Rādhā-sambaddha-mantra-vyākhyā (Rādhā-Related Mantras Explained)

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वेत्थं यजनं विप्रा मन्त्रध्यानपुरःसरम् । सर्वासामवताराणां नारदो देवदर्शनः ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! மந்திரஜபமும் தியானமும் முன்னிட்டு இவ்வாறு யாகவழிபாட்டைச் செவிமடுத்த பின், தேவர்களைத் தரிசிக்கும் நாரதர் எல்லா அவதாரங்களையும் குறித்து (உரையாடத் தொடங்கினார்)॥ १ ॥

Verse 2

सर्वाद्याया जगन्मातुः श्रीराधायाः समर्चनम् । अवतारकलानां हि पप्रच्छ विनयान्वितः ॥ २ ॥

பணிவுடன் அவர், ஜகன்மாதா, ஆதிமூலமான ஸ்ரீ ராதையின் முறையான ஆராதனை முறையையும், பகவானின் அவதாரக் கலைகளின் மகிமையையும் கேட்டார்।

Verse 3

नारद उवाच । धन्योऽस्मिकृतकृत्योऽस्मि जातोऽहं त्वत्प्रसादतः । पज्जगन्मातृमंत्राणां वैभवं श्रुतवान्मुने ॥ ३ ॥

நாரதர் கூறினார்—முனிவரே, நான் பாக்கியவான்; உங்கள் அருளால் என் வாழ்வு நிறைவு பெற்றது. இப்போது உலகமெங்கும் வியாபித்த மாத்ரு தேவிகளின் மந்திரங்களின் மகிமையும் சக்தியும் கேட்டேன்।

Verse 4

यथा लक्ष्मीमुखानां तु अवताराः प्रकीर्तिताः । तथा राधावताराणां श्रोतुमिच्छामि वैभवम् ॥ ४ ॥

லக்ஷ்மி முதலிய தேவிகளின் அவதாரங்கள் போற்றப்பட்டதுபோல், ஸ்ரீ ராதையின் அவதாரங்களின் மகிமையையும் வைபவத்தையும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 5

यत्संख्याकाश्च यद्रूपा यत्प्रभावा विदांवर । राधावतारास्तान्सत्यं कीर्तयाशेषसिद्धिदान् ॥ ५ ॥

அறிஞர்களில் சிறந்தவரே, ராதா அவதாரங்களின் எண்ணிக்கை, வடிவங்கள், சக்திப் பெருமைகள் ஆகியவற்றை உண்மையாகப் பாடி உரையுங்கள்; அவை எல்லா சித்திகளையும் அருள்வன।

Verse 6

एतच्छुत्वा वचस्तस्य नारदस्य विधेः सुतः । सनत्कुमारः प्रोवाच ध्यात्वा राधापदांबुजम् ॥ ६ ॥

நாரதரின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட விதி (பிரம்மா) புதல்வன் சனத்குமாரர், ஸ்ரீ ராதையின் திருவடித் தாமரைகளைத் தியானித்து பின்னர் உரையாடத் தொடங்கினார்।

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि रहस्यातिरहस्यकम् । राधावतारचरितं भजतामिष्टिसिद्धिदम् ॥ ७ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே, கேளுங்கள்; நான் மிகமிக இரகசியமானதை உரைப்பேன். ராதையின் அவதாரச் சரிதம், பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு இஷ்டசித்தியை அளிக்கும்.

Verse 8

चन्द्रावली च ललिता द्वे सख्यौ सुप्रिये सदा । मालावतीमुखाष्टानां चन्द्रावल्यधिपास्मृता ॥ ८ ॥

சந்திராவளி மற்றும் லலிதா—இவ்விரு சഖிகளும் எப்போதும் மிகப் பிரியமானவர்கள். மாலாவதி முதலான எட்டு சഖிகளின் குழுவில் சந்திராவளி தலைவியாக நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 9

कलावतीमुखाष्टानामीश्वरी ललिता मता । राधाचरणपूजायामुक्ता मालावतीमुखाः ॥ ९ ॥

கலாவதி முதலான எட்டு ரூபங்களில் ஈஸ்வரியாக லலிதாவே கருதப்படுகிறாள்; ராதையின் திருவடிப் பூஜையில் மாலாவதி முதலான ரூபங்கள் என உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 10

ललिताधीश्वरीणां तु नामानि श्रृणु सांप्रतम् । कलावती मधुमती विशाखा श्यामलाभिधा ॥ १० ॥

இப்போது லலிதாதீஸ்வரியின் நாமங்களை கேளுங்கள்—கலாவதி, மதுமதி, விசாகா, மேலும் ‘ஷ்யாமலா’ என அழைக்கப்படுபவள்.

Verse 11

शैब्या वृन्दा श्रीधराख्या सर्वास्तुत्तुल्यविग्रहाः । सुशीलाप्रमुखा श्चान्याः सख्यो द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

ஷைப்யா, வ்ரிந்தா, ‘ஸ்ரீதரா’ என அழைக்கப்படுபவள்—இவர்கள் அனைவரும் ஒப்பான தெய்வீக ரூபம் உடையவர்கள்; சுசீலா முதலிய பிற சഖிகளுடன் மொத்தம் முப்பத்திரண்டு எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 12

ताः श्रृणुष्व महाभाग नामतः प्रवदामि ते । सुशीलां शशिलेखा च यमुना माधवी रतिः ॥ १२ ॥

ஓ மகாபாக்யவானே! கேள்; நான் உனக்கு பெயர்பெயராக உரைக்கிறேன்—சுசீலா, சசிலேகா, யமுனா, மாதவி, ரதி।

Verse 13

कदम्बमाला कुन्ती च जाह्नवी च स्वयंप्रभा । चन्द्रानना पद्ममुखी सावित्री च सुधामुखी ॥ १३ ॥

கதம்பமாலா, குந்தி, ஜாஹ்னவி, ஸ்வயம்‌பிரபா; சந்திரானனா, பத்மமுகி, சாவித்ரி, சுதாமுகி—இவையும் திருநாமங்கள்.

Verse 14

शुभा पद्मा पारिजाता गौरिणी सर्वमंगला । कालिका कमला दुर्गा विरजा भारती सुरा ॥ १४ ॥

அவள் சுபா, பத்மா, பாரிஜாதா, கௌரி, சர்வமங்கலா; அவளே காலிகா, கமலா, துர்கா, விரஜா, பாரதி, சுரா எனவும் அறியப்படுகிறாள்।

Verse 15

गंगा मधुमती चैव सुन्दरी चन्दना सती । अपर्णा मनसानन्दा द्वात्रिंशद्राधिकाप्रियाः ॥ १५ ॥

கங்கை, மதுமதி, சுந்தரி, சந்தனா, சதி, அபர்ணா, மனசானந்தா—இந்நாமங்கள் ராதிகைக்கு பிரியமானவை; இவ்வாறு முப்பத்திரண்டு நாமங்கள்.

Verse 16

कदाचिद्छलिला देवी पुंरूपा कृष्णविग्रहा । ससर्ज षोडशकलास्ताः सर्वास्तत्समप्रभाः ॥ १६ ॥

ஒரு காலத்தில் தேவி சலிலா ஆண் வடிவம் ஏற்று, கிருஷ்ண-நீல நிறத் திருமேனியாகி, பதினாறு கலைகளைப் படைத்தாள்—அவை அனைத்தும் அவளே போன்ற ஒளியுடையவை.

Verse 17

तासा मन्त्रं तथा ध्यानं यन्त्रार्चादिक्रमं तथा । वर्णये सर्वतंत्रेषु रहस्यं मुनिसत्तम ॥ १७ ॥

முனிவரரே! அவர்களுடைய மந்திரங்களையும் தியானத்தையும், யந்திரம் முதலான ஆராதனை முறைகளின் ஒழுங்கையும் நான் விளக்குவேன்; இது எல்லா தந்திரங்களிலும் மறைந்துள்ள ரகசிய உபதேசம்.

Verse 18

वातो मरुच्चाग्रिवह्नी धराक्ष्मे जलचारिणी । विमुखं चरशुचिविभू वनस्वशक्तयः स्वराः ॥ १८ ॥

உயிரெழுத்துகள் இவ்வாறு வகைப்படுத்தப்படுகின்றன—காற்று, புயற்காற்று, அக்னிவாகிகள், பூமி-வானம், நீரில் இயங்குவோர்; மேலும் ‘விமுக’, ‘சர’, ‘சுசி’, ‘விபு’; மற்றும் ‘வனம்’, ‘ஸ்வம்’, ‘சக்தி’ எனும் தொழில்நுட்பப் பெயர்கள்.

Verse 19

प्राणस्तेजः स्थिरा वायुर्वायुश्चापि प्रभा तथा । ज्यकुमभ्रं तथा नादो दावकः पाथ इत्यथ ॥ १९ ॥

இப்போது மரபில் இப்பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன—பிராணன், தேஜஸ், ஸ்திரா, வாயு, மீண்டும் வாயு; மேலும் பிரபா, ஜ்யகுமப்ர, நாதம், தாவக (அக்னி), பாத (பாடம்/ஜபம்).

Verse 20

व्योमरयः शिखी गोत्रा तोयं शून्यजवीद्युतिः । भूमी रसो नमो व्याप्तं दाहश्चापि रसांबु च ॥ २० ॥

‘வ்யோமம், ரயஸ் (கதிர்கள்), சிகீ (அக்னி), கோத்ரம், தோயம், சூன்யம், ஜவீ (வேகம்), த்யுதி; பூமி, ரசம், “நமோ”, வ்யாப்தி, தாகம், மேலும் ரசமும் அம்பும்’—இவையும் சாஸ்திரக் கணக்கீட்டில் தொழில்நுட்பச் சொற்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 21

वियत्स्पर्शश्च हृद्धंसहलाग्रासो हलात्मिकाः । चन्द्रावली च ललिता हंसेला नायके मते ॥ २१ ॥

நாயக-மதத்தின் படி இவை (தொழில்நுட்ப) பெயர்கள்—வியத்ஸ்பர்ஷ, ஹ்ருத்தம்ஸ, ஹலாக்ராஸ, ஹலாத்மிகா, சந்த்ராவளி, லலிதா, ஹம்ஸேலா.

Verse 22

ग्रासस्थिता स्वयं राधा स्वयं शक्तिस्वरूपिणी । शेषास्तु षोडशकला द्वात्रिंशत्तत्कलाः स्मृताः ॥ २२ ॥

‘கிராச’ நிலையில் தாமே ஸ்ரீ ராதை; தாமே சக்தி-ஸ்வரூபிணி. மீதமுள்ள வெளிப்பாடுகள் பதினாறு கலைகளாகவும், அதற்குரிய முப்பத்திரண்டு உபகலைகளாகவும் நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 23

वाङ्मयं निखिलं व्याप्तमाभिरेव मुनीश्वर । ललिताप्रमुखाणां तु षोडशीत्वमुपागता ॥ २३ ॥

முனிவரே, முழு வாக்மயம் இவ்வுருவங்களாலேயே பரவியுள்ளது. லலிதை முதலிய தேவியர் உறுதியாக ‘ஷோடசி’—பதினாறு-ஸ்வரூப நிலையை அடைந்துள்ளனர்.

Verse 24

श्रीराधा सुन्दरी देवी तांत्रिकैः परिकीर्त्यते । कुरुकुल्ला च वाराही चन्द्रालिललिते उभे ॥ २४ ॥

ஸ்ரீ ராதை அழகிய தேவியாகத் தாந்திரிகர்கள் போற்றுகின்றனர். அவளே குருகுல்லா, வாராஹி என்றும் கூறப்படுகிறாள்—இவ்விரண்டும் சந்திராலி, லலிதா எனும் ரூபங்களாக அறியப்படுகின்றன.

Verse 25

संभूते मन्त्रवर्गं तेऽभिधास्येऽहं यथातथम् । हृत्प्राणेलाहंसदावह्निस्वैर्ललितेरिता ॥ २५ ॥

ஓ சம்பூதா, மந்திரங்களின் அந்தக் குழுவை உனக்கு யதார்த்தமாக உரைப்பேன்—இதயம்-பிராண முறையில், ‘லா’ ‘ஹம்ஸ’ பீஜங்களால் வெளிப்பட்டு, எப்போதும் எரியும் அந்தரக்னியால் தூண்டப்பட்டு, லலிதையின் சுதந்திர லீலையில் ஓடும் வகையில் உச்சரிக்கப்படுவது.

Verse 26

त्रिविधा हंसभेदेव श्रृणु तां च यथाक्रमम् । हंसाद्ययाऽद्या मध्या स्यादादिमध्यस्थहंसया ॥ २६ ॥

இப்போது ‘ஹம்ஸ’ சந்தஸின் மூவகைப் பிரிவை வரிசையாகக் கேள்—முதல் வகை ‘ஹம்ஸ’ எனத் தொடங்கும்; நடுவகை ‘ஹம்ஸ’ நடுவில் இருக்கும்; இறுதி வகை ‘ஹம்ஸ’ தொடக்கத்திலும் நடுவிலும் இரு இடங்களிலும் நிற்கும்.

Verse 27

तृतीया प्रकृतिः सैव तुर्या तैरंत्यमायया । आसु तुर्याभवन्मुक्त्यै तिस्रोऽन्याः स्युश्चसंपदे ॥ २७ ॥

அதே மூன்றாம் பிரகிருதி, இறுதி பரம மாயையால் துரீயமாகிறது. துரீயத்தில் நிலைபெறுதல் முக்தியை அளிக்கும்; மற்ற மூன்றும் உலகச் செல்வம், உயர்விற்கே உளவாகும்.

