा ।अद्यतूर्यशतैर्भीमंधनुरुत्थाप्यतांमम ।।।।रामलक्ष्मणयोरेववधायपरमाहवे ।
ஸ்வயம்பூ பிரம்மா மிகுந்த பிரசன்னத்துடன் தேவர்-அசுரப் போர்களில் எனக்குத் தந்த, அம்புகளுடன் கூடிய அந்தப் பெரும் வில்—அந்தப் பயங்கர வில் இன்று நூறு தூரியங்களின் முழக்கத்திடையே உயர்த்தப்படுக; இப்பரமப் போரில் ராமன், லக்ஷ்மணன் வதத்திற்காக.
Verse 33
त्तदातिप्रसन्नेनसशरंकार्मुकंमहत् ।।6.93.32।।देवासुरविमर्धेषुममदत्तंस्वयम्भुवा ।अद्यतूर्यशतैर्भीमंधनुरुत्थाप्यतांमम ।।6.93.33।।रामलक्ष्मणयोरेववधायपरमाहवे ।
போர்க்களத்தில் வீரன் வீரனை எதிர்கொண்டு, யுத்தங்களில் அஜேயனாகிய உன் வீரபுதல்வன் மகேந்திரஜித் இலக்குமணனால் வதைக்கப்பட்டான். அவன் அம்புகளால் இலக்குமணனை மிகுந்த வேதனையுறச் செய்து, பரம லோகங்களுக்கு சென்றான்.
Verse 34
स पुत्रवधसन्तप्तःक्रूरःक्रोधवशंगतः ।।।।समीक्ष्यरावणोबुद्ध्यासीतांहन्तुंव्यवस्यत ।
மகன் வதத்தின் துயரால் எரிந்தவனாய், கொடூரனாய், கோபவசப்பட்ட ராவணன் மனத்தில் ஆராய்ந்து சீதையை கொல்லத் தீர்மானித்தான்.
Verse 35
प्रत्यवेक्ष्यताम्राक्षस्सुघोरोघोरदर्शनः ।।।।दीनोदीनस्वरान्सर्वांस्तानुवाचनिशाचरान् ।
செந்நிறக் கண்களையுடைய, மிகக் கொடுமையும் பயங்கரத் தோற்றமும் கொண்ட ராவணன் சுற்றிலும் நோக்கி, மனம் தளர்ந்து தாழ்ந்த குரலில் அந்த எல்லா இராட்சசர்களிடமும் கூறினான்.
Verse 36
माययाममवत्सेनवञ्चनार्थंवनौकसाम् ।।।।किञ्चिदेवहतंतत्रसीतेयमितिदर्शितम् ।
வானரர்களை ஏமாற்றுவதற்காக என் மகன் மாயையால் அங்கே ஏதோ ஒன்றை கொல்லப்பட்டதுபோல் காட்டி, ‘இதுவே சீதை’ என்று வெளிப்படுத்தினான்.
