The Classification and Explanation of Yakṣiṇī Mantras (Kālī and Tārā Vidyās)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । वाग्देवता वतारोऽन्यः कालिकेति प्रकीर्तिता । तस्या मन्त्रं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—வாக்தேவியின் மற்றொரு அவதாரம் ‘காலிகா’ என்று புகழப்படுகிறது. இப்போது அவளுடைய மந்திரத்தைச் சொல்கிறேன்; அது மனிதர்க்கு போகமும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் அளிக்கும்।

Verse 2

सृष्टिक्रियान्विता शांतिर्बिद्वाढ्या च त्रिधा पुनः । अरुणाक्ष्यादीपिका च बिंदुयुक्ता द्विधा ततः ॥ २ ॥

‘ஸ்ருஷ்டிக்ரியையுடன் கூடிய’ சாந்தி வகை கூறப்படுகிறது; ‘பித்வாட்யா’ எனும் ரூபம் மீண்டும் மூன்று வகை. அதுபோல ‘அருணாக்ஷி’ மற்றும் ‘தீபிகா’ ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன; இறுதியில் ‘பிந்துயுக்தா’ வகை இரண்டு பிரிவாகும்।

Verse 3

मायाद्वयं ततः पश्चाद्दक्षिणे कालिके पदम् । पुनश्च सप्तबीजानि स्वाहांतोऽयं मनूत्तमः ॥ ३ ॥

அதன்பின் ‘மாயா’ எனும் இரு எழுத்துகளை நிறுவி, பின்னர் வலப்புறம் ‘காலிகா’ பதத்தை அமைக்கவும். மீண்டும் ஏழு பீஜ எழுத்துகளைச் சேர்க்கவும்—இந்த உத்தம மந்திரம் ‘ஸ்வாஹா’ என முடிகிறது।

Verse 4

भैरवोऽस्य ऋषिश्छन्द उष्णिक्काली तु देवता । बीजं मायादीर्घवर्त्म शक्तिरुक्ता मुनीश्वर ॥ ४ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி பைரவனாகவும், சந்தஸ் உஷ்ணிக்காகவும், தேவதை காளியாகவும் கூறப்படுகிறது. பீஜம் ‘மாயா’; சக்தி ‘தீர்கவர்த்மா’ என உரைக்கப்படுகிறது, முனிவரே।

Verse 5

षड्दीर्धाढ्ये बीजेन विद्याया अंगमीरितम् । मातृकार्णान्दश दश हृदये भुजयोः पदोः ॥ ५ ॥

ஆறு நீள உயிரெழுத்துகள் நிறைந்த பீஜத்தால் வித்யையின் அங்கந்யாசம் விதிக்கப்படுகிறது. மாத்ருகா எழுத்துகளைப் பத்து பத்தாக இதயம், புஜங்கள், பாதங்கள் ஆகியவற்றில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 6

विन्यस्य व्यापकं कुर्यान्मूलमंत्रेण साधकः । शिरः कृपाणमभयं वरं हस्तैश्च बिभ्रतीम् ॥ ६ ॥

இவ்வாறு ந்யாசம் செய்து சாதகர் மூலமந்திரத்தால் அனைத்தையும் வியாபிக்கும் ரட்சைச் செயலை மேற்கொண்டு, துண்டிக்கப்பட்ட தலை, வாள், அபயமுத்திரை, வரமுத்திரை தாங்கிய தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 7

मुंडस्रङ्मस्तकां मुक्तकेशां पितृवनस्तिताम् । सर्वालंकृतवर्णां च श्यामांगीं कालिकां स्मरेत् ॥ ७ ॥

காலிகையைத் தியானிக்கவும்—தலையில் மண்டைமாலை அணிந்தவள், முடி அவிழ்ந்தவள், பித்ருவனத்தில் தங்கியவள், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள், கருமை அங்கங்களையுடையவள்।

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं जुहुयादयुतं ततः । प्रसूनैः करवीरोत्थैः पूजायंत्रमथोच्यते ॥ ८ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அக்கினியில் பத்தாயிரம் ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் கரவீர (அரளி) மலர்களால் யந்திரப் பூஜை முறையைக் கூறுகின்றார்।

Verse 9

विलिख्य पूर्वं षट्कोणं त्रिकोणत्रितयं ततः । पद्ममष्टदलं बाह्ये भूपुरं तत्र पूजयेत् ॥ ९ ॥

முதலில் ஷட்கோணத்தை வரைய வேண்டும்; பின்னர் மூன்று முக்கோணங்களின் தொகுதியை வரைய வேண்டும். அதன் வெளியே எட்டுத் தளிர் தாமரை, அதன் பின் பூபுரம் (சதுரச் சுற்று) அமைத்து அதிலே பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

जया च विजया चापि अजिता चापराजिता । नित्या विलासिनी वापि दोग्ध्यघोरा च मंगला ॥ १० ॥

ஜயா, விஜயா; அஜிதா, அபராஜிதா; நித்யா, விலாசினீ; தோக்த்ரீ, அகோரா, மங்களா—இவை தேவியின் தெய்வீக நாமரூபங்கள்।

Verse 11

पीठस्य शक्तयो मायात्मने हृत्पीठमंत्रकः । शिवरूपशवश्थां च शिवाभिर्दिक्षु वेष्टिताम् ॥ ११ ॥

பீடத்தின் சக்திகள் மாயாத்மனுக்குரியவை; ஹ்ருத்-பீடத்திற்கு தனி மந்திரம் உண்டு. திசைகளில் உள்ள சிவைகளால் சூழப்பட்ட, சிவரூபமான சவநிலையை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 12

महाकालरतासक्तां ध्यात्वांगान्यर्चयेत्पुरा । कालीं कपालिनीं कुल्लां कुरुकुल्लां विरोधिनीम् ॥ १२ ॥

முதலில் மகாகாலனில் பேரன்புடன் ஈடுபட்ட தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர் அவளுடைய அங்கங்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும். காளி, கபாலினி, குல்லா, குருகுல்லா, விரோதினி—இவ்வுருவங்களில் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 13

विप्रचित्तां च षट्कोणे नवकोणे ततोऽर्चयेत् । उग्रामुष्णप्रभां दीप्तां नीलाधानां बलाकिकाम् ॥ १३ ॥

ஷட்கோணத்தில் விப்ரசித்தாவை வழிபடுக; பின்னர் நவகோணத்தில் பலாகிகாவை ஆராதிக்குக—அவள் உக்ரமானவள், உஷ்ண ஒளியால் ஜ்வலிக்கும், பிரகாசமிக்க, நீல நிறம் தாங்கியவள்.

