Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 93, Shloka 55
Sarga 93: Rāvaṇa’s Grief and Fury after Indrajit’s Fall; Move to Slay Vaidehī and Ministerial Restraint
हनूमतस्तुतद्वाक्यं न कृतंक्षुद्रयामया ।।।।यद्यहंतस्यपृष्ठेवतदायासमनिर्जिता ।नाद्यैवमनुशोचेयंभर्तुरङ्कगतासती ।।।।
hanūmatas tu tad-vākyaṃ na kṛtaṃ kṣudrayā mayā | yadi ahaṃ tasya pṛṣṭhe vai tadā yāsam anirjitā | na adyaivam anuśoceyaṃ bhartur aṅka-gatā satī ||
அற்ப புத்தியுடைய நான் அனுமான் கூறிய அந்த வார்த்தையை ஏற்கவில்லை. அப்போது அவருடைய முதுகில் அமர்ந்து சென்றிருந்தால், நிச்சயமாக வெல்லப்படாதவளாய் சென்று சேர்ந்திருப்பேன்; இன்று இவ்வாறு புலம்பாமல், பத்தினியாக கணவனின் மடியில் தங்கியிருப்பேன்.
'I am a foolish woman. I did not follow Hanuman's advice and had I left mounted on his back, no doubt I would be on my husband 's lap. I did not think in this way'.
FAQs
Dharma is linked to wise discernment and timely action: ignoring good counsel can deepen suffering; admitting error truthfully (satya toward oneself) is also a moral act.
Sītā reflects on Hanumān’s earlier offer to carry her away; she regrets refusing and now laments her continued captivity and fear.
Truthfulness and humility—Sītā openly acknowledges her own mistaken decision rather than blaming others alone.