Sarga 35
मारीचाश्रमगमनम् (Ravana’s Journey to Maricha’s Hermitage)
अरण्यकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தில் ராவணன் திடீர் கோபத்திலிருந்து கணக்கிட்ட செயல்திட்டத்திற்குச் செல்லும் மாற்றம் கூறப்படுகிறது. சூர்ப்பணகையின் ரோமாஞ்சமூட்டும் (அச்சமூட்டும்) செய்தியை கேட்டவுடன், அவன் அமைச்சர்களிடமிருந்து முறையாக விலகி, குண–தோஷம், பல–அபலத்தை ஆராய்ந்து, மறைவாக யானசாலைக்குச் சென்று ரதத்தைப் பூட்ட ஆணையிடுகிறான். பின்னர் பத்து தலை, இருபது கரங்கள், வெண்குடை–சாமரம், பொற்குண்டலம் ஆகியவற்றுடன் மேகம்–மின்னல் உவமைகளால் அவன் அரசப் பயங்கரத் தோற்றமும் நகர்வும் அடர்ந்த சிறப்புப்பெயர்களால் விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. அவன் பயணம் கடற்கரை வனப்பகுதியை ஆய்வு செய்வதுபோல் அமைகிறது—கடலருகே மலைகள், தாமரைத் தடாகங்கள், வேதிகளுடன் கூடிய ஆசிரமங்கள், சந்தனம்–அகரு மணமிக்க காடுகள், கரையில் உலர்த்தப்படும் முத்துக்கள், சங்கு–பவளம், பொன்–வெள்ளிக் குவியல்கள்; மேலும் தானியச் செழிப்பு, பெண்செல்வம், போர்விலங்குகள் நிறைந்த நகரங்கள். இடையில் ‘சுபத்ரா’ எனும் ஆலமரத்தின் புராணச் சுட்டுரை வருகிறது—கருடன் யானையும் ஆமையும் சுமந்து செல்லும் போது அதன் கிளை முறிந்தது; முனிவர்கள் காக்கப்பட்டனர்; பின்னர் இந்திர மாளிகையிலிருந்து அமிர்தத்தைப் பெற கருடன் உறுதி கொண்டான். கடலைக் கடந்து அப்பால் கரை சேர்ந்த ராவணன் தனிமையான புனித ஆசிரமத்தை அடைந்து, மாறீசனைத் தபஸ்வியாக வாழ்வதைப் பார்க்கிறான்—மான் தோல், மரப்பட்டை அணிந்து, கட்டுப்பட்ட உணவுடன். மாறீசன் விதிப்படி விருந்தோம்பல் செய்து லங்கையின் செய்தியும் ராவணன் அவசரமாக வந்த காரணமும் கேட்கிறான்; ராவணன் தன் நோக்கத்தைச் சொல்லத் தயாராக, ஆலோசனையும் சூழ்ச்சியும் தொடங்கும் வாசலில் ஸர்கம் முடிகிறது.
Shlokas
Verse 1
ततश्शूर्पणखावाक्यं तच्छ्रुत्वा रोमहर्षणम्।सचिवानभ्यनुज्ञाय कार्यं बुद्ध्वा जगाम ह।।।।
அப்போது சூர்ப்பணகையின் மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் உரையை கேட்டவுடன், அவன் அமைச்சர்களிடம் விடைபெற்று, செய்ய வேண்டிய காரியத்தை உள்ளத்தில் எண்ணி புறப்பட்டான்.
Verse 2
तत्कार्यमनुगम्याथ यथावदुपलभ्य च।दोषाणां च गुणानां च सम्प्रधार्य बलाबलम्।।।इति कर्तव्यमित्येव कृत्वा निश्चयमात्मनः।स्थिरबुद्धिस्ततो रम्यां यानशालां जगाम ह।।।।
முன்னிருந்த காரியத்தை ஆராய்ந்து, அதை முறையாக உணர்ந்து, குற்றமும் நற்குணமும், வலிமையும் பலவீனமும் என அனைத்தையும் அளந்து, “இதுவே செய்ய வேண்டியது” என்று மனத்தில் உறுதி செய்தான். பின்னர் நிலையான புத்தியுடன் அவன் இனிய யானசாலைக்கு (ரதசாலைக்கு) சென்றான்.