Verse 37
तदिदंतथ्यमेवाहंकरिष्येप्रियमात्मनः ।।।।वैदेहींनाशयिष्यामिक्षत्रबन्धुमनुव्रताम् ।इत्येवमुक्त्वासचिवान्खङ्गमाशुपरामृशत् ।।।।
இப்போது நானே அந்த வஞ்சகத்தை ‘உண்மை’யாக்கி என் உள்ளத்திற்குப் பிரியமானதை நிறைவேற்றுவேன். அந்த இழிந்த க்ஷத்ரபந்துவைத் தொடர்ந்து நிற்கும் வைதேஹியை நான் அழித்துவிடுவேன். என்று அமைச்சர்களிடம் கூறி, அவன் உடனே வாளை எடுத்தான்॥
Verse 38
तदिदंतथ्यमेवाहंकरिष्येप्रियमात्मनः ।।6.93.37।।वैदेहींनाशयिष्यामिक्षत्रबन्धुमनुव्रताम् ।इत्येवमुक्त्वासचिवान्खङ्गमाशुपरामृशत् ।।6.93.38।।
இப்போது நானே அந்த வஞ்சகத்தை ‘உண்மை’யாக்கி என் உள்ளத்திற்குப் பிரியமானதை நிறைவேற்றுவேன். அந்த இழிந்த க்ஷத்ரபந்துவைத் தொடர்ந்து நிற்கும் வைதேஹியை நான் அழித்துவிடுவேன். என்று அமைச்சர்களிடம் கூறி, அவன் உடனே வாளை எடுத்தான்॥
Verse 39
उत्प्लुत्यगुणसम्पन्नंविमलाम्बरवर्चसम् ।निष्पपात स वेगेनसभार्यःसचिवैर्वृतः ।।।।रावणःपुत्रशोकेनभृशमाकुलचेतनः ।सङ्क्रुद्धःखडगमादायसहसायत्रमैथिली ।।।।
மாசற்ற வானைப் போல ஒளிவீசும், சிறப்புமிக்க வாளை எடுத்துக்கொண்டு, மகன் துயரால் மனம் மிகக் கலங்கிய ராவணன் கோபத்துடன் திடீரென எழுந்து பாய்ந்து வேகமாக வெளியேறினான். மனைவியுடன், அமைச்சர்கள் சூழ, மைதிலி இருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்॥
Verse 40
उत्प्लुत्यगुणसम्पन्नंविमलाम्बरवर्चसम् ।निष्पपात स वेगेनसभार्यःसचिवैर्वृतः ।।6.93.39।।रावणःपुत्रशोकेनभृशमाकुलचेतनः ।सङ्क्रुद्धःखडगमादायसहसायत्रमैथिली ।।6.93.40।।
இவனை இன்று பார்த்தவுடன் அந்த இரு சகோதரரும் நடுங்குவார்கள். இவனின் கோபத்தால் மிரட்டப்பட்ட நான்கு லோகபாலர்களும் கலங்குவார்கள்; மேலும் பல பகைவர்கள் போர்க்களங்களில் இவனால் வீழ்த்தப்பட்டுள்ளனர்॥
Verse 41
व्रजन्तंराक्षसंप्रेक्ष्यसिंहनादंविचक्रुशुः ।ऊचुश्चान्योन्यमालिङ्ग्यसङ्क्रुद्धंप्रेक्ष्यराक्षसम् ।।।।
கோபத்துடன் முன்னே செல்லும் ராக்ஷச அரசனைப் பார்த்த அரண்மனை ராக்ஷசர்கள் சிங்கநாதம் போலக் கர்ஜித்தனர். ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டு, அந்தக் கோபமுற்ற ராக்ஷசனை நோக்கி, தங்களுக்குள் பேசினர்॥
Verse 42
अद्यैनंतावुभौदृष्टवाभ्रातरौप्रव्यधिष्यतः ।लोकपालाहिचत्वारःक्रुद्धेनानेनतर्जिताः ।।।।बहवःशत्रवश्चान्येसम्युगेष्वभिपातिताः ।
இவனை இன்று பார்த்தவுடன் அந்த இரு சகோதரரும் நடுங்குவார்கள். இவனின் கோபத்தால் மிரட்டப்பட்ட நான்கு லோகபாலர்களும் கலங்குவார்கள்; மேலும் பல பகைவர்கள் போர்க்களங்களில் இவனால் வீழ்த்தப்பட்டுள்ளனர்॥
Verse 43
त्रिषुलोकेषुरत्नानिभुङक्तेचाहृत्यरावणः ।।।।विक्रमे च बलेचैवनास्त्यस्यसदृशोभुवि ।
ராவணன் மூன்று உலகங்களிலிருந்தும் ரத்தினங்களைத் திரட்டி வந்து அனுபவிக்கிறான். வீரத்திலும் வலிமையிலும் பூமியில் அவனுக்கு நிகர் யாருமில்லை॥
Verse 44
तेषांसञ्जल्पमानामशोकवनिकांगताम् ।।।।अभिदुद्राववैदेहींरावणःक्रोधमूर्छितः ।
அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே அசோக வனத்திற்குச் சென்றபோது, கோபத்தில் மயங்கிய ராவணன் வைதேஹியிடம் பாய்ந்து சென்றான்.
