Sarga 70
त्रिशिरा–देवान्तक–महोदर–मत्त (महापार्श्व) वधः | Slaying of Trisira, Devantaka, Mahodara, and Matta (Mahaparsva)
युद्धकाण्ड
இந்த சர்க்கத்தில் திரிசிரன், தேவாந்தகன், மகோதரன் மற்றும் மகாபார்சுவன் (மத்தன்) ஆகியோரின் வதம் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. மகோதரன், தேவாந்தகன் மற்றும் திரிசிரன் ஆகியோர் இணைந்து வாலி மைந்தனான அங்கதனைத் தாக்கினர். அங்கதன் மகோதரனின் யானையைக் கொன்று, அதன் தந்தத்தால் தேவாந்தகனைத் தாக்கினான். அங்கதனுக்கு உதவ அனுமனும் நீலனும் வந்தனர். அனுமன் தனது வஜ்ரம் போன்ற முஷ்டியால் தேவாந்தகனைக் கொன்றார்; நீலன் ஒரு பெரிய பாறையை வீசி மகோதரனை அழித்தான். பின்னர் அனுமனுக்கும் திரிசிரனுக்கும் இடையே கடும் போர் நடந்தது. அனுமன் திரிசிரனின் ஆயுதங்களை முறியடித்து, அவனது வாளைப் பறித்து அவனது மூன்று தலைகளையும் கொய்தார். இறுதியில், மகாபார்சுவன் கதையுடன் வானரங்களைத் தாக்க, வானர வீரரான ரிஷபன் அந்த கதையைப் பறித்து அவனையே கொன்றான். தங்கள் தலைவர்கள் இறந்ததைக் கண்டு அரக்கர் படை தப்பியோடியது.
Shlokas
Verse 1
नरान्तकंहतंदृष्टवाचुक्रुशुर्नैरृतर्षभाः ।देवान्तकस्त्रिमूर्धा च पौलस्त्यश्चमहोदरः ।।।।
நராந்தகன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட ராக்ஷசச் சிறந்தோர் அலறினர்—தேவாந்தகன், த்ரிமூர்த்தன், பௌலஸ்த்யன், மகோதரன்.
Verse 2
आरूढोमेघसङ्काशंवारणेन्द्रंमहोदरः ।वालिपुत्रंमहावीर्यमभिदुद्राववीर्यवान् ।।।।
மேகம்போல் தோன்றும் யானைமன்னன் மீது ஏறிய வீரன் மகோதரன், மாபெரும் பராக்கிரமம் உடைய வாலிபுத்திரன் அங்கதனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான்.
Verse 3
भ्रारातृव्यसनसन्तप्तस्तदादेवान्तकोबली ।आदायपरिघंदीप्तमङ्गदंसमभिद्रवत् ।।।।
அப்போது தன் உறவினரின் துயரால் தகித்த வலிமைமிக்க தேவாந்தகன், தீப்பொலிவுடைய பரிகம் (இரும்புக் கோல்கதை) எடுத்துக் கொண்டு அங்கதனை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்தான்।
Verse 4
रथमादित्यसङ्काशंयुक्तंपरमवाजिभिः ।आस्थायत्रिशिरावीरोवालिपुत्रमथाभ्ययात् ।।।।
அப்போது வீரன் திரிசிரன், சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும், சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ரதத்தில் ஏறி, வாலியின் மகன் அங்கதனை நோக்கி முன்னேறினான்.
Verse 5
स त्रिभिर्देवदर्पघ्नेर्नेरृतीन्द्रेरभिद्रुतः ।वृक्षमुत्पाटयामासमहाविटपमङ्गदः ।।।।
தேவர்களின் அகந்தையை நசைக்கும் மூன்று ராக்ஷச அரசர்கள் அவன்மேல் பாய்ந்து வந்தபோது, அங்கதன் பெரும் கிளைகள் கொண்ட ஒரு மகா மரத்தை வேரோடு பிடுங்கினான்.
Verse 6
देवान्तकायतंवीरच्शिक्षेपसहसाङ्गदः ।महावृक्षंमहाशाखंशक्रोदीप्तमिवाशनिम् ।।।।
வீரன் அங்கதன் தேவாந்தகன் மீது பெருஞ்சாகைகள் கொண்ட மாபெரும் மரத்தை எறிந்தான்; அது இந்திரன் தீப்பொலியும் வஜ்ரத்தை எறிவதுபோல் இருந்தது.