Verse 3
तत्कार्यमनुगम्याथ यथावदुपलभ्य च।दोषाणां च गुणानां च सम्प्रधार्य बलाबलम्।3.35.2।।इति कर्तव्यमित्येव कृत्वा निश्चयमात्मनः।स्थिरबुद्धिस्ततो रम्यां यानशालां जगाम ह।।3.35.3।।
“இதுவே செய்யவேண்டியது” என்று உள்ளத்தில் உறுதி செய்து, திடமான மனத்துடன் அவர் பின்னர் இனிய யானசாலைக்கு (ரதசாலைக்கு) சென்றார்.
Verse 4
यानशालां ततो गत्वा प्रच्छन्नो राक्षसाधिपः।सूतं सञ्चोदयामास रथस्संयोज्यतामिति।।।।
பின்பு ராக்ஷசாதிபதி மறைவாக ரதசாலைக்குச் சென்று, தேரோட்டியிடம் “தேரை பூட்டு” என்று ஆணையிட்டான்।
Verse 5
एवमुक्तः क्षेणेनैव सारथिर्लघुविक्रमः।रथं संयोजयामास तस्याभिमतमुत्तमम्।।।।
இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்டதும், விரைவுச் செயல் கொண்ட தேரோட்டி, தன் தலைவன் விரும்பிய சிறந்த தேரை உடனே பூட்டினான்।
Verse 6
काञ्चनं रथमास्थाय कामगं रत्नभूषितम्।पिशाचवदनैर्युक्तं खरैः काञ्चनभूषणैः।।।।मेघप्रतिमनादेन स तेन धनदानुजः।राक्षसाधिपतिश्श्रीमान्ययौ नदनदीपतिम्।।।।
ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, விருப்பம்போல் செல்லவல்ல பொன் தேரில் ஏறி—பொன் ஆபரணங்கள் அணிந்த பிசாசு முகமுடைய கழுதைகள் பூட்டப்பட்டதாக—மேகமுழக்கம் போன்ற ஒலியுடன், குபேரனின் இளையவன், செல்வமிகு ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் நதநதிகளின் தலைவனான சமுத்திரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।
Verse 7
काञ्चनं रथमास्थाय कामगं रत्नभूषितम्।पिशाचवदनैर्युक्तं खरैः काञ्चनभूषणैः।।3.35.6।।मेघप्रतिमनादेन स तेन धनदानुजः।राक्षसाधिपतिश्श्रीमान्ययौ नदनदीपतिम्।।3.35.7।।
ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, விருப்பம்போல் செல்லவல்ல பொன் தேரில் ஏறி—பொன் ஆபரணங்கள் அணிந்த பிசாசு முகமுடைய கழுதைகள் பூட்டப்பட்டதாக—மேகமுழக்கம் போன்ற ஒலியுடன், குபேரனின் இளையவன், செல்வமிகு ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் நதநதிகளின் தலைவனான சமுத்திரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।
Verse 8
स श्वेतवालव्यजनः श्वेतच्छत्रो दशाननः।स्निग्धवैदूर्यसंकाश स्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।।।।विंशद्भुजो दशग्रीवो दर्शनीयपरिच्छदः।त्रिदशारिर्मुनीन्द्रघ्नो दशशीर्ष इवाद्रिराट्।।।।कामगं रथमास्थाय शुशुभे राक्षसेश्वरः।विद्युन्मण्डलवान्मेघस्सबलाक इवाम्बरे।।।।
