Sarga 47
अक्षवधः (The Slaying of Prince Aksha) — Sundarakāṇḍa Sarga 47
सुन्दरकाण्ड
இந்த சர்க்கத்தில் லங்கையின் எதிர்வினை தீர்மானமாகக் கடுமையடைகிறது. ஐந்து சேனாபதிகள் தம் பரிவாரமும் வாகனங்களுமுடன் அழிந்தனர் என்ற செய்தியைக் கேட்ட ராவணன் மௌனச் சைகையால் தன் மகன் அக்ஷனைப் போருக்கு அனுப்புகிறான். அக்ஷன் அரசவையிலிருந்து எழுந்து பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வில்லைக் கையில் எடுத்து, எட்டு வேகமான குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, ஒளிவீசும் ஆயுதநிறைந்த ரதத்தில் ஏறி ஹனுமானை நோக்கி முன்னேறுகிறான்; அந்த ரதத்தின் ஆகாயச் சுழற்சி, ஆயுதச் செறிவு, அரச வைபவம் ஆகியவை அரச அதிகாரத்தின் அடையாளமாக விரிவாகச் சொல்லப்படுகின்றன. போரின் தொடக்கத்தில் அக்ஷன் மூன்று கூர்மையான விஷம் பூசப்பட்ட அம்புகளால் ஹனுமானின் தலையில் தாக்குகிறான். அப்போது பெரும் நிமித்தங்கள் தோன்றுகின்றன—பூமியின் அழுகுரல், சூரியன் மங்குதல், காற்று நின்றுபோதல், மலைகள் நடுங்குதல், கடல் கலக்கம்—இருவரின் மோதலின் பெருமையை வெளிப்படுத்தும் வகையில். ஹனுமான் அக்ஷனின் இளமை, ஒருமுகத்தன்மை, போர்திறன் ஆகியவற்றை மதித்து, இத்தகைய தகுதியான இளைஞன் மீது கொலை செய்வது நியாயமா என்று கணம் சிந்திக்கிறான்; ஆனால் கட்டுப்பாடற்ற வீரியம் கவனிக்கப்படாத தீ போல வளர்கிறது என்று தீர்மானித்து எதிர்தாக்குதலுக்கு இறங்குகிறான். ஹனுமான் எட்டு குதிரைகளையும் வீழ்த்தி ரதத்தைச் சிதைக்கிறான்; பின்னர் ஆகாயத்திலேயே அக்ஷனை கால்களால் பிடித்து சுழற்றி தரையில் அறைந்து வீழ்த்துகிறான். இதனால் ராவணனுக்கு அச்சம், முனிவர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் வியப்பு உண்டாகிறது. சர்க்கத்தின் முடிவில் ஹனுமான் தோரணவாயிலுக்கு மீண்டும் வந்து, யமன் போல அடுத்த அழிவிற்குத் தயாராய் நிற்கின்றான்; இதனால் லங்கையின் வழக்கமான பாதுகாப்பு முறைகள் சிதைந்துவிட்டன என்பதைக் குறிக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
सेनापतीन्पञ्च स तु प्रमापितान् हनूमता सानुचरान्सवाहनान्।समीक्ष्य राजा समरोद्धतोन्मुखं कुमारमक्षं प्रसमैक्षताग्रतः।।5.47.1।।
அனுசரர்களும் வாகனங்களும் உடன் ஐந்து சேனாபதிகளை ஹனுமான் கொன்றதைப் பார்த்த அரசன், போருக்கு முனைந்த நிலையில் முன்னே நின்ற இளவரசன் அக்ஷனை நோக்கி தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தினான்।
Verse 2
स तस्य दृष्ट्यर्पणसम्प्रचोदितः प्रतापवान्काञ्चनचित्रकार्मुकः।समुत्पपाताथ सदस्युदीरितो द्विजातिमुख्यैर्हविषेव पावकः।।5.47.2।।
ராவணனின் பார்வைத் தூண்டுதலால், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய வில்லைக் கொண்ட பெருமைமிகு அக்ஷன் அரசசபையிலிருந்து எழுந்து பாய்ந்தான்—மிகு பிராமணர்கள் ஹவிசை அர்ப்பணிக்கையில் யாகஅக்னி எழுந்தெழுவது போல.
