Adhyaya 31

Verse 1

सूत उवाच । अथ त्वंगो महातेजा दृष्ट्वा इंद्रस्य संपदम् । भोगं चैव विलासं च लीलां तस्य महात्मनः

சூதர் கூறினார்—அப்போது மிகுந்த தேஜஸுடைய அரசன் அங்கன், இந்திரனின் செல்வத்தையும், அவனுடைய போக-விலாசத்தையும், அந்த மகாத்மாவின் க்ரீடா-லீலையையும் கண்டு (சிந்தித்தான்).

Verse 2

कथं मे इंद्र सदृशः पुत्रः स्याद्धर्मसंयुतः । चिंतयित्वा क्षणं चैव अंगो धर्मभृतां वरः

“எனக்கு இந்திரனைப் போன்ற, தர்மம் உடைய மகன் எவ்வாறு பிறப்பான்?” என்று சிறிது நேரம் சிந்தித்து, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த அங்கன் (மேலும் எண்ணினான்).

Verse 3

स्वकं गेहं समायातः स त्वंगः सत्यतत्परः । अत्रिं पप्रच्छ पितरं प्रणतो नम्रकंधरः

தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய சத்தியநிஷ்டனான அங்கன், தாழ்ந்த கழுத்துடன் பணிந்து தந்தை அத்ரியை வணங்கி வினயமாகக் கேட்டான்।

Verse 4

कोऽयं पुण्यः समाचारैरिंद्रत्वं भुंजते महत् । कस्य पुण्यस्य वै पुष्टिः किं कृतं कर्म कीदृशम्

எந்தப் புண்ணிய நடத்தை மூலம் மகத்தான இந்திரப் பதவியை அனுபவிக்க முடியும்? இச்செழிப்பு எந்தப் புண்ணியத்தின் வளர்ச்சி? எந்தக் கர்மம் செய்யப்பட்டது, அது எத்தகையது?

Verse 5

कीदृशं तप एतस्य कमाराधितवान्पुरा । एतन्मे विस्तरेण त्वं ब्रूहि सत्यवतां वर

அவன் முன்னாளில் எத்தகைய தவம் செய்தான், அதனால் காமதேவனை ஆராதித்தான்? சத்தியவான்களில் சிறந்தவரே, இதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 6

अत्रिरुवाच । साधुसाधु महाभाग यद्येवं पृच्छसे मयि । चरित्रमिंद्रस्य वत्स तन्मे निगदतः शृणु

அத்ரி கூறினார்— நன்று, நன்று, மகாபாகனே! நீ இவ்வாறு என்னைக் கேட்கிறாய். மகனே, இந்திரனின் சரிதத்தை நான் சொல்லுகிறேன்; கேள்।

Verse 7

सुव्रतो नाम मेधावी पुरा ब्राह्मणसत्तमः । तेन कृष्णो हृषीकेशस्तपसा चैव तोषितः

பண்டைக் காலத்தில் சுவ்ரதன் என்னும் அறிவுமிக்க உயர்ந்த பிராமணன் இருந்தான்; அவன் தவத்தால் கிருஷ்ணன்—ஹ்ருஷீகேசன்—மிகவும் மகிழ்ந்தான்।

Verse 8

पुण्यगर्भं पुनः प्राप्तो ह्यदित्याः कश्यपात्किल । विष्णोश्चैव प्रसादेन सुरराजो बभूव ह

அவன் மீண்டும் அதிதி–கச்யபரிடமிருந்து ‘புண்யகர்ப’ என்ற பெயருடன் பிறந்தான்; திருமால் அருளால் தேவர்களின் அரசன் இந்திரனானான்।

Verse 9

अंग उवाच । कथमिंद्रसमः पुत्रो मम स्यात्पुत्रवत्सल । तदुपायं समाचक्ष्व भवाञ्ज्ञानवतां वरः

அங்கன் கூறினான்—ஹே புத்திரவத்சலரே! எனக்கு இந்திரனுக்கு ஒப்பான மகன் எவ்வாறு கிடைப்பான்? அதன் வழியைச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் ஞானிகளில் சிறந்தவர்।

Verse 10

अत्रिरुवाच । समासेनैव तस्यैव सुव्रतस्य महात्मनः । चरित्रमखिलं पुण्यं निशामय महामते

அத்திரி கூறினார்—ஹே மகாமதியே! அந்த சுவரத மகாத்மாவின் முழு புண்ணியச் சரிதத்தைச் சுருக்கமாகக் கேள்।

