Adhyaya 22

Verse 1

व्यास उवाच । प्रश्नमेकं महाभाग करिष्ये सांप्रतं वद । त्वयैव पूर्वमुक्तं हि सुव्रतं च प्रतीश्वरम्

வியாசர் கூறினார்—மகாபாக்யவானே, இப்போது நான் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன்; கூறுவாயாக. ஏனெனில் முன்பு நீயே ‘சுவ்ரத’ எனும் சிறந்த விரதத்தையும் பரமேஸ்வர பக்தியையும் சொன்னாய்।

Verse 2

पूर्वाभ्यासेन संध्यायन्नारायणमनामयम् । कस्यां ज्ञात्यां समुत्पन्नः सुव्रतः पूर्वजन्मनि

முன் பயிற்சியின் வலிமையால் சந்தியாவேளையில் நோயற்ற நாராயணனைத் தியானித்தபடி, சுவ்ரதன் முன்ஜென்மத்தில் எந்தக் குலத்தில் பிறந்தான்?

Verse 3

तन्मे त्वं सांप्रतं ब्रूहि कथमाराधितो हरिः । अनेनापि स देवेश कोयं पुण्यसमाविलः

ஆகவே இப்போது எனக்குச் சொல்வாயாக—ஹரியை எவ்வாறு ஆராதித்தனர்? மேலும் இந்தச் செயலாலும் தேவேசனுக்குரிய எந்த விஷயம் புண்ணியத்தால் நிரம்பியுள்ளது?

Verse 4

ब्रह्मोवाच । वैदिशे नगरे पुण्ये सर्वऋद्धिसमाकुले । तत्र राजा महातेजा ऋतध्वजसुतो बली

பிரம்மா கூறினார்—அனைத்துவித செல்வங்களும் நிறைந்த புனித வைதிசா நகரில், ருதத்வஜனின் மகனாகிய மிகுந்த தேஜஸும் வலிமையும் உடைய அரசன் இருந்தான்.

Verse 5

तस्यात्मजो महाप्राज्ञो रुक्मभूषणविश्रुतः । संध्यावली तस्य भार्या धर्मपत्नी यशस्विनी

அவனுடைய மகன் மிகுந்த ஞானம் உடையவன்; பொன்னாபரணங்களால் புகழ்பெற்றவன். அவனுடைய மனைவி சந்த்யாவளி—தர்மபத்னி, நற்குணமிக்க, புகழ்மிக்கவள்.

Verse 6

तस्यां पुत्रं समुत्पाद्य स आत्मसदृशं ततः । तस्य धर्मांगदं नाम चकार नृपनंदनः

அவளிடத்தில் தன்னைப் போன்ற ஒரு மகனைப் பெற்றான். பின்னர் அந்த அரசகுமாரன் அந்தக் குழந்தைக்கு ‘தர்மாங்கத’ என்று பெயரிட்டான்.

Verse 7

सर्वलक्षणसंपन्नः पितृभक्तिपरायणः । रुक्मांगदस्य तनयो योयं भगवतां वरः

அவன் எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்தவன்; தந்தைபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டவன். இவன் ருக்மாங்கதனின் மகன்; பகவான் பக்தர்களில் சிறந்தவன்.

Verse 8

पितुः सौख्याय येनापि मोहिन्यै तु शिरो ददे । वैष्णवेन च धर्मेण पितृभक्त्या तु तस्य हि

தந்தையின் இன்பத்திற்காக அவன் மோகினிக்குத் தன் தலையையே அளித்தான்; இது அவனுடைய வைஷ்ணவ தர்மமும் தந்தைபக்தியும் காரணமாகவே.

Verse 9

सुप्रसन्नो हृषीकेशः सकायो वैष्णवं पदम् । नीतस्तु सर्वधर्मज्ञो वैष्णवः सात्वतां वरः

மிகவும் பிரசன்னமான ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) அவனை உடலோடு வைஷ்ணவ பதத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். அந்த வைஷ்ணவன் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன்; சாத்த்வதர்களில் சிறந்தவன்.