Verse 28

इति त्रिपुरसुंदर्या विद्या सरुमतसमीरिता । दाहभूमीरसाक्ष्मास्वैर्वशिनीबीजमीरितम् ॥ २८ ॥

இவ்வாறு சருமத மரபின்படி திரிபுரசுந்தரியின் வித்யை உரைக்கப்பட்டது. ‘தாஹ’, ‘பூமீ’, ‘ரஸ’, ‘அக்ஷ்மா’ எனும் குறியீட்டு எழுத்துகளால் வஷினீ-பீஜம் அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 29

प्राणो रसाशक्तियुतः कामेश्वर्यक्षरं महत् । शून्यमंबुरसावह्निस्वयोगान्मोहनीमनुः ॥ २९ ॥

‘ப்ராண’ என்ற எழுத்தை ‘ரஸ’ சக்தியுடன் இணைத்து, காமேஸ்வரியின் மகா எழுத்துடன் சேர்த்து, பின்னர் ‘ஶூன்ய’, ‘அம்பு’, ‘ரஸ’, ‘வஹ்னி’, ‘ஸ்வ’ எனும் சந்தி-யோகங்களால் அது மோஹினீ மந்திரமாகிறது.

Verse 30

व्याप्तं रसाक्ष्मास्वयुतं विमलाबीजमीरितम् । ज्यानभोदाहवह्निस्वयोगैः स्यादरुणामनुः ॥ ३० ॥

‘வ்யாப்த’ என்ற எழுத்தை ‘ரஸ’ மற்றும் ‘அக்ஷ்மா’ குறியீட்டு எழுத்துகளுடன் இணைத்து, உபதேசிக்கப்பட்ட விமலா-பீஜத்துடன் சேர்த்து; பின்னர் ‘ஜ்யான’, ‘போ’, ‘தாஹ’, ‘வஹ்னி’ சந்தி-யோகங்களால் அது அருணா மந்திரமாகிறது.

Verse 31

जयिन्यास्तु समुद्दिष्टः सर्वत्र जयदायकः । कं नभोदाहसहितं व्याप्तक्ष्मास्वयुतं मनुः ॥ ३१ ॥

ஜயினீ தேவிக்காக எங்கும் வெற்றியளிக்கும் மந்திரம் கூறப்பட்டுள்ளது. ‘கம்’ பீஜத்தை ‘நப’ மற்றும் ‘தாஹ’ உடன் சேர்த்து, ‘வ்யாப்த’, ‘க்ஷ்மா’, ‘ஸ்வ’ உடன் இணைத்தால் அந்த மந்திரம் நிறைவேறும்.

Verse 32

सर्वेश्वर्याः समाख्यातः सर्वसिद्धिकरः परः । ग्रासो नभोदाहवह्निस्वैर्युक्तः कौलिनीमनुः ॥ ३२ ॥

கௌலினீ-மனு பரமமெனப் புகழப்படுகிறது; அது எல்லா ஐஸ்வர்யங்களையும் அருளும், எல்லாச் சித்திகளையும் நிறைவேற்றும் உத்தமம்; ‘க்ராஸ, நபஸ், தாஹ, வஹ்னி, ஸ்வைர’ எனும் சொற்சேர்க்கையால் இது அமைந்தது।

Verse 33

एतैर्मनुभिरष्टाभिः शक्तिभिर्वर्गसंयुक्तैः । वाग्देवतांतैर्न्यासः स्याद्येन देव्यात्मको भवेत् ॥ ३३ ॥

இந்த எட்டு மனுக்களையும் தத்தம் சக்திகளுடன், வர்க (ஒலிவகுப்பு) முறையில் இணைத்து, வாக்தேவதை முடிவாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் சாதகர் தேவீமய இயல்பை அடைவார்।

Verse 34

रंध्रे भाले तथाज्ञायां गले हृदि तथा न्यसेत् । नाभावाधारके पादद्वये मूलाग्रकावधि ॥ ३४ ॥

ரந்திரம் (பிரஹ்மரந்திரம்), நெற்றி, ஆஜ்ஞா மையம், தொண்டு, இதயம் ஆகிய இடங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் நாபி, ஆதாரம் (மூலம்) மற்றும் இரு பாதங்களில்—மூலத்திலிருந்து அகம் வரை முழு உடல் அச்சில்।

Verse 35

षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कुर्याश्चैव षडंगकम् । लोहितां ललितां बाणचापपाशसृणीः करैः ॥ ३५ ॥

ஆறு நீள உயிரெழுத்துகள் நிறைந்த பீஜமந்திரத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; தேவியை செந்நிறத்தாள், லலித ரூபத்தாள் எனத் தியானிக்க வேண்டும்—அவள் கரங்களில் பாணம், சாபம், பாசம், ஸ்ரிணீ (அங்குசம்) தாங்கியவளாக।

Verse 36

दधानां कामराजांके यन्त्रीतां मुदुतां स्मरेत् । मध्यस्थदेवी त्वेकैव षोडशाकारतः स्थाता ॥ ३६ ॥

தேவியை நினைவு கூர வேண்டும்—அவள் காமராஜனின் மடியில் அமர்ந்தவள், யந்திரத்தில் நிறுவப்பட்டவள், மென்மையான அமைதியுடன் இருப்பவள்; மையத் தேவி ஒருத்தியே, அவள் பதினாறு வடிவங்களாக வெளிப்படுகிறாள்।

Verse 37

यतस्तस्मात्तनौ तस्यास्त्वन्याः पंचदशार्चयेत् । ऋषिः शिवश्छंद उक्ता देवता ललितादिकाः ॥ ३७ ॥

ஆகையால் அந்த தேவியின் அதே தேக-ஸ்வரூபத்தில் மற்ற பதினைந்து ரூபங்களையும் விதிப்படி ஆராதிக்க வேண்டும். இம்மந்திரத்தின் ரிஷி சிவன்; சந்தஸ் கூறப்பட்டது; தேவதைகள் லலிதை முதலியோர்.

Verse 38

सर्वासामपि नित्यानामावृतीर्नामसंचये । पटले तु प्रयोगांश्च वक्ष्याम्यग्रे सविस्तरम् ॥ ३८ ॥

நாமத் தொகுப்பில் எல்லா நித்யா தேவிகளுக்கும் உரிய ஆவிருத்திகள் (ஜப எண்ணிக்கை) யாவையும் நான் அமைத்துள்ளேன். பटलம் எனும் விதிப் பிரிவில் அவற்றின் பயன்பாடுகளை பின்னர் விரிவாகச் சொல்வேன்.

Verse 39

अथ षोडशनित्यासु द्वितीया या समीरिता । कामेश्वरीति तां सर्वकामदां श्रृणु नारद ॥ ३९ ॥

இப்போது பதினாறு நித்யா தேவிகளில் இரண்டாவதாக கூறப்பட்டவள் ‘காமேஸ்வரி’ எனப் புகழ்பெற்றாள். நாரதா, கேள்—அவள் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவள்.

Verse 40

शुचिः स्वेन युतस्त्वाद्यो ललिता स्याद्द्वितीयकः । शून्यमग्नियुतं पश्चाद्रयोव्याप्तेन संयुतम् ॥ ४० ॥

முதல் பதம் ‘சுசி’; அது தன் குறியுடன் இணைந்தது; இரண்டாவது ‘லலிதா’ எனப்படும். பின்னர் ‘சூன்ய’த்தை ‘அக்னி’யுடன் சேர்த்து, அதன் பின் ‘ரய’யால் வியாபிக்கப்பட்ட தத்துவத்துடன் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 41

प्राणो रसाग्निसहितः शून्ययुग्मं चरान्वितम् । नभोगोत्रा पुनश्चैषां दाहेन समयोजिता ॥ ४१ ॥

‘பிராண’த்தை ‘ரச’ மற்றும் ‘அக்னி’யுடன் சேர்த்து, சூன்ய இரட்டையும் ‘சர’ (இயங்கும்) தத்துவங்களும் இணைக்கப்படுகின்றன. மீண்டும் இவற்றிற்கு ‘நபோ-கோத்ர’ம் பொருத்தி, ‘தாக’ எனும் செயற்பாட்டால் முறையாக இணைக்கப்படுகிறது.

Verse 42

अंबु स्याच्चरसंयुक्तं नवशक्तियुतं च हृत् । एषा कामेश्वरी नित्या कामदैकादशाक्षरी ॥ ४२ ॥

‘அம்பு’ என்பதை ‘சர’ உடன் இணைத்து, ஒன்பது சக்திகளால் யுக்தமான ‘ஹ்ருத்’ பதத்தையும் சேர்க்க வேண்டும். இதுவே நித்யா காமேஸ்வரி—விருப்பநிறைவேற்றும் ஏகாதசாக்ஷரீ மந்திரவித்யை।

Verse 43

मूलविद्याक्षरैरेव कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । एकेन हृदयं शीर्षं तावताथो द्वयं द्वयात् ॥ ४३ ॥

மூலவித்யையின் எழுத்துகளாலேயே வரிசையாக ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு எழுத்தால் இதயம், சிரம் நிறுவப்படட்டும்; பின்னர் இரண்டு எழுத்துகள் வீதம் மீதியங்கங்கள் ஜோடியாக நிறுவப்பட வேண்டும்।

Verse 44

चतुर्भिर्नयनं तद्वदस्त्रमेकेन कीर्तितम् । दृक्श्रोत्रनासाद्वितये जिह्वाहृन्नाभिगुह्यके ॥ ४४ ॥

நான்கு (அலகுகள்/குறிகள்) மூலம் கண் குறிக்கப்படுகிறது; அதுபோல அஸ்திரம் ஒன்று மூலம் கூறப்படுகிறது. இது கண், காது, இரு நாசிகள், மேலும் நாக்கு, இதயம், நாபி, மறைஉறுப்பு ஆகியவற்றில் பொருத்தமாக அறிய வேண்டும்।

Verse 45

व्यापकत्वेन सर्वांगे मूर्द्धादिप्रपदावधि । न्यसेद्विद्याक्षराण्येषु स्थानेषु तदनंतरम् ॥ ४५ ॥

மந்திரத்தின் அனைத்திலும் பரவும் தன்மையை எண்ணி, தலைச்சிகை முதல் பாதத்தள வரை முழு உடலிலும், பின்னர் அந்தந்த நிலையங்களில் வித்யா மந்திர எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 46

समस्तेन व्यापकं तु कुर्यादुक्तक्रमेण तु । अथ ध्यानं प्रवक्ष्यामि नित्यपूजासु चोदितम् ॥ ४६ ॥

இவ்வாறு கூறிய முறையின்படி முழுமையான வ்யாபகக் கிரியை (சுத்தி-ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும். இனி நித்யபூஜையில் விதிக்கப்பட்ட தியானத்தை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 47

येन देवी सुप्रसन्ना ददातीष्टमयत्नतः । बालार्ककोटिसंकाशां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् ॥ ४७ ॥

எந்த சாதனையால் தேவி மிகுந்த பிரசன்னமடைந்து முயற்சியின்றியே வேண்டிய வரத்தை அளிக்கிறாளோ—அவள் கோடி உதய சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்து, மாணிக்கம் பதித்த மகுடத்தால் பிரகாசிக்கிறாள்।

Verse 48

हारग्रैवेयकांचीभिरूर्मिकानूपुरादिभिः । मंडितां रक्तवसनां रत्नाभरणशोभिताम् ॥ ४८ ॥

மாலைகள், கழுத்தணிகள், இடைக்கச்சை, வளையல்கள், சிலம்புகள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு; சிவப்பு ஆடை அணிந்து; ரத்தின ஆபரணங்களால் ஒளிவிடும் தேவி விளங்குகிறாள்।

Verse 49

षड्भुजां त्रीक्षणामिंदुकलाकलितमौलिकाम् । पञ्चाष्टषोडशद्वंद्वषट्कोणचतुरस्रगाम् ॥ ४९ ॥

தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவள் ஆறு கரங்களுடன், மூன்று கண்களுடன், தலையில் சந்திரக்கலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; மேலும் ஐந்து, எட்டு, பதினாறு இரட்டைப் இதழ்கள், அறுகோணம், சதுரம் ஆகியவற்றால் அமைந்த யந்திரத்தில் உறைவாள்।

Verse 50

मंदस्मितलसद्वक्त्रां दयामंथरवीक्षणाम् । पाशांकुशौ च पुंड्रेक्षुचापं पुष्पशिलीमुखम् ॥ ५० ॥

அவளது முகம் மென்மையான புன்னகையால் ஒளிர்கிறது; கருணையால் அவளது பார்வை மெல்லியதாகிறது. அவளது கரங்களில் பாசமும் அங்குசமும், மேலும் கரும்பு வில்லும் மலரம்புகளும் உள்ளன।

Verse 51

रत्नपात्रं सीधुपूर्णं वरदं बिभ्रतीं करैः । ततः प्रयोगान्कुर्वीत सिद्धे मत्रे तु साधकः ॥ ५१ ॥

தேவி தமது கரங்களில் வரத முத்திரையையும், சீது நிரம்பிய ரத்தினப் பாத்திரத்தையும் தாங்கி அருள்கிறாள். மந்திரம் सिद्धி பெற்ற பின் சாதகன் விதிப்படி அடுத்தடுத்த பிரயோகங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 52

तृतीयामथ वक्ष्यामि नाम्ना तु भगमालिनी । कामेश्वर्यादिरादिः स्याद्रसश्चापस्थिरारसः ॥ ५२ ॥

இப்போது ‘பகமாலினி’ எனப்படும் மூன்றாம் அமைப்பை விளக்குகிறேன். இதன் தொடக்கத் தேவிநாமம் காமேஸ்வரி; இதனுடன் சேர்ந்த ரசம் ‘சாப-ஸ்திர ரச’ வரிசையாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 53

धरायुक्सचरा पश्चात्स्थिरा पश्चाद्रसः स्मृतः । स्थिराशून्येऽग्निसंयुक्ते रसः स्यात्तदनंतरम् ॥ ५३ ॥

‘தரையுடன் கூடிய சசர’ நிலைக்குப் பின் ‘ஸ்திரா’ எனக் கூறப்படுகிறது; ஸ்திராவிற்குப் பின் ‘ரசம்’ நினைக்கப்படுகிறது. ஸ்திரா முன் குணம் இழந்து அக்னியுடன் சேர்ந்தவுடன் உடனே அது ‘ரசம்’ ஆகிறது.