Verse 7
त्रिशिरास्तंप्रचिच्छेदशरैराशीविषोपमैः ।स वृक्षंकृत्तमालोक्यउत्पपाततदाङ्गदः ।।।।
திரிசிரன் நஞ்சுப் பாம்புபோன்ற அம்புகளால் அந்த மரத்தை வெட்டினான். மரம் துண்டானதைப் பார்த்த அங்கதன் உடனே தாவி எழுந்தான்॥
Verse 8
स ववर्षततोवृक्षान् शैलाश्चकपिकुञ्जरः ।तान् प्रचिच्छेदसङ्कृद्धस्त्रिशिरानिशितैश्शरैः ।।।।
அப்போது அந்த மகாகபி வீரன் மரங்களையும் பாறைகளையும் மழைபோல் பொழிந்தான். சினமுற்ற திரிசிரன் கூரிய அம்புகளால் அவற்றை வெட்டி வீழ்த்தினான்.
Verse 9
परिघाग्रेणतान् वृक्षान्बभञ्ज च महोदरः ।त्रिशिराश्चाङ्गदंवीरमभिदुद्रावसायकैः ।।।।
மஹோதரன் இரும்புக் கோலின் முனையால் அந்த மரங்களை நொறுக்கினான். திரிசிரன் அம்புமழையுடன் வீர அங்கதனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
Verse 10
गजेनसमभिद्रुत्यवालिपुत्रंमहोदरः ।जघानोरसिसङ्कृद्धस्तोमरैर्वज्रसन्निभैः ।।।।
யானையுடன் பாய்ந்து வந்த மகோதரன், கோபமுற்று வாலியின் புதல்வனின் மார்பில் வஜ்ரம் போன்ற கடினமான தோமரங்களால் தாக்கினான்.
Verse 11
देवान्तकश्चसङ्कृद्धःपरिघेणतदाङ्गदम् ।उपगम्याभिहत्याशुव्यपचक्रामवेगवान् ।।।।
தேவாந்தகனும் சினமுற்று இரும்புக் கம்பை எடுத்துக் கொண்டு அங்கதனை அணுகி விரைவில் அடித்து, வேகமாக விலகினான்.
Verse 12
सत्रिभिर्नैरृतश्रेष्ठैर्युगतपत्समभिद्रुतः ।न विव्यथेमहातेजावालिपुत्रःप्रतापवान् ।।।।
ராக்ஷசச் சிறந்த மூவரும் ஒரே நேரத்தில் தாக்கினாலும், மகாதேஜஸும் வீரமும் கொண்ட வாலியின் புதல்வன் சிறிதும் தளரவில்லை.
Verse 13
स वेगवान्महावेगंकृत्वापरमदुर्जयः ।तलेनभृशमुत्पत्यजघानास्यमहागजम् ।।।।
அப்போது வெல்ல இயலாத வேகமிகு அங்கதன் பேர்வேகத்தைச் சேர்த்து வலிமையுடன் பாய்ந்து, தன் உள்ளங்கையடி கொண்டு அவனுடைய பெருயானையைத் தள்ளி வீழ்த்தினான்.
Verse 14
तस्यतेनप्रहारेणनागराजस्यसंयुगे ।पेततुर्लोचनेतस्यविननाद स वारणः ।।।।
அந்தப் பிரஹாரத்தால் போர்க்கள நடுவே அந்த ராஜயானையின் இரு கண்களும் விழுந்தன; அந்த வாரணன் வேதனையால் கருணையாக அலறினான்।
Verse 15
विषाणंचास्यसःनिष्कृष्यवालिपुत्रोमहाबलः ।देवान्तकमभिप्लुत्यताडयामाससंयुगे ।।।।
அப்போது மகாபலமுடைய வாலிபுத்திரன் அதன் தந்தத்தைப் பறித்தெடுத்து, போரில் தேவாந்தகன் மீது பாய்ந்து அதே தந்தத்தால் அவனைத் தாக்கினான்।
Verse 16
स विह्वलस्तुतेजस्वीवातोद्धूतइवद्रुमः ।लक्षारससवर्णं च सुस्रावरुधिरंमहत् ।।।।
அந்தத் தேஜஸ்வி ராக்ஷசன் காற்றால் அசையும் மரம்போல் தள்ளாடினான்; லாக்கு ரசம்போல் சிவந்த பெரும் இரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது।
Verse 17
अथाश्वस्यमहातेजाःकृच्छ्राद्देवान्तकोबली ।आविध्यपरिघंवेगादाजघानतदाङ्गदम् ।।।।
பின்னர் மகாதேஜஸும் வலமும் உடைய தேவாந்தகன் சிரமமாகத் தன்னைத் தாங்கி, வேகமாக இரும்புக் கோலைச் சுழற்றி அங்கதனைத் தாக்கினான்।
Verse 18
परिघाभिहतश्चापिवानरेन्द्रात्मजस्तदा ।जानुभ्यांपतितोबूमौपुनरेवोत्पपात ह ।।।।
இரும்புக் கோலின் அடியால் தாக்கப்பட்டாலும் வானரேந்திரன் புதல்வன் முழங்கால்களில் நிலத்தில் விழுந்தான்; ஆனால் உடனே மீண்டும் துள்ளி எழுந்தான்।
Verse 19
तमुत्पतन्तंत्रिशिरास्त्रिभिर्बाणैरजिह्मगैः ।घोरैर्हरिपतेःपुत्रेंललाटेऽभिजघान ह ।।।।
மேலே பாய்ந்து எழுந்த வாலிபுத்திரன் அங்கதனை, திரிசிரன் வளைவில்லாமல் பாயும் மூன்று பயங்கர அம்புகளால் வானராதிபதியின் புதல்வனின் நெற்றியில் தாக்கினான்.