Verse 10

धर्मांगदो महाप्राज्ञः प्रज्ञाज्ञानविशारदः । तत्रस्थो वै महाप्राज्ञो धर्मोसौ धर्मभूषणः

தர்மாங்கதன் மிகுந்த ஞானி, விவேகமிக்கவன், பிரஞ்ஞை-ஞானத்தில் தேர்ந்தவன். அங்கே தர்மபூஷணனாகிய மகாப்ராஜ்ஞ தர்மன் தானே இருந்தான்.

Verse 11

दिव्यान्मनोनुगान्भोगान्मोदमानः प्रभुंजति । पूर्णे युगसहस्रांते धर्मो वै धर्मभूषणः

அவன் மகிழ்ந்து மனத்திற்கேற்ற தெய்வீக போகங்களை அனுபவிக்கிறான். ஆயிரம் யுகங்கள் நிறைவுற்றபோது தர்மபூஷணனாகிய தர்மமே நிலைபெறும்.

Verse 12

तस्मात्पदात्परिभ्रष्टो विष्णोश्चैव प्रसादतः । सुव्रतो नाम मेधावी सुमनानंदवर्द्धनः

அந்த நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தாலும் விஷ்ணுவின் அருளால் ‘சுவ்ரத’ எனும் மேதாவி ஒருவர் தோன்றினார்; அவர் சுமனாவின் ஆனந்தத்தை வளர்த்தவர்.

Verse 13

सोमशर्मस्य तनयः श्रेष्ठो भगवतां वरः । तपश्चचार मेधावी विष्णुध्यानपरोभवत्

அவன் சோமசர்மனின் மகன்; சிறந்தவன், பகவான் பக்தர்களில் முதன்மையானவன். அந்த மேதாவி தவம் செய்து விஷ்ணு தியானத்தில் முழுதும் ஈடுபட்டான்.

Verse 14

कामक्रोधादिकान्दोषान्परित्यज्य द्विजोत्तमः । संयम्यचैन्द्रियं वर्गं तपस्तेपे निरंतरम्

காமம், கோபம் முதலிய குற்றங்களைத் துறந்து அந்த இருபிறப்பில் சிறந்தவர் புலன்களின் கூட்டத்தை அடக்கி இடையறாது தவம் செய்தார்।

Verse 15

वैडूर्यपर्वतश्रेष्ठे सिद्धेश्वरस्य सन्निधौ । एकीकृत्य मनश्चायं संयोज्य विष्णुना सह

வைடூர்ய மலைகளில் சிறந்ததிலே, சித்தேஸ்வரரின் சன்னிதியில், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி விஷ்ணுவோடு தன்னை இணைத்தார்।

Verse 16

एवं वर्षशतं स्थित्वा ध्यानेनास्य महात्मनः । सुप्रसन्नो जगन्नाथः शंखचक्रगदाधरः

இவ்வாறு அந்த மகாத்மாவின் தியானத்தில் நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்தபின், சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய ஜகந்நாதன் மிகுந்த பிரீதியடைந்தான்।

Verse 17

तस्मै वरं ददावन्यं सलक्ष्म्या सह केशवः । भोभोः सुव्रत धर्मात्मन्बुध्यस्व विबुधांवर

அப்போது லக்ஷ்மியுடன் கூடிய கேசவன் அவனுக்கு இன்னொரு வரத்தை அளித்து—“ஹோ ஹோ! நல்ல விரதம் கொண்டவனே, தர்மாத்மாவே, ஞானிகளில் சிறந்தவனே—எழுந்திரு” என்றான்।

Verse 18

वरं वरय भद्रं ते कृष्णोऽहं ते समागतः । एवमाकर्ण्य मेधावी विष्णोर्वाक्यमनुत्तमम्

“வரம் கேள்; உனக்கு நன்மை உண்டாகுக. நான் கிருஷ்ணன்; உன்னிடம் வந்தேன்.” விஷ்ணுவின் இவ்வுயர்ந்த சொற்களை கேட்ட மேதாவி பதிலளித்தான்।