Verse 45
वार्यमाणःसुसङ्क्रुद्धःसुहृद्भिर्हितबुद्धिभिः ।।।।अभ्यधावतसङ्क्रुद्धःखेग्रहोरोहिणीमिव ।
நல்லறிவு கொண்ட நண்பர்கள் தடுத்தும், மிகக் கோபமுற்ற ராவணன் முன்னே பாய்ந்தான்—வானில் செவ்வாய் கிரகம் ரோகிணியை நோக்கி பாய்வதுபோல்.
Verse 46
मैथिलीरक्ष्यमाणातुराक्षसीरनिन्दिता ।।।।ददर्शराक्षसंक्रुद्धंनिस्त्रिंशवरधारिणम् ।तंनिशाम्यसविस्त्रिंशंव्यथिताजनकात्मजा ।।।।निवार्यमाणंबहुशःसुहृद्भिरनिवर्तिनम् ।
ராக்ஷசிப் பெண்களின் காவலில் இருந்தாலும் குற்றமற்ற மைதிலி சீதை, கோபத்துடன் நெருங்கி வந்த அந்த ராக்ஷசனை—சிறந்த வாளைத் தாங்கியவனை—கண்டாள். வாள் எடுக்கப்பட்ட நிலையில் அவனைப் பார்த்ததும் ஜனகநந்தினி கலங்கினாள்; நண்பர்கள் பலமுறைத் தடுத்தும் அவன் திரும்பவில்லை.
Verse 47
मैथिलीरक्ष्यमाणातुराक्षसीरनिन्दिता ।।6.93.46।।ददर्शराक्षसंक्रुद्धंनिस्त्रिंशवरधारिणम् ।तंनिशाम्यसविस्त्रिंशंव्यथिताजनकात्मजा ।।6.93.47।।निवार्यमाणंबहुशःसुहृद्भिरनिवर्तिनम् ।
ராக்ஷசிப் பெண்களின் காவலில் இருந்தாலும் குற்றமற்ற மைதிலி சீதை, கோபத்துடன் நெருங்கி வந்த அந்த ராக்ஷசனை—சிறந்த வாளைத் தாங்கியவனை—கண்டாள். வாள் எடுக்கப்பட்ட நிலையில் அவனைப் பார்த்ததும் ஜனகநந்தினி கலங்கினாள்; நண்பர்கள் பலமுறைத் தடுத்தும் அவன் திரும்பவில்லை.
Verse 48
सीतादुःखसमाविष्टाविलपन्तीदमब्रवीत् ।।।।यथायंमामभिक्रुद्धःसमभिद्रवतिस्वयम् ।वधिष्यतिसनाथांमामनाथामिवदुर्मतिः ।।।।
துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட சீதை அழுது கூறினாள்—“பாருங்கள், இந்தத் தீயமதி கோபத்துடன் தானே என்மேல் பாய்ந்து வருகிறது; எனக்கு காவலன் இருந்தும், என்னை அனாதையென எண்ணி என்னைக் கொல்லப் போகிறான்.”
Verse 49
सीतादुःखसमाविष्टाविलपन्तीदमब्रवीत् ।।6.93.48।।यथायंमामभिक्रुद्धःसमभिद्रवतिस्वयम् ।वधिष्यतिसनाथांमामनाथामिवदुर्मतिः ।।6.93.49।।
“நான் கணவனுக்கு நெறியாய் இருப்பவளாயினும், அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘என் மனைவியாகு; என்னுடன் இன்புறு’ என்று தூண்டினான். நான் உறுதியாக மறுத்தேன். இப்போது நான் ஒப்பாததால் அவன் வெளிப்படையாக நம்பிக்கையிழந்து, கோபமும் மயக்கமும் ஆட்கொண்டு என்னைக் கொல்லத் தயாராக உள்ளான்.”