Verse 20
ततोऽङ्गदंपरिक्षिप्तंत्रिभिर्नैरृतपुङ्गवैः ।हनूमानपिविज्ञायनीलश्चापिप्रतस्थतुः ।।।।
அப்போது அங்கதன் மூன்று தலைசிறந்த இராட்சச வீரர்களால் சூழப்பட்டான் என்பதை அறிந்து, ஹனுமான் மற்றும் நீலனும் போருக்கு முன்னேறினர்.
Verse 21
तश्चिक्षेपशैलाग्रंनीलस्त्रिशिरसेतदा ।तद्रावणसुतोधीमाबनिभेदनिशितैश्शरैः ।।।।
அப்போது நீலன் திரிசிரனை நோக்கி ஒரு மலைச்சிகரத்தை எறிந்தான்; ஆனால் ஞானமிக்க ராவணபுத்திரன் கூரிய அம்புகளால் அதைச் சிதைத்தான்.
Verse 22
तद्बाणशतनिर्भिन्नंविदारितशिलातलम् ।सविस्फुलिंगंसज्वालंनिपपातगिरेशशिरः ।।।।
நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, பாறைத் தளம் பிளந்த அந்த மலைச்சிகரம் சினுக்குகளும் ஜ்வாலைகளும் சிதற விழுந்தது.
Verse 23
ततोजृम्भितमालोक्यहर्षाद्वेवान्तकस्तदा ।परिघेणाभिदुद्रावमारुतात्मजमाहवे ।।।।
அப்போது போரில் ஏற்பட்ட இடைவெளியைப் பார்த்து தேவாந்தகன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். இரும்புப் பரிகத்தை ஏந்தி, சமரத்தில் வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் மீது பாய்ந்து வந்தான்॥
Verse 24
तमापतन्तमुत्प्लुत्यहनुमान्मारुतात्मजः ।आजघानतदामूर्ध्निवज्रकल्पेनमुष्टिना ।।।।
தேவாந்தகன் பாய்ந்து வர, வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் தாவி எழுந்து, இடியெனக் கடினமான குத்தால் அவன் தலையில் அடித்தான்॥
Verse 25
शिरसिप्रहरवनीरस्तदावायुसुतोबली ।नादेनाकम्पयच्चैवराक्षसान् स महाकपिः ।।।।
அப்போது வலிமைமிகு வாயுசுதன் மகாகபி ஹனுமான் அவன் தலையில் தாக்கினான்; அந்தத் தாக்கத்தின் முழக்கத்தால் ராட்சசர்கள் நடுங்கினர்॥
Verse 26
मुष्टिनिष्पिष्टविभिन्नमूर्धानिर्वान्तदन्ताक्षिविलम्बिजिव्वाः ।देवान्तकोराक्षसराजसूनुर्गतासुरुत्व्यांसहसापपात ।।।।
குத்தின் தாக்கத்தால் அவன் மண்டை நொறுங்கிப் பிளந்தது; பற்கள், கண்கள், நாக்கு வெளியே தள்ளி தொங்கின. ராட்சசராஜனின் மகன் தேவாந்தகன் உயிர் நீங்கி உடனே தரையில் விழுந்தான்॥
Verse 27
तस्मिन्हतेराक्षसयोधमुख्येमहाबलेसंयतिदेवशत्रौ ।क्रुद्धस्त्रिमूर्धानिशिताग्रमुग्रंववर्षनीलोरसिबाणवर्षम् ।।।।
அந்த மகாபலமுடைய, தேவர்களுக்கு பகைவனான ராட்சச வீரர்களின் தலைவன் கொல்லப்பட்டதும், திரிமூர்த்தன் கோபம் கொண்டு, நீலனின் மார்பின் மீது கூர்முனையுடைய கொடிய அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தான்॥
Verse 28
महोदरस्तुसङ्कृद्धःकुञ्जरंपर्वतोपमम् ।भूयस्समधिरुह्याशुमन्दरंरमशिमानिव ।।।।ततोबाणमयंवर्षंनीलस्योरस्यपातयत् ।गिरौवर्षंतडिच्चक्रचापवानिवतोयदः ।।।।
அப்போது கோபத்தால் கொதித்த மகோதரன், மலைபோன்ற யானையின் மேல் விரைந்து ஏறினான்—மந்தரமலையின் மீது ஒளிக்கதிர்கள் நிறைந்த சூரியன் எழுவது போல—பின்னர் நீலனின் மார்பில் அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தான்; மின்னலும் வானவில்லும் சூழ்ந்த மேகம் மலைமேல் மழை பொழிவதுபோல।