Verse 14

मात्रां मुद्रां तथा मित्रां पूज्याः पत्रेषु मातरः । पद्मस्यास्य सुयत्नेन ब्राह्मी नारायणीत्यपि ॥ १४ ॥

இந்தத் தாமரையின் இதழ்களில் மாத்ரா, முத்ரா, மித்ரா எனும் மாத்ருக்களை வழிபடுக; மேலும் மிகுந்த முயற்சியுடன் இத்தாமரையில் பிராஹ்மீ மற்றும் நாராயணீயையும் பூஜிக்குக.

Verse 15

माहेश्वरी च चामुंडा कौमारी चापराजिता । वाराही नारसिंहा च पुनरेतास्तु भूपुरे ॥ १५ ॥

மாஹேஸ்வரி, சாமுண்டா, கௌமாரி, அபராஜிதா, வாராஹி, நாரசிம்ஹி—இவர்களை மீண்டும் பூபுரத்தில், அதாவது வெளிப்புற பூமியாவரணத்தில் நிறுவி வழிபடுக.

Verse 16

भैरवीं महदाद्यां तां सिंहाद्यां धूम्रपूर्विकाम् । भीमोन्मत्तादिकां चापि वशीकरणभैरवीम् ॥ १६ ॥

பைரவியின் பல வடிவங்கள் கூறப்பட்டன—மஹதாத்யா, சிம்ஹாத்யா, தூம்ரபூர்விகா; மேலும் பீமா, உன்மத்தா முதலியன; அதோடு வசீகரணச் சடங்குகளுடன் தொடர்புடைய வசீகரண-பைரவியும்.

Verse 17

मोहनाद्यां समाराध्य शक्रादीन्यायुधान्यपि । एवमाराधिता काली सिद्धा भवति मंत्रिणाम् ॥ १७ ॥

மோஹனாத்யா சக்தியையும், சக்கிரன் (இந்திரன்) முதலியோரின் ஆயுதங்களையும் முறையாக ஆராதித்தால்—இவ்வாறு ஆராதிக்கப்பட்ட காளி மந்திர சாதகர்களுக்கு சித்தியாகிறாள்.

Verse 18

ततः प्रयोगान्कुर्वीत महाभैरवभाषितान् । आत्मनो वा परस्यार्थं क्षिप्रसिद्धिप्रदायकान् ॥ १८ ॥

அதன்பின் மகாபைரவனால் உரைக்கப்பட்ட, விரைவில் சித்தி அளிக்கும் பிரயோகங்களை—தனக்காகவோ பிறருக்காகவோ—செய்ய வேண்டும்।

Verse 19

स्त्रीणां प्रहारं निंदां च कौटिल्यं वाप्रियं वचः । आत्मनो हितमन्विच्छन् कालीभक्तो विवर्जयेत् ॥ १९ ॥

தன் உண்மையான நலனை நாடும் கலியுக பக்தன் பெண்களை அடித்தல், பழித்தல், வஞ்சகம், கடுமையான/அருவருப்பான சொற்கள்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 20

सुदृशो मदनावासं पश्यन्यः प्रजपेन्मनुम् । अयुतं सोऽचिरादेव वाक्पपतेः समतामियात् ॥ २० ॥

அழகிய பெண்ணை—மதனன் உறையும் இடம் என—நோக்கி மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; பத்தாயிரம் ஜபத்தால் விரைவில் வாக்பதிக்கு ஒப்பாகிறான்।

Verse 21

दिगम्बरो मुक्तकेशः श्मशानस्थोऽधियामिनि । जपेद्योऽयुतमेतस्य भवेयुः सर्वसिद्धयः ॥ २१ ॥

திகம்பரனாய், அவிழ்ந்த கூந்தலுடன், இரவில் சுடுகாட்டில் நின்று இதை பத்தாயிரம் முறை ஜபிப்பவன் எல்லாச் சித்திகளையும் பெறுவான்।

Verse 22

शवस्य हृदये स्थित्वा निर्वासाः प्रेतभूमिगः । अर्कपुष्पसहस्रेणाभ्यक्तेन स्वीयरेतसा ॥ २२ ॥

சவத்தின் இதயத்தின் மீது இருந்து, நிர்வஸ்திரனாய், சுடுகாட்டு நிலத்தில், தன் விந்துவால் பூசப்பட்ட ஆயிரம் அர்க்க மலர்களால் (அதை) அப்யங்கம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 23

देवीं यः पूजयेद्भक्त्या जपन्नेकैकशो मनुम् । सोऽचरेणैव कालेन धरणीप्रभुतां व्रजेत् ॥ २३ ॥

பக்தியுடன் தேவியைப் பூஜித்து, மந்திரத்தை ஒவ்வொரு எழுத்தாக ஜபிப்பவன், மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே பூமியின் ஆட்சியுரிமையை அடைவான்.

Verse 24

रजः कीर्णं भगं नार्या ध्यायन्यो ह्ययुतं जपेत् । सकवित्वेन रम्येण जनान्मोहयति ध्रुवम् ॥ २४ ॥

மாதவிடாய் இரத்தம் பூசப்பட்ட பெண்ணின் யோனியைத் தியானித்து (மந்திரத்தை) பத்தாயிரம் முறை ஜபிப்பவன், இனிய கவிதைமிகு வாக்கால் மக்களை நிச்சயமாக மயக்குவான்.