Verse 11

यथा सुव्रत मेधावी पुराराधितवान्हरिम् । तस्य भावं च भक्तिं च ध्यानं चैव महात्मनः

நான் கூறுவேன்—அறிவுடைய சுவரதன் முன்பு ஹரியை எவ்வாறு ஆராதித்தான்; அந்த மகாத்மாவின் உள்ளநிலை, பக்தி, தியானமும் கூட।

Verse 12

समालोक्य जगन्नाथो दत्तवान्वै महत्पदम् । स ऐंद्रं सर्वभोगाढ्यं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ஜகந்நாதன் அனைத்தையும் நோக்கி அவனுக்கு மகத்தான பதவியை அருளினார்—இந்திரப் பதவி; எல்லாப் போகங்களும் நிறைந்தது, அசைவும் அசையாததும் உடைய மும்முலகம்।

Verse 13

विष्णोश्चैव प्रसादाच्च पदं भुंक्ते त्रिलोकधृक् । एवं ते सर्वमाख्यातमिंद्रस्यापि विचेष्टितम्

விஷ்ணுவின் அருளாலேயே மூவுலகத்தையும் தாங்குபவன் தன் பதவியை அனுபவிக்கிறான். இவ்வாறு இந்திரனின் செயல்களும் உட்பட அனைத்தும் உனக்கு முழுமையாக விளக்கப்பட்டது.

Verse 14

भक्त्या तुष्यति गोविंदो भावध्यानेन सत्तम । सर्वं ददाति तुष्टात्मा भक्त्या संतोषितो हरिः

அறநெறியாளர் சிறந்தவனே, பக்தியாலும் உள்ளார்ந்த உணர்வோடு தியானிப்பதாலும் கோவிந்தன் மகிழ்கிறான். பக்தியால் திருப்தியடைந்த ஹரி மகிழ்ந்த மனத்துடன் அனைத்தையும் அருள்கிறான்.

Verse 15

तस्मादाराध्य गोविंदं सर्वदं सर्वसंभवम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वेषां पुरुषं वरम्

ஆகையால் கோவிந்தனை ஆராதி—அவன் அனைத்தையும் அளிப்பவன், அனைத்தும் அவனிடமிருந்து தோன்றும்; அனைத்தறிவோன், அனைத்தையும் அறிபவன், எல்லோரிலும் உயர்ந்த பரமபுருஷன்.

Verse 16

तस्मात्प्राप्स्यसि सर्वं त्वं यद्यदिच्छसि नंदन

ஆகையால், மகனே, நீ எதை எதை விரும்புகிறாயோ அவையனைத்தையும் பெறுவாய்.

Verse 17

सुखस्य दाता परमार्थदाता मोक्षस्य दाता जगतां हि नाथः । तस्मात्तमाराधय गच्छ पुत्र संप्राप्स्यसे इंद्रसमं हि पुत्रम्

அவன் இன்பம் அளிப்பவன், பரம நன்மை அளிப்பவன், மோட்சம் அளிப்பவன்—உலகங்களின் நாதன். ஆகையால், மகனே, சென்று அவனை ஆராதி; நிச்சயமாக இந்திரனுக்கு ஒப்பான மகனைப் பெறுவாய்.

Verse 18

आकर्ण्य वाक्यं परमार्थयुक्तमुक्तं महात्मा ऋषिणा हि तेन । संगृह्य तत्त्वं वचनस्य तस्य प्रणम्य तं शाश्वतमभ्ययात्सः

அந்த மகரிஷி உரைத்த பரமார்த்தம் நிறைந்த சொற்களை கேட்ட மகாத்மா அதன் தத்துவத்தை உணர்ந்து கொண்டார்; அந்த நித்திய ரிஷியை வணங்கி அங்கிருந்து புறப்பட்டார்।

Verse 19

आमंत्र्य चांगः पितरं महात्मा ब्रह्मात्मजं ब्रह्मसमानमेव । संप्राप्तवान्मेरुगिरेस्तु शृंगं तं कांचनै रत्नमयैः समेतम्

மகாத்மா அங்க மன்னன் தன் தந்தையை—பிரம்மாவின் புதல்வன், பிரம்மனுக்கு ஒப்பானவன்—முறையாக அழைத்து, பொன்னும் ரத்தினமும் நிறைந்த ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேருமலையின் சிகரத்தை அடைந்தான்।

Verse 31

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने एकत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதையின் பூமிகண்டத்தில் ‘வேனோபாக்யானம்’ எனும் முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।