Verse 3
ततो महद्बालदिवाकरप्रभं प्रतप्तजाम्बूनदजालसन्ततम्।रथं समास्थाय ययौ स वीर्यवान्महाहरिं तं प्रति नैरृतर्षभः।।5.47.3।।
அப்போது ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அந்த வீரன், உதயமெழும் இளஞ் சூரியன் போல் ஒளிவீசும், காய்ந்த ஜாம்பூநதப் பொன் வலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாபெரும் தேரில் ஏறி, அந்த மகாவானரனை நோக்கி முன்னேறினான்।
Verse 4
ततस्तपस्सङ्ग्रहसञ्चयार्जितं प्रतप्तजाम्बूनदजालशोभितम्।पताकिनं रत्नविभूषितध्वजं मनोजवाष्टाश्ववरैः सुयोजितम्।।5.47.4।।
அப்போது தவத்தின் திரட்டிய வல்லமையால் பெற்ற அந்தத் தேரு தோன்றியது—தீக்காய்ந்த ஜாம்பூநதப் பொன் வலையால் ஒளிவீசி, கொடிகளுடன் விளங்கி, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடியைத் தாங்கி, மனவேகத்துக்கு ஒப்பான எட்டு சிறந்த குதிரைகளால் நன்கு இணைக்கப்பட்டிருந்தது।
Verse 5
सुरासुराधृष्यमसङ्गचारिणं रविप्रभं व्योमचरं समाहितम्।सतूणमष्टासिनिबद्धबन्धुरं यथाक्रमावेशितशक्तितोमरम्।।5.47.5।।
அந்தத் தேரு தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட அணுக முடியாதது; தொடுதலின்றி இயங்குவது; சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிப்பது; வானில் செல்ல வல்லது; மேலும் முழுமையாக ஆயுதங்களுடன்—அம்புக்கூடங்களுடன், எட்டு வாள்களால் உறுதியாகப் பிணைக்கப்பட்டு, முறையாக அமைக்கப்பட்ட சக்தி மற்றும் தோமரங்களுடன் இருந்தது।
Verse 6
विराजमानं प्रतिपूर्णवस्तुना सहेमदाम्ना शशिसूर्यवर्चसा।दिवाकराभं रथमास्थितस्ततस्स निर्जगामामरतुल्यविक्रमः।।5.47.6।।
பின்னர் தேவர்களுக்கு ஒப்பான வீரத்தையுடையவன், பொன்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்திரன்-சூரியன் இருவரின் சேர்க்கை ஒளியால் பிரகாசித்து, அனைத்துப் பொருட்களும் நிறைந்த, சூரியன் போல் ஒளிரும் அந்தத் தேரில் ஏறி முன்னே புறப்பட்டான்।
Verse 7
स पूरयन्खं च महीं च साचलां तुरङ्गमातङ्गमहारथस्वनैः।बलैस्समेतैस्सहि तोरणस्थितं समर्थमासीनमुपागमत्कपिम्।।5.47.7।।
குதிரைகள், யானைகள், பெருந்தேர்களின் இடிமுழக்கத்தால் வானத்தையும், மலைகளுடன் கூடிய பூமியையும் நிரப்பிக்கொண்டு, படைகளுடன் அவன் முன்னே சென்று, வாயில்த் தோரணத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த வல்ல கபியை அணுகினான்।
Verse 8
स तं समासाद्य हरिं हरीक्षणो युगान्तकालाग्निमिव प्रजाक्षये।अवस्थितं विस्मितजातसम्भ्रम स्समैक्षताक्षो बहुमानचक्षुषा।।5.47.8।।
அந்தக் கபியை அணுகிய சிங்கநேத்திரன் அக்ஷன், உயிர்கள் அழியும் வேளையில் யுகாந்தக் காலத்தின் பிரளயத் தீயைப் போல நிலைத்திருந்த அவனை கண்டான்; வியப்பால் கலங்கித் திடுக்கிட்டு, மரியாதை நிறைந்த பார்வையால் அவனை நோக்கினான்।
Verse 9
स तस्य वेगं च कपेर्महात्मनः पराक्रमं चारिषु पार्थिवात्मजः।विचारयन्स्वं च बलं महाबलो हिमक्षये सूर्य इवाभिवर्धते।।5.47.9।।
அப்போது மகாபலமுடைய அரசகுமாரன், மகாத்மா கபியின் வேகத்தையும் பகைவர்மேல் அவன் காட்டிய பராக்கிரமத்தையும், தன் வலத்தையும் நன்கு ஆராய்ந்து, பனிக்காலம் நீங்கியபின் சூரியன் ஒளியில் வளர்வதுபோல் தைரியமும் நம்பிக்கையும் பெருகினான்.