Verse 25

त्रिपञ्चारे महापीठे शिवस्य हृदि संस्थिताम् । महाकालेन देवेन मारयुद्धं प्रकुर्वतीम् ॥ २५ ॥

திரிபஞ்சார எனும் மகாபீடத்தில் அவள் சிவனின் இதயத்தில் நிறுவப்பட்டிருந்தாள்; தேவன் மகாகாலனுடன் உயிர்கொல்லும் போரில் ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 26

तां ध्यायन्स्मेरवदनां विदधत्सुरतं स्वयम् । जपेत्सहस्रमपि यः स शंकरसमो भवेत् ॥ २६ ॥

மெல்லப் புன்னகை முகமுடைய தேவியைத் தியானித்து, தானே சுரதச் செயலை நிகழ்த்துவதாகக் கருதி (மந்திரத்தை) ஆயிரம் முறை ஜபிப்பவன், சங்கரனுக்கு இணையானவன் ஆகிறான்.

Verse 27

अस्थिलोमत्वचायुक्तं मांसं मार्जारमेषयोः । उष्ट्रस्य महिषस्यापि बलिं यस्तु समर्पयेत् ॥ २७ ॥

எலும்பு, முடி, தோல் உடன் கூடிய பூனை அல்லது செம்மறி ஆட்டின் இறைச்சியையும், அதுபோல ஒட்டகமும் எருமையும் ஆகியவற்றின் இறைச்சியையும் பலியாக அர்ப்பணிப்பவன், சாஸ்திர விதிக்கு மாறாக நடக்கிறான்.

Verse 28

भूताष्टम्योर्मध्यरात्रे वश्याः स्युस्तस्य जन्तवः । विद्यालक्ष्मीयशःपुत्रैः स चिरं सुखमेधते ॥ २८ ॥

பூதாஷ்டமியின் நடுநிசியில் அவனுக்குக் கீழ் எல்லா உயிர்களும் வசப்படுகின்றன. கல்வி, செல்வம், புகழ், புதல்வர்கள் ஆகியவற்றுடன் அவன் நீண்ட காலம் இன்பமாக வளமுறுகின்றான்॥

Verse 29

यो हविष्याशनरतो दिवा देवीं स्मरन् जपेत् । नक्तं निधुवनासक्तो लक्षं स स्याद्धरापतिः ॥ २९ ॥

ஹவிஷ்ய உணவில் நிலைத்து, பகலில் தேவியை நினைந்து ஜபம் செய்து, இரவில் காதல்-விளையாட்டில் ஈடுபடுவான்—அவன் லட்சம் அளவான செல்வத்துடன் பூமியின் ஆண்டவனாகிறான்॥

Verse 30

रक्तांभोजैर्हुनेन्मंत्री धनैर्जयति वित्तपम् । बिल्वपत्रैर्भवेद्राज्यं रक्तपुष्पैर्वशीकृतिः ॥ ३० ॥

மந்திரம் அறிந்த சாதகர் சிவந்த தாமரைகளால் ஹோமம் செய்யட்டும்; செல்வத்தை ஆஹுதியாக அளித்தால் செல்வாதிபதியை வெல்லலாம். பில்வ இலைகளால் அரசாட்சி கிடைக்கும்; சிவந்த மலர்களால் வசீகரணம் நிறைவேறும்॥

Verse 31

असृजी महिषादीनां कालिकां यस्तु तर्पयेत् । तस्य स्युरचिरादेव करस्थाः सर्वसिद्धयः ॥ ३१ ॥

எருமை முதலியவற்றின் இரத்தத்தால் காலிகைக்கு தர்ப்பணம் செய்பவனுக்கு, எல்லா சித்திகளும் விரைவில் கையிலே தங்கும் போல ஆகின்றன॥

Verse 32

यो लक्षं प्रजपेन्मन्त्रं शवमारुह्य मन्त्रवित् । तस्य सिद्धो मनुः सद्यः सर्वेप्सितफलप्रदः ॥ ३२ ॥

மந்திரம் அறிந்தவன் சவத்தின் மேல் அமர்ந்து மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபித்தால், அவன் மந்திரம் உடனே சித்தியாகி எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிக்கும்॥

Verse 33

तेनाश्वमेधप्रमुखैर्यागौरिष्टं सुजन्मना । दत्तं दानं तपस्तप्तं उपास्ते यस्तु कालिकाम् ॥ ३३ ॥

அந்த நற்குலத்தில் பிறந்தவர் அச்வமேத முதலிய யாகங்களை முறையாகச் செய்து, தானம் அளித்து, தவம் செய்தார்; ஆனால் பக்தியுடன் காலிகையை வழிபடுவோர் இவையனைத்தின் பலனையும் அடைவார்।

Verse 34

ब्रह्मा विष्णुः शिवो गौरी लक्ष्मीर्गणपती रविः । पूजिताः सकला देवा यः कालीं पूजयेत्सदा ॥ ३४ ॥

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், கௌரி, லக்ஷ்மி, கணபதி, சூரியன்—அதாவது எல்லாத் தேவர்களும்—எவர் எப்போதும் காளியைப் பூஜிக்கிறாரோ, அவரால் பூஜிக்கப்பட்டவர்களாகக் கருதப்படுவர்।

Verse 35

अथापरः सरस्वत्या ह्यवतारो निगद्यते । यां निषेव्य नरा लोके कृतार्थाः स्युर्न संशयः ॥ ३५ ॥

இப்போது சரஸ்வதியின் இன்னொரு அவதாரம் கூறப்படுகிறது; அவளைச் சார்ந்து சேவித்தால் இவ்வுலகில் மனிதர் நிறைவு பெறுவர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 36

आप्यायिनी चन्द्रयुक्ता माया च वदनांतरे । सकामिका क्रुधा शांतिश्चन्द्रालंकृतमस्तका ॥ ३६ ॥