Verse 50
बहुशश्चोदयामासभर्तारंमामनुव्रताम् ।भार्याभवरमस्वेतिप्रत्याख्यातोध्रुवंमया ।।।।सोऽयंमामनुपस्थानेव्यक्तंनैराश्यमागतः ।क्रोधमोहसमाविष्टोनिहन्तुंमांसमुद्यतः ।।।।
“நான் கணவனுக்கு நெறியாய் இருப்பவளாயினும், அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘என் மனைவியாகு; என்னுடன் இன்புறு’ என்று தூண்டினான். நான் உறுதியாக மறுத்தேன். இப்போது நான் ஒப்பாததால் அவன் வெளிப்படையாக நம்பிக்கையிழந்து, கோபமும் மயக்கமும் ஆட்கொண்டு என்னைக் கொல்லத் தயாராக உள்ளான்.”
Verse 51
बहुशश्चोदयामासभर्तारंमामनुव्रताम् ।भार्याभवरमस्वेतिप्रत्याख्यातोध्रुवंमया ।।6.93.50।।सोऽयंमामनुपस्थानेव्यक्तंनैराश्यमागतः ।क्रोधमोहसमाविष्टोनिहन्तुंमांसमुद्यतः ।।6.93.51।।
அவன் மீண்டும் மீண்டும் என்னை—கணவனுக்கு அனுவிரதையான என்னை—“என் மனைவியாகு; என்னோடு இன்புறு” என்று தூண்டினான். ஆனால் நான் அவனை உறுதியாக மறுத்தேன். இப்போது நான் ஒப்பாததால் அவன் வெளிப்படையாக நம்பிக்கையிழந்து, கோபமும் மயக்கமும் ஆட்கொண்டு என்னை கொல்லத் தயாராகியுள்ளான்.
Verse 52
अथवातौनरव्याघ्रौभ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।मन्निमित्तमनार्येणसमरेऽद्यनिपातितौ ।।।।
“அல்லது அந்த இரு நரப்புலிகள் சகோதரர்கள்—ராமன், லக்ஷ்மணன்—என் காரணமாக இன்று அந்த அநாரியனால் போரில் வீழ்த்தப்பட்டார்களோ?”
Verse 53
भैरवोहिमहान्नादोराक्षसानांश्रुतोमया ।बहूनामिहहृष्टानांतथाविक्रोशतांप्रियम् ।।।।
இங்கே பல ராட்சசர்கள் மகிழ்ந்து தங்கள் அன்பினரை அழைத்து உரக்கக் கூவிய, அச்சமூட்டும் பேரொலியை நான் கேட்டேன்.
Verse 54
अहोधिङ्मन्निमित्तोऽयंविनाशोराजपुत्रयोः ।अथवापुत्रशोकेनअहत्यारामलक्ष्मणौ ।।।।विधमिष्यतिमांरौद्रोराक्षसःपापनिश्चयः ।
அய்யோ—அவமானம்! அந்த இரு அரசகுமாரர்களின் அழிவு என்னாலேயே நிகழ்கிறதோ? அல்லது தன் மகன் துயரால் கலங்கி, ராமன்-இலக்குவணனை கொல்ல இயலாமல், பாவத் தீர்மானத்தில் உறைந்த அந்த கொடூர ராட்சசன் என்னையே அழிக்க முடிவு செய்தானோ?
Verse 55
हनूमतस्तुतद्वाक्यं न कृतंक्षुद्रयामया ।।।।यद्यहंतस्यपृष्ठेवतदायासमनिर्जिता ।नाद्यैवमनुशोचेयंभर्तुरङ्कगतासती ।।।।
அற்ப புத்தியுடைய நான் அனுமான் கூறிய அந்த வார்த்தையை ஏற்கவில்லை. அப்போது அவருடைய முதுகில் அமர்ந்து சென்றிருந்தால், நிச்சயமாக வெல்லப்படாதவளாய் சென்று சேர்ந்திருப்பேன்; இன்று இவ்வாறு புலம்பாமல், பத்தினியாக கணவனின் மடியில் தங்கியிருப்பேன்.