Verse 10
स जातमन्युः प्रसमीक्ष्य विक्रमं स्थिरं स्थिरस्सम्यति दुर्निवारणम्।समाहितात्मा हनुमन्तमाहवे प्रचोदयामास शरैस्त्रिभि श्शितैः।।5.47.10।।
போரில் ஹனுமான் காட்டிய உறுதியான, தடுக்க இயலாத வீரத்தைப் பார்த்து அக்ஷன் கோபமுற்றான். மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, போர்க்களத்தில் ஹனுமானைச் சவால் செய்து மூன்று கூர்மையான அம்புகளை விட்டான்।
Verse 11
ततः कपिं तं प्रसमीक्ष्य गर्वितं जितश्रमं शत्रुपराजयोर्जितम्।अवैक्षताक्षस्समुदीर्णमानसस्सबाणपाणिः प्रगृहीतकार्मुकः।।5.47.11।।
அப்போது அக்ஷன் அந்த வானரனை நோக்கினான்—கர்வமுடையவன், சோர்வறியாதவன், பகைவரை வீழ்த்தத் திடநிச்சயமுடையவன். வில்லைக் கையிலேற்றி, அம்புகளைப் பிடித்தவனாய், எழுச்சியுற்ற மனத்துடன் அவனை அளந்து பார்த்தான்.
Verse 12
स हेमनिष्काङ्गदचारुकुण्डल स्समाससादाऽशुपराक्रमः कपिम्।तयोर्बभूवाप्रतिमस्समागम स्सुरासुराणामपि सम्भ्रमप्रदः।।5.47.12।।
பொன்னாரமும், தோள்வளையும், அழகிய காதணிகளும் அணிந்த வேகப் பராக்கிரமன் அக்ஷன் வானரனை எதிர்த்து விரைந்தான். இருவரின் மோதல் ஒப்பற்றதாகி, தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட அச்சமும் வியப்பும் எழச் செய்தது.
Verse 13
ररास भूमिर्न तताप भानुमा न्वनौ न वायुः प्रचाचल चाचलः।कपेः कुमारस्य च वीक्ष्य संयुगं ननाद च द्यौरुदधिश्च चुक्षुभे।।5.47.13।।
வானரனும் அரசகுமாரனும் போரிடுவதைப் பார்த்து பூமி கர்ஜித்தது போல இருந்தது; சூரியன் தீவிரம் குறைந்தது, காடுகளில் காற்று நின்றது, மலைகளும் அசைந்தன. வானம் முழங்கியது; கடலும் கலங்கிக் கொந்தளித்தது.
Verse 14
ततस्स वीरस्सुमुखान् पतत्रिणस्सुवर्णपुङ्खान्सविषानिवोरगान्।समाधिसम्योगविमोक्षतत्त्वविच्छरानथ त्रीन्कपिमूर्ध्न्यपातयत्।।5.47.14।।
அப்போது அந்த வீரன் அக்ஷன்—ஒருமுகக் கவனத்துடன் அம்பை விடுவதில் தேர்ந்தவன்—பொன் இறகுகளுடன், விஷம் பூசப்பட்ட பாம்புகளைப் போன்ற மூன்று கூரிய அம்புகளை வானரனின் தலையில் பாய்ச்சினான்.
Verse 15
स तै श्शरैर्मूर्ध्नि समं निपातितैः क्षरन्नसृग्दिग्धविवृत्तलोचनः।नवोदितादित्यनिभ श्शरांशुमान् व्यराजतादित्य इवांशुमालिकः।।5.47.15।।
அந்த அம்புகள் ஒரே நேரத்தில் தலையில் பாய்ந்தன; இரத்தம் வழிந்தது, கண்கள் சிவந்தன. ஆயினும் அம்புகளின் ஒளி கதிர்கள்போல் மின்ன, அவன் புதிதாய் உதித்த சூரியனைப் போல, ஒளிமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் பிரகாசித்தான்.