Verse 54

स्थिरा भूसहिता गोत्रा सदाहोऽग्निरसः स्थिरा । नभश्च मरुता युक्तं रसवर्णसमन्वितम् ॥ ५४ ॥

பூமி நிலைத்தும் அடர்த்தியுமாய், கோத்திரங்களைத் தாங்குவதாகும். அக்னி எப்போதும் எரியும்; ரசமே அதன் இயல்புக் குறி. ஆகாயமும் வாயுவுடன் சேர்ந்தால் ரசமும் வர்ணமும் உடையதாகும்.

Verse 55

ततो रसः स्थिरा पश्चान्मरुता सह योजिता । अंबहंसचरोऽथिक्तो रसोऽथ स्यात्स्थिरा पुनः ॥ ५५ ॥

பின்னர் ரசம் நிலைபெறும்; அதன் பின் அது வாயுவின் இயக்கத்துடன் சேர்க்கப்படுகிறது. அடுத்து நீரில் அன்னம் போலச் சஞ்சரித்து அது தீவிரமடைகிறது; பின்னர் அதே ரசம் மீண்டும் நிலைபெறும்.

Verse 56

स्थिराधरान्विता हंसो व्याप्तेन च चरेण च । रसः स्थिरा ततो व्याप्तं भूयुतं शून्यमग्नियुक् ॥ ५६ ॥

ஹம்சம் (உள்ஆத்மா) நிலையான ஆதாரத்தால் தாங்கப்பட்டு, அனைத்திலும் பரவியதிலும் நகர்வதிலும் சஞ்சரிக்கிறது. ரசம் நிலையானது; அதிலிருந்து பரவிய நிலை தோன்றுகிறது—மிகுதியானது, வெற்றிடம்போன்றது, அக்னியுடன் சேர்ந்தது.

Verse 57

रसः स्थिरा ततः साग्निशून्यं तवियुतो मरुत् । रयः शून्यं चाग्नियुतं हृदाहंसाच्च तत्परम् ॥ ५७ ॥

‘ரஸ’ம் நிலைபெறும்; பின்னர் அக்னியற்ற சுன்யம் ‘தவி’யுடன் சேர்ந்தால் ‘மருத்’ எனப்படும். ‘ரயः’ சுன்யம்; அது அக்னியுடன் சேர்ந்தால் ‘ஹ்ருதாஹம்ஸா’ என்ற ரூபம் உண்டாகும். அதிலிருந்து அடுத்த பயன் பெறப்படுகிறது॥

Verse 58

रसः स्थिरांबु च वियत्स्वयुतं प्राण एव च । दाहोऽग्रियुग्रसस्तस्मास्थिराक्ष्मा दाहसंयुता । सचरः स्याज्जवीपूर्वविद्या तर्तीयतः क्रमात् ॥ ५८ ॥

ரஸம், நிலையான நீர், ஆகாயம்—இவை பிராணனுடன் சேர்ந்து கூறப்படுகின்றன; பின்னர் தாஹம் வருகிறது—அனைத்தையும் விழுங்கும் அக்னி. அதிலிருந்து வெப்பத்துடன் கூடிய நிலையான ரூபங்கள் தோன்றுகின்றன. இவ்வாறு சசரத்துடன் கூடிய வரிசை மூன்றாம் பிரிவில், முன்னோர் விதித்த விதிப்படி செல்கிறது॥

Verse 59

चतुष्टयमथार्णानां रसस्तदनु च स्थिरा । हृदंबुयुक् क्ष्मया दाहः सचरः स्याज्जवी च हृत् ॥ ५९ ॥

அடுத்து கடல்களுக்கு நான்கின் தொகுதி; பின்னர் ‘ர’ (ரஸ), அதன் பின் ‘ஸ்தி’ மற்றும் ‘ரா’. ‘ஹ்ருத்’ ‘அம்பு’ உடன் சேர்ந்து, ‘க்ஷ்மா’ சேர்க்கையில் ‘தாஹ’ ஆகும்; ‘சர’ சேர்க்கையில் ‘சசர’; ‘ஜவீ’ சேர்க்கையில் ‘ஹ்ருத்’ ஆகிறது॥

Verse 60

दाहोंऽबुमरुता युक्तो व्योम्नि साग्निरसस्तुतः । स्थिरा तु मरुता युक्ता शून्यं साग्निनभश्चरौ ॥ ६० ॥

‘தாஹோம்’ என்ற ஒலி நீரும் காற்றும் சேர்ந்ததாக, ஆகாயத்தில் அக்னியுடன் கூடிய ரச-சாரமாக நிலைபெறுகிறது. ஆனால் அது நிலையாகி காற்றுடன் சேர்ந்தால் ‘சுன்யம்’ ஆகிறது; இவ்வாறு ஆகாயத்தில் அலைந்து அக்னியும் ஆகாயமும் உடன் செல்கிறது॥

Verse 61

हंसो व्याप्तमरुद्युक्तः शून्यं व्याप्तमतोंऽबु च । दाहो गोत्राचरयुता तथा दाहस्तथा रयः ॥ ६१ ॥

ஹம்ஸன் (பரமாத்மா) அசையும் காற்றால் பரவியுள்ளான்; சுன்யமும் பரவியுள்ளது; நீரும் பரவியுள்ளது. குலநடையும் ஒழுக்கநடையும் உடன் தாஹம் உள்ளது; அதுபோல தாஹமும், அதுபோல ரயः—ஓட்டமெனும் உந்துதல்களும் உள்ளன॥

Verse 62

हृद्धरासहितं दाहरयौ चरसमन्वितौ । रसः स्थिरा ततः प्राणो रसाग्निसहितो भवेत् ॥ ६२ ॥

இதயம் மற்றும் அதைத் தாங்கும் நாடி-தாரைகள் ஒன்றிணைந்து, ஜடராக்னி இயக்கத்துடன் சேர்ந்தால், உடலின் ரஸம் நிலைபெறும்; பின்னர் பிராணன் ரஸமும் அக்னியும் உடையதாகிறது।

Verse 63

शून्ययुग्मं चरयुतं ततः पूर्वमतः परम् । शून्ययुग्मं च गोत्रा स्याद्वाहयुक्तांबुना चरः ॥ ६३ ॥

இரண்டு பூஜ்யங்களை எடுத்துக் கொண்டு ‘சர’ குறிக்கும் எண்ணைச் சேர்த்து, அதிலிருந்து வரிசையில் முன்-பின் உள்ளவற்றை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பூஜ்ய-இரட்டை ‘கோத்திரம்’ எனப்படும்; ‘சர’ ‘வாஹ’ ‘அம்பு’ உடன் சேர்ந்தால் குறித்த மதிப்பு வெளிப்படும்।

Verse 64

प्राणो रसा चरयुतो गोत्रव्यसिमतः परम् । गोत्रादाहमरुद्युक्ता त्वंबुन्यासमतो भवेत् ॥ ६४ ॥

ரஸமும் சரமும் உடைய பிராணன் கோத்திர எல்லைகளைத் தாண்டிய பரமம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. கோத்திர-பாவத்திலிருந்து ‘அஹம்’ உணர்வு வாயுக்களுடன் இணைந்து எழுகிறது; அதனால் நீரில் ‘த்வம்’-ந்யாசம் (த்வம்-பூ-ந்யாசம்) நிறைவேறுகிறது।

Verse 65

युक्तोनांभश्च भूयुक्तं वाश्चरेण समन्वितम् । ग्रासो धरायुतः पश्चाद्रसः शक्त्या समन्वितः ॥ ६५ ॥

நீர்தத்துவம் பூதத்தத்துவம் (பூமி) உடன் முறையாக இணைந்து, வாயு இயக்கம் (சர) உடன் சேர்ந்தால், பூமித்தத்துவத்துடன் ‘கிராச’ (உள்வாங்கல்/உண்ணல்) தோன்றும்; பின்னர் சக்தியுடன் கூடிய ‘ரஸம்’ வெளிப்படும்।

Verse 66

ग्रासो भूसहितो विप्र रसो व्याप्तं ततश्च हृत् । दाहोनांबु च हृत्पश्चाद्रयेंऽबुमरुदन्वितः ॥ ६६ ॥

ஓ விப்ரரே! கிராசம் (அன்ன உள்வாங்கல்) பூமித்தத்துவத்துடன் ரஸத்தால் நிறைந்து, பின்னர் இதயத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. அதன் பின் தாகம் (ஜீரண வெப்பு) மற்றும் நீர்தத்துவம் செயல்படுகின்றன; இதயத்திற்குப் பின் அது நீரும் வாயுவும் உடன் விரைவாகச் செல்கிறது।

Verse 67

शून्यं च केवलं चैव रसश्च सचरस्थिरा । वियदंबुयुतं दाहस्त्वग्नियुक्सयुतः शुचिः ॥ ६७ ॥

(இவை தத்துவச் சுட்டுப்பெயர்கள்:) ‘சூன்யம்’ மற்றும் ‘கேவலம்’; ‘ரசம்’—சராசரமெல்லாம் உடன்; ‘ஆகாசம்-நீர் இணைந்தது’; ‘தாஹம்’—அக்னியுடன் சேர்ந்தது; மேலும் ‘சுசி’—தூய்மை.

Verse 68

भूमी रसाक्ष्मास्वयुता पंचैकांतरिताः स्थिराः । तदंतरित बीजानि स्वसंयुक्तानि पंच वै ॥ ६८ ॥

பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாசம்—இந்த ஐந்து தத்துவங்களும் உறுதியாக நிலைத்து, ஒன்றுக்கு ஒன்று மாறிமாறி வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் இடையில் ஐந்து ‘பீஜங்கள்’ (நுண்ணிய காரணங்கள்) உள்ளன; ஒவ்வொன்றும் தன் தத்துவத்துடன் இணைந்தது.

Verse 69

तानि क्रमाज्ज्यासचरो रसो भूश्च नभोयुता । हंसश्चरयुतो द्विः स्यात्ततः प्राणो रसाग्नियुक् ॥ ६९ ॥

வரிசையாக இவை பெறப்படுகின்றன—முதலில் ‘ஜ்யாஸசர’, பின்னர் ‘ரசம்’; அதன் பின் ‘பூ’—‘நபஸ்’ (ஆகாசம்) உடன் இணைந்தது. ‘ஹம்ச’ ‘சர’ உடன் சேர்ந்தால் இரட்டிப்பாகும்; அதன் பின் ‘ப்ராணன்’—‘ரச’மும் ‘அக்னி’யும் உடன் இணைந்ததாக வருகிறது.

Verse 70

शून्ययुग्मं चरयुतं हृद्दाहोंबुमरुद्युतः । व्योमाग्निसहितं पश्चाद्रसश्च मरुता स्थिरा ॥ ७० ॥

‘சர’ உடன் சேர்ந்த இரட்டை சூன்யத்தை எடுத்துக் கொள்; பின்னர் இதய-தாஹம், நீர், காற்று ஆகியவற்றால் குறிக்கப்படும் தொகுதியை. அதன் பின் ஆகாசம்-அக்னி இணைந்ததைச் சேர்த்து; பின்னர் ‘ரசம்’—இதில் வாயு நிலையாக (துருவமாக) நிற்கும்.

Verse 71

शून्यं साग्निनभश्चैव चरेण सहितं तथा । अंबु पश्चाद्वियत्तस्मान्नभश्च मरुदन्वितम् ॥ ७१ ॥

சூன்யத்திலிருந்து அக்னியுடன் சேர்ந்த ஆகாசம் தோன்றுகிறது; அதுவும் ‘சர’ உடன் இணைந்ததாகும். பின்னர் நீர் வருகிறது; அதிலிருந்து மீண்டும் ஆகாசம் வெளிப்படுகிறது—இப்போது வாயுவுடன் கூடியதாக.