Verse 29
महोदरस्तुसङ्कृद्धःकुञ्जरंपर्वतोपमम् ।भूयस्समधिरुह्याशुमन्दरंरमशिमानिव ।।6.70.28।।ततोबाणमयंवर्षंनीलस्योरस्यपातयत् ।गिरौवर्षंतडिच्चक्रचापवानिवतोयदः ।।6.70.29।।
இதுவும் அதே பொருள்—கோபம் கொண்ட மகோதரன் மீண்டும் மலைபோன்ற யானையின் மேல் விரைந்து ஏறி, நீலனின் மார்பில் அம்புமழையைப் பொழிந்தான்; மின்னலும் வானவில்லும் சூழ்ந்த மேகம் மலைமேல் மழை பொழிவதுபோல।
Verse 30
ततश्शरौघेरभिवर्ष्यमाणोविभिन्नगात्रःकपिसैन्यपालः ।नीलोबभूवाथविसृष्टगात्रोविष्टम्भितस्तेनमहाबलेन ।।।।
அப்போது எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அம்புகளின் பெருக்கால் நனைந்து, உடலங்கங்கள் குத்துண்ட வானரசேனாதிபதி நீலன், அந்த மாபெரும் வலிமையுடையவனின் தாக்குதலால் தடுக்கப்பட்டு, தளர்ந்த அங்கங்களுடன் நடுங்கி நின்றான்।
Verse 31
ततस्तुनीलःप्रतिलभ्यसंज्ञांशैलंसमुत्पाट्यसवृक्षषंण्डम् ।ततस्समुत्पत्यभृशोग्रवेशोमहादरंतेनजघानमूर्ध्नि ।।।।
ஆனால் நீலன் உணர்வு திரும்பியவுடன், மரக்கூட்டங்களுடன் ஒரு மலையையே பறித்தெடுத்து, மிகக் கடும் வேகத்துடன் பாய்ந்து, அதே மலையால் மகோதரனின் தலையில் தாக்கினான்।
Verse 32
तत: स्सशैलेद्रनिपातभग्नोमहोदरस्तेनमहाद्विपेन ।विपोथितोभूमितलेगतासुःपपातवज्राभिहतोयथाद्रिः ।।।।
அப்போது அந்த மலை வீழ்ச்சியின் தாக்கத்தால் மகோதரன் தன் பெருயானையுடன் நொறுங்கி நிலத்திலே தள்ளப்பட்டான். உயிர் நீங்கி, வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல் அவன் வீழ்ந்தான்॥
Verse 33
पितृव्यंनिहतंदृष्टवात्रिशिराश्चापमाददे ।हनूमन्तं च सङ्कृद्धोविव्याथनिशितैश्शरैः ।।।।
தன் பித்ருவியன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு திரிசிரன் வில்லை எடுத்தான். கொந்தளித்த கோபத்தில் கூரிய அம்புகளால் ஹனுமானைத் துளைத்தான்॥
Verse 34
स वायुसुनूःकुपितश्चिक्षेपशिखरंगिरेः ।त्रिशिरास्तच्छरैस्तीक्ष्णैर्बिभेदबहुधाबली ।।।।
அப்போது வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் கோபமுற்று மலைச் சிகரத்தைப் பிடுங்கி எறிந்தான். ஆனால் வல்ல திரிசிரன் அதைத் தன் கூரிய அம்புகளால் பல துண்டுகளாகப் பிளந்தான்॥
Verse 35
तद्व्यर्थंशिखरंदृष्टवाद्रुमवर्षंमहाकपिः ।विससर्जरणेतस्मिन्रावणस्यसुतंप्रति ।।।।
அந்த மலைச் சிகர எறிதல் பயனற்றதெனக் கண்டு, மகாகபி அந்தப் போரில் ராவணன் மகனை நோக்கி மரங்களின் மழையைப் பொழியச் செய்தான்॥
Verse 36
तमापतन्तमाकाशेद्रुमवर्षंप्रतापवान् ।त्रिशिरानिशितैर्बाणैश्चिच्छेद च ननाद च ।।।।
வானில் பாய்ந்து வந்த அந்த மரமழையைப் பார்த்து, பராக்கிரமன் திரிசிரன் அதை கூரிய அம்புகளால் வெட்டி வீழ்த்தி, பெருஞ்சத்தமாகக் கர்ஜித்தான்॥
Verse 37
हनूमानुतोप्लुत्यहयंस्त्रीशिरसस्तदा ।विददारनखैःक्रुद्धोनागेन्द्रंमृगराडिव ।।।।
அப்போது ஹனுமான் கோபத்துடன் தாவி, தன் நகங்களால் திரிசிரனின் குதிரையைப் பிளந்து கிழித்தான்; மிருகராஜ சிங்கம் கஜேந்திரனைப் பிளப்பதுபோல.