Verse 16
ततस्स पिङ्गाधिपमन्त्रिसत्तमः समीक्ष्य तं राजवरात्मजं रणे।उदग्रचित्रायुधचित्रकार्मुकं जहर्ष चापूर्यत चाहवोन्मुखः।।5.47.16।।
அப்போது பிங்கலநேத்திராதிபதி (சுக்ரீவன்) அவரின் சிறந்த அமைச்சரான ஹனுமான், போர்க்களத்தில் அந்த அரசகுமாரனைப் பார்த்தான்—வண்ணமயமான, ஒளிவீசும் ஆயுதங்களுடன் அழகிய வில்லையும் தாங்கியவனை. அவனை நோக்கி ஹனுமான் மகிழ்ந்து, போர் நோக்கி முழுமையாகத் தயாரானான்.
Verse 17
स मन्दराग्रस्थ इवांशुमालिको विवृद्धकोपो बलवीर्यसंयुतः।कुमारमक्षं सबलं सवाहनं ददाह नेत्राग्निमरीचिभिस्तदा।।5.47.17।।
கோபம் பெருகி, வலமும் வீரமும் நிறைந்த ஹனுமான் மந்தரமலையின் உச்சியில் நிற்கும் சூரியனைப் போலத் தோன்றினான். அப்போது அவன் கண்களின் அக்னிக்கதிர்களால் படையுடனும் வாகனங்களுடனும் இருந்த குமாரன் அக்ஷனைத் தகித்தவனாய் செய்தான்.
Verse 18
ततस्स बाणासनचित्रकार्मुक श्शरप्रवर्षो युधि राक्षसाम्बुदः।शरान्मुमोचाशु हरीश्वराचले वलाहको वृष्टिमिवाचलोत्तमे।।5.47.18।।
அப்போது அம்புத்தொட்டியும் அழகிய வில்லும் கொண்ட அந்த ராட்சச-மேகம், போரில் அம்புமழை பொழிந்தது. மலைபோன்ற ஹரீஸ்வரன் (ஹனுமான்) மீது விரைவாக அம்புகளின் மழையைச் சொரிந்தான்—உயர்ந்த மலையின் மீது மேகம் மழை பொழிவதுபோல்.
Verse 19
ततः कपिस्तं रणचण्डविक्रमं विवृद्धतेजोबलवीर्यसंयुतम्।कुमारमक्षं प्रसमीक्ष्य संयुगे ननाद हर्षाद् घनतुल्यविक्रमम्।।5.47.19।।
அப்போது கபி ஹனுமான், போர்க்களத்தில் கடும் வீரத்துடன், ஒளி-வல-வீரியங்கள் நிறைந்த குமாரன் அக்ஷனைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியால் கர்ஜித்தான்—அவனது பராக்கிரமம் இடிமேகத்தைப் போலப் பெரிதாயிருந்தது.