Verse 72

शून्यं व्याप्तं च दद्युक्तं रयदाहस्ववह्निभिः । हंसः सदाहोंबगुरसा चरस्वैः संयुतो भवेत् ॥ ७२ ॥

“சூன்ய” “வ்யாப்த” என்ற சொற்களை “தத்யுக்த” உடன், மேலும் ‘ரய’, ‘தாஹ’, ‘ஸ்வ’, ‘வஹ்னி’ ஒலிகளுடன் இணைத்தால், ‘ஸதாஹோம்பகுரஸா’ ‘சரஸ்வை’ என்ற வரிசையோடு கூடிய தாந்திரிக உருவம் “ஹம்ஸ” என நிறைவேறும்।

Verse 73

हंसः सदाहवह्निस्वैर्युक्तमंत्यमुदीरितम् । सप्तत्रिंशच्छतार्णैः स्यान्नित्या सौभागमालिनी ॥ ७३ ॥

“ஹம்ஸ” எனப்படும் மந்திரம் ‘ஸதா’, ‘ஹவ’, ‘வஹ்னி’, ‘ஸ்வை’ என்பவற்றுடன் இணைந்த இறுதி உச்சரிப்போடு, 3700 எழுத்துகளின் மாலையாக ஜபிக்கப்படின், அது எப்போதும் பலன் தரும் “ஸௌபாக்ய-மாலினி” ஆகும்।

Verse 74

अंगानि मंत्रवर्णैः स्युराद्येन हृदुदीरितम् । ततश्चतृर्भिः शीर्षं स्याच्छिखा त्रिभिरुदीरिता ॥ ७४ ॥

மந்திர எழுத்துகளால் அங்க-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். முதல் எழுத்தால் இதயத்தைத் தொட்டு ஆவாஹனம் செய்ய; பின்னர் நான்கு எழுத்துகளால் தலை ந்யாசம்; மூன்று எழுத்துகளால் சிகா ந்யாசம்—என்று விதி.

Verse 75

गुणवेदाक्षरैः शेषाण्यंगानि षडिति क्रमात् । अरुणामरुणाकल्पां सुंदरीं सुस्मिताननाम् ॥ ७५ ॥

பின்னர் குணங்களையும் வேதத்தையும் குறிக்கும் எழுத்துகளால் வரிசையாக மீதமுள்ள ஆறு அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்—செம்மை நிறமுடையவள், விடியற்கால ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவள், அழகியவள், மென்மையான புன்னகை முகத்தையுடையவள்.

Verse 76

त्रिनेत्रां बाहुभिः षड्भिरुपेतां कमलासनाम् । कह्लारपाशपुंड्रेक्षुकोदंडान्वामबाहुभिः ॥ ७६ ॥

அவளைத் தியானிக்க வேண்டும்—மூன்று கண்களுடையவள், ஆறு கரங்களையுடையவள், தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்தவள்; மேலும் இடது கரங்களில் நீலத் தாமரை, பாசம், கரும்புத் தண்டு, வில் ஆகியவற்றைத் தாங்கியவள்.

Verse 77

दधानां दक्षिणैः पद्ममंकुशं पुष्पसायकम् । तथाविधाभिः परितो युतां शक्तिगणैः स्तुतैः ॥ ७७ ॥

அவள் வலக்கைகளில் தாமரை, அங்குசம், மலரம்பு ஆகியவற்றைத் தாங்கி, அதே வகையினரான போற்றப்பட்ட சக்திக் கணங்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டு விளங்குகிறாள்।

Verse 78

अक्षरोक्ताभिरन्याभिः स्मरोन्मादमदात्मभिः । एषा तृतीया कथिता वनिता जनमोहिनी ॥ ७८ ॥

அட்சரமட்சரமாக உச்சரிக்கப்படும் பிற உத்திகளால்—காமம், உன்மாதம், மது என்னும் இயல்புடையவையாக—இவள் மூன்றாம் வகை பெண் எனக் கூறப்படுகிறாள்; மக்களை மயக்கும் மோகினி.

Verse 79

चतुर्थीं श्रृणु विप्रेन्द्र नित्यक्लिन्नासमाह्वयाम् । हंसस्तु दाहवह्निस्वैर्युक्तः प्रथममुच्यते ॥ ७९ ॥

பிராமணச் சிறந்தவரே, ‘நித்யக்லின்னா’ என அழைக்கப்படும் நான்காம் வகையை கேளுங்கள். இதில் முதலில் ‘ஹம்ஸ’ எனப்படுகிறது; அது தகிக்கும் அக்கினியும் சுயாதீனத் தன்மையும் உடையது.

Verse 80

कामेश्वर्यास्तृतीयादिवर्णानामष्टकं भवेत् । हृदंबुमरुता युक्तः स एवैकादशाक्षरः ॥ ८० ॥

காமேஸ்வரீ மந்திரத்தின் மூன்றாம் முதலான எழுத்துகளால் எட்டு அక్షரக் குழு உருவாகும். ‘ஹ்ருத்’, ‘அம்பு’, ‘மருத்’ ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்தால் அதுவே பதினொன்று அక్షர மந்திரமாகும்.

Verse 81

एकादशाक्षरी चेयं विद्यार्णैरंगकल्पनम् । आद्येन मन्त्रवर्णेन हृदयं समुदीरितम् ॥ ८१ ॥

இது பதினொன்று அక్షரங்களுடைய வித்யை; இதன் அங்க-ந்யாச அமைப்பை வித்யார்ணவர்கள் வகுக்க வேண்டும். மந்திரத்தின் முதல் எழுத்தால் ‘ஹ்ருதயம்’ என உச்சரித்து நிறுவ வேண்டும்.

Verse 82

द्वाभ्यां द्वाभ्यां तु शेषाणि अंगानि परिकल्पयेत् । न्यसेदंगुष्ठमूलादिकनिष्ठाग्रांतमूर्द्ध्वगम् ॥ ८२ ॥

பின்னர் இரண்டிரண்டு விரல்களால் மீதமுள்ள அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பெருவிரலின் அடிப்பகுதியிலிருந்து மேல்நோக்கி, சிறுவிரலின் நுனிவரை மந்திரத்தை ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 83

शेषं तद्वलये न्यस्य हृद्दृक्छ्रोत्रे नसोर्द्वयोः । त्वचि ध्वजे च पायौ च पादयो रर्णकान्न्यसेत् ॥ ८३ ॥

மீதமுள்ள பகுதியை மோதிர விரலில் ந்யசித்து, பின்னர் இதயம், கண்கள், காதுகள், இரு நாசித் துளைகள் ஆகியவற்றில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் தோல், த்வஜம், பாயு மற்றும் பாதங்களிலும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட எழுத்துகளை ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 84

अरुणामरुणाकल्पामरुणांशुकधारिणीम् । अरुणस्रग्विलेपां तां चारुस्मेरमुखांबुजाम् ॥ ८४ ॥

நான் அருணா தேவியைத் தியானிக்கிறேன்—அவள் செம்மை நிறமுடையவள்; செம்மை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; செம்மை ஆடைகளை அணிந்தவள்; செம்மை மாலையும் செம்மை பூச்சும் கொண்டவள்; மென்மையான அழகிய புன்னகையால் ஒளிரும் தாமரைமுகத்தையுடையவள்.

Verse 85

नेत्रत्रयोल्लसद्वक्त्रां भालेघर्मांबुमौक्तिके । विराजमानां मुकुटलसदर्द्धेंदुशेखराम् ॥ ८५ ॥

அவளது முகம் மூன்று கண்களால் ஒளிர்கிறது; நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகளால் உருவான முத்துக்கள் போன்ற பிரகாசம் மிளிர்கிறது; மேலும் ஒளிவீசும் அரைச்சந்திரச் சிகரத்துடன் கூடிய கிரீடம் அவளுக்கு மெருகூட்டுகிறது.

Verse 86

चतुर्भिर्बाहुभिः पाशमंकुशं पानपात्रकम् । अभयं बिभ्रतीं पद्ममध्यासीनां मदालसाम् ॥ ८६ ॥

அவள் நான்கு கரங்களால் பாசம், அங்குசம், பானப் பாத்திரம், அபய முத்திரை ஆகியவற்றைத் தாங்குகிறாள். தாமரையின் நடுவில் அமர்ந்து, தெய்வீக மயக்கத்தால் மெதுவாக மந்தமாகத் தோன்றுகிறாள்.

Verse 87

ध्यात्वैवं पूजयेन्नित्यक्किन्नां नित्यां स्वशक्तिभिः । पुण्या चतुर्थी गदिता नित्याक्किन्नाह्वया मुने ॥ ८७ ॥

இவ்வாறு தியானித்து, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப நித்யாக்லின்னா எனும் நித்திய தேவியை தினமும் வழிபட வேண்டும். முனிவரே, இந்தப் புண்ணியமான சதுர்த்தி ‘நித்யாக்லின்னா’ என்ற பெயரால் கூறப்பட்டது.

Verse 88

वनिता नवनीतस्य दाविकाग्निर्जयादिना । भूः स्वेन युक्ता प्रथमं प्राणो दाहेन तद्युतः ॥ ८८ ॥

பெண் புதுத் தயிர்வெண்ணெய் போன்றாள்; வெற்றியாதி வல்லமையுடைய காட்டுத்தீ அதை எரித்தழிக்கிறது. ‘பூ’ தத்துவம் முதன்மை, தன் குணத்துடன் கூடியது; பிராணன் தாக-சக்தியுடன் இணைந்து அந்தத் தேஜஸால் ஒளிர்கிறது.

Verse 89

रसो दाहेन तद्युक्तं प्रभादाहेन तद्युता । ज्या च दाहेन तद्युक्ता नित्याक्लिन्नांतगद्वयम् ॥ ८९ ॥

‘ரஸ’த்தை ‘தாக’த்துடன் இணைக்க வேண்டும்; ‘பிரபா’வை ‘பிரபா-தாக’த்துடன் அதுபோல இணைக்க வேண்டும்; ‘ஜ்யா’வையும் ‘தாக’த்துடன் சேர்க்க வேண்டும்—இவ்வாறு ‘நித்யாக்லின்னா’ என முடியும் இரு பதங்கள் அமைவன.

Verse 90

एषा नवाक्षरी नित्या भेरुण्डा सर्वसिद्धिदा । प्रणवं ठद्वयं त्यक्त्वा मध्यस्थैः षड्भिरक्षरैः ॥ ९० ॥

இது நித்தியமான நவாக்ஷரி மந்திரம்; ‘பேருண்டா’ என அழைக்கப்படுகிறது; எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது. பிரணவம் ‘ஓம்’ மற்றும் ‘ட’ (ṭha) என்ற இரு எழுத்துகளை நீக்கி, நடுவிலுள்ள ஆறு எழுத்துகளால் மந்திரத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 91

षडंगानि प्रकुर्वीत वर्णन्यासं ततः परम् । रंध्राद्यामुखकंठेषु हन्नाभ्यां धारयद्वयम् ॥ ९१ ॥

முதலில் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் வர்ண ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் உடலின் துவாரங்களில், வாயிலும், தொண்டையிலும் ‘ஹ’ ‘ந’ என்ற இரு பீஜ எழுத்துகளைத் தாரணம் (மனத்தில் நிறுவல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 92

न्यसेन्मंत्रार्णनवकं मातृकान्यासपूर्वकम् । अथ ध्यानं प्रवक्ष्यामि देव्याः सर्वार्थसिद्धिदम् ॥ ९२ ॥

முதலில் மாத்ருகா-ந்யாசம் செய்து, பின்னர் ஒன்பது மந்திரஅட்சரங்களை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இப்போது எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் தேவியின் தியானத்தை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 93

तप्तकांचनसंकाशदेहां नेत्रत्रयान्विताम् । चारुस्मितां चितमुखीं दिव्यालंकारभूषिताम् ॥ ९३ ॥

அவளது திருமேனி உருகிய பொன்னென ஒளிர்ந்தது; அவள் மும்முகக் கண்களுடன், இனிய புன்னகையுடன், பிரகாசமான முகத்துடன், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்।

Verse 94

ताटंकहारकेयूररत्नस्तबकमंडिताम् । रसनानूपुरोर्म्यादिभूषणैरतिसुन्दरीम् ॥ ९४ ॥

அவள் காதணிகள், மாலை, தோள்வளைகள், ரத்தினக் குலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; ரத்தினக் கரைப்பட்டை, சிலம்பு, மோதிரம் முதலிய ஆபரணங்களால் மிக அழகியவள்।

Verse 95

पाशांकुशौ चर्मखङ्गौ गदावह्निधनुःशरान् । करैर्दधानामासीना पूजायां मत्पसस्थिताम् ॥ ९५ ॥

அவள் கைகளில் பாசம், அங்குசம், கேடயம், வாள், கதா, அக்னி, வில், அம்புகள் ஆகியவற்றைத் தாங்கி; பூஜைக்காக ஆசனத்தில் அமர்ந்து, என் பரம பதத்தில் நிலைத்திருந்தாள்।

Verse 96

शक्तीश्च तत्समाकारतेजोहेतिभिरन्विताः । पूजयेत्तद्वदभितः स्मितास्या विजयादिकाः ॥ ९६ ॥

அவருக்கு ஒத்த வடிவம், ஒளி, ஆயுதங்களுடன் கூடிய சக்திகளையும் வழிபட வேண்டும். அதுபோலச் சுற்றிலும் விஜயா முதலிய புன்னகைமுகத் தேவதைகளையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 97

पंचमीय समाख्याता भेरुंडाख्या मुनीश्वर । यस्याः स्मरणतो नश्येद्गरलं त्रिविधं क्षणात् ॥ ९७ ॥

முனீஸ்வரரே! ஐந்தாம் வித்யை ‘பேருண்டா’ எனப் போற்றப்படுகிறது; அதை நினைத்த மாத்திரத்தில் மூவகை விஷமும் கணநேரத்தில் அழிகிறது।

Verse 98

या तु षष्ठी द्विजश्रेष्ठ सा नित्या वह्निवासिनी । तद्विधानं श्रृणुष्वाद्य साधकानां सुसिद्धिदम् ॥ ९८ ॥

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! அந்த ஷஷ்டி நித்தியமானது; புனித அக்னியில் வாசம் செய்கிறது. இப்போது அதன் விதியை கேள்; அது சாதகர்களுக்கு உயர்ந்த சித்தியை அளிக்கும்।