வெண்சாமரங்களும் வெண்குடையும் சூழ, தசானனன் ராவணன்—மென்மையான வைதூரிய மணிபோல் ஒளிர்ந்து, தீக்காய்ந்த பொன்னாலான குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—பத்து கழுத்தும் இருபது கரங்களும் உடையவன்; கண்கவர் ஆடை-அணிகலன்களால் சீர்மிகுந்தவன்; தேவர்க்கு பகை, முனிவர்க் கொலையாளி; பத்து சிகரங்களுடைய மலைமன்னன் போல் தோன்றினான்। காமகாமி ரதத்தில் ஏறிய அந்த ராக்ஷசேஸ்வரன், ஆகாயத்தில் மின்னல் வட்டம் சூழ, சாரஸப் பறவைகளுடன் கூடிய மேகம்போல் பிரகாசித்தான்।
Verse 9
स श्वेतवालव्यजनः श्वेतच्छत्रो दशाननः।स्निग्धवैदूर्यसंकाश स्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।।3.35.8।।विंशद्भुजो दशग्रीवो दर्शनीयपरिच्छदः।त्रिदशारिर्मुनीन्द्रघ्नो दशशीर्ष इवाद्रिराट्।।3.35.9।।कामगं रथमास्थाय शुशुभे राक्षसेश्वरः।विद्युन्मण्डलवान्मेघस्सबलाक इवाम्बरे।।3.35.10।।
வெண்சாமரங்களும் வெண்குடையும் சூழ, தசானனன் ராவணன்—மென்மையான வைதூரிய மணிபோல் ஒளிர்ந்து, தீக்காய்ந்த பொன்னாலான குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—பத்து கழுத்தும் இருபது கரங்களும் உடையவன்; கண்கவர் ஆடை-அணிகலன்களால் சீர்மிகுந்தவன்; தேவர்க்கு பகை, முனிவர்க் கொலையாளி; பத்து சிகரங்களுடைய மலைமன்னன் போல் தோன்றினான்। காமகாமி ரதத்தில் ஏறிய அந்த ராக்ஷசேஸ்வரன், ஆகாயத்தில் மின்னல் வட்டம் சூழ, சாரஸப் பறவைகளுடன் கூடிய மேகம்போல் பிரகாசித்தான்।
Verse 10
स श्वेतवालव्यजनः श्वेतच्छत्रो दशाननः।स्निग्धवैदूर्यसंकाश स्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।।3.35.8।।विंशद्भुजो दशग्रीवो दर्शनीयपरिच्छदः।त्रिदशारिर्मुनीन्द्रघ्नो दशशीर्ष इवाद्रिराट्।।3.35.9।।कामगं रथमास्थाय शुशुभे राक्षसेश्वरः।विद्युन्मण्डलवान्मेघस्सबलाक इवाम्बरे।।3.35.10।।
காமகாமி ரதத்தில் ஏறிய இராட்சசேஸ்வரன் ஒளிவீசினான்; ஆகாயத்தில் மின்னல் வளையம் சூழ, கொக்குகளுடன் கூடிய மேகம் போல.
Verse 11
स शैलं सागरानूपं वीर्यवानवलोकयन्।नानापुष्पफलैर्वृक्षैरनुकीर्णं सहस्रशः।।।।
அந்த வீரன் கடற்கரையின் சதுப்புநிலத்தருகிலுள்ள மலையை நோக்கினான்; அது ஆயிரமாயிரம் மரங்களால் நிறைந்து, பலவகை மலரும் கனியும் தாங்கி எங்கும் பரவியிருந்தது.
Verse 12
शीतमङ्गलतोयाभिः पद्मिनीभिस्समन्ततः।विशालैराश्रमपदैर्वेदिमद्भिस्समावृतम्।।।।
அதைச் சுற்றிலும் குளிர்ந்த, மங்களகரமான நீரால் நிரம்பிய தாமரைக் குளங்கள் இருந்தன; மேலும் வேதிகளுடன் கூடிய விசாலமான ஆசிரமத் தளங்கள் அதைச் சூழ்ந்திருந்தன.
Verse 13
कदल्याढकिसम्बाधं नारिकेलोपशोभितम्।सालैस्तालैस्तमालैश्च पुष्पितैस्तरुभिर्वृतम्।।।।
அவ்விடம் அடர்ந்த வாழைத் தோட்டங்களால் நிரம்பி, தென்னை மரங்களால் அழகுபெற்று, மலர்ந்த சால, பனை, தமால முதலிய மரங்களால் சுற்றிலும் சூழப்பட்டிருந்தது.