Verse 20
स बालभावाद्युधि वीर्यदर्पितः प्रवृद्धमन्युः क्षतजोपमेक्षणः।समाससादाप्रतिमं कपिं रणे गजो महाकूपमिवावृतं तृणैः।।5.47.20।।
இளமைத் திமிரால் போரில் தன் வீரப் பெருமிதத்தில் மயங்கியவனாய், கோபம் பெருகி இரத்தம்போல் சிவந்த கண்களுடன் அக்ஷன், போர்க்களத்தில் ஒப்பற்ற கபி ஹனுமானை நோக்கி பாய்ந்தான்—புல்லால் மறைக்கப்பட்ட பெருங்குழியின்மேல் யானை பாய்வதுபோல।
Verse 21
स तेन बाणैः प्रसभं निपातितैश्चकार नादं घननादनिस्स्वनः।समुत्पपाताशु नभस्स मारुतिर्भुजोरुविक्षेपणघोरदर्शनः।।5.47.21।।
அக்ஷனின் அம்புகளால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட ஹனுமான், இடிமேக முழக்கம்போல் கர்ஜித்தான்; உடனே வானில் பாய்ந்தான். கரங்களைவும் தொடைகளையும் வலிமையுடன் வீசும் அவன் தோற்றம் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது।
Verse 22
समुत्पतन्तं समभिद्रवद्बली स राक्षसानां प्रवरः प्रतापवान्।रथी रथिश्रेष्ठतमः किरन्शरैः पयोधरश्शैलमिवाश्मवृष्टिभिः।।5.47.22।।
ஹனுமான் மேலே பாய்ந்தவுடன், வலிமையும் புகழும் கொண்ட ராக்ஷசர்களின் தலைவன்—ரதயோధர்களில் சிறந்தவன்—அவனைத் தொடர்ந்து விரைந்து, அம்புகளைப் பொழிந்தான்; மேகம் மலையின் மீது ஆலங்கட்டி மழை பொழிவதுபோல்।
Verse 23
स तान्शरांस्तस्य हरिर्विमोक्षयंश्चचार वीरः पथि वायुसेविते।शरान्तरे मारुतवद्विनिष्पतन्मनोजवस्संयति चण्डविक्रमः।।5.47.23।।
காற்றால் நிரம்பிய வான்வழியில் அந்த வீர ஹனுமான், அவன் விடுத்த அம்புகளை வீணாக்கி நகர்ந்தான்; அம்புகளின் இடைவெளிகளில் காற்றுபோல் நழுவி வெளியேறினான்—மனவேகத்துடன் விரைந்து, போரில் கடும் வீரத்துடன்।
Verse 24
तमात्तबाणासनमाहवोन्मुखं खमास्तृणन्तं विशिखैश्शरोत्तमैः।अवैक्षताक्षं बहुमानचक्षुषा जगाम चिन्तां च स मारुतात्मजः।।5.47.24।।
அம்புக் கூடு ஏந்தி போருக்கு முனைந்தவனாய், சிறந்த அம்புகளால் வானை நிரப்பும் அக்ஷனைப் பார்த்து, வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் மதிப்புடன் அவனை நோக்கினான்; பின்னர் அடுத்ததாக என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற சிந்தனை அவனுள் எழுந்தது।
Verse 25
ततश्शरैर्भिन्नभुजान्तरः कपिः कुमारवीरेण महात्मना नदन्।महाभुजः कर्मविशेषतत्त्ववि द्विचिन्तयामास रणे पराक्रमम्।।5.47.25।।
அப்போது மகாத்மையான குமாரவீரன் எய்த அம்புகளால் தோள்களுக்கிடை காயமுற்ற கபி ஹனுமான் பெருங்குரலால் கர்ஜித்தான். செயல்-விசேஷத்தின் தத்துவம் அறிந்த அந்த மகாபுஜன் போரில் அடுத்த பராக்ரமத்தை இருமுறை சிந்திக்கத் தொடங்கினான்।
Verse 26
अबालवद्बालदिवाकरप्रभः करोत्ययं कर्म महन्महाबलः।न चास्य सर्वाहवकर्मशोभिनः प्रमापणे मे मतिरत्र जायते।।5.47.26।।
இவன் இளையவனாயினும் முதிர்ந்தவனைப் போலச் செயல் செய்கிறான்; உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடன் மகாபலன் ஆகி மாபெரும் காரியங்களை நிகழ்த்துகிறான். எல்லாப் போர்க் கலைகளிலும் ஒளிரும் இவனை அழிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இங்கே எனக்குத் தோன்றவில்லை।
Verse 27