Verse 99

भेरुंडाद्यमिहाद्यं स्यान्नित्यक्लिन्नाद्यनंतरम् । ततोंऽबुशून्ये हंसाग्निह्युत्तमंबुमरुद्युतम् ॥ ९९ ॥

இங்கு தொடர் ‘பேருண்ட’ எனத் தொடங்குகிறது; உடனே ‘நித்யக்லின்ன’ என ஆரம்பிப்பது வருகிறது. பின்னர் ‘அம்பு-சூன்ய’ அமைப்பில் ‘ஹம்ஸ’ மற்றும் ‘அக்னி’; அதன் பின் ‘உத்தம அம்பு’ மற்றும் ‘மருத்’ இணைந்த பகுதி கூறப்படுகிறது।

Verse 100

हृदग्निना युतं शून्यं व्याप्तेन शुचिना च युक् । शून्यं नभः शक्तियुतं नवार्णेयमुदाहृता ॥ १०० ॥

இதய அக்னியுடன் இணைந்த ‘சூன்யம்’, மேலும் அனைத்திலும் பரவும் தூயவனுடன் சேர்ந்த ‘சூன்யம்’; சக்தியுடன் கூடிய ‘நபஸ்-சூன்யம்’—இதுவே நவார்ண (ஒன்பதெழுத்து மந்திரம்) என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 101

विद्या द्वितीयबीजेन स्वरान्दीर्घान्नियोजयेत् । मायांतान्षड्भिरेवां गान्याचरेत्सकरांगयोः ॥ १०१ ॥

இந்த வித்யையில் இரண்டாம் பீஜத்தைப் பயன்படுத்தி உயிரெழுத்துகளை நீட்ட வேண்டும்; மேலும் ‘மாயா’ இறுதியாக வரும் எழுத்துகளின் ஜபத்தை ஷடங்கங்களுடன், ‘க’ மற்றும் ‘ர’ அங்கங்களுடனும் விதிப்படி செய்ய வேண்டும்।

Verse 102

नवाक्षराणि विद्याया नवरंध्रेषु विन्यसेत् । व्यापकं च समस्तेन कुर्यादेवात्मसिद्धये ॥ १०२ ॥

வித்தையின் நவஅட்சரங்களை உடலின் நவரந்த்ரங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதை முழுமையாகச் சர்வவ்யாபியாகத் தியானித்து ஆத்மசித்தி பெற வேண்டும்॥

Verse 103

सर्वास्वपि च विद्यासु व्यापकन्यासमाचरेत् । तप्तकांचनसंकाशां नवयौवनसुन्दरीम् ॥ १०३ ॥

எல்லா வித்யைகளிலும் சர்வவ்யாபக ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். காய்ந்த பொன்னென ஒளிரும், நவயௌவனச் சுந்தரியாக அவளைத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 104

चारुस्मेरमुखांभोजां विलसन्नयनत्रयाम् । अष्टाभिर्बाहुभिर्युक्तां माणिक्याभरणोज्ज्वलाम् ॥ १०४ ॥

அவளின் முகத் தாமரை இனிய புன்னகையால் அழகுற்றது; மூன்று கண்கள் ஒளிர்ந்தன. எட்டு கரங்களுடன், மாணிக்க ஆபரணங்களால் பிரகாசித்தாள்॥

Verse 105

पद्मरागकिरीटांशुसंभेदारुणितांबराम् । पीतकौशेयवसनां रत्नमंजीरमेखलाम् ॥ १०५ ॥

பத்மராக மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிரீடத்தின் கதிர்கள் கலந்த ஒளியால் அவளின் ஆடை செம்மையாகத் திகழ்ந்தது. மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்து, ரத்தினச் சிலம்பும் ரத்தின மேகலையும் பூண்டாள்॥

Verse 106

रक्तमौक्तिकसकंभिन्नस्तबकाभरणोज्ज्वलाम् । रत्नाब्जकंबुपुंड्रेक्षुचापपूर्णेन्दुमंडलम् ॥ १०६ ॥

சிவப்பு முத்துகள் பதிக்கப்பட்ட கொத்துக் கொத்தான ஆபரணங்களால் அவள் ஒளிர்ந்தாள். ரத்தினத் தாமரை, சங்கம், வைஷ்ணவ புண்ட்ரம், கரும்பு வில், பூர்ணசந்திர மண்டலம் ஆகிய சின்னங்களைத் தாங்கினாள்॥

Verse 107

दधानां बाहुभिर्वामैः कह्लारं हेमश्रृंगकम् । पुष्पेषुं मातुलिंगं च दधानां दक्षिणैः करैः ॥ १०७ ॥

அவள் இடது கரங்களால் கஹ்லாரத் தாமரையும், பொன்-கொம்புடைய சின்னத்தையும் தாங்குகிறாள்; வலது கரங்களால் மலரம்பையும், மாதுலிங்க (பீஜபூரக) கனியையும் தாங்குகிறாள் ॥१०७॥

Verse 108

स्वस्वनामाभिरभितः शक्तिभिः परिवारिताम् । एवं ध्यात्वार्चयेद्वह्निवासिनीं वह्निविग्रहम् ॥ १०८ ॥

தத்தம் பெயர்களால் விளங்கும் சக்திகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்ட, அக்னிவாசினி—அக்னியே வடிவான தேவியை—இவ்வாறு தியானித்து வழிபட வேண்டும் ॥१०८॥

Verse 109

यस्याः स्मरपतो वश्यं जायते भुवनत्रयम् । अथ या सप्तमी नित्या महावज्रेश्वरी मुने ॥ १०९ ॥

அவளை நினைத்த மாத்திரத்திலே மூவுலகமும் வசப்படும்; முனிவரே, அந்த என்றும் நிலைக்கும் ஏழாம் நித்யை ‘மஹாவஜ்ரேஸ்வரி’ எனப் புகழப்படுகிறது ॥१०९॥

Verse 110

तस्या विद्यां प्रवक्ष्यामि साधकानां सुसिद्धिदाम् । द्वितीयं वह्विवासिन्या नित्यक्लिन्ना चतुर्थकम् ॥ ११० ॥

இப்போது சாதகர்களுக்கு உயர்ந்த சித்தியை அளிக்கும் அவளுடைய வித்யையை நான் உரைக்கிறேன். அதன் இரண்டாம் வடிவு ‘வஹ்னிவாசினி’; நான்காம் வடிவு ‘நித்யக்லின்னா’ எனப்படும் ॥११०॥

Verse 111

पंचमं भगमालाद्यं भेरुंडाया द्वितीयकम् । नित्यक्लिन्नाद्वितीयं च तृतीयं षष्ठसप्तमौ ॥ १११ ॥

ஐந்தாவது ‘பகாமாலா’ எனத் தொடங்கும் வித்யை; இரண்டாம் தொகுதி ‘பேருண்டா’வுக்குரியது. ‘நித்யக்லின்னா’விலிருந்து இரண்டாம், மூன்றாம்; அதே வரிசையில் ஆறாம், ஏழாம் என்பனவும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும் ॥१११॥

Verse 112

अष्टमं नवमं चापि पूर्वं स्यादंतिमं पुनः । द्वयमेकैकमथ च द्वयद्वयमथ द्वयम् ॥ ११२ ॥

எட்டாம், ஒன்பதாம் முதலில் நிறுவப்படுகின்றன; பின்னர் மீண்டும் இறுதியது அதன் பின் வருகிறது. அடுத்து இரண்டை ஒன்றாக, பின்னர் ஒன்றொன்றாக; பின்னர் ஜோடிகளின் ஜோடியாக, இறுதியில் மீண்டும் ஒரு ஜோடியாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 113

मायया पुटितं कृत्वा कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । प्रत्येकं शक्तिपुटुतैर्मंत्रार्णैर्दशभिर्न्यसेत् ॥ ११३ ॥

முதலில் ‘மாயா’யால் புடிதம் (முத்திரித்து/பாதுகாத்து) செய்து, வரிசையாக ஷடங்கச் செயல்களை ஆற்ற வேண்டும். மேலும் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் சக்தி-புடம் பெற்ற பத்து மந்திராக்ஷரங்களை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 114

दृक्छ्रोत्रनासावाग्वक्षोनाभिगुह्येषु च क्रमात् । रक्तां रक्तांबरां रक्तगंघमालाविभूषणाम् ॥ ११४ ॥

பின்பு வரிசையாக கண்கள், காதுகள், மூக்கு, வாக்கு, மார்பு, நாபி, மறைஉறுப்பு ஆகிய இடங்களில்—அவளை செந்நிறமாய், செந்நிற ஆடை அணிந்தவளாய், செந்நிற மணம்-மாலை-அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவியாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 115

चतुर्भुजां त्रिनयनां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् । पाशांकुशामिक्षुचापं दाडिमीशायकं तथा ॥ ११५ ॥

அவளை நான்கு கரங்களும் மூன்று கண்களும் உடையவளாக, மாணிக்கம் பதித்த கிரீடம் ஒளிர்வதாய் தியானிக்க வேண்டும்—பாசமும் அங்குசமும் தாங்கி, கரும்பு வில்லும் மாதுளை அம்பும் ஏந்தியவளாய்.

Verse 116

दधानां बाहुभिर्नेत्रैर्दयासुप्रीतिशीतलैः । पश्यंती साधके अस्त्रषट्कोणाब्जमहीपुरे ॥ ११६ ॥

தெய்வீக கரங்களைத் தாங்கி, கருணையும் ஆழ்ந்த அன்பும் தரும் குளிர்ந்த கண்களுடன் அந்த தேவி—ஷட்கோணம் கொண்ட தாமரை வடிவப் புனித நிலநகரத்தில், அஸ்திர-வின்யாசத்துடன், சாதகனை அருள்நோக்கால் நோக்குகின்றாள்.

Verse 117

चक्रमध्ये सुखासीनां स्मेरवक्त्रसरोरुहाम् । शक्तिभिः स्वस्वरूपाभिरावृतां पीतमध्यगाम् ॥ ११७ ॥

புனிதச் சக்கரத்தின் நடுவில் அவள் இன்பமாக அமர்ந்திருக்கிறாள்; அவளது முகத் தாமரை மென்மையான புன்னகையால் ஒளிர்கிறது. தன் தன் ஸ்வரூப சக்திகளால் சூழப்பட்டு, பொன்னிற இடையுடன் விளங்குகிறாள்.

Verse 118

सिंहासनेऽभितः प्रेंखत्पोतस्थाभिश्च शक्तिभिः । वृतां ताभिर्विनोदानि यातायातादिभिः सदा ॥ ११८ ॥

சிங்காசனத்தைச் சுற்றிலும், ஊசலாடும் படகுபோன்ற ஆசனங்களில் நிலைத்த சக்திகளால் அவள் எப்போதும் சூழப்பட்டிருக்கிறாள். அவை இடையறாது வருகை-போகை, ஊர்வலம் முதலிய பல்வேறு விளையாட்டுகளை நிகழ்த்துகின்றன.

Verse 119

कुर्वाणामरुणांभोधौ चिंतयेन्मन्त्रनायकम् । एषा तु सप्तमीप्रोक्ता दूतिं चाप्यष्टमीं श्रृणु ॥ ११९ ॥

இந்தச் சாதனையைச் செய்யும் போது, செம்மை ஒளி நிறைந்த கடலில் உள்ள மந்திரநாயகனாகிய இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். இது ஏழாம் முறையாக உரைக்கப்பட்டது; இப்போது எட்டாம் ‘தூதி’ முறையையும் கேள்.

Verse 120

वज्रेश्वर्याद्यमाद्यं स्याद्वियदग्नियुतं ततः । अंबु स्यान्मरुता युक्तं गोत्रा क्ष्मासंयुता ततः ॥ १२० ॥

முதலில் ‘வஜ்ரேஸ்வரீ’ எனத் தொடங்கும் பீஜம் அமைய வேண்டும்; பின்னர் அதனை ‘வியத்’ மற்றும் ‘அக்னி’யுடன் இணைக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘அம்பு’வை ‘மருத்’ உடன் சேர்க்க வேண்டும்; பின்னர் கோத்திரத்தை இணைத்து, இறுதியில் ‘க்ஷ்மா’ (பூமி)யுடன் மீண்டும் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 121

रयोव्यासेन शुचिना युतः स्यात्तदनंतरम् । अत्यार्णां वह्निवासिन्या दूती नित्या समीरिताः ॥ १२१ ॥

அதன்பின் தூய ‘ரயோவ்யாச’த்துடன் இணைக்க வேண்டும். அந்த வரிசையில் அக்னியில் வாசம் செய்யும் ‘தூதி’ ‘நித்யா’—என்றும் இருப்பவள்—என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 122

षड्दीर्घस्वरयुक्तेन विद्यायाः स्यात्षडंगकम् । तेनैव पुटितैरर्णैर्न्यसेच्छ्रोत्रादिपञ्चसु ॥ १२२ ॥

ஆறு நீண்ட ஸ்வரங்களுடன் இணைந்தால் இந்த வித்யை ஷடங்கமாகிறது. அதே புடித எழுத்துகளால் செவி முதலான ஐந்து இந்திரிய மையங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 123

षष्ठकं नसि विन्यस्य व्यापकं विद्यया न्यसेत् । निदाघकालमध्याह्नदिवाकरसमप्रभाम् ॥ १२३ ॥

ஆறாம் பகுதியை மூக்கில் நிறுவி, வித்யையால் அனைத்தையும் வியாபிக்கும் தத்துவத்தின் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். கோடை மதிய சூரியன் போன்ற பிரகாசமாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 124

नवरत्नकिरीटां च त्रीक्षणामरुणांबराम् । नानाभरणसंभिन्नदेहकांतिविराजिताम् ॥ १२४ ॥

ஒன்பது ரத்தினங்கள் பதித்த கிரீடம் அணிந்தவள், முக்கண் உடையவள், செம்மை ஆடை தரித்தவள்—பலவகை அணிகலன்கள் நிறைந்த உடல் ஒளியால் பிரகாசித்தாள்.