Verse 38
अथशक्तिंसमादायकाळरात्रिमिवान्तकः ।चिक्षेपानिलपुत्रायत्रिशिरारावणात्मजः ।।।।
பின்னர் ராவணனின் மகன் திரிசிரன் ஒரு சக்தியை எடுத்துக் கொண்டு, யமன் காலராத்திரியை எறிவதுபோல், அனிலபுத்திரன் ஹனுமான்மேல் அதை எறிந்தான்.
Verse 39
दिवःक्षिप्तामिवोल्कांतांशक्तिंक्षिप्तामसङ्गताम् ।गृहीत्वाहरिशार्दूलोबभञ्ज च ननाद च ।।।।
வானத்திலிருந்து விழும் உல்கையைப் போலத் தடையின்றி வேகமாக வந்த அந்த சக்தியை, வானரங்களில் புலியான ஹனுமான் பிடித்து முறித்தான்; பின்னர் பெரிதாய் கர்ஜித்தான்.
Verse 40
तांदृष्टवाघोरसङ्काशांशक्तिंभग्नांहनूमता ।प्रहृष्टावानरगणाविनेदुर्जलदाइव ।।।।
ஹனுமான் உடைத்த அந்த பயங்கர சக்தியைப் பார்த்த வானரப் படைகள் மகிழ்ந்து, மழைமேகங்கள் போல இடியென முழங்கின.
Verse 41
तःखडगंसमुद्यम्यत्रिशिराराक्षसोत्तमः ।निजघानतदाव्यूढेवायुपुत्रस्यवक्षसि ।।।।
அப்போது ராட்சசர்களில் சிறந்த திரிசிரன் வாளை உயர்த்தி, போருக்கு உறுதியாக நின்ற வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் மார்பில் வெட்டிப் பாய்ந்தான்।
Verse 42
खडगप्रहाराभिहतोहनुमान्मारुतात्मजः ।आजघानतिशिरसंतलेनोरसिवीर्यवान् ।। ।।
வாளின் தாக்குதலால் காயமுற்றபோதும், வீரமிகு மாருதாத்மஜன் ஹனுமான் தன் உள்ளங்கையால் திரிசிரன் மார்பில் பலமாக அறைந்தான்।
Verse 43
सतलाभिहतस्तेनस्रस्तहस्तायुधोभुवि ।निपपातमहातेजास्त्रिशिरास्त्यक्तचेतनः ।।।।
அவனுடைய உள்ளங்கை அடியால் தாக்கப்பட்ட மகாதேஜஸ்வி திரிசிரன் கையில் இருந்த ஆயுதம் வழுந்து விழ, உணர்வு தளர்ந்து தரையில் சரிந்தான்।
Verse 44
स तस्यपततःखङ्गंतमाच्छिद्यमहाकपिः ।ननादगिरिसङ्काशस्त्रासयन् सर्वनैरृता ।।।।
திரிசிரன் விழும் வேளையில் மகாகபி அவன் வாளை பறித்துக்கொண்டு, மலைபோல் நின்று பெருங்குரல் எழுப்பி எல்லா ராட்சசர்களையும் அச்சுறுத்தினான்।
Verse 45
अमृष्यमाणस्तंघोषमुत्पपातनिशाचरः ।उत्पत्य च हनूमन्तंताडयामासमुष्टिना ।।।।
அந்த கர்ஜனையைத் தாங்க முடியாமல் அந்த நிசாசரன் துள்ளி எழுந்தான்; பாய்ந்து வந்து ஹனுமான் மீது குதித்து, குத்தினால் தாக்கினான்।
Verse 46
तेनमुष्टिप्रहोरेणसञ्चुकोपमहाकपिः ।कुपितश्चनिजग्राहकिरीटेराक्षसर्षभम् ।।।।
அந்த முத்திப் பிரஹாரத்தால் தாக்கப்பட்ட மகாகபி கடும் கோபத்தில் எரிந்தான். கோபமுற்று ராக்ஷச-வீரனை அவன் கிரீடத்தைப் பற்றிக் கொண்டான்.