अयं महात्मा च महांश्च वीर्यत स्समाहितश्चातिसहश्च संयुगे।असंशयं कर्मगुणोदयादयं सनागयक्षैर्मुनिभिश्च पूजितः।।5.47.27।।
இவன் மகாத்மா; வீரியத்தில் மாபெருமை உடையவன்; போரில் மனம் ஒருமித்தவனாய் மிகுந்த தாங்கும்திறன் கொண்டவன். செயல்களும் நற்குணங்களும் உயர்ந்ததால், நாகர் யட்சர் முனிவர் ஆகியோராலும் நிச்சயமாகப் போற்றப்படுகிறான்।
Verse 28
पराक्रमोत्साहविवृद्धमानस स्समीक्षते मां प्रमुखाग्रतःस्थितः।पराक्रमो ह्यस्य मनांसि कम्पयेत्सुरासुराणामपि शीघ्रगामिनः।।5.47.28।।
பராக்ரமமும் உற்சாகமும் பெருகிய மனத்துடன், அவன் என் முன் நேருக்கு நேர் நின்று என்னை நோக்குகிறான். இவ்வேகமாகச் செல்லும் வீரனின் பராக்ரமம் தேவரும் அசுரரும் ஆகியோரின் உள்ளங்களையும் நடுங்கச் செய்யும்।
Verse 29
न खल्वयं नाभिभवेदुपेक्षितः पराक्रमो ह्यस्य रणे विवर्धते।प्रमापणं त्वेव ममाद्य रोचते न वर्धमानोऽग्निरुपेक्षितुं क्षमः।।5.47.29।।
இவனை அலட்சியப்படுத்தினால் நிச்சயமாக அவன் என்னை வென்று விடுவான்; போரில் அவனுடைய பராக்ரமம் மேலும் மேலும் வளர்கிறது. ஆகவே இன்றே அவனை வீழ்த்துவது எனக்குச் சரியெனத் தோன்றுகிறது; பரவி வளர்கின்ற தீயை அலட்சியமாக விட்டுவிட முடியாது।
Verse 30
इति प्रवेगं तु परस्य चिन्तयन्स्वकर्मयोगं च विधाय वीर्यवान्।चकार वेगं तु महाबलस्तदा मतिं च चक्रेऽस्य वधे महाकपिः।।5.47.30।।
இவ்வாறு எதிரியின் வேகத்தை எண்ணி, தன் செயல்-யோசனையை அமைத்துக் கொண்டு, மகாபலமுடைய வீர மகாகபி அப்போது தன் வேகத்தை அதிகரித்து, அவனை வதம் செய்யத் தீர்மானித்தான்।
Verse 31
स तस्य तानष्टहयान्महाजवान् समाहितान्भारसहान्विवर्तने।जघान वीरः पथि वायुसेविते तलप्रहारैः पवनात्मजः कपिः।।5.47.31।।
காற்றால் அலைக்கப்படும் ஆகாயப் பாதையில், பவனபுத்திரனான வீர கபி தன் உள்ளங்கைப் பாய்ச்சல்களால் அவனுடைய எட்டு குதிரைகளையும் வீழ்த்தினான்—அவை மிக வேகமுடையவை, நிலைத்தவை, திருப்பங்களிலும் பாரம் தாங்க வல்லவை।
Verse 32
ततस्तलेनाभिहतो महारथ स्स तस्य पिङ्गाधिपमन्त्रिनिर्जितः।प्रभग्ननीडः परिमुक्तकूबरः पपात भूमौ हतवाजिरम्बरात्।।5.47.32।।
பின்னர் ஹனுமானின் உள்ளங்கைப் பாய்ச்சலால் தாக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் தேரம்—பிங்கக் கண்களுடைய அதிபதி (சுக்ரீவன்) அமைச்சனால் வெல்லப்பட்டு—இருப்பிடம் சிதைந்து, யோக்குக் கட்டமைப்பு தளர்ந்து, குதிரைகள் கொல்லப்பட்டதால், ஆகாயத்திலிருந்து பூமியில் விழுந்தது।
Verse 33
स तं परित्यज्य महारथो रथं सकार्मुकः खङ्गधरः खमुत्पतन्। तपोऽभियोगादृषिरुग्रवीर्यवान्विहाय देहं मरुतामिवालयम्।।5.47.33।।
அந்த மகாரதன் அந்தத் தேரை விட்டுவிட்டு, வில் கையில் கொண்டு வாளைத் தாங்கியவனாய் ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான்—கடுந்தபோபலமுடைய முனிவன் தவத்தின் வலிமையால், காற்றுத் தெய்வங்களின் வாசஸ்தலமெனும் உடலை விட்டு மேலே எழுவது போல।
Verse 34
ततः कपिस्तं विचरन्तमम्बरे पतत्रिराजानिलसिद्धसेविते।समेत्य तं मारुततुल्यविक्रमः क्रमेण जग्राह स पादयोर्दृढम्।।5.47.34।।