Verse 19

हर्षेण महताविष्टो दृष्ट्वा देवं जनार्दनम् । बद्धांजलिपुटो भूत्वा प्रणाममकरोत्तदा

மிகுந்த ஆனந்தத்தில் ஆழ்ந்து, ஜனார்தனப் பெருமானைத் தரிசித்து, கைகூப்பி உடனே பணிந்து வணங்கினான்।

Verse 20

सुव्रत उवाच । संसारसागरमतीव महासुदुःखजालोर्मिभिर्विविधमोहचयैस्तरंगैः । संपूर्णमस्ति निजदोषगुणैस्तु प्राप्तस्तस्मात्समुद्धर जनार्दनमाशुदीनम्

சுவ்ரதன் கூறினான்—இந்தச் சம்சாரக் கடல் மிகுந்த துயர வலைகளான அலைகளாலும், பலவகை மயக்கக் குவியல்களான பெருந்திரைகளாலும் நிரம்பியுள்ளது. என் சொந்த குறை-குணங்களால் நான் இதில் முற்றிலும் சிக்கியுள்ளேன்; ஆகவே, ஓ ஜனார்தன, இந்தத் துன்புறுவனை விரைவில் மீட்டருள்வாயாக।

Verse 21

कर्मांबुदे महति गर्जतिवर्षतीव विद्युल्लतोल्लसतिपातकसंचयैर्मे । मोहांधकारपटलैर्मम नास्ति दृष्टिर्दीनस्य तस्य मधुसूदन देहि हस्तम्

என் கர்மமேகப் பெருங்கூட்டம் இடியுடன் கர்ஜித்து பெருமழை பொழிகிறது; என் பாவக் குவியல்களே மின்னலாகத் திகழ்கின்றன. மயக்க இருள் திரைகளால் எனக்குக் காட்சி இல்லை. ஓ மதுசூதன, இந்தத் தாழ்ந்தவனுக்கு உன் கரத்தை நீட்டருள்வாயாக।

Verse 22

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे ऐंद्रे सुव्रतो । पाख्यानंनाम द्वाविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்-ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதையில், பூமிகண்டத்தின் ஐந்திரப் பிரிவில் ‘சுவ்ரத ஆக்யானம்’ எனப்படும் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 23

संसारवृक्षमतिजीर्णमपीह उच्चं मायासुकंदकरुणा बहुदुःखशाखम् । जायादिसंगच्छदनं फलितं मुरारे तत्राधिरूढपतितं भगवन्हि रक्ष

ஓ முராரி! இங்கு இந்தச் சம்சார மரம் மிகப் பழையதாயினும் உயர்ந்து நிற்கிறது; மாயை அதன் தண்டு, கருணைத் துயரத்தின் பல கிளைகள் அதில் பரந்துள்ளன. மனைவி முதலிய பற்றுகளே அதன் அடர்ந்த நிழல்; அது கனிகளையும் தருகிறது. நான் அதில் ஏறி விழுந்தேன்—ஓ பகவான், உண்மையிலே என்னைக் காத்தருள்வாயாக।

Verse 24

दुःखानलैर्विविधमोहमयैः सुधूमैः शोकैर्वियोगमरणांतिक सन्निभैश्च । दग्धोस्मि कृष्ण सततं मम देहि मोक्षं ज्ञानांबुदैः समभिषिंच सदैव मां त्वम्

ஹே கிருஷ்ணா! பலவகை மோகமெனும் அடர்ந்த புகையால் சூழ்ந்த துயரத் தீயாலும், பிரிவும் மரணநெருக்கமும் போன்ற அச்சமூட்டும் துயரங்களாலும் நான் இடையறாது எரிகிறேன். எனக்கு மோட்சம் அருள்வாயாக; ஞானமேக மழையால் எப்போதும் என்னை அபிஷேகிப்பாயாக.