ஆப்யாயினி சந்திரனுடன் இணைந்தவள்; மாயை வாயின் உள்ளே இருப்பவள்; மேலும் சகாமிகா, க்ருதா, சாந்தி—இவர்களின் தலை சந்திர அலங்காரத்தால் விளங்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 37

दीपिका सासना चन्द्रयुगस्त्रं मनुरीरितः । मुनिरक्षोभ्य उद्दिष्टश्छन्दस्तु बृहती मतम् ॥ ३७ ॥

தீபிகா (வித்யா/மந்திரம்) என்பதற்கான விதி ‘சந்திரயுகாஸ்திரம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; ரிஷி மனு, குறிப்பிட்ட முனி அக்ஷோப்யர்; சந்தஸ் ப்ருஹதி என அறியப்படுகிறது।

Verse 38

ताराख्या देवता बीजं द्वितीयञ्च चतुर्थकम् । शक्तिः षड्दीर्घयुक्तेन द्वितीयेनांगकल्पनम् ॥ ३८ ॥

அதிஷ்டாத்ரீ தேவதை ‘தாரா’ எனக் கூறப்படுகிறது. பீஜம் இரண்டாம் ஸ்வரம் மற்றும் நான்காம் மெய்யெழுத்துப் பகுதி இணைப்பால் உருவாகும். சக்தி இரண்டாமதை ஆறாம் நீண்ட ஸ்வரத்துடன் சேர்த்துப் பெறப்படும்; அங்கந்யாசமும் இரண்டாமதையே ஆதாரமாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 39

षोढा न्यासं ततः कुर्यात्तारायाः सर्वसिद्धिम् । श्रीकण्ठादीन्न्यसेद्रुद्रान्मातृकावर्णपूर्वकान् ॥ ३९ ॥

பின்பு தாரா தேவிக்கான பதினாறு வகை ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அது முழு சித்தியையும் அளிக்கும். மாத்ரிகா எழுத்துகளை முன்னிட்டு வைத்து, ஸ்ரீகண்டம் முதலிய ருத்ரர்களை ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 40

मातृकोक्तस्थले माया तृतीयक्रोधपूर्वकान् । चतुर्थीनमसायुक्तान्प्रथमो न्यास ईरितः ॥ ४० ॥

மாத்ரிகா கூறிய இடத்தில் ‘மாயா’ எனும் அక్షரத்தை ந்யசிக்க வேண்டும்; மேலும் மூன்றாம் வரிசையில் ‘க்ரோத’ம் முதலிய அక్షரங்களை சதுர்த்தி விகுதி மற்றும் ‘நமः’ உடன் இணைத்து நிறுவ வேண்டும். இதுவே முதல் ந்யாசம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 41

शवपीठसमासीनां नीलकांतिं त्रिलोचनाम् । अर्द्धेन्दुशेखरां नानाभूषणाढ्यां स्मरन्न्यसेत् ॥ ४१ ॥

ந்யாசம் செய்யும் போது அவளைத் தியானிக்க வேண்டும்—சவப் பீடத்தில் அமர்ந்தவள், நீல ஒளியுடையவள், மும்முகக் கண்களுடையவள், அரைச்சந்திரச் சூடுடையவள், பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்—என்று நினைத்து மந்திரங்களை ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 42

द्वितीये तु ग्रहन्यासं कुर्यात्तां समनुस्मरन् । त्रिबीजस्वरपूर्वं तु रक्तसूर्यं हृदि न्यसेत् ॥ ४२ ॥

இரண்டாம் நிலையில், அவளை இடையறாது நினைத்து கிரஹ-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மும்மூன்று பீஜங்களும் அவற்றின் ஸ்வரங்களும் முன்னிட்டு, செந்நிற சூரியனை இதயத்தில் ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 43

तथा पवर्गपूर्वं तु शुक्लं सोमं भ्रुवोर्द्वये । कवर्गपूर्वं रक्ताभं मंगलं लोचनत्रयम् ॥ ४३ ॥

அதேபோல் ப-வர்கம் தொடங்கும் எழுத்துகளை வெண்மையான சந்திரராகத் தியானித்து இரு புருவங்களிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். க-வர்கம் தொடங்கும் எழுத்துகளை சிவந்த மங்களராகத் தியானித்து மும்மண்கண்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

चवर्गाद्यं बुधं श्यामं न्यसेद्वक्षस्थले बुधः । ढवर्गाद्यं पीतवर्णं कण्ठकूपे बृहस्पतिम् ॥ ४४ ॥

ஞானி, ச-வர்கம் தொடங்கும் கருமை நிறப் புதனைத் தியானித்து மார்புப் பகுதியில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் ஢-வர்கம் தொடங்கும் மஞ்சள் நிறப் பிரகஸ்பதியைத் தியானித்து கழுத்துக் குழியில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

तवर्गाद्यं श्वेतवर्णं घटिकायां तु भार्गवम् । नीलवर्णं पवर्गाद्यं नाभिदेशे शनैश्चरम् ॥ ४५ ॥

த-வர்கம் தொடங்கும் வெண்நிற எழுத்துகளை பார்கவ (சுக்கிரன்) எனத் தியானித்து மணிக்கட்டு மூட்டில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ப-வர்கம் தொடங்கும் நீலநிற எழுத்துகளை சனைச்சர (சனி) எனத் தியானித்து நாபிப் பகுதியில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

शवर्गाद्यं धूम्रवर्णं ध्यात्वा राहुं मुखे न्यसेत् । त्रिबीजपूर्वकश्चैवं ग्रहन्यासः समीरितः ॥ ४६ ॥

ஶ-வர்கம் தொடங்கும் புகைநிற ராகுவைத் தியானித்து வாயில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு மூன்று பீஜங்களால் முன்னிடப்பட்ட கிரஹ-ந்யாசம் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 47

तृतीयं लोकपालानां न्यासं कुर्यात्प्रयत्नतः । मायादिबीजत्रितयपूर्वकं सर्वसिद्धये ॥ ४७ ॥