அப்போது மாருதனுக்கு ஒப்பான வீரமுடைய கபி, கருடன், வாயு, சித்தர்கள் உலாவும் ஆகாயத்தில் சஞ்சரித்த அவனை அணுகி, முறையே அவன் இரு பாதங்களையும் உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டான்।
Verse 35
स तं समाविध्य सहस्रशः कपिर्महोरगं गृह्य इवाण्डजेश्वरः।मुमोच वेगात्पितृतुल्यविक्रमो महीतले संयति वानरोत्तमः।।5.47.35।।
அப்போது தந்தைக்கு ஒப்பான வீரமுடைய அந்த வானரச் சிறந்தவன், கருடன் பெரும் பாம்பை பற்றுவது போல அவனைப் பிடித்து ஆயிரமுறை சுழற்றி அடித்து, போர்க்களத்தின் நடுவே பேர்வேகத்துடன் நிலத்திலே வீசி விட்டான்।
Verse 36
स भग्नबाहूरुकटीशिरोधरः क्षरन्नसृङिनर्मथितास्थिलोचनः।सम्भग्नसन्धि: प्रविकीर्णबन्धनो हतः क्षितौ वायुसुतेन राक्षसः।।5.47.36।।
வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் அடித்ததால் அந்த ராக்ஷசன் பூமியில் விழுந்தான்—கைகள், தொடைகள், இடுப்பு, கழுத்து நொறுங்கி; இரத்தம் வழிந்தோடி; எலும்புகள் சிதைந்து, கண்கள் பிதுங்கி; மூட்டுகள் இடம்பெயர்ந்து, நரம்புக் கட்டுகள் சிதறின।
Verse 37
महाकपिर्भूमितले निपीड्य तं चकार रक्षोधिपतेर्महद्भयम्।महर्षिभिश्चक्रचरैर्महाव्रतै स्समेत्य भूतैश्च सयक्षपन्नगैः।।5.47.37।।सुरैश्च सेन्द्रैर्भृशजातविस्मयै र्हते कुमारे स कपिर्निरीक्षितः।
மகாகபி அவனை நிலத்திலே நெரித்துத் தள்ளி, ராக்ஷசாதிபதியின் உள்ளத்தில் பெரும் அச்சத்தை எழுப்பினான். இளவரசன் கொல்லப்பட்டபோது, உலகங்களைக் கடந்து உலாவும் மகாவிரத மகரிஷிகள், பலவகை பூதங்கள், யக்ஷர் மற்றும் நாகர், மேலும் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள்—மிகுந்த வியப்புடன்—கூடி வந்து அந்த கபியை நோக்கினர்।
Verse 38
निहत्य तं वज्रिसुतोपमप्रभं कुमारमक्षं क्षतजोपमेक्षणम्।तमेव वीरोऽभिजगाम तोरणं कृतक्षणः काल इव प्रजाक्षये।।5.47.38।।
வஜ்ரதாரி இந்திரனின் புதல்வனைப் போன்ற ஒளியுடையவனும், இரத்தம் போன்ற சிவந்த கண்களுடையவனுமான இளவரசன் அக்ஷனை வதைத்து, அந்த வீரன் மீண்டும் அதே தோரண வாயிலுக்குச் சென்றான்—உலக அழிவின் வேளையில் உறுதியாக நிற்கும் காலன் போல।
Frequently Asked Questions
Hanumān confronts a dharma-tension: Akṣa is young yet exceptionally skilled and worthy of respect, prompting hesitation about killing him; however, Hanumān decides that growing martial threat must be subdued promptly, likening neglected valor to an unchecked spreading fire.
The sarga teaches that compassion and admiration need not negate duty: ethical agency includes reflective judgment, but decisive action is justified when delay enables adharma or escalates harm—restraint becomes meaningful only when paired with timely responsibility.
The Laṅkā gateway (toraṇa) functions as a strategic landmark marking control of the city’s thresholds; the aerial battlefield (ambara) and cosmic witnesses universalize the duel; similes invoke Mount Mandara and Garuḍa’s sphere to frame the combat in pan-Indic mythic geography.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.