Verse 56
हनूमतस्तुतद्वाक्यं न कृतंक्षुद्रयामया ।।6.93.55।।यद्यहंतस्यपृष्ठेवतदायासमनिर्जिता ।नाद्यैवमनुशोचेयंभर्तुरङ्कगतासती ।।6.93.56।।
கௌசல்யையின் இதயம் நிச்சயமாக உடைந்து போகும் என நினைக்கிறேன்; ஒரே மகனை உடைய அவள், அவன் போரில் அழிந்தான் என்று கேட்டவுடன்.
Verse 57
मन्येतुहृदयंतस्याःकौसल्यायाःफलिष्यति ।एकपुत्रायदापुत्रंविनष्टंश्रोष्यतेयुधि ।।।।
கௌசல்யையின் இதயம் நிச்சயமாக உடைந்து போகும் என நினைக்கிறேன்; ஒரே மகனை உடைய அவள், அவன் போரில் அழிந்தான் என்று கேட்டவுடன்.
Verse 58
साहिजन्म च बाल्यं च यौवनं च महात्मनः ।धर्मकार्याणिरूपं च रुदतीसंस्मरिष्यति ।।।।
அவள் அழுதபடியே அந்த மகாத்மாவின் பிறப்பு, பால்யம், யௌவனம், தர்மச் செயல்கள், அவன் திருவுருவம் ஆகியவற்றை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்வாள்.
Verse 59
निराशानिहतेपुत्रेदत्त्वाश्राद्धमचेतना ।अग्निमावेक्ष्यतेनूनमापोवापिप्रवेक्ष्यति ।।।।
மகன் கொல்லப்பட்டபின் நம்பிக்கையிழந்து, துயரால் மயக்கமுற்றவளாய் அவள் ஸ்ராத்தம் செய்து, நிச்சயமாக அக்கினியை நோக்குவாள்; அல்லது நீரில் புகுவாள்.
Verse 60
धिगस्तुकुब्जामसतींमन्थरांपापनिश्चयाम् ।यन्निमित्तमिमंशोकंकौसल्याप्रतिपत्स्यते ।।।।
அந்த கூனியான, தீய, பாபநிச்சயமுடைய மந்தரைக்கு நிந்தை; அவளாலேயே கௌசல்யை இந்தத் துயரத்தை அடைவாள்.
Verse 61
इत्येवंमैथिलींदृष्टवाविलपन्तींतपस्विनीम् ।रोहिणीमिवचन्द्रेणविनाग्रहवशंगताम् ।।।।एतस्मिन्नन्तरेतस्यअमात्यःशीलवान् शुचिः ।सुपार्श्वोनाममेधावीरावणंरक्षसेश्वरम् ।।।।निवार्यमाणःसचिवैरिदंवचनमब्रवीत् ।
இவ்வாறு புலம்பும் தவச்சீலமுடைய மைதிலியைப் பார்த்து—சந்திரன் இல்லாதபோது கிரகப் பாதிப்பில் அகப்பட்ட ரோஹிணியைப் போல—அந்நேரத்தில் தூயனும் ஒழுக்கமுடையவனும் ஞானமிக்கவனுமான சுபார்ஷ்வன் என்னும் அமைச்சர், பிற ஆலோசகர்கள் தடுத்தும், ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.
Verse 62
इत्येवंमैथिलींदृष्टवाविलपन्तींतपस्विनीम् ।रोहिणीमिवचन्द्रेणविनाग्रहवशंगताम् ।।6.93.61।।एतस्मिन्नन्तरेतस्यअमात्यःशीलवान् शुचिः ।सुपार्श्वोनाममेधावीरावणंरक्षसेश्वरम् ।।6.93.62।।निवार्यमाणःसचिवैरिदंवचनमब्रवीत् ।
அச்சமயத்தில் அவனுடைய ஒழுக்கமிக்க, தூய, அறிவுடைய அமைச்சன் சுபார்ஷ்வன், இராட்சசேசுவரன் ராவணனை நோக்கி, பிற ஆலோசகர்கள் தடுத்தும், இவ்வசனத்தை உரைத்தான்.