மூன்றாவதாக, எல்லாச் சித்திகளும் நிறைவேறுமாறு, மாயாதி பீஜங்களின் மும்முறையால் முன்னிடப்பட்டு, லோகபாலர்களின் ந்யாசத்தை முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

स्वमस्तके ललाटादि दिक्ष्वष्टस्वधउर्द्ध्वतः । ह्रस्वदीर्घकादिकाष्टवर्गपूर्वान्दिशाधिपान् ॥ ४८ ॥

தன் தலைமேல்—நெற்றியிலிருந்து தொடங்கி—எட்டு திசைகளிலும் மேலும் மேல்திசையிலும், குறில்‑நெடில் உயிரெழுத்துகளின் வரிசையாலும் ‘க’ முதலான எட்டு வர்க்க மெய்யெழுத்துகளின் வரிசையாலும், திசை அதிபதி தேவதைகளை மனத்தால் ந்யாசமாக நிறுவுக।

Verse 49

शिवशक्त्यभिधे न्यासं चतुर्थे तु समाचरेत् । त्रिबीजपूर्वकान्न्यस्येत्षट्शिवाञ्छक्तिसंयुतान् ॥ ४९ ॥

நான்காம் முறையில் ‘சிவ‑சக்தி’ எனப்படும் ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். மூன்று பீஜாக்ஷரங்களால் தொடங்கி மந்திரங்களை நிறுவி, பின்னர் சக்தியுடன் இணைந்த ஆறு சிவங்களைப் பதிய வேண்டும்।

Verse 50

आधारादिषु चक्रेषु स्वचक्रवर्णपूर्वकान् । ब्रह्माणं डाकिनीयुक्तं वादिसांतार्णपूर्वकम् ॥ ५० ॥

ஆதார முதலான சக்கரங்களில், ஒவ்வொரு சக்கரத்திற்குரிய எழுத்துகளை முதலில் உரிய வரிசையில் ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும். பின்னர் ‘வ’ முதல் ‘ஸ’ வரை உள்ள உள்நிலை பீஜ வரிசையால் முன்னிடப்பட்ட, டாகினியுடன் இணைந்த பிரம்மாவை தியானித்து நிறுவுக।

Verse 51

मूलाधारे विन्यसेच्च चतुर्द्दलसमन्वितम् । श्रीविष्णुं राकिणीयुक्तबादिलांतार्णपूर्वकम् ॥ ५१ ॥

மூலாதாரத்தின் நான்கு இதழ் தாமரையில், ‘ப’ முதல் ‘ல’ வரை உள்ள உள்நிலை பீஜ வரிசையால் முன்னிடப்பட்ட, ராகிணியுடன் இணைந்த ஸ்ரீ விஷ்ணுவை ந்யாசமாக நிறுவுக।

Verse 52

स्वाधिष्ठनाभिधे चक्रे लिंगस्थे षड्दले न्यसेत् । रुद्रं तु डाकिनीयुक्तं डादिफांतार्णपूर्वकम् ॥ ५२ ॥

ஸ்வாதிஷ்டான சக்கரத்தில், லிங்கத்தில் அமைந்த ஆறு இதழ் தாமரையில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அங்கே ‘ட’ முதல் ‘ஃப’ வரை உள்ள உள்நிலை பீஜ வரிசையால் முன்னிடப்பட்ட, டாகினியுடன் இணைந்த ருத்ரனை நிறுவுக।

Verse 53

चक्रे दशदले न्यस्येन्नाभिस्थे मणिपूरके । ईश्वरं कादिठान्तार्णपूर्वकं शाकिनीयुतम् ॥ ५३ ॥

நாபியில் உள்ள மணிபூரகத்தின் பத்துத் தளிர் சக்கரத்தில் ந்யாசம் செய்து, க முதல் ஠ வரை எழுத்துகளால் முன்னிடப்பட்டு, சாகினியுடன் கூடிய ஈசுவரனை அங்கே தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 54

विन्यसेद्द्वादशदलेहृदयस्थे त्वनाहते । सदाशिवं शाकिनीं च षोडशस्वरपूर्वकम् ॥ ५४ ॥

இதயத்தில் உள்ள பன்னிரண்டு தளிர் அனாஹதத் தாமரையில் ந்யாசம் செய்து, பதினாறு ஸ்வரங்களால் முன்னிடப்பட்ட சதாசிவனையும் சாகினியையும் அங்கே நிறுவ வேண்டும்।

Verse 55

कण्ठस्थे षोडशदले विशुद्धाख्ये प्रविन्यसेत् । आज्ञाचक्रे परशिवं हाकिनीसंयुतं न्यसेत् ॥ ५५ ॥

கழுத்தில் உள்ள பதினாறு தளிர் ‘விசுத்தா’ தாமரையில் உறுதியாக நிறுவ வேண்டும்; மேலும் ஆஜ்ஞா சக்கரத்தில் ஹாகினியுடன் கூடிய பரசிவனை ந்யசிக்க வேண்டும்।

Verse 56

लक्षार्णपूवं भ्रूमध्यसंस्थितेऽतिमनोहरे । तारादिपंचमं न्यासं कुर्यात्सर्वेष्टसिद्धये ॥ ५६ ॥

புருவ நடுவிலுள்ள மிக மனோகரமான இடத்தில் ‘லக்ஷ’ எழுத்தால் தொடங்கும் மந்திரத்தை நிறுவி, ‘தாரா’ முதலான ஐந்தாம் பகுதி வரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இதனால் எல்லா இஷ்டசித்தியும் பெறப்படும்।

Verse 57

अष्टौ वर्गान्स्वरद्वंद्वपूर्वकान् बीजसंयुतान् । ताराद्या न्यासपूर्वाश्च प्रयोज्या अष्टशक्तयः ॥ ५७ ॥