Verse 125

शुचिस्मितामष्टभुजा स्तूयमानां महर्षिभिः । पाशं खेटं गदां रत्नचषकं वामबाहुभिः ॥ १२५ ॥

தூய புன்னகையுடன், எட்டு கரங்களுடன், மகரிஷிகளால் போற்றப்பட்டவள்—இடக்கரங்களில் பாசம், கேடகம், கதா, ரத்தினம் பதித்த கிண்ணம் ஆகியவற்றைத் தாங்கினாள்.

Verse 126

दक्षिणैरंकुशं खड्गं कट्टारं कमलं तथा । दधानां साधकाभीष्टदानोद्यमसमन्विताम् ॥ १२६ ॥

வலக்கரங்களில் அங்குசம், வாள், கத்தார், தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கி—சாதகனுக்கு வேண்டிய வரங்களை அளிக்கத் தயாரான சக்தியுடன் இருந்தாள்.

Verse 127

ध्यात्वैवं पृनयेद्देवीं दूतीं दुर्न्नीतिनाशिनीम् । इत्येषा कथिता तुभ्यं समस्तापन्निवारिणी ॥ १२७ ॥

இவ்வாறு தியானித்து தீய நெறியும் தவறான வழியும் அழிக்கும் தேவீ-தூதியைப் பிரீதிப்படுத்த வேண்டும். எல்லா ஆபத்துகளையும் நீக்கும் இந்த விதி உனக்குக் கூறப்பட்டது।

Verse 128

श्रीकरी शिवतावासकारिणी सर्वसिद्धिदा । अथ ते नवमीं नित्यां त्वरितां नाम नारद ॥ १२८ ॥

அவள் செல்வத்தை அருள்பவள்; மங்களமான சிவ-பாவம் உள்ளத்தில் வாசம் செய்யச் செய்பவள்; எல்லா சித்திகளையும் தருபவள். இனி, நாரதா, ‘த்வரிதா’ எனப்படும் நித்திய நவமி விரதத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 129

प्रवक्ष्यामि यशोविद्याधनारोग्यसुखप्रदाम् । आद्यं तु वह्निवासिन्या दूत्यादिस्तदनन्तरम् ॥ १२९ ॥

இப்போது புகழ், கல்வி, செல்வம், ஆரோக்கியம், இன்பம் அளிக்கும் வித்யையை நான் விளக்குகிறேன். முதலில் ‘வஹ்னிவாசினீ’; அதன் பின் வரிசையாக ‘தூதீ’ முதலியவை வருகின்றன।

Verse 130

हंसो धरा स्वयं युक्तस्तेजश्चरसमन्वितम् । वायुः प्रभाचरयुता ग्रासशक्तिसमन्वितः ॥ १३० ॥

ஹம்சம் இயல்பாகவே பூமியுடன் இணைந்தது; தேஜஸ் (அக்னி) இயக்கத்துடன் கூடியது; வாயு ஒளியும் இயக்கமும் உடன் கொண்டு விழுங்கி ஆட்கொள்ளும் சக்தியுடன் அமைந்தது।

Verse 131

हृदार येण दाहेन वह्निस्वाष्टमं तथा । हंसः क्ष्माखंयुतो ग्रासश्चरयुक्तो द्वितीयकः ॥ १३१ ॥

‘ஹ்ருதார’ வழி உண்டாகும் தாகத்தால் அக்னி எட்டாவது எனக் கூறப்படுகிறது. அதுபோல ஹம்சம் ‘இரண்டாவது’ என வர்ணிக்கப்படுகிறது—பூமி மற்றும் ஆகாயத்துடன் இணைந்து, விழுங்கலும் அலைதலும் ஆகிய இயக்கங்களுடன் கூடியது।

Verse 132

द्वितिर्नादयुता नित्या त्वरिता द्वादशाक्षरी । विद्या चतुर्थवर्णादिसप्तभिस्त्वक्षरैस्तथा ॥ १३२ ॥

த்விதீ நாதத்துடன் இணைந்த நித்திய சக்தி. த்வரிதா பன்னிரண்டு அక్షர மந்திரம். அதுபோல இவ்வித்யை நான்காம் எழுத்தில் தொடங்கும் ஏழு அక్షரங்களால் அமைந்தது.

Verse 133

कुर्यादंगानि युग्मार्णैः षट्क्रमेण करांगयोः । शिरोललाटकंठेषु हृन्नाभ्याधारके तथा ॥ १३३ ॥

இரட்டையெழுத்துகளால் ஆறுமுறை வரிசையில் முதலில் கைகளின் அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தலை, நெற்றி, கழுத்து; மேலும் இதயம், நாபி, ஆதாரத்திலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 134

ऊरुयुग्मे तथा जानुद्वये जंघाद्वये तथा । पादयुग्मे तथा वर्णान्मंत्रजान्दश विन्यसेत् ॥ १३४ ॥

அதேபோல் தொடைகளின் ஜோடி, இரு முழங்கால்கள், இரு கால் மடல்கள், மற்றும் பாதங்களின் ஜோடியில் மந்திரத்திலிருந்து தோன்றிய பத்து எழுத்துகளை முறையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 135

द्वितीयोपांत्यमध्यस्थैर्मंत्रार्णैरितरैरपि । ताराद्यैः श्रृणु तद्ध्यानं सर्वसिद्धिविधायकम् ॥ १३५ ॥

மந்திரத்தின் இரண்டாம், இறுதிக்குமுன், நடுவிலுள்ள எழுத்துகளாலும், தாரா முதலிய பிற எழுத்துகளாலும் கூடிய அந்தத் தியானத்தை கேள்; அது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது.

Verse 136

श्यामवर्णशुभाकारां नवयौवनशोभिताम् । द्विद्विक्रमादष्टनागैः कल्पिताभरणोज्ज्वलैः ॥ १३६ ॥

அவள் கருநிறத்தாள்; மங்களமான அழகிய வடிவத்தாள்; புதுயௌவனத்தின் ஒளியால் விளங்கினாள்; இரு அடிகள் அளவும் எட்டு நாகங்களும் அமைத்த ஆபரணங்களால் பிரகாசித்தாள்.

Verse 137

ताटंकमंगदं तद्वद्रसना नूपुरं च तैः । विप्रक्षत्रियविट्शूद्रजातिभिर्भीमविग्रहैः ॥ १३७ ॥

அவர்களாலேயே காதணிகள், அங்கதங்கள், அதுபோல இடைக்கச்சை (ரஸனா) மற்றும் நூபுரங்களும் செய்யப்பட்டன—பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் என நான்கு வர்ணத்தாரான பயங்கர உடலுடையோர் செய்தனர்।

Verse 138

पल्लवांशुकसंवीतां शिखिपिच्छकृतैः शुभैः । वलयैर्भूषितभुजां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् ॥ १३८ ॥

அவள் மென்மையான பல்லவ ஆடையால் மூடப்பட்டு, நன்மை தரும் மயில் இறகால் செய்யப்பட்ட ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; வளையல்கள் அவள் கரங்களை அழகுபடுத்தின, மாணிக்கம் பதித்த முடி அவளை ஒளிரச் செய்தது।

Verse 139

बर्हिबर्हिकृतापीडां तच्छत्रां तत्पताकिनीम् । गुंजागुणलसद्वक्षः कुचकुंकुममंडलाम् ॥ १३९ ॥

மயில் இறகால் செய்யப்பட்ட ஆபீடம் அவள் தலையில் இருந்தது; அதற்குரிய குடையும் கொடிகளும் இருந்தன. குஞ்ஜா மணிமாலைகள் அவள் மார்பை ஒளிரச் செய்தன; அவள் மார்பகங்களில் குங்கும வட்டங்கள் பதிந்திருந்தன।

Verse 140

त्रिनेत्रां चारुवदनां मंदस्मितमुखांबुजाम् । पाशांकुशवराभीतिलसद्भुजचतुष्टयाम् ॥ १४० ॥

அவள் மும்முகக் கண்களுடையவள், அழகிய முகத்தாள், மென்மையான புன்னகையால் தாமரைமுகம் ஒளிர்வாள்; பாசம், அங்குசம், வரமுத்திரை, அபயமுத்திரை தாங்கிய நான்கு கரங்களால் பிரகாசிப்பாள்।

Verse 141

ध्यात्वैवं तोतलां देवीं पूजयेच्छक्तिभिर्वृताम् । तदग्रस्था लु फट्कारी शरचापकरोज्ज्वला ॥ १४१ ॥

இவ்வாறு தேவீ தோதலாவை தியானித்து, சக்திகளால் சூழப்பட்ட அவளை வழிபட வேண்டும். அவளின் முன்னிலையில் ‘பட்காரி’ சக்தி நிற்கின்றாள்; கையில் அம்புகளும் வில்லும் தாங்கி ஒளிர்கிறாள்।

Verse 142

प्रसीदेत्फलदाने च साधकानां त्वरान्वितां । एषा तु नवमी नित्या त्वरितोक्ता मुनीश्वर ॥ १४२ ॥

விரைவுடன் சாதனை செய்பவர்களுக்கு பலன் அளிப்பதில் அந்த தேவி மகிழ்கிறாள். முனிவரே, இந்த நவமி திதி நித்தியசித்தி; இது ‘த்வரிதா’ விரதமாக உரைக்கப்பட்டது.

Verse 143

विध्नदुःस्वप्रशमनी सर्वाभीष्टप्रदायिनी । शुचिः स्वेन युतस्त्वाद्यो रसावह्निसमन्वितः ॥ १४३ ॥

அவள் தடைகள் மற்றும் தீய கனவுகளைத் தணித்து, எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவள். அவள் தூயவள்; தன் இயல்புச் சக்தியுடன் கூடிய ஆதிமூல ரூபிணி; ரசம், வாயு, அக்னி ஆகியவற்றுடன் இணைந்தவள்.

Verse 144

प्राणो द्वितीयः स्वयुतो वनदुच्छक्तिभिः परः । इतीरिता त्र्यक्षराख्या नित्येयं कुलसुंदरी ॥ १४४ ॥

‘ப்ராண’ என்பது இரண்டாம் எழுத்து; அது ‘ஸ்வ’ உடன் இணைந்து, ‘வன’ மற்றும் ‘து’ எனக் குறிக்கும் சக்திகளுக்குப் பின் (அதற்கு அப்பால்) வைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு மும்மொழி-மந்திரமாகப் புகழ்பெற்ற நித்திய குலசுந்தரி உரைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 145

यस्याः स्मरण मात्रेण सर्वज्ञत्वं प्रजायते । त्रिभिस्तैरुदितैर्मूलवर्णैः कुर्य्यात्षडंगकम् ॥ १४५ ॥

அவளை நினைத்த मात्रத்திலே சர்வஞ்ஞத்துவம் பிறக்கிறது; அறிவிக்கப்பட்ட அந்த மூன்று மூல எழுத்துகளால் ஷடங்க (ஆறு அங்க) அமைப்பைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 146

आदिमध्यावसानेषु पूजाजपविधिक्रमात् । प्रत्येक तैस्त्रिभिर्बीजैर्दीर्घस्वरसमन्वितैः ॥ १४६ ॥

பூஜை மற்றும் ஜப விதிமுறையின்படி தொடக்கத்தில், நடுவில், முடிவில்—ஒவ்வொரு முறையும் அந்த மூன்று பீஜங்களை நீளச் ச்வரத்துடன் உச்சரித்து செயல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 147

कुर्यात्करांगवक्त्राणां न्यासं प्रोक्तं यथाविधि । ऊर्द्ध्वप्राग्दक्षिणोदक्च पश्चिमाधस्नाग्नभिः ॥ १४७ ॥

கைகள், அங்கங்கள், முகம் ஆகியவற்றில் விதிப்படி உபதேசிக்கப்பட்ட ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். திசைவரிசையாக மேல், கிழக்கு, தெற்கு, வடக்கு; மேலும் மேற்கு, கீழ்—ஸ்நானமும் அக்னியும் சார்ந்த மந்திரங்களுடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 148

सुविनद्यंतरस्थैस्तन्नदात्मसु यथाक्रमम् । आधाररंध्रहृत्स्वेकं द्वितीयं लोचनत्रये ॥ १४८ ॥

பின்னர் நுண்நாடிகளில் நிலையும் அந்தர்நாதத்தை நிதானமாக ஒலிக்கச் செய்து, வரிசையாக அந்த நாதரூபங்களில் செல்க. ஒன்று ஆதாரம், பிரஹ்மரந்த்ரம், ஹ்ருதயம் ஆகியவற்றில் ந்யாசம்; இரண்டாவது கண்-மூன்றிலும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 149

तृतीयं श्रोत्रचिबुके चतुर्थं घ्राणतालुषु । पंचमं चांसनाभीषु ततः पाणिपदद्वये ॥ १४९ ॥

மூன்றாவது ந்யாசம் காதுகள் மற்றும் தாடையில்; நான்காவது மூக்கு மற்றும் அண்ணத்தில். ஐந்தாவது தோள்கள் மற்றும் நாபியில்; பின்னர் இரு கைகளிலும் இரு கால்களிலும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 150

मूलमध्याग्रतो न्यस्येन्नवधा मूलवर्णकैः । लोहितां लोहिताकारशक्तिंबृदनिषेविताम् ॥ १५० ॥

மூலம், நடு, முனை ஆகிய இடங்களில் மூல எழுத்துகளால் ஒன்பது வகையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் சிவந்த நிறமும் சிவந்த வடிவமும் கொண்டு பரிவாரங்கள் சேவிக்கும் அந்த சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 151

लोहितांशुकभूषास्रग्लेपनां षण्मुखांबुजाम् । अनर्घ्यरत्नघटितमाणिक्यमुकुटोज्वलाम् ॥ १५१ ॥

சிவந்த ஆடைகள் அணிந்து, ஆபரணங்கள், மாலைகள், திருநெய்/லேபனங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஆறு-முக தாமரை-அம்சமாக; அரிய ரத்தினங்கள் பதித்த மாணிக்க முக்குடத்தால் ஒளிரும் அவளைக் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 152

रत्नस्तबकसंभिन्नलसद्वक्षःस्थलां शुभाम् । कारुण्यानंदपरमा मरुणांबुजविष्टराम् ॥ १५२ ॥

அவள் மங்களமயமும் ஒளிவீசுபவளும்; அவளின் பிரகாசமான மார்பில் ரத்தினக் குழுக்கள் அலங்கரிக்கின்றன. கருணை-ஆனந்தத்தில் பரமையாக, அவள் தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறாள்.