Verse 14
नागैस्सुपर्णैर्गन्धैर्वैः किन्नरैश्च सहस्रशः।अजैर्वैखानसैर्माषैर्वालखिल्यैर्मरीचिपैः।।।।अत्यन्तनियताहारैश्शोभितं परमर्षिभिः।जितकामैश्च सिद्धैश्च चारणैरुपशोभितम्।।।।
அப்பகுதி ஆயிரக்கணக்கான நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோரால் நிரம்பியிருந்தது; மேலும் அஜ, வைಖானஸ, மாஷ, வாலகில்ய, மரீசிப முதலிய தவப் பரம்பரைகளின் பரமரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—அவர்கள் மிகக் கட்டுப்பட்ட உணவுடையோர், காமத்தை வென்றோர், சித்தர்கள், சாரணர்கள்; அவர்களின் புனிதத் தேஜஸால் அந்த இடம் ஒளிவீசியது.
Verse 15
नागैस्सुपर्णैर्गन्धैर्वैः किन्नरैश्च सहस्रशः।अजैर्वैखानसैर्माषैर्वालखिल्यैर्मरीचिपैः।।3.35.14।।अत्यन्तनियताहारैश्शोभितं परमर्षिभिः।जितकामैश्च सिद्धैश्च चारणैरुपशोभितम्।।3.35.15।।
அப்பகுதி ஆயிரக்கணக்கான நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோரால் நிரம்பியிருந்தது; மேலும் அஜ, வைಖானஸ, மாஷ, வாலகில்ய, மரீசிப முதலிய தவப் பரம்பரைகளின் பரமரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—அவர்கள் மிகக் கட்டுப்பட்ட உணவுடையோர், காமத்தை வென்றோர், சித்தர்கள், சாரணர்கள்; அவர்களின் புனிதத் தேஜஸால் அந்த இடம் ஒளிவீசியது.
Verse 16
दिव्याभरणमाल्याभिर्दिव्यरूपाभिरावृतम्।क्रीडारतिविधिज्ञाभिरप्सरोभिस्सहस्रशः।।।।
அவ்விடம் ஆயிரக்கணக்கான அப்சரஸ்களால் நிரம்பியிருந்தது—தெய்வீக அழகுடையோர், விண்ணுலக ஆபரணங்களும் மாலைகளும் அணிந்தோர், விளையாட்டு மற்றும் காதல் கலைமுறைகளில் தேர்ந்தோர்; அந்தச் சுராங்கனைகளால் அது எங்கும் ஒளிவீசியது.
Verse 17
सेवितं देवपन्तीभिश्श्रीमतीभिश्श्रियाऽऽवृतम्।देवदानवसङ्घैश्च चरितं त्वमृताशिभिः।।।।
அவ்விடம் திருச்செல்வம் நிறைந்த தேவபத்னிகளால் சேவிக்கப்பட்டு, ஸ்ரீயின் ஒளியால் மூடப்பட்டிருந்தது; மேலும் அமுதம் உண்டு வாழும் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் கூட்டங்கள் அங்கு எங்கும் உலாவின.
Verse 18
हंसक्रौञ्चप्लवाकीर्णं सारसैस्सम्प्रणादितम्।वैढूर्यप्रस्तरं रम्यं स्निग्धं सागरतेजसा।।।।
அவ்விடம் அன்னங்கள், கிரௌஞ்சப் பறவைகள், ப்லவப் பறவைகள் ஆகியவற்றால் நிரம்பி, சாரஸங்களின் இனிய குரலால் முழங்கியது; வைடூர்யக் கல்லின் பரப்புகள் போல் அழகுற்று, கடலின் ஒளியால் மென்மையாக ஒளிர்ந்தது.
Verse 19
पाण्डुराणि विशालानि दिव्यमाल्ययुतानि च।तूर्यगीताभिजुष्टानि विमानानि समन्ततः।।।।तपसा जितलोकानां कामगान्यभिसम्पतन्।गन्धर्वाप्सरसश्चैव ददर्श धनदानुजः।।।।
வேகமாக முன்னே சென்ற குபேரனின் இளையவன் ராவணன், எல்லாத் திசைகளிலும் பரந்த, பாண்டுர-ஒளியுடைய விமானங்களை கண்டான்—தெய்வ மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தூரிய நாதமும் பாடலும் முழங்குகின்றவை. தவத்தால் உயருலகங்களை வென்றவர்களின் விருப்பப்படி செல்லும் விமானங்கள் ஆகாயத்தில் விரைந்து சென்றன; அங்கே கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் அவன் கண்களுக்கு பட்டனர்.