ஸ்வர இரட்டையால் முன்னிடப்பட்டு பீஜங்களுடன் இணைந்த எட்டு வர்க்கங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; ‘தாரா’ முதலாக முதலில் ந்யாசம் செய்து, அஷ்ட சக்திகளை சாதனையில் நியமிக்க வேண்டும்।

Verse 58

ताराथोग्रा महोग्रापि वज्रा काली सरस्वती । कामेश्वरी च चामुंडा इत्यष्टौ तारिकाः स्मृताः ॥ ५८ ॥

தாரா, அதோக்ரா, மகோக்ரா, வஜ்ரா, காளி, சரஸ்வதி, காமேஸ்வரி, சாமுண்டா—இவ்வெட்டும் மரபில் ‘தாரிகைகள்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 59

ब्रह्मरंध्रे ललाटे च भ्रूमध्ये कण्ठदेशतः । हृदि नाभौ फले मूलाधारे चेताः क्रमान्न्यसेत् ॥ ५९ ॥

பிரம்மரந்திரம், நெற்றி, புருவமத்தி, தொண்டைப் பகுதி, இதயம், நாபி, உபஸ்தம், மூலாதாரம்—இவற்றில் சிந்தனையை வரிசையாக நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 60

अङ्गन्यासं ततः कुर्यात्पीठाख्यं सर्वसिद्धिदम् । आधारे कामरूपाख्यं बीजं ह्रस्वार्णपूर्वकम् ॥ ६० ॥

பின்பு ‘பீடம்’ எனப்படும் அங்கந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும். ஆதாரத்தில் குறில் உயிர் முன்னிட்டு ‘காமரூப’ எனும் பீஜத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 61

हृदि जालंधरं बीजं दीर्घपूर्वं प्रविन्यसेत् । ललाटे पूर्णगिर्याख्यं कवर्गाद्यं न्यसेत्सुधीः ॥ ६१ ॥

இதயத்தில் நீள உயிர் முன்னிட்டு ‘ஜாலந்தர’ பீஜத்தை நன்கு ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். நெற்றியில் அறிவுடையவர் ‘பூர்ணகிரி’ எனப்படும், க-வர்க்கம் முதலான பீஜத்தை ந்யசிக்க வேண்டும்।

Verse 62

उड्डीयानं चवर्गाद्यं केशसन्धौ प्रविन्यसेत् । कण्ठे तु मथुरापीठं दशम यादिकं न्यसेत् ॥ ६२ ॥

முடி-சந்தியில் ச-வர்க்கம் முதலான ‘உட்டியாண’ ந்யாசத்தை கவனமாகச் செய்ய வேண்டும். தொண்டையில் ‘மதுரா-பீடம்’ மற்றும் ‘ய’ முதலான பத்தாம் ந்யாசத்தையும் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 63

षोढा न्यासस्तु तारायाः प्रोक्तोऽभीष्टप्रदायकः । हृदि श्रीमदेकजटां तारिणीं शिरसि न्यसेत् ॥ ६३ ॥

தாரையின் பதினாறு வகை ந்யாசம் வேண்டிய பலனை அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது. இதயத்தில் ஸ்ரீ-ஏகஜடையையும், தலையில் தாரிணியையும் ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 64

वज्रोदके शिखां पातु उग्रतारां तु वर्मणि । महोग्रा वत्सरे नेत्रे पिंगाग्रैकजटास्त्रके ॥ ६४ ॥

வஜ்ரோதகா என் சிகையை காக்கட்டும்; உக்ரதாரா என் கவசத்தை காக்கட்டும். மஹோக்ரா என் குதிகால்களை காக்கட்டும்; பிங்காக்ரா-ஏகஜடா என் கண்களையும் ஆயுதத்தையும் காக்கட்டும்.

Verse 65

षड्रदीर्गयुक्तमायाया एतान्यष्टौ षडंगके । अंगुष्ठादिष्वंगुलीषु पूर्वं विन्यस्य यत्नतः ॥ ६५ ॥

ஷடங்க விதியில், ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகளுடன் கூடிய மாயா மந்திரத்தின் இந்த எட்டு அక్షரங்களை முதலில் பெருவிரலிலிருந்து தொடங்கி விரல்களில் கவனமாக ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 66

तर्जनीमध्यमाभ्यां तु कृत्वा तालत्रयं ततः । छोटिकामुद्राया कुर्याद्दिग्बन्धं देवतां स्मरन् ॥ ६६ ॥

சுட்டுவிரலும் நடுவிரலும் கொண்டு மூன்று தாளம் செய்து, பின்னர் சோடிகா முத்திரை அமைத்து, தேவதையை நினைந்து திக்‌பந்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 67

विद्यया तारपुटया व्यापकं सप्तधा चरेत् । उग्रतारां ततो ध्यायेत्सद्यो वादेऽतिसिद्धिदाम् ॥ ६७ ॥

தாரபுட வித்யையால் ஏழு முறையாக அனைத்தையும் வியாபிக்கும் ஆவரணம்/ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் வாதத்தில் உடனே அதிசித்தி அளிக்கும் உக்ரதாரையை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 68

लयाब्धावंबुजन्मस्थां नीलाभां दिव्यभूषणाम् । कम्बुं खङ्गं कपालं च नीलाब्जं दधतीं करैः ॥ ६८ ॥

பிரளயக் கடலிலிருந்து எழுந்த தாமரையின் மேல் நின்று, நீல நிறத்துடன் தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவள் கரங்களில் சங்கம், வாள், கபாலப் பாத்திரம், நீலத் தாமரை தாங்குகின்றாள்।

Verse 69

नागश्रेष्ठालंकृतांगीं रक्तनेत्रत्रयां स्मरेत् । जपेल्लक्षचतुष्कं हि दशांशं रक्तपद्मकैः ॥ ६९ ॥

சிறந்த நாகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அங்கங்களும், மூன்று சிவந்த கண்களும் உடைய தேவியை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும். மந்திரத்தை நான்கு இலட்சம் ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை சிவந்த தாமரைகளால் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 70