Verse 153

भुजैर्द्वादशभिर्युक्तां सर्वेषां सर्ववाङ्मयीम् । प्रवालाक्षस्रजं पद्मं कुंडिकां रत्ननिर्मिताम् ॥ १५३ ॥

பன்னிரண்டு கரங்களுடன், எல்லா மரபுகளின் வாக்கு-வித்தையின் உருவாக அவள் விளங்குகிறாள். அவள் தாமரை, பவளம்-ருத்ராட்ச மாலை, மற்றும் ரத்தினத்தால் செய்யப்பட்ட குண்டிகை ஆகியவற்றைத் தாங்குகிறாள்.

Verse 154

रत्नपूर्णं तु चषकं लुंगीं व्याख्यानमुद्रिकाम् । दधानां दक्षिणैर्वामैः पुस्तकं चारुणोत्पलम् ॥ १५४ ॥

வலது கரங்களில் அவள் ரத்தினம் நிறைந்த கிண்ணம், சிறு பை (லுங்கீ), மற்றும் விளக்க உரை அளிக்கும் முத்திரையைத் தாங்குகிறாள்; இடது கரங்களில் நூலும் அழகிய உற்பலத் தாமரையும் தாங்குகிறாள்.

Verse 155

हैमीं च लेखनीं रत्नमालां कंबुवरं भुजैः । अभितः स्तूयमानां च देवगंधर्वकिन्नरैः ॥ १५५ ॥

அவள் கரங்களில் பொன்னாலான எழுத்தாணி, ரத்தின மாலை, மற்றும் சிறந்த சங்கினைத் தாங்குகிறாள்; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் அவளைப் புகழ்கிறார்கள்.

Verse 156

यक्षराक्षसदैत्यर्षिसिद्धविद्याधरादिभिः । ध्यात्वैवमर्चयेन्नित्यां वाग्लक्ष्मीकान्तिसिद्धये ॥ १५६ ॥

யட்சர், ராட்சசர், தைத்யர், ரிஷிகள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள் முதலியோருடன்—இவ்வாறு தியானித்து—நித்தமும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; அதனால் வாக்குச் சித்தி, லக்ஷ்மி, காந்தி ஆகியவற்றின் நிறைவு கிடைக்கும்.

Verse 157

सितां केवलवाक्सिद्ध्यै लक्ष्म्यै हेमप्रभामपि । धूमाभां वैरिविद्विष्ट्यै मृतये निग्रहाय च ॥ १५७ ॥

வெண்மையான ரூபத்தை வாக்கு-சித்திக்காக மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும். பொன்-ஒளி ரூபத்தை லக்ஷ்மீ-செல்வத்திற்காக ஸ்மரிக்க வேண்டும். புகைநிற ரூபத்தை பகைவர் அடக்கம், மரணச் செயல் மற்றும் கட்டுப்பாடு (நிக்ரஹம்) हेतु ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 158

नीलां च मूकीकरणे स्मरेत्तत्तदपेक्षया । इत्येषा दशमी नित्या प्रोक्ता ते कुलसुन्दरी ॥ १५८ ॥

யாரையாவது பேச முடியாதபடி மௌனமாக்கும் பொருட்டு, அந்த நோக்கத்தோடு நீலா ரூபத்தை ஸ்மரிக்க வேண்டும். ஓ குலசுந்தரி, இவ்வாறு நித்தியமான ‘தசமி’ ரூபம் உனக்குக் கூறப்பட்டது.

Verse 159

नित्यानित्यां तु दशमीं त्रिकुटां वच्मि सांप्रतम् । हंसश्च हृत्प्राणरसादाहकर्णैः समन्वितः ॥ १५९ ॥

இப்போது நான் தசமியை விளக்குகிறேன்; அது நித்யமும் அனித்யமும் என இருவகை, மேலும் ‘திரிகுடா’ என்று அறியப்படுகிறது. அது ‘ஹம்ஸ’த்துடன் தொடர்புடையது; இதயம், பிராணன், ரசம், தாகம்/தாபம் (தாஹம்) மற்றும் காதுகள் ஆகியவற்றால் யுக்தம்.

Verse 160

विद्यया कुलसुंदर्या योजितः संप्रदायतः । नित्यानित्यत्रिवर्णेयं ष़ड्भिः कूटाक्षरैर्युता ॥ १६० ॥

இந்த உபதேசம் ‘குலசுந்தரி’ எனப்படும் மங்களமான வித்யையுடன் இணைந்ததும், சம்பிரதாய பரம்பரையால் நிறுவப்பட்டதும் ஆகும். நித்ய-அனித்ய வேறுபாட்டுடன் இதை மும்மடங்கு ரூபமாக அறிய வேண்டும்; இது ஆறு கூடாக்ஷரங்களால் யுக்தம்.

Verse 161

प्रतिलोमादिभी रूपैर्द्विसप्ततिभिदा मता । यस्या भजनतः सिद्धो नरः स्यात्खेचरः सुखी ॥ १६१ ॥

‘பிரதிலோம’ முதலிய ரூபங்களால் இது எழுபத்திரண்டு (த்விஸப்ததி) வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. இதை பக்தியுடன் பஜித்தால் சாதகர் சித்தி பெற்று, மகிழ்வான ‘கேசர’—ஆகாயத்தில் இயங்குபவன்—ஆகிறான்.

Verse 162

निग्रहानुग्रहौ कर्तुं क्षमः स्याद्भुवनत्रये । दीर्घस्वरसमेताभ्यां हंसहृभ्द्यां षडंगकम् ॥ १६२ ॥

அவன் மூவுலகங்களிலும் அடக்கமும் அருளும்—இரண்டையும் செய்ய வல்லவன் ஆகிறான். நீண்ட ஸ்வரங்களுடன் “ஹம்ஸ” “ஹ்ரிப்” எனும் இரு அక్షரங்களின் சேர்க்கையால் ஷடங்கத்தின் குறிப்பு வெளிப்படுகிறது॥

Verse 163

भ्रूमध्ये कण्ठहृन्नाभिगुह्याधारेषु च क्रमात् । विद्याक्षराणि क्रमशो न्यसेद्विंदुयुतानि च ॥ १६३ ॥

புருவமத்தி, தொண்டை, இதயம், நாபி, இரகசிய இடம், ஆதாரம்—இவற்றில் முறையே பிந்து உடன் கூடிய வித்யா அక్షரங்களை ஒழுங்காக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 164

व्यापकं च समस्तेन विधाय विधिना पुनः । ध्यायेत्समस्तसंपत्तिहेतोः सर्वात्मिकां शिवाम् ॥ १६४ ॥

மீண்டும் விதிப்படி முழு சடங்கையும் நிறைவேற்றி—அனைத்து செல்வமும் சித்தியும் தரும் காரணமான, அனைத்திலும் நிறைந்த சர்வாத்மிகை, வியாபகையான சிவையை தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 165

उद्यद्भास्करबिंबाभां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् । पद्मरागकृताकल्पामरुणांशुकधारिणीम् ॥ १६५ ॥

அவள் உதய சூரிய வட்டம் போல ஒளிர்ந்தாள்; மாணிக்கக் கிரீடம் பிரகாசித்தது. பத்மராக ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அருண நிற ஆடைகளை அணிந்திருந்தாள்॥

Verse 166

चारुस्मितलसद्वक्त्रषट्सरोजविराजिताम् । प्रतिवक्त्रं त्रिनयनां भुजैर्द्वादशभिर्युताम् ॥ १६६ ॥

அவளது முகங்கள் இனிய புன்னகையால் ஒளிர்ந்து, ஆறு தாமரை போன்ற முகங்களால் விளங்கினாள். ஒவ்வொரு முகத்திலும் மூன்று கண்கள்; அவள் பன்னிரண்டு கரங்களுடன் கூடியவள்॥

Verse 167

पाशाक्षगुणपुंड्रेक्षुचापखेटत्रिशूलकान् । करैर्वामैर्दधानां च अङ्कुशं पुस्तकं तथा ॥ १६७ ॥

இடக்கைகளில் பாசம், சூதுக்கட்டி, வில்லின் நாண், வைஷ்ணவ புண்ட்ரச் சின்னம், கரும்பு-வில், வாள், திரிசூலம் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, அங்குசமும் நூலும் (புத்தகமும்) ஏந்தும் தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 168

पुष्पेषुमंबुजं चैव नृकपालाभये तथा । दधानां दक्षिणैर्हस्तैर्ध्यायेद्देवीमनन्यधीः ॥ १६८ ॥

அனன்யமான ஒருமுகச் சிந்தையுடன், வலக்கைகளில் மலரம்புகள், தாமரை, மனிதக் கபாலம், அபயமுத்திரை ஆகியவற்றைத் தாங்கும் தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 169

इत्येषैकादशी प्रोक्ता द्वादशीं श्रृणु नारद । त्वरितोयांत्यमाद्यं स्याद्युतिदोहचरस्वयुक् ॥ १६९ ॥

இவ்வாறு ஏகாதசி விரதம் கூறப்பட்டது. இப்போது, நாரதா, துவாதசியின் விதியை கேள்—முடிப்பதில் அவசரம் இருந்தால், விதிப்படி தானம், அர்ப்பணம் முதலிய நிர்ணயிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானங்களுடன் நிறைவு-கிரியையை முதலில் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 170

हृञ्च दाहक्ष्मास्वयुतं वज्रेशीपञ्चमं तथा । मरुत्स्वयुक्तो मध्याढ्यो दशम्याः परतः पुनः ॥ १७० ॥

‘ஹ்ரிஞ்’ என்ற பீஜத்தை ‘தாஹ’ மற்றும் ‘க்ஷ்மா’ என்பவற்றுடன் விதிப்படி இணைக்க வேண்டும்; ஐந்தாவது ‘வஜ்ரேஷீ’. பின்னர் ‘மருத்’ சேர்த்து அதை நடுவில் நிறுவ வேண்டும்; மீண்டும் ‘தசமி’க்கு பின் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 171

भूमी रसाक्ष्मास्वयुता वज्रेशीत्यष्टमः क्रमात् । षडक्षराणि त्वरिता तृतीयं तदनंतरम् ॥ १७१ ॥

வரிசையாக எட்டாவது: ‘பூமீ, ரசா, க்ஷ்மா’ என்பவை ‘ஸ்வ’ உடன் இணைந்து, மேலும் ‘வஜ்ரேஷீ’. அதன் பின் ‘த்வரிதா’ எனப்படும் ஆறெழுத்து மந்திரம் கூறப்படுகிறது; அதற்குப் பின் உடனே மூன்றாவது (வின்யாசம்/மந்திரம்) வருகிறது।

Verse 172

द्युतिर्दाहचरस्वेन अस्या आद्यमनन्तरम् । उक्ता नीलपताकाख्या नित्या सप्तदशाक्षरी ॥ १७२ ॥

இதன் உடனே முதல்பதம் ‘த்யுதி’ என உரைக்கப்படுகிறது; பின்னர் ‘தாஹசரஸ்வேன’ வருகிறது. இது ‘நீலபதாகா’ எனப்படும் நித்திய பதினேழு-அட்சர மந்திரம்.

Verse 173

द्विद्विपक्षाक्षिषड्वर्णैर्मंत्रोत्थैरंगकल्पनम् । श्रोत्रादिनासायुगले वाचि कण्ठे हृदि क्रमात् ॥ १७३ ॥

மந்திரத்தில் பிறந்த எழுத்துகள்—இரண்டு, இரண்டு, சிறகுகள், கண்கள், ஆறு வர்ணங்கள்—இவற்றால் அங்க-கல்பனை (ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும். வரிசையாக: காதுகளில், பின்னர் இரு நாசித் துளைகளில், பின்னர் வாக்கு/வாயில், தொண்டையில், இறுதியில் இதயத்தில்.

Verse 174

नाभावाधारकेऽथापि पादसंधिषु च क्रमात् । मन्त्राक्षराणि क्रमशो न्यसेत्सप्तदशापि च ॥ १७४ ॥

பின்னர் நாபி எனும் ஆதாரத் தளத்திலும், மேலும் வரிசையாக பாதச் சந்திகளிலும் மந்திர எழுத்துகளை ஒழுங்காக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—பதினேழு எழுத்துகளையும் முழுவதுமாக.