Verse 20
पाण्डुराणि विशालानि दिव्यमाल्ययुतानि च।तूर्यगीताभिजुष्टानि विमानानि समन्ततः।।3.35.19।।तपसा जितलोकानां कामगान्यभिसम्पतन्।गन्धर्वाप्सरसश्चैव ददर्श धनदानुजः।।3.35.20।।
வேகமாக முன்னே சென்ற குபேரனின் இளையவன் ராவணன், எல்லாத் திசைகளிலும் பரந்த, பாண்டுர-ஒளியுடைய விமானங்களை கண்டான்—தெய்வ மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தூரிய நாதமும் பாடலும் முழங்குகின்றவை. தவத்தால் உயருலகங்களை வென்றவர்களின் விருப்பப்படி செல்லும் விமானங்கள் ஆகாயத்தில் விரைந்து சென்றன; அங்கே கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் அவன் கண்களுக்கு பட்டனர்.
Verse 21
निर्यासरसमूलानां चन्दनानां सहस्रशः।वनानि पश्यन्सौम्यानि घ्राणतृप्तिकराणि च।।।।
வேர் பகுதியில் மணமிகு நிர்யாசரசம் சுரக்கும் சந்தன மரங்களின் வனங்களை அவன் ஆயிரமாயிரமாகக் கண்டான்; அவை மென்மையும் இனிமையும் நிறைந்தவை, நாசியைத் தணிக்கும் நறுமணத்தால் நிறைவு தருவனவாக இருந்தன.
Verse 22
अगरूणां च मुख्यानां वनान्युपवनानि च।तक्कोलानां च जात्यानां फलानां च सुगन्धिनाम्।।।।
அவர் சிறந்த அகுரு மரங்களின் காடுகளையும் இனிய உபவனங்களையும் கண்டார்; மேலும் மணமிகு தக்கோலப் பழங்களையும் ஜாதியிலிருந்து உண்டாகும் நறுமணப் பொருட்களின் வளமையும் கண்டார்।
Verse 23
पुष्पाणि च तमालस्य गुल्मानि मरिचस्य च।मुक्तानां च समूहानि शुष्यमाणानि तीरतः।।।।
அவர் தமாலத்தின் மலர்களையும் மிளகின் புதர்களையும், கரையில் உலர வைக்கப்பட்ட முத்துக் குவியல்களையும் கண்டார்।
Verse 24
शङ्खानां प्रसरं चैव प्रवालनिचयं तथा।काञ्चनानि च शैलानि राजतानि च सर्वशः।।।।
அவர் சங்குகளின் பரந்த விரிப்பையும் பவளக் குவியல்களையும், எங்கும் பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் விளங்கும் மலைக்குவியல்களையும் கண்டார்।
Verse 25
प्रस्रवाणि मनोज्ञानि प्रसन्नानि ह्रदानि च।धनधान्योपपन्नानि स्त्रीरत्नैश्शोभितानि च।।।।हस्त्यश्वरथगाढानि नगराण्यवलोकयन्।
அவர் மனம் கவரும் அருவிகளையும் தெளிந்த ஏரிகளையும் தொடர்ந்து நோக்கினார்; மேலும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த, ஸ்திரீ-ரத்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, யானை குதிரை ரதங்களால் நெருக்கமான நகரங்களையும் கண்டார்।
Verse 26
तं समं सर्वतस्निग्धं मृदुसंस्पर्शमारुतम्।अनूपं सिन्धुराजस्य ददर्श त्रिदिवोपमम्।।।।
அவர் அந்தப் பகுதியைக் கண்டார்—எல்லாத் திசைகளிலும் சமமாகவும் மென்மையான அழகுடன் விளங்கவும், தொடுதற்கு இனிய தென்றல் வீசவும்; கடலரசனின் பின்நீர்ப் பரப்பு கொண்ட அந்த நிலம் திரிதிவம் போன்றதாகத் தோன்றியது।
Verse 27
तत्रापश्यत्स मेघाभं न्यग्रोधमृषिभिर्वृतम्।।।।समन्ताद्यस्य ताश्शाखाश्शतयोजनमायताः।
அங்கே அவர் மேகநிறம் கொண்ட ஆலமரத்தை கண்டார்; அது முனிவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. அதன் கிளைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் நூறு யோஜனை வரை விரிந்திருந்தன.
Verse 28
यस्य हस्तिनमादाय महाकायं च कच्छपम्।।।।भक्षार्थं गरुडश्शाखामाजगाम महाबलः।
அதே மரத்தின் ஒரு கிளைக்கு, மகாபலன் கருடன், உணவுக்காக ஒரு யானையையும் பெருங்காய ஆமையையும் எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.
Verse 29
तस्य तां सहसा शाखां भारेण पतगोत्तमः।।।।सुपर्णः पर्णबहुलां बभञ्ज च महाबलः।
அந்தப் பறவைகளில் சிறந்த மகாபலன் சுபர்ணன் (கருடன்) உடைய பாரத்தால், இலைகள் நிறைந்த அந்தக் கிளை திடீரென முறிந்தது.
Verse 30
तत्र वैखानसा माषा वालखिल्या मरीचिपाः।।।।अजा बभूवुर्धूम्राश्च सङ्गताः परमर्षयः।
அங்கே பரமரிஷிகள் ஒன்றுகூடியிருந்தனர்—வைகானசர், மாஷர், வாலகில்யர், மரீசிபர்; மேலும் அஜர் மற்றும் தூம்ரர் எனும் மகரிஷிகளும்.
Verse 31
तेषां दयार्थं गरुडस्तां शाखां शतयोजनाम्।।।।जगामादाय वेगेन तौ चोभौ गजकच्छपौ।
அவர்கள்மேல் கருணை கொண்டு கருடன் நூறு யோஜனை விரிந்த அந்தக் கிளையை வேகமாக எடுத்துச் சென்று, அதனுடன் யானையும் ஆமையும் ஆகிய இருவரையும் கூட எடுத்துச் சென்றான்.
Verse 32
एकपादेन धर्मात्मा भक्षयित्वा तदामिषम्।।।।निषादविषयं हत्वा शाखया पतगोत्तमः।प्रहर्षमतुलं लेभे मोक्षयित्वा महामुनीन्।।।।
ஒரே காலில் நின்று தர்மாத்மையான பறவையரசன் அந்த மாமிசத்தை உண்டான்; பின்னர் அந்தக் கிளையால் நிஷாதர்களின் குடியிருப்பை அழித்து, மகாமுனிகளை விடுவித்து அளவற்ற ஆனந்தம் அடைந்தான்.
Verse 33
एकपादेन धर्मात्मा भक्षयित्वा तदामिषम्।।3.35.32।।निषादविषयं हत्वा शाखया पतगोत्तमः।प्रहर्षमतुलं लेभे मोक्षयित्वा महामुनीन्।।3.35.33।।
ஒரே காலில் நின்று தர்மாத்மையான பறவையரசன் அந்த மாமிசத்தை உண்டான்; பின்னர் அந்தக் கிளையால் நிஷாதர்களின் குடியிருப்பை அழித்து, மகாமுனிகளை விடுவித்து அளவற்ற ஆனந்தம் அடைந்தான்.
Verse 34
स तेनैव प्रहर्षेण द्विगुणीकृतविक्रमः।अमृतानयनार्थं वै चकार मतिमान्मतिम्।।।।
அதே ஆனந்தத்தால் அவன் வீரியம் இரட்டிப்பாயிற்று; அறிவுடைய கருடன் அமிர்தத்தை கொண்டு வர உறுதியான தீர்மானம் செய்தான்.
Verse 35
अयोजालानि निर्मथ्य भित्वा रत्नमयं गृहम्।महेन्द्रभवनाद्गुप्तमाजहारामृतं ततः।।।।
இரும்புக் கட்டங்களை நொறுக்கி, ரத்தினமயமான அறையை உடைத்து, மகேந்திரன் (இந்திரன்) அரண்மனையிலிருந்து அந்த அமிர்தத்தை ரகசியமாக எடுத்துக் கொண்டு வந்தான்.