हुनेत्क्षीराज्यसंमिश्रैः शंखं संस्थाप्य संजपेत् । नारीं पश्यन्स्पृशन्गच्छन्महानिशि बलिं चरेत् ॥ ७० ॥

பாலும் நெய்யும் கலந்த ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் செலுத்த வேண்டும்; சங்கத்தை நிறுவி ஜபம் செய்ய வேண்டும். மகாநிசி (நள்ளிரவு விதி) நேரத்தில் பெண்ணை நோக்கி, தொட்ந்து, அவளிடம் சென்று கொண்டிருந்தாலும் பலி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 71

श्मशाने शून्यसदने देवागारेऽथ निर्जने । पर्वते वनमध्ये वा शवमारुह्य मंत्रवित् ॥ ७१ ॥

சுடுகாட்டில், வெறுமையான வீட்டில், கோவிலில் அல்லது தனிமையான இடத்தில்—மலையில் அல்லது காடின் நடுவில்—மந்திரம் அறிந்த சாதகர் சவத்தின் மேல் அமர்ந்தும் சாதனை செய்யலாம்।

Verse 72

समरे शत्रुनिहतं यद्वा षाण्यासिकं शिशुम् । विद्यां साधयतः शीघ्रं साधितैवं प्रसिद्ध्यति ॥ ७२ ॥

வித்யா சாதனையில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது போரில் பகைவர் கொல்லப்பட்டதைக் காண்பதோ, அல்லது துறவியர் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குழந்தையைப் பார்ப்பதோ நிகழ்ந்தால், அந்த வித்யா விரைவில் சித்தியாகும்—என்று மரபில் கூறப்படுகிறது।

Verse 73

मेधा प्रज्ञा प्रभा विद्या धीवृत्तिस्मृतिबुद्धयः । विश्वेश्वरीति संप्रोक्ताः पीठस्य नव शक्तयः ॥ ७३ ॥

மேதா, பிரஜ்ஞா, பிரபா, வித்யா, தீ, வ்ருத்தி, ஸ்ம்ருதி, புத்தி—இவையே புனித பீடத்தின் ஒன்பது சக்திகள்; ஒருமையாக ‘விஷ்வேஸ்வரீ’ எனப் புகழப்படுகின்றன.

Verse 74

भृगुमन्विंदुसंयुक्तं मेघवर्त्म सरस्वती । योगपीठात्मने हार्द्दं पीठस्य मनुरीरितः ॥ ७४ ॥

பீடத்தின் மந்திரம் இவ்வாறு உரைக்கப்படுகிறது—அது ப்ருகு, மனு, இந்து (சந்திரன்) ஆகியவற்றுடன் இணைந்தது; மேகப் பாதையில் செல்கிறது; சரஸ்வதீ-ஸ்வரூபம்; யோகபீடாத்மாவுக்கு இதயத்தில் பிறந்த அர்ப்பணம் ஆகும்.

Verse 75

दत्त्वानेनासनं मूर्तिं मूलमंत्रेण कल्पयेत् । पूजयेद्विधिवद्देवीं तद्विधानमथोच्यते ॥ ७५ ॥

தேவிக்கு ஆசனம் அர்ப்பணித்து, மூலமந்திரத்தால் அவளது மூர்த்தியை நிறுவ வேண்டும் (கல்பிக்க வேண்டும்). பின்னர் விதிப்படி தேவியை வழிபட வேண்டும்; இப்போது அந்த விதி கூறப்படுகிறது.

Verse 76

तारो माया भगं ब्रह्मा जटे सूर्यः सदीर्घकम् । यक्षाधिपतये तंद्रीसोपनीतं बलिं ततः ॥ ७६ ॥

பின்னர் ‘தார’, ‘மாயா’, ‘பகம்’, ‘ப்ரஹ்மா’, ‘ஸூர்யः’ என்ற சொற்களை நீண்ட ஒலியுடன் உச்சரித்து, ஜடையை அணிந்து, யக்ஷாதிபதிக்கு விதிமுறையுடன் கொண்டு வந்த பலி-நைவேத்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 77

गृहयुग्मं शिवा स्वाहा बलिमंत्रोऽयमीरितः । दद्यान्नित्यं बलिं तेन मध्यरात्रे चतुष्पथे ॥ ७७ ॥

‘க்ருஹயுக்மம், சிவா, ஸ்வாஹா’—இதுவே பலிமந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த மந்திரத்தால் தினமும் நள்ளிரவில் நான்கு வழிச் சந்திப்பில் பலி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 78

जलदानादिकं मंत्रैर्विदध्याद्दशभिस्ततः । ध्रुवो वज्रोदके वर्म फट्सप्तार्णो जलग्रहे ॥ ७८ ॥

அதன்பின் பத்து மந்திரங்களால் ஜலதானம் முதலிய விதிகளைச் செய்ய வேண்டும். துருவ, வஜ்ரோதக, வர்ம (பாதுகாப்பு) மந்திரங்கள்; மேலும் நீரை எடுக்கும் போது ‘பட்’ என முடியும் சப்தாக்ஷரி மந்திரம் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 79

ताराद्या वह्निजायांता माया हि क्षालने मता । तारो मायाः भृगुः कर्णोविशुद्धं धर्मवर्मतः ॥ ७९ ॥

தாராவால் தொடங்கி வஹ்னிஜாயாவால் முடியும் இத்தொகுதி, சுத்திகரிப்பு (க்ஷாலனம்) हेतु ‘மாயா’ எனக் கருதப்படுகிறது. தாரா ‘மாயா’, ப்ருகு ‘கர்ண’, தூய வடிவு ‘தர்மவர்ம’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 80

सर्वपापानि शाम्यंते छेतो नेत्रयुतं जलम् । कल्पान्तनयनस्वाहा मंत्र आचमने मतः ॥ ८० ॥

மன விழிப்புடனும் கண்களின் முறையான நிலைப்பாட்டுடனும் அருந்தும் நீர் எல்லாப் பாவங்களையும் தணிக்கிறது. ஆச்சமனத்திற்கு ‘கல்பாந்த-நயன-ஸ்வாஹா’ மந்திரம் விதிக்கப்பட்டது।