Verse 63
कथंनामदशग्रीव साक्षद्वैश्रवणानुज ।।।।हन्तुमिच्छसिवैदेहींक्रोधाद्धर्ममपास्य च ।
தசக்ரீவனே, வைச்ரவணன் (குபேரன்) இளையோனே! கோபத்தால் தர்மத்தை விட்டு விட்டு, வைதேகியை கொல்ல விரும்புவது எவ்வாறு?
Verse 64
वेदविद्याव्रतस्नातःस्वकर्मनिरतस्तथा ।।।।स्त्रियःकस्माद्वधंवीरमन्यसेराक्षसेश्वर ।
வேதவித்யை வ்ரதங்களில் நன்கு பயின்று, தன் கடமையில் நிலைத்திருந்தும், வீரனே இராட்சசேசுவரனே! பெண்ணைக் கொல்வதைக் குறித்து நீ ஏன் எண்ணுகிறாய்?
Verse 65
मैथिलींरूपसम्पन्नांप्रत्यवेक्षस्वपार्थिव ।।।।तस्मिन्नेवसहास्माभिराहेवक्रोधमुत्सृज ।
அரசே, அழகால் நிறைந்த மைதிலியை (சீதையை) நன்கு சிந்தித்துப் பாரும். நம்மோடு சேர்ந்து போர்க்களத்தில் அந்த ஒருவன்மேலே உன் கோபத்தை விடு (அதிலே நிலைநிறுத்து).
Verse 66
अभ्युत्थानंत्वमद्यैवकृष्णपक्षचतुर्धशीम् ।।।।कृत्वानिर्याह्यमावास्यांविजयायबलैर्वृतः ।
இன்றே கருப்பக்ஷ சதுர்தசியன்று ஆயத்தங்களைச் செய்து கொள். பின்னர் அமாவாசை நாளில் படைகளால் சூழப்பட்டு வெற்றிக்காகப் புறப்படு.
Verse 67
शूरःधीमान् रथीखडगीरथप्रवमास्थितः ।।।।हत्वादाशरथिंरामंभवान् प्राप्स्यसिमैथिलीम् ।
நீ வீரனும் அறிவுடையவனும்—ரத வீரனும் கையில் வாளுடையவனும். சிறந்த ரதத்தில் ஏறி தாசரதியான ராமனை வதைத்து விடு; அப்பொழுது மைதிலியைப் பெறுவாய்.
Verse 68
स तद्दुरात्मासुहृदानिवेदितंवचःसुधर्म्यंप्रतिगृह्यरावणः ।गृहंजगामथततश्चवीर्यवान् पुनःसभां च प्रययौसुहृद्वृतः ।।।।
அந்த துர்புத்தி ராவணன், நண்பன் கூறிய நீதியுடனான சொற்களை ஏற்றுக் கொண்டான். அவன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; பின்னர் வீரமிக்கவனாய் நண்பர்களுடன் சூழ்ந்து மீண்டும் சபைக்குச் சென்றான்.
Frequently Asked Questions
Rāvaṇa, overwhelmed by grief and rage after Indrajit’s death, decides to kill Vaidehī (Sītā)—a non-combatant—raising a direct dharma breach: retaliatory violence against the protected and powerless versus lawful conduct in war.
The sarga teaches that ungoverned krodha distorts judgment and targets the innocent; therefore, nīti and dharma function as corrective forces. Suparśva’s counsel frames moral limits as essential to legitimate power, even for a ruler in crisis.
Aśoka-vana (Aśoka grove) is foregrounded as Sītā’s guarded enclosure and a moral theater of vulnerability; the antaḥpura is referenced through the expected lamentation of rākṣasa women, while Laṅkā and the sabhā (council) situate the episode within royal and military institutions.