Verse 36
तं महर्षिगणैर्जुष्टं सुपर्णकृतलक्षणम्।नाम्ना सुभद्रं न्यग्रोधं ददर्श धनदानुजः।।।।
மகாரிஷிகளின் கூட்டத்தால் போற்றப்பட்டதும், சுபர்ணன் (கருடன்) விட்ட அடையாளத்தால் குறியிடப்பட்டதும் ஆகிய ‘சுபத்ர’ எனப் பெயருடைய அந்த ஆலமரத்தை, தனதன் (குபேரன்) இளையவன் ராவணன் கண்டான்.
Verse 37
तं तु गत्वा परं पारं समुद्रस्य नदीपतेः।ददर्शाश्रममेकान्ते रम्ये पुण्ये वनान्तरे।।।।
அவன் நதிகளின் தலைவனான சமுத்திரத்தின் அப்பால் கரை சென்றபின், வனத்தின் உள்ளே தனிமையில் அமைந்த அழகிய புனித ஆசிரமத்தை கண்டான்।
Verse 38
तत्र कृष्णाजिनधरं जटावल्कलधारिणम्।ददर्श नियताहारं मारीचं नाम राक्षसाम्।।।।
அங்கே அவன் ‘மாரீசன்’ எனும் ராக்ஷசனை கண்டான்—கருமை மான் தோல் அணிந்து, ஜடையும் வல்கல ஆடையும் தரித்து, அளவான உணவால் வாழ்பவன்।
Verse 39
स रावणस्समागम्य विधिवत्तेन रक्षसा।मारीचेनार्चितो राजा सर्वकामैरमानुषैः।।।।
அரசன் ராவணன் அங்கு வந்தவுடன், மாரீசன் முறையோடு அவனை வரவேற்று வணங்கி, எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும் மனிதரல்லாத இன்பவளங்களை அளித்தான்।
Verse 40
तं स्वयं पूजयित्वा तु भोजनेनोदकेन च।अर्थोपहितया वाचा मारीचो वाक्यमब्रवीत्।।।।
உணவும் நீரும் அளித்து தானே அவனைப் பூஜித்து உபசரித்த பின், மாரீசன் பொருள் நிறைந்த சொற்களால் உரையாடினான்।
Verse 41
कच्चित्सुकुशलं राजन्लङ्कायां राक्षसेश्वर।केनार्थेन पुनस्त्वं वै तूर्णमेवमिहागतः।।।।
“அரசே, ராக்ஷசேஸ்வரனே! லங்கையில் எல்லாம் நலமா? மீண்டும் எந்த நோக்கத்தால் நீ இவ்வளவு விரைவாக இங்கே வந்தாய்?”
Verse 42
एवमुक्तो महातेजा मारीचेन स रावणः।ततः पश्चादिदं वाक्यमब्रवीद्वाक्यकोविदः।।।।
மாரீசன் இவ்வாறு கூறியபோது, மகாதேஜஸ்வியும் சொல்வல்லவனுமான ராவணன் பின்னர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Ravana’s shift from emotional reaction to intentional strategy: he weighs strengths and weaknesses (balābala), decides on a course, and initiates a covert mission to recruit Maricha. Ethically, the text frames this as calculated adharma—planning harm through deception—contrasted with the surrounding imagery of disciplined ascetic life.
Two instructional contrasts emerge: (1) deliberation can serve either dharma or adharma depending on intent, demonstrating that “intelligence” is morally qualified by purpose; (2) the Garuda exemplum links power with compassion—strength becomes righteous when used to protect sages and restore order, not to exploit it.
Key landmarks include the sea-shore mountain belt and backwaters, lotus-laden ponds, sprawling hermitages with altars, fragrance-rich forests (sandalwood/aguru), and the Subhadra banyan tree associated with Garuda’s mythic act. Culturally, the sarga highlights āśrama institutions, regulated ascetic diets, and formal hospitality (ātithya) extended by Maricha.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.