Verse 25

घोरांधकारपटले महतीव गर्ते संसारनाम्निपतितं सततं हि कृष्ण । त्वं सत्कृपो मम हि दीनभयातुरस्य तस्माद्विरज्यशरणं तव आगतोस्मि

ஹே கிருஷ்ணா! கொடிய இருளால் மூடப்பட்ட பெரும் பள்ளம் போன்ற ‘சம்சாரம்’ எனும் உலகில் நான் மீண்டும் மீண்டும் விழுந்தேன். அச்சத்தால் வாடும் துன்புறும் என்மேல் நீ உண்மையிலே கருணையுள்ளவன்; ஆகவே அனைத்தையும் விட்டு உன் ஒரே சரணையே நாடி வந்தேன்.

Verse 26

त्वामेव ये नियतमानसभावयुक्ता ध्यायंति ज्ञानमनसा पदवीं लभंते । नत्वैव पादयुगलं च महासुपुण्यं यद्देवकिन्नरगणाः परिचिंतयंति

ஒழுங்குபட்ட மனத்துடன், ஞானஒளி பெற்ற அறிவால் உன்னையே தியானிப்போர் பரம நிலையைக் அடைவர். மேலும் தேவர்கள் மற்றும் கின்னரர்கள் இடையறாது சிந்திக்கும் மிகப் புண்ணியமும் மங்களமும் நிறைந்த உன் திருவடித் தாமரையிரண்டிற்கும் வணங்கி அவர்கள் பாக்கியவான்கள் ஆவர்.

Verse 27

नान्यं वदामि न भजामि न चिंतयामि त्वत्पादपद्मयुगलं सततं नमामि । कामं त्वमेव मम पूरय मेद्य कृष्ण दूरेण यातु मम पातकसंचयस्ते

நான் வேறொருவரைப் பற்றிப் பேசேன், வேறொருவரை வழிபடேன், வேறொருவரை நினையேன்; உன் தாமரைத் திருவடிகளிரண்டிற்கும் இடையறாது வணங்குகிறேன். ஹே தூய கிருஷ்ணா! என் வேண்டுதலை நீயே நிறைவேற்று; என் பாவக் குவியல் என்னை விட்டு தூரம் அகலட்டும்.

Verse 28

दासोस्मि देव तव किंकरजन्मजन्म त्वत्पादपद्मयुगलं सततं स्मरामि

ஹே தேவா! நான் உன் அடியேன்; பிறவி பிறவியாக உன் பணியாளன்; உன் தாமரைத் திருவடிகளிரண்டையும் நான் இடையறாது நினைக்கிறேன்.

Verse 29

यदि कृष्ण प्रसन्नोसि देहि मे सुवरं प्रभो । मन्मातापितरौ कृष्ण सकायौ मंदिरे नय

ஓ பிரபு ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீர் प्रसன்னமாயிருந்தால் எனக்கு உயர்ந்த வரம் அருள்வாயாக. ஓ கிருஷ்ணா, என் தாய் தந்தையரை உடலுடன் உமது தாமத்திற்கு அழைத்துச் செல்வாயாக.

Verse 30

आत्मनश्च महादेव मयासह न संशयः । श्रीकृष्ण उवाच । एवं ते परमं कार्यं भविष्यति न संशयः

ஓ மகாதேவா! உன்னைப் பற்றியும் என்னுடன் இருப்பதையும் குறித்து எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—இவ்வாறே உன் பரம நோக்கம் நிச்சயமாக நிறைவேறும்; சந்தேகம் இல்லை.

Verse 31

तस्य तुष्टो हृषीकेशो भक्त्या तस्य प्रतोषितः । प्रयातौ वैष्णवं लोकं दाहप्रलयवर्जितौ

அவனுடைய பக்தியால் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்த ஹ்ருஷீகேசன் प्रसன்னனானான்; அப்போது அவர்கள் இருவரும் தீவெப்பமும் பிரளயமும் அற்ற வைஷ்ணவ லோகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 32

सुव्रतेन समं तौ द्वौ सुमना सोमशर्मकौ । यावत्कल्पद्वयं प्राप्तं तावत्स सुव्रतो द्विजः

அந்த இருவரும்—சுமனா, சோமசர்மா—சுவ்ரதனுக்கு இணையான நிலையிலிருந்தனர்; இரண்டு கல்பங்கள் நீடித்த அளவு காலம் அந்த த்விஜன் சுவ்ரதன் அவ்வாறே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 33

बुभुजे बुभुजे दिव्यांल्लोकांश्चैव महामते । देवकार्यार्थमत्रैव काश्यपस्य गृहं पुनः

ஓ மகாமதே! அவன் தெய்வீக லோகங்களை அனுபவித்தான்—ஆம், அனுபவித்தான்; பின்னர் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக இங்கேயே காச்யபரின் இல்லத்திற்கு மீண்டும் வந்தான்.

Verse 34

अवतीर्णो महाप्राज्ञो वचनात्तस्य चक्रिणः । ऐंद्रं पदं हि यो भुंक्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

அந்த மஹாப்ராஜ்ஞன், அந்தச் சக்கரதாரி பகவானின் வாக்கின்படி அவதரித்தான்; திருமால் (விஷ்ணு) அருளாலேயே அவன் நிச்சயமாக ஐந்திரப் பதவியை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 35

वसुदत्तेति विख्यातः सर्वदेवैर्नमस्कृतः । ऐंद्रं पदं हि यो भुंक्ते सांप्रतं वासवो दिवि

அவன் ‘வசுதத்தன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவன்; இப்போது விண்ணுலகில் வாசவனாக (இந்திரனாக) இருந்து ஐந்திரப் பதவியை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 36

एतत्ते सर्वमाख्यातं सृष्टिसंबंधकारणम् । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि यदेव परिपृच्छसि

படைத்தலுடன் தொடர்புடைய காரணத் தத்துவம் அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன்; இப்போது நீ கேட்பதையே மேலும் விளக்கிக் கூறுகிறேன்।

Verse 37

व्यास उवाच । धर्माङ्गदो महाप्राज्ञो रुक्माङ्गदसुतो बली । आद्ये कृतयुगे जातः सृष्टिकाले स वासवः

வியாசர் கூறினார்—தர்மாங்கதன் மஹாப்ராஜ்ஞன், வலிமைமிக்கவன், ருக்மாங்கதனின் புதல்வன்; அவன் ஆதிக் கிருதயுகத்தில் பிறந்து, படைப்புக் காலத்தில் வாசவனாக (இந்திரனாக) ஆனான்।

Verse 38

तत्कथं देवदेवेश अन्यो धर्माङ्गदो भुवि । अन्यो रुक्मांङ्गदो राजा किं चायं त्रिदशाधिपः

அப்படியானால், தேவர்களின் தேவனே! பூமியில் இன்னொரு தர்மாங்கதன் எவ்வாறு? இன்னொரு ருக்மாங்கத அரசன் எவ்வாறு? மேலும் இங்கு இந்தத் திரிதசாதிபன் (இந்திரன்) யார்?

Verse 39

एतन्मे संशयं जातं तद्भवान्वक्तुमर्हति । ब्रह्मोवाच । हंत ते कथयिष्यामि सर्वसंदेहनाशनम्

எனக்குள் இச்சந்தேகம் எழுந்தது; அதை விளக்கத் தகுதியுடையவர் நீரே. பிரம்மா கூறினார்—“நன்று, எல்லாச் சந்தேகங்களையும் அழிக்கும் வகையில் உனக்குச் சொல்கிறேன்.”

Verse 40

देवस्य लीलासृष्ट्यर्थे वर्तते द्विजसत्तम । यथा वाराश्च पक्षाश्च मासाश्च ऋतवो यथा

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இது இறைவனின் லீலையாகிய படைப்பின் பொருட்டே நடைபெறுகிறது—நாட்கள், பக்ஷங்கள், மாதங்கள், பருவங்கள் ஒழுங்காகச் செல்லுவது போல.

Verse 41

संवत्सराश्च मनवस्तथा यांति युगाः पुनः । पश्चात्कल्पः समायाति व्रजाम्येवं जनार्दनम्

ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன; மனுக்களும் கடந்து போகின்றனர்; யுகங்களும் மீண்டும் மீண்டும் உருள்கின்றன. பின்னர் காலமுறையாக கல்பம் வருகிறது—இவ்வாறு நான் ஜனார்தனனை அடைகிறேன்.

Verse 42

अहमेव महाप्राज्ञ मयि यांति चराचराः । पुनः सृजति योगात्मा पूर्ववद्विश्वमेव हि

ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, நானே பரம ஆதாரம்; அசையும் அசையாத அனைத்தும் என்னுள் லயமாகின்றன. பின்னர் யோகாத்மா (பரமாத்மா) முன்புபோலவே இவ்வுலகமெங்கும் மீண்டும் படைக்கிறார்.

Verse 43

पुनरहं पुनर्वेदाः पुनस्ते देवता द्विजाः । तथा भूपाश्च ते सर्वे स्वचरित्रसमाविलाः

மீண்டும் மீண்டும்—நானும், வேதங்களும், அந்தத் தேவர்களும், இருபிறப்பினரும் (மீளத் தோன்றுகின்றனர்). அதுபோல அந்த அரசர்கள் அனைவரும் தத்தம் செயல்கதைகளில் ஆழ்ந்திருப்பர்.

Verse 44

प्रभवंति महाभाग विद्वांस्तत्र न मुह्यति । पूर्वकल्पे महाभागो यथा रुक्मांगदो नृपः

ஓ மகாபாகா! கர்மபலங்கள் நிச்சயமாகப் பலிக்கின்றன; அங்கே ஞானி மயக்கமடையான். ஓ உயர்ந்தவரே! முன்னொரு கல்பத்திலும் அவ்வாறே நிகழ்ந்தது—புகழ்மிகு அரசன் ருக்மாங்கதனுக்கு நடந்ததுபோல்.

Verse 45

तथा धर्मांगदश्चायं संजातः ख्यातिमान्द्विजः । रामादयो महाप्राज्ञा ययातिर्नहुषस्तथा

அதேபோல் ‘தர்மாங்கதன்’ எனும் புகழ்மிகு இருபிறப்பான் பிறந்தான். ராமன் முதலான மகாப்ராஜ்ஞர்கள், அதுபோல யயாதி மற்றும் நஹுஷனும் (பிறந்தனர்).

Verse 46

मन्वादयो महात्मानः प्रभवंति लयंति च । ऐंद्रं पदं प्रभुंजंति राजानो धर्मतत्पराः

மனு முதலான மகாத்மாக்கள் தோன்றுகின்றனர்; பின்னர் லயமடைகின்றனர். தர்மத்தில் நிலைத்த அரசர்கள் இந்திரபதத்தை அடைந்து அதனை அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 47

यथा धर्मांगदो वीरः प्रभुंजति महत्पदम् । एवं वेदाश्च देवाश्च पुराणाः स्मृतिपूर्वकाः

வீரன் தர்மாங்கதன் மகத்தான பதத்தை அடைந்து அனுபவிப்பதுபோல், வேதங்களும் தேவர்களும்—புராணங்களும் கூட—ஸ்மிருதி மரபுடன் இசைந்து அறியப்பட வேண்டியவை.

Verse 48

एतत्तु सर्वमाख्यातं तवाग्रे द्विजसत्तम । चरितं सुव्रतस्याथ पुण्यं सुगतिदायकम्

ஓ த்விஜசத்தமா! இவை அனைத்தையும் உன் முன்னிலையில் நான் உரைத்தேன்—சுவ்ரதனுடைய இந்தப் புனிதமான, புண்ணியமிக்க சரிதம், நற்கதியை அளிப்பது.

Verse 49

अव्यक्तं तु महाभाग प्रब्रवीमि तवाग्रतः

ஓ மகாபாகனே! உன் முன்னிலையிலேயே நான் அவ்யக்தத் தத்துவத்தைத் தெளிவாக விளக்குகிறேன்.