Verse 47
स तस्यशीर्षाण्यसिनाशितेनकिरीटजुष्टानिसकुण्डलानि ।क्रुद्धःप्रचिच्छेदसुतोऽनिलस्यत्वष्टुस्सुतस्येवशिरांसिशक्रः ।।।।
அப்போது கோபமுற்ற வாயுபுத்திரன் கூரிய வாளால் அவனுடைய கிரீடம் சூடிய, குண்டலங்கள் அணிந்த தலைகளை வெட்டினான்—த்வஷ்ட்ரியின் மகன் விஷ்வரூபனின் தலைகளை சக்ரன் (இந்திரன்) வெட்டியதுபோல.
Verse 48
तान्यायताक्षाण्यगसन्निभानिप्रदीप्तवैश्वानरलोचनानि ।पेतुशिरांसीन्द्ररिपोःर्धरण्यांज्योतींषिमुक्तानियथार्कमार्गात् ।।।।
அந்த தலைகள்—நீண்ட கண்களுடன், மலைபோல் பெரிதாய், வைஷ்வானரனைப் போல எரியும் கண்களுடன்—இந்திரன் பகைவனிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு பூமியில் விழுந்தன; சூரியப் பாதையிலிருந்து விடுபட்ட நட்சத்திரங்கள் விழுவது போல.
Verse 49
तस्मिन् न्हतेदेवरिपौत्रिशीर्षेहनूमताशक्रपराक्रमेण ।नेदुःप्लवंगाःप्रचचालभूमीरक्षांस्यथोदुद्रुविरेसमन्तात् ।।।।
தேவர்களின் பகைவன் திரிசீர்ஷன் சக்ரனுக்கு ஒப்பான பராக்கிரமம் கொண்ட ஹனுமான் கையால் கொல்லப்பட்டபோது வானரர்கள் முழங்கினர்; பூமி நடுங்கியது; ராக்ஷசர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.
Verse 50
हतंत्रिशिरसंदृष्टवातथैवचमहोदरं ।हतौप्रेक्षयदुराधर्षौदेवान्तकनरान्तकौ ।।।।चुकोपपरमामर्षीमत्तोराक्षसपुङ्गवः ।
திரிசிரஸும் அவ்வாறே மகோதரனும் கொல்லப்பட்டதையும், அடக்க இயலாத தேவாந்தகன் நராந்தகன் இருவரும் வீழ்ந்ததையும் கண்ட ராட்சசப் புங்கவனான மத்தன், பேரமர்ஷத்தால் உன்மத்தனாய் எழுந்து அளவிலா கோபத்தில் எரிந்தான்.
Verse 51
जग्राहार्चिष्मतींघोरांगदांसर्वायसींशुभां ।।।।हेमपट्टपरिक्षिप्तांमांसशोणितफेनिलाम् ।विराजमानांवपुषांशत्रुशोणितरंजिताम् ।।।।तेजसासंप्रदीप्ताग्रांरक्तमाल्यविभूषिताम् ।ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम् ।।।।
அப்போது அவன் ஒரு கொடுமையான, ஒளிவீசும் கதையைப் பற்றினான்—முழுதும் இரும்பினால் ஆனதாயினும் மங்கலமானது; பொன் பட்டைகளால் கட்டப்பட்டு, மாம்சமும் இரத்தமும் கலந்த நுரையால் சிதறியிருந்தது; வடிவழகால் பிரகாசித்து, பகைவரின் இரத்தத்தால் சிவந்தது; முனைத் தலை தெய்வத் தேஜஸால் எரிந்து, செந்நிற மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—ஐராவதம், மகாபத்மம், சார்வபௌமம் ஆகிய திசை யானைகளுக்கும் அச்சமூட்டுவதாகப் புகழ்பெற்றது.