Verse 81

ध्रुवो मणिधरीत्यंते वज्रिण्यक्षियुता मृतिः । खरिविद्यायुग्रिजश्व सर्ववांते बकोऽब्जवान् ॥ ८१ ॥

துருவன் ‘மணிதர’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; ‘ம்ருதி’ ‘வஜ்ரிணீ’—அழியாத கண்களுடன்—என்று கூறப்படுகிறது. ‘கரீ-வித்யா’ ‘உக்ரிஜாஷ்வ’ என அறியப்படுகிறது; அனைத்தின் முடிவில் ‘பக’—பத்மஜ—என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 82

कारिण्यंते दीर्घवर्म अस्त्रं वह्निप्रियांतिमः । त्रयोविंशतिवर्णात्मा शिखाया बंधने मनुः ॥ ८२ ॥

‘காரிண்யந்தே’ மற்றும் ‘தீர்கவர்ம’—இது அஸ்திர மந்திரம்; இதன் இறுதி பகுதி ‘வஹ்னிப்ரியாந்திமः’. இருபத்துமூன்று எழுத்துகளால் ஆன இம்மனு, சிகா-பந்தனத்தில் (சிகையை உறுதிப்படுத்த) பயன்படுகிறது।

Verse 83

प्रणवो रक्षयुगलं दीर्घवर्मास्त्रठद्वयम् । नवार्णेनामुना मंत्री कुर्याद्भूमिविशोधनम् ॥ ८३ ॥

ப்ரணவம் (ஓம்) உடன் ரக்ஷா-மந்திர இரட்டையும், நீண்ட வர்ம மந்திரமும், ‘஠’ முடிவுடைய இரு அஸ்த்ர-பீஜங்களும் சேர்த்து, இந்த நவாக்ஷர மந்திரத்தால் ஆசாரியன் நிலத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 84

नारांते सर्वविघ्नानुत्सारयेति पदं ततः । हुं फट् स्वाहा गुणेंद्वर्णो मनुर्विघ्ननिवारणम् ॥ ८४ ॥

‘நாராயண’ என்ற நாமத்தின் முடிவில் ‘அனைத்து விக்னங்களையும் விரட்டுக’ என்ற பதத்தைச் சேர்க்க வேண்டும். பின்னர் ‘ஹும், ஃபட், ஸ்வாஹா’—குண-இந்துவெழுத்துகளால் அமைந்த—இந்த மந்திரம் தடைகளை நீக்கும்.

Verse 85

मायाबीजं जपापुष्पनिभं नाभौ विचिंयेत् । तदुत्थेनाग्निना देहं दहेत्साद्धस्वपाप्मना ॥ ८५ ॥

செம்பருத்திப் பூவினைப் போன்ற மாயா-பீஜத்தை நாபியில் தியானிக்க வேண்டும். அதிலிருந்து எழும் அக்னியால் தன் பாவங்களுடன் உடலை எரித்தழிக்க வேண்டும்।

Verse 86

ताराबीजं सुवर्णाभं चिंतयेद्धृदि मंत्रवित् । पवनेन तदुत्थेन पापभस्म क्षिपेद्भुवि ॥ ८६ ॥

மந்திரவித் ஒருவர் இதயத்தில் பொன்னொளி தாரா-பீஜத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அதிலிருந்து எழும் சுவாச-பவனத்தால் பாவச் சாம்பலை நிலத்தில் வீச வேண்டும்।

Verse 87

तुरीयं चंद्रकुंदाभं बीजं ध्यात्वाललाटतः । तदुत्थसुधयादे हं स्वयं वै देवतानिभम् ॥ ८७ ॥

நெற்றியிலிருந்து நிலா-முல்லை போன்ற ஒளியுடைய துரீய பீஜத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அதிலிருந்து எழும் அமுதத்தால் உடல் தானே தேவதையொத்த பிரகாசம் பெறும்।

Verse 88

अनया भूतशुद्ध्या तु देवीसादृश्यमाप्नुयात् । तारोऽनंतो भगुः कर्णो पद्मनाभयुतो बली ॥ ८८ ॥

இந்த பூதசுத்தி சாதனையால் சாதகர் நிச்சயமாக தேவியுடன் ஒத்த நிலையை அடைகிறார். அவர் தாரா, அனந்தன், பகு, கர்ணன், மேலும் பத்மநாபனுடன் கூடிய மகாபலவான் ஆகிறார்.

Verse 89

खे वज्ररेखे क्रोधाख्यं बीजं पावकल्लभा । अमुना द्वादशार्णेन रचयेन्मंडलं शुभम् ॥ ८९ ॥

அக்னியின் பிரியமானவளே! ஆகாயம் போன்ற வெளியில் வஜ்ரரேகைகளின் மீது ‘க்ரோத’ எனும் பீஜத்தை நிறுவுக. இந்த த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தால் சுப மண்டலத்தை அமைக்குக.

Verse 90

तारो यथागता निद्रा सदृक्षेकभृगुर्विषम् । सदीर्घस्मृतिरौ साक्षौ महाकालो भगान्वितः ॥ ९० ॥

தாரா, யதாகதா, நித்ரா, ஸத்ருக்ஷ, ஏகப்ருகு, விஷம், ஸதீர்கஸ்ம்ருதி, ரௌ, ஸாக்ஷ, மகாகால, பகான்வித—இவை கூறப்பட்ட நாமங்கள் ஆகும்.

Verse 91

क्रोधोऽस्त्रं मनुवर्णोऽयं मनुः पुष्पादिशोधने । तारः पाशः परा स्वाहा पंचार्णस्चित्तशोधने ॥ ९१ ॥

‘க்ரோத’ என்பது அஸ்திர மந்திரம். மனுவெழுத்துகளால் அமைந்த இந்த மந்திரம் பூஷ்பம் முதலியