Adhyaya 92

Verse 1

कुंजल उवाच । कालंजरं समासाद्य निवसंति सुदुःखिताः । महापापैस्तु संदग्धा हाहाभूता विचेतनाः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—காலஞ்சரத்தை அடைந்து அவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் அங்கே தங்கினர். மகாபாவங்களால் எரிந்து ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று அலறி உணர்விழந்தனர்.

Verse 2

तत्र कश्चित्समायातःसिद्धश्चैव महायशाः । तेन पृष्टाः सुदुःखार्ता भवंतः केन दुःखिताः

அப்போது அங்கே பெரும் புகழுடைய ஒரு சித்தர் வந்தார். அவர்கள் கடுந்துயரால் வாடுவதைப் பார்த்து அவர் கேட்டார்—“நீங்கள் எதனால் துயருறுகிறீர்கள்?”

Verse 3

स तैः प्रोक्तो महाप्राज्ञः सर्वज्ञानविशारदः । तेषां ज्ञात्वा महापापं कृपां चक्रे सुपुण्यभाक्

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, மஹாப்ராஜ்ஞனும் அனைத்தறிவிலும் நிபுணனுமான அந்த மஹரிஷி, அவர்களின் பெரும் பாவத்தை அறிந்து, தானே புண்ணியமிகுந்தவனாய் கருணை கொண்டார்।

Verse 4

सिद्ध उवाच । अमासोमसमायोगे प्रयागः पुष्करश्च यः । अर्घतीर्थं तृतीयं तु वाराणसी चतुर्थका

சித்தர் கூறினார்—அமாவாசை மற்றும் சோமவிரதம் கூடும் வேளையில் பிரயாகமும் புஷ்கரமும் முதன்மை. அர்கதீர்த்தம் மூன்றாம்; வாராணசி நான்காம் எனப் புகழப்படும்।

Verse 5

गच्छंतु तत्र वै यूयं चत्वारः पातकाविलाः । गंगांभसि यदा स्नातास्तदा मुक्ता भविष्यथ

நீங்கள் நால்வரும் பாவக்கலங்கமுற்றவர்கள்; நிச்சயமாக அங்கே செல்லுங்கள். கங்கையின் நீரில் நீராடியபோது நீங்கள் விடுதலை பெறுவீர்கள்।

Verse 6

पातकेभ्यो न संदेहो निर्मलत्वं गमिष्यथ । आदिष्टास्तेन वै सर्वे प्रणेमुस्तं प्रयत्नतः

பாவங்களிலிருந்து—சந்தேகமில்லை—நீங்கள் தூய்மையை அடைவீர்கள். அவர் ஆணையிட்டபடி அவர்கள் அனைவரும் முயற்சியுடன் அவரை வணங்கினர்।

Verse 7

कालंजरात्ततो जग्मुः सत्वरं पापपीडिताः । वाराणसीं समासाद्य स्नात्वा चै वद्विजोत्तमाः

பின்னர் பாவத்தால் துன்புற்ற அவர்கள் விரைவாக காலஞ்சரத்திலிருந்து புறப்பட்டனர். வாராணசியை அடைந்து, அந்த உயர்ந்த இருபிறப்பினர் அங்கே நீராடினர்।

Verse 8

प्रयागं पुष्करं चैव अर्घतीर्थं तु सत्तम । अमासोमं सुसंप्राप्य जग्मुस्ते च महापुरीम्

அருமைச் சத்புருஷரே! அவர்கள் பிரயாகம், புஷ்கரம், அர்கதீர்த்தம் மற்றும் அமாசோமம் ஆகிய புனிதத் தீர்த்தங்களை முறையாக அடைந்து, பின்னர் மகாநகரத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 9

विदुरश्चंद्रशर्मा च वेदशर्मा तृतीयकः । वैश्यो वंजुलकश्चैव सुरापः पापचेतनः

விதுரன், சந்திரசர்மா, மூன்றாவனாக வேதசர்மா; மேலும் வைசியன் வஞ்சுலகன்—மதுபானி, பாபச் சிந்தையுடையவன்।

Verse 10

तस्मिन्पर्वणि संप्राप्ते स्नाता गंगांभसि द्विज । स्नानमात्रेण मुक्तास्तु गोवधाद्यैश्च किल्बिषैः

ஓ த்விஜரே! அந்தப் புனிதப் பர்வ நாளில் கங்கையின் நீரில் நீராடுபவன், அந்த நீராடுதலால் மட்டுமே கோவதை முதலான மகாபாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 11

ब्रह्महत्या गुरुहत्या सुरापानादि पातकैः । लिप्तानि तानि तीर्थानि परिभ्रमंति मेदिनीम्

பிரம்மஹத்தி, குருஹத்தி, சுராபானம் முதலான பாபங்களால் களங்கமுற்ற அந்தத் தீர்த்தங்கள் பூமியெங்கும் அலைந்து திரிகின்றன।

Verse 12

पुष्करो अर्धतीर्थस्तु प्रयागः पापनाशनः । वाराणसी चतुर्थी तु लिप्ता पापैर्द्विजोत्तम

புஷ்கரம் ‘அரைத்தீர்த்தம்’; பிரயாகம் பாபநாசகம். ஆனால் வாராணசி நான்காம் தீர்த்தம்—ஓ த்விஜோத்தமரே, அது பாபங்களால் களங்கமுற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 13

कृष्णत्वं पेदिरे सर्वे हंसरूपेण बभ्रमुः । सर्वेष्वेव सुतीर्थेषु स्नानं चक्रुर्द्विजोत्तमाः

அவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணத்துவத்தை அடைந்து, அன்னப் பறவை (ஹம்ச) வடிவம் கொண்டு அலைந்தனர். அந்தத் த்விஜோத்தமர்கள் எல்லா சிறந்த தீர்த்தங்களிலும் ஸ்நானக் கிரியையைச் செய்தனர்.

Verse 14

कृष्णत्वं नैव गच्छेत तेषां पापेन चागतम् । सुतीर्थेषु महाराज स्नाताः सर्वेषु वै पुनः

மகாராஜா, அவர்களின் பாவத்தால் உண்டான அந்தக் களங்கம் அவரை எப்போதும் அணுகாது; ஏனெனில் அவர் மீண்டும் எல்லா சிறந்த தீர்த்தங்களிலும் ஸ்நானம் செய்துள்ளார்.

Verse 15

यं यं तीर्थं प्रयांत्येते सर्वे तीर्था द्विजोत्तम । हंसरूपेण वै यांति तैः सार्द्धं तु सुदुःखिताः

த்விஜோத்தமரே, இவர்கள் எந்த எந்த தீர்த்தத்திற்குச் செல்கிறார்களோ, எல்லாத் தீர்த்தங்களும் அங்கே அன்ன (ஹம்ச) வடிவில் சென்று, அவர்களுடன் இருந்து மிகுந்த துயருறுகின்றன.

Verse 16

भार्याः पातकरूपाश्च भ्रमंति परितस्तथा । अष्टषष्टिसु तीर्थानि हंसरूपेण बभ्रमुः

அதேபோல் மனைவியரும் பாவத்தின் வடிவம் கொண்டு எங்கும் அலைந்தனர். மேலும் அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களும் அன்ன (ஹம்ச) வடிவில் சுற்றித் திரிந்தன.

Verse 17

तैः सार्द्धं सु महाराज महातीर्थैः समं पुनः । मानसं चागतास्ते च पातकाकुलमानसाः

மகாராஜா, அவர்கள் அவர்களுடன், மகாதீர்த்தங்களோடும் சேர்ந்து மீண்டும் மானஸ சரோவரத்துக்கு வந்தனர்; ஆயினும் அவர்களின் மனம் பாவத்தால் கலங்கி நிறைந்திருந்தது.

Verse 18

तत्र स्नाता महाराज न जहाति च पातकः । लज्जयाविष्टमनसा मानसो हंसरूपधृक्

மகாராஜா, அங்கே நீராடினாலும் பாவம் உடனே நீங்காது. மானஸரோவரத்தில் பிறந்தவன் அன்னப் பறவை வடிவம் கொண்டு, வெட்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் தங்குகிறான்.

Verse 19

संजातः कृष्णकायस्तु यं त्वं वै दृष्टवान्पुरा । रेवातीरं ततो जग्मुरुत्तरं पापनाशनम्

அவன் கருநிற உடலுடையவனானான்—நீ முன்பு கண்டவனே. பின்னர் அவர்கள் வடக்கே பாவநாசினியான ரேவா நதிக்கரைக்கு சென்றனர்.

Verse 20

कुब्जायाः संगमे ते तु सुरसिद्धनिषेविते । स्नानमात्रेण मुक्तास्ते पापेभ्यो द्विजसत्तम

ஆனால் தேவர்கள், சித்தர்கள் வழிபடும் குப்ஜா சங்கமத்தில், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, அவர்கள் நீராடியதாலேயே பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டனர்.

Verse 21

विहाय वर्णमेवैतं सुकृतं प्रतिजग्मिरे । यं यं तीर्थं प्रयांत्येते हंसाः स्नानं प्रचक्रमुः

இந்த நிறத்தை விட்டு அவர்கள் தங்கள் முன்னைய புண்ணிய நிலையை மீண்டும் அடைந்தனர். அந்த அன்னங்கள் எந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றனவோ, அங்கே அங்கே நீராடத் தொடங்கின.

Verse 22

जहसुस्ताः स्त्रियो दृष्ट्वा पातकं नैव गच्छति । तोयानलेन कुब्जायाः पातकं वरमेव च

அவளைக் கண்டு அந்தப் பெண்கள் சிரித்தனர்; ஆனால் பாவம் நீங்கவில்லை. குப்ஜாவிலும் நீரும் அக்னியும் (சுத்தி விதி) மூலமே பாவம் உறுதியாக நீங்கும்.

Verse 23

भस्मावशेषं संजातं तदा मृतास्तु ताः स्त्रियः । ब्रह्महत्या गुरोर्हत्या सुरापानागमागमाः

அப்போது சாம்பல் மட்டுமே எஞ்சியது; அந்த நேரத்தில் அந்தப் பெண்கள் உயிர்நீத்தனர். இங்கு பிரம்மஹத்தி, குருஹத்தி, மதுபானம், நிஷித்தச் சேர்க்கை போன்ற மகாபாதகங்கள் கூறப்படுகின்றன।

Verse 24

भस्मीभूतास्तु संजाता रेवायाः कुब्जया हताः । तास्तु हता महाभाग या मृतास्तु सरित्तटे

ரேவையின் குப்ஜையால் கொல்லப்பட்ட அந்தப் பெண்கள் சாம்பலாயினர். ஓ மகாபாக்யவானே, நதிக்கரையில் கொல்லப்பட்டு அங்கேயே இறந்தவர்கள் அவர்களே.

Verse 25

अष्टषष्टि सुतीर्थानां हंसरूपेण तानि तु । सार्द्धं हंसः समायातो विद्धि तं त्वं तु मानसम्

அந்த அறுபத்தெட்டு சிறந்த தீர்த்தங்கள் அன்ன வடிவில் வந்தன; அவைகளுடன் அன்னமும் வந்தது. அந்த அன்னமே ‘மானஸ தீர்த்தம்’ (மானஸ) என்று அறிக.

Verse 26

चत्वारः कृष्णहंसाश्च तेषां नामानि मे शृणु । प्रयागः पुष्करश्चैव अर्घतीर्थमनुत्तमम्

நான்கு ‘கிருஷ்ண அன்னங்கள்’ உள்ளன; அவற்றின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்—பிரயாகம், புஷ்கரம், மேலும் ஒப்பற்ற அர்க தீர்த்தம்.

Verse 27

वाराणसी चतुर्थी च चत्वारः पापनाशनाः । ब्रह्महत्याभिभूतानि चत्वारि परिबभ्रमुः

வாரணாசி, சதுர்த்தி (நான்காம் திதி) மற்றும் இன்னும் இரண்டும்—இந்நான்கும் பாவநாசிகள். பிரம்மஹத்தி பாவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நால்வர் (உயிர்கள்) அலைந்தனர்.

Verse 28

तीर्थान्येतानि दुःखेन तीर्थेषु च महामते । न गतं पातकं घोरं तेषां तु भ्रमतां सुत

ஹே மஹாமதே! இத்தீர்த்தங்கள் துன்பத்துடன் தான் அடையப்படுகின்றன; ஆனால் தீர்த்தம் தீர்த்தமாக அலைபவர்களுக்கு, ஓ மகனே, அவர்களின் கொடிய பாவம் நீங்காது।

Verse 29

कुब्जायाः संगमे शुद्धा विमुक्ताः किल्बिषात्किल । तीर्थानामेव सर्वेषां पुण्यानामिह संमतः

குப்ஜா சங்கமத்தில் மனிதன் தூய்மையடைந்து, நிச்சயமாகப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். இங்கு இது எல்லாத் தீர்த்தப் புண்ணியங்களின் சாரம் எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 30

राजा प्रयागः संजात इंद्रस्य पुरतः किल । तावद्गर्जंतु तीर्थानि यावद्रेवा न दृश्यते

இந்திரன் முன்னிலையில் பிரயாகம் தீர்த்தங்களின் அரசன் (முதன்மை) ஆனது எனக் கூறப்படுகிறது. ரேவா (நர்மதா) இன்னும் காணப்படாதவரை தீர்த்தங்கள் முழங்கட்டும்।

Verse 31

ब्रह्महत्यादि पापानां विनाशाय प्रतिष्ठिता । कपिलासंगमे पुण्ये रेवायाः संगमे तथा

பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாவங்களை அழிக்க இது நிறுவப்பட்டுள்ளது—புண்ணியமான கபிலா சங்கமத்திலும், அதுபோல ரேவா சங்கமத்திலும்.

Verse 32

मेघनादसमायोगे तथा चैवोरुसंगमे । महापुण्या महाधन्या रेवा सर्वत्रदुर्लभा

மேகநாத சங்கமத்திலும், உறு எனும் நதியின் புனிதச் சங்கமத்திலும் ரேவா (நர்மதா) மிகப் புண்ணியமளிப்பவள், பெருஞ்செல்வம் அருள்பவள்; ஆயினும் எங்கும் அரிதாகவே கிடைக்கிறாள்।

Verse 33

सा च ओंकारे भृगुक्षेत्रे नर्मदाकुब्जसंगमे । दुःप्राप्या मानवै रेवा माहिष्मत्यां सुरोत्तमैः

அந்த ரேவா (நர்மதா) ஓங்காரத்தில், ப்ருகு-க்ஷேத்திரத்தில், நர்மதா–குப்ஜா சங்கமத்தில் விளங்குகிறாள். மனிதர்க்கு அரிது; ஆனால் மாஹிஷ்மதியில் தேவரிற் சிறந்தோர்க்கும் எளிதில் கிடைக்கிறாள்.

Verse 34

विटंकासंगमे पुण्या श्रीकंठे मंगलेश्वरे । सर्वत्र दुर्लभा रेवा सुरपुण्यसमाकुला

விடங்கா சங்கமத்தில் ரேவா பரம புண்ணியமயி; ஸ்ரீகண்டத்திலும் மங்களேஸ்வரத்திலும் அப்படியே. எங்கும் ரேவா அரிது—தேவர்களின் புண்ணியச் சேர்க்கையால் நிறைந்தவள்.

Verse 35

तीर्थमाता महादेवी अघराशिविनाशिनी । उभयोः कूलयोर्मध्ये यत्र तत्र सुखी नरः

அவள் மகாதேவி, தீர்த்தமாதா, பாவக் குவியல்களை அழிப்பவள். அவளின் இரு கரைகளுக்கிடையில் எங்கு மனிதன் வாழ்கிறானோ, அங்கே அவன் இன்பமுடன் வாழ்வான்.

Verse 36

अश्वमेधफलं भुंक्ते स्नानेनैकेन मानवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम्

ஒரே ஒரு நீராடலால் மனிதன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான். நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 37

सर्वपापापहं पुण्यं गतिदं चापिशृण्वताम् । एवमुक्त्वा महाप्राज्ञ तृतीयं पुत्रमब्रवीत्

“இது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; புண்ணியமளிக்கும்; கேட்பவர்களுக்குக் கூட உயர்ந்த கதியை வழங்கும்.” என்று கூறி, மகாப்ராஜ்ஞர் தம் மூன்றாம் புதல்வனிடம் உரைத்தார்.

Verse 92

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे द्विनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த வர்ணனை மற்றும் ச்யவன சரிதம் உடைய தொண்ணூற்றிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।