Verse 52
जग्राहार्चिष्मतींघोरांगदांसर्वायसींशुभां ।।6.70.51।।हेमपट्टपरिक्षिप्तांमांसशोणितफेनिलाम् ।विराजमानांवपुषांशत्रुशोणितरंजिताम् ।।6.70.52।।तेजसासंप्रदीप्ताग्रांरक्तमाल्यविभूषिताम् ।ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम् ।।6.70.53।।
பொன் பட்டைகளால் கட்டப்பட்டு, மாம்ச–இரத்த நுரையால் சிதறி, வடிவழகால் ஒளிர்ந்து, பகைவரின் இரத்தத்தால் சிவந்த அந்தக் கதையை அவன் பற்றினான்.
Verse 53
जग्राहार्चिष्मतींघोरांगदांसर्वायसींशुभां ।।6.70.51।।हेमपट्टपरिक्षिप्तांमांसशोणितफेनिलाम् ।विराजमानांवपुषांशत्रुशोणितरंजिताम् ।।6.70.52।।तेजसासंप्रदीप्ताग्रांरक्तमाल्यविभूषिताम् ।ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम् ।।6.70.53।।
அதன் முனைத் தலை தேஜஸால் தீப்பற்றி எரிந்தது; அது செந்நிற மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் ஐராவதம், மகாபத்மம், சார்வபௌமம் ஆகியோருக்கும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது.
Verse 54
गदामादायसङ्कृद्धोमत्तोराक्षसपुङ्गवः ।हरीन् समभिदुद्रावयुगान्तानगिरिवज्वलन् ।।।।
கதையை எடுத்துக் கொண்டு, கடுஞ்சினத்தால் கொதித்த ராட்சசப் புங்கவனான மத்தன், யுகாந்தத் தீயைப் போல எரிந்தவனாய் வானரர்களை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்தான்.
Verse 55
अथर्षभस्समुत्पत्यवानरोरावणानुजम् ।मत्तानीकमुपागम्यतस्थौतस्याग्रतोबली ।।।।
அப்போது வலிமைமிகு வானரச் சிறந்தவன் ரிஷபன் திடீரென எழுந்து, ராவணனின் இளையவன் மத்தானீகனை அணுகி, அவன் முன்னே உறுதியாக நின்றான்.
Verse 56
तंपुरस्तात् स्थितंदृष्टवावानरंपर्वतोपमम् ।आजघानोरसिक्रुद्धोगदयावज्रकल्पया ।।।।
முன்னே மலைபோல் நின்ற அந்த வானரனைப் பார்த்த ராட்சசன் கோபமுற்று, இடியெனக் கடினமான கதையால் அவன் மார்பில் அடித்தான்.
Verse 57
स तयाऽभिहतस्तेनगदयावानरर्षभः ।भिन्नवक्षास्समाधूतस्सुस्रावरुधिरंबहु ।।।।
அந்த கதையால் தாக்கப்பட்ட வானரச் சிறந்தவன் ரிஷபனின் மார்பு பிளந்தது; கடுமையாகக் குலுங்கி, அவனிடமிருந்து மிகுந்த இரத்தம் பெருகியது.
Verse 58
स संज्ञांप्राप्यसुचिरादृषभोवानरर्षभः ।क्रुद्धोविस्फुरमाणौष्ठोमहापार्श्वमुदैक्षत ।।।।
நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் வானரச் சிறந்தவன் ரிஷபன் உணர்வு பெற்றான்; கோபத்தால் உதடுகள் நடுங்க, மகாபார்ஷ்வனை நோக்கி நிலைத்த பார்வை செலுத்தினான்.
Verse 59
स वेगवान् वेगवदभ्युपेत्यतंराक्षसंवानरवीरमुख्यः ।सम्वर्त्यमुष्टिंसहसाजघानबाह्वन्तरेशैलनिकाशरूपः ।।।।
மலைபோன்ற உருவமுடைய வானர வீரர்களின் தலைவன் ரிஷபன் வேகமாகப் பாய்ந்து வந்து, கையை முட்டியாகச் சுருட்டி, அந்த ராட்சசனின் இரு தோள்களுக்கிடையில் கடுமையாக அடித்தான்.
Verse 60
स कृत्तमूलस्सहसेववृक्षःक्षितौपपातक्षतजोक्षिताङ्गः ।तांचास्यघोरांयमदण्डकल्पांगदांप्रगृह्याशुतदाननाद ।।।।
வேர் வெட்டப்பட்ட மரம்போல், இரத்தம் நனைந்த அங்கங்களுடன் அவன் தரையில் விழுந்தான்; உடனே யமதண்டம் போன்ற பயங்கரக் கதையைப் பற்றிக் கொண்டு பெருஞ்சத்தமாய் கர்ஜித்தான்.