Verse 175

व्यापकं च समस्तेन विदध्याञ्च यथाविधि । इन्द्रनीलनिभां भास्वन्मणिमौलिविराजिताम् ॥ १७५ ॥

மேலும் விதிப்படி முழுமையாக அந்த அனைத்தையும் வியாபிக்கும் ரூபத்தை அமைத்து/தியானிக்க வேண்டும்—இந்திரநீலம் போன்ற கருநீலம், ஒளிவீசும், பிரகாசமான மணிமுடியால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 176

पञ्चवक्त्रां त्रिनयनामरुणांशुकधारिणीम् । दशहस्तां लसन्मुक्तामण्याभरणमंडिताम् ॥ १७६ ॥

அந்த தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்—ஐந்து முகங்களும் மூன்று கண்களும் உடையவள், அருண ஆடைகள் தரித்தவள்; பத்து கரங்களுடன், ஒளிவீசும் முத்து-மணி ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 177

रत्नस्तबकसंपन्नदेहां चारुस्मिताननाम् । पाशं पताकां चर्मापि शार्ङ्गचापं वरं करैः ॥ १७७ ॥

ரத்தினக் கொத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமேனியும், இனிய புன்னகையுடன் விளங்கும் முகமும் உடைய தேவி—கைகளில் பாசம், கொடி, சர்மக் கேடயம் மற்றும் சிறந்த சார்ங்க வில்லையும் தாங்குகின்றாள்।

Verse 178

दधानां वामपार्श्वस्थैः सर्वाभरणभूषितैः । अंकुशे च तथा शर्क्ति खङ्गं बाणं तथाभयम् ॥ १७८ ॥

எல்லா ஆபரணங்களாலும் பூஷிக்கப்பட்டு, இடப்புறத்தில் உள்ள துணைத் தெய்வீக சக்திகளுடன் கூடிய தேவி—அங்குசம், சக்தி (வேல்), வாள், அம்பு மற்றும் அபயமுத்திரையையும் தாங்குகின்றாள்।

Verse 179

दधानां दक्षिणैर्हस्तैरासीनां पद्मविष्टरे । स्वाकारवर्णवेषास्यपाण्यायुधविभूषणैः ॥ १७९ ॥

தாமரைச் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்த தேவி, வலக்கைகளால் மங்களத்தை அருளுகின்றாள்; தன் தனித்துவமான வடிவம்—நிறம், ஆடை, முகம், கைகள், ஆயுதங்கள், ஆபரணங்கள்—எல்லாம் ஒழுங்காக ஒளிவிடுகின்றன।

Verse 180

शक्तिवृन्दैर्वृतां ध्यायेद्देवीं नित्यार्चनक्रमे । त्रिषट्कोणयुतं पद्ममष्टपत्रं ततो बहिः ॥ १८० ॥

நித்திய ஆராதனைக் கிரமத்தில், சக்திக் குழுக்களால் சூழப்பட்ட தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்; மேலும் (யந்திரத்தில்) இரு முக்கோணங்கள் ஒன்றிணைந்து உருவாகும் ஷட்கோணத்துடன் கூடிய தாமரையையும், அதன் வெளியே எட்டுத் தளிர் தாமரையையும் கற்பிக்க வேண்டும்।

Verse 181

अष्टास्रं भूपुरद्वन्द्वावृतं तत्पुरयुग्मकम् । चतुर्द्वारयुतं दिक्षु शाखाभिश्च समन्वितम् ॥ १८१ ॥

அது எட்டுக் கோணமாக இருந்து, இரட்டை பூபுரங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது; அதன் உள்ளே இரு புரங்கள் உள்ளன; திசைகளில் நான்கு வாசல்களுடன், கிளைபோன்ற விரிவுகளாலும் இணைந்துள்ளது।

Verse 182

कृत्वा नामावृतां शक्तिं गणैस्तत्रार्चयेच्छिवाम् । एषा ते द्वादशी नित्या प्रोक्ता नीलपताकिनी ॥ १८२ ॥

திருநாமங்களால் சூழப்பட்ட சக்தி-வரைபடத்தை அமைத்து, அங்கே கணங்களுடன் சிவாதேவியை வழிபட வேண்டும். இதுவே உனக்கான நித்திய த்வாதசி விரதம்—‘நீலபதாகினி’ என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 183

समरे विजयं खङ्गपादुकांजनसिद्धिदा । वेतालयक्षिणीचेटपिशाचादिप्रसाधिनी ॥ १८३ ॥

அவள் போரில் வெற்றியை அருள்கிறாள்; வாள், பாதுகை, அஞ்சனம் போன்ற சித்திகளை வழங்குகிறாள்; மேலும் வேதாளம், யக்ஷிணி, சேடக-சேவகர், பிசாசு முதலியவற்றை அடக்கி ஆள்கிறாள்.

Verse 184

निधानबिलसिद्धान्नसाधिनी कामचोदिता । अथ त्रयोदेशीं नित्यां वक्ष्यामि श्रृणु नारद ॥ १८४ ॥

ஆசையால் தூண்டப்பட்டு, அவள் நிதி-குகையிலிருந்து கிடைக்கும் சித்த அன்னத்தை நிறைவேற்றுபவளானாள். இப்போது நித்திய த்ரயோதசி விரதத்தைச் சொல்கிறேன்; கேள், நாரதா.

Verse 185

रसो नभस्तथा दाहो व्याप्तक्ष्मावनपूर्विका । खेन युक्ता भवेन्नित्या विजयैकाक्षरा मुने ॥ १८५ ॥

‘ரஸ’, ‘நபஸ்’, ‘தாஹ’, மேலும் ‘வ்யாப்த’, ‘க்ஷ்மா’, ‘வன’ எனத் தொடங்கும் வரிசை—இவை ‘க’ (க்ஹ) உடன் சேர்க்கப்பட்டால், முனிவரே, நித்திய ஒரெழுத்து ‘விஜயா’ ஆகும்.

Verse 186

विद्याया व्यंजनैर्दीर्घस्वरयुक्तैश्चतुष्टयम् । शेषाभ्यां च द्वयं कुर्यात्षडंगानि करांगयोः ॥ १८६ ॥

இந்த வித்யைக்காக நீண்ட உயிரெழுத்துகளுடன் கூடிய மெய்யெழுத்துகளால் நான்கு தொகுதியை அமைக்க வேண்டும்; மீதமுள்ள இரண்டால் ஒரு ஜோடியை அமைத்து—கையங்கங்களில் ஷடங்க ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 187

ज्ञानेंद्रियेषु श्रोत्रादिष्वथ चित्ते च विन्यसेत् । अक्षराणि क्रमाद्बिन्दुयुतान्यन्यत्तु पूर्ववत् ॥ १८७ ॥

செவி முதலான ஞானேந்திரியங்களிலும் சித்தத்திலும் முறையே எழுத்து-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பிந்து உடன் கூடிய வர்ணங்களை வரிசையாக நிறுவி, மீதியை முன் கூறியபடி செய்ய வேண்டும்.

Verse 188

पञ्च वक्त्रां दशभुजां प्रतिवक्त्रं त्रिलोचनाम् । भास्वन्मुकुटविन्यासचन्द्रलेखाविराजिताम् ॥ १८८ ॥

அவள் பஞ்சமுகி, தசபுஜை; ஒவ்வொரு முகத்திலும் மும்மண்கண். ஒளிரும் மகுடங்களின் அமைப்பாலும் சந்திரலேகை அலங்காரத்தாலும் பிரகாசிக்கிறாள்.

Verse 189

सर्वाभरणसंयुक्तां पीतांबरसमुज्ज्वलाम् । उद्यद्भास्वद्बिंबतुल्यदेहकांतिं शुचिस्मिताम् ॥ १८९ ॥

அவள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பீதாம்பரத்தால் ஒளிர்கிறாள். உதயமாகும் பிரகாசமான வட்டம்போல் உடற்காந்தி உடையவள்; தூய அமைதியான புன்னகையுடன் திகழ்கிறாள்.

Verse 190

शंखं पाशं खेटचापौ कह्लारं वामबाहुभिः । चक्रं तथांकुशं खङ्गं सायकं मातुलुं गकम् ॥ १९० ॥

இடது கைகளில் சங்கம், பாசம், கேடம் (கவசம்/கேடயம்) மற்றும் சாபம் (வில்), மேலும் கஹ்லாரம் (தாமரை) தாங்குகிறாள். அதுபோல சக்கரம், அங்குசம், வாள், அம்பு, மற்றும் மாதுளுங்கம் (சிட்ரன்) ஆகியவற்றையும் தாங்குகிறாள்.

Verse 191

दधानां दक्षिणैर्हस्तैः प्रयोगे भीमदर्शनाम् । उपासनेति सौम्यां च सिंहोपरि कृतासनाम् ॥ १९१ ॥

வலது கைகளில் தாங்கியவளாக, பிரயோகத்தில் அவளை பயமூட்டும் தோற்றமுடையவளாக பாவிக்க வேண்டும். ஆனால் உபாசனையில் அவளை சௌம்யமாக, சிங்கத்தின் மீது ஆசனமிட்டவளாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 192

व्याघ्रारूढाभिरभितः शक्तिभिः परिवारिताम् । समरे पूजनेऽन्येषु प्रयोगेषु सुखासनाम् ॥ १९२ ॥

அவள் தேவி எல்லாத் திசைகளிலும் புலி ஏறிய சக்திகளால் சூழப்பட்டவள்; போர், பூஜை மற்றும் பிற சடங்கு-பயோகங்களில் அவளை சுகாசனத்தில் அமர்ந்தவளாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 193

शक्तयश्चापि पूजायां सुखासनसमन्विताः । सर्वा देव्याः समाकारमुखपाण्यायुधा अपि ॥ १९३ ॥

பூஜை முறையில் சக்திகளும் சுகாசனத்துடன் இருப்பவர்களாகக் கருதப்பட வேண்டும்; அந்த எல்லா தேவியரும் ஒரே வடிவம்—ஒத்த முகம், ஒத்த கைகள், ஒத்த ஆயுதங்களுடன்—தியானிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 194

चतुरस्रद्वयं कृत्वा चतुर्द्वारोपशोभितम् । शाखष्टकसमोपेतं तत्र प्राग्वत्समर्चयेत् ॥ १९४ ॥

இரண்டு சதுர மண்டலங்களை அமைத்து, நான்கு வாயில்களால் அலங்கரித்து, எட்டு கிளைகளுடன் கூடியதாகச் செய்து; அங்கே கிழக்குநோக்கிய கன்றை விதிப்படி முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 195

तदंतर्वृतयुग्मांतरष्टकोणं विधाय तु । तदंतश्च तथा पद्मं षोडशच्छदसंयुतम् ॥ १९५ ॥

பின்னர் அந்த இரு வட்டங்களுக்கிடையிலான இடத்தில் அஷ்டகோணத்தை வரைய வேண்டும்; அதன் உள்ளே பதினாறு இதழ்கள் கொண்ட தாமரையையும் அதேபோல் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 196

तथैवाष्टच्छद पद्मं विधायावाह्य तत्र ताम् । तत्तच्छक्त्या वृतां सम्यगुपचारैस्तथार्चयेत् ॥ १९६ ॥

அதேபோல் எட்டு இதழ்கள் கொண்ட தாமரையை அமைத்து அங்கே அவளை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அந்தந்த சக்திகளால் சூழப்பட்ட தேவியை உரிய உபசாரங்களால் முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 197

एषा त्रiयोदशी प्रोक्ता वादेयुद्धे जयप्रदा । चतुर्दशीं प्रवक्ष्येऽथ नित्यां वै सर्वमंगलाम् ॥ १९७ ॥

இந்தத் திரயோதசி வாத–விவாதப் போரில் வெற்றியை அளிப்பதாக கூறப்பட்டது. இனி எப்போதும் அனுஷ்டிக்க வேண்டிய, முழுமையாக மங்களமயமான சதுர்தசியை நான் விளக்குகிறேன்।

Verse 198

हृदंबुवनयुक्तं खं नित्या स्यात्सर्वमंगला ॥ १९८ ॥

‘ஹ்ருத்’ (இதயம்), ‘அம்பு’ (நீர்), ‘வன’ (காடு) ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ‘க’ (kha) எழுத்து எப்போதும் எல்லா மங்களங்களுக்கும் காரணமாகட்டும்।

Verse 199

एकाक्षर्यनया सिद्धो जायते खेचरः क्षणात् । षड्दीर्घाढ्यां मूलविद्यां षडंगेषु प्रविन्यसेत् ॥ १९९ ॥

இந்த ஒரெழுத்து முறையால் சாதகர் கணநேரத்தில் सिद्धி பெற்று ‘கேசரன்’ (வானில் இயல்வோர்) ஆகிறார். பின்னர் ஆறு நீண்ட உயிர்களால் நிறைந்த மூலவித்யையை ஆறு அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 200

तां नित्यां जातरूपाभां मुक्तामाणिक्यभूषणाम् । माणिक्यमुकुटां नेत्रद्वयप्रेंखद्दयापराम् ॥ २०० ॥

நான் அந்த நித்யாதேவியை கண்டேன்—சுத்தத் தங்கம்போல் ஒளிர்வாள், முத்தும் மாணிக்கமும் அணிந்தவள், மாணிக்கக் கிரீடம் தரித்தவள், பரம கருணைமிகுந்தவள்; அவளது இரு கண்களும் அன்பின் அலைபோல் மெதுவாக அசைந்தன।