Verse 61
मुहूर्तमासीत्सगतासुकल्पःप्रत्यागतात्मासहसासुरारिः ।उत्पत्यसन्ध्याभ्रसमानवर्णस्तंवारिराजात्मजमाजघान ।।।।
சிறிதுநேரம் தேவர்களின் பகைவன் உயிர் நீங்கியதுபோல் கிடந்தான்; பின்னர் திடீரென தன்னை மீட்டுக் கொண்டு, மாலைமேக நிறம்போல் தோன்றி எழுந்து, நீரரசன் வருணனின் புதல்வன் ரிஷபனைத் தாக்கினான்.
Verse 62
स मूर्भितोभूमितलेपपातमुहूर्तमुत्पत्यपुनस्ससंज्ञः ।तामेवतस्याद्रिवराद्रिकल्पांगदांसमाविध्यजघानसङ्ख्ये ।।।।
ரிஷபன் மயங்கி தரையில் விழுந்தான்; சிறிதுநேரம் கழித்து எழுந்து மீண்டும் உணர்வு பெற்றவுடன், மாபெரும் மலைச்சிகரம் போன்ற அதே கனமான கதையைச் சுழற்றி போர்க்களத்தில் பகைவனைத் தாக்கினான்.
Verse 63
सातस्यरौद्रासमुपेत्यदेहंरौद्रस्यदेवाध्वरविप्रशत्रोः ।बिभेदवक्षःक्षतजं च भूरिसुस्रावधात्वम्भइवाद्रिराजः ।।।।
அந்த கொடிய பகைவன்—தேவர்கள், யாகங்கள், பிராமணர்களின் விரோதி—உடலருகே சென்று ரிஷபன் அவன் மார்பைப் பிளந்தான்; பெருமளவு இரத்தம் மலைமன்னனிலிருந்து கனிமநீர் பெருக்கெனப் பாய்ந்தது.
Verse 64
अभिदुद्राववेगेनगदांतस्यमहात्मनः ।गृहीत्वातांगदांभीमामाविध्य च पुनःपुनः ।।।।मत्तानीकंमहात्मानंजघानरणमूर्धनि ।
அவன் அந்த மகாத்மாவின் கதையை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான். அந்தப் பயங்கரக் கதையைப் பற்றிக் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றி, போரின் முன்னணியில் மகாத்மா மத்தானீகனைத் தாக்கினான்॥
Verse 65
स स्वयागदयाभग्नोविदीर्णदशनेक्षणः ।।।।निपपातततोमत्तोवज्राहतइवाचलः ।
தன் கதையாலேயே நொறுங்கி, பற்களும் கண்களும் சிதற, அந்த மத்தன் அப்போது விழுந்தான்—இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல்॥
Verse 66
विदीर्णनयनेभूमौगतसत्त्वेगतायुषि ।।।।पतितेराक्षसेतस्मिन् विद्रुतंराक्षसंबलम् ।
கண்கள் நொறுங்கி, தரையில் விழுந்து, வலிமை தீர்ந்து, உயிர் நீங்கிய அந்த ராட்சசன் வீழ்ந்தவுடன் ராட்சசப் படை சிதறி ஓடியது॥
Verse 67
तस्मिन्न्हतेभ्रातरिरावणस्यतन्नैरृतानांबलमर्णवाभम् ।त्यक्तायुधंकेवलजीवितार्थंदुद्रावभिन्नार्णवसन्निकाशम् ।।।।
ராவணனின் சகோதரன் கொல்லப்பட்டபோது, கடல்போல் பெரிதான அந்த நைர்ருதப் படை ஆயுதங்களைத் துறந்து, உயிர் காக்க மட்டுமே ஓடியது—கரைமீறி பாயும் கடல்போல்॥
Frequently Asked Questions
The pivotal action is the targeted removal of battlefield commanders (Devantaka, Mahodara, Trisira, and Matta/Mahaparsva). The narrative frames decisive force as legitimate when directed toward immediate aggressors and when it protects allied formations under siege.
Upadesha is conveyed through action rather than speech: steadfastness under coordinated attack (Angada), timely reinforcement of an encircled ally (Hanuman and Nila), and the principle that morale and order collapse when unjust command structures lose their leaders.
No named terrestrial landmark dominates; instead, the sarga uses cultural-cosmological references—Indra’s slaying of Viśvarūpa (Tvaṣṭṛ’s son) and the directional elephants (Airāvata, Mahāpadma, Sārvabhauma)—to index weapons, power, and epic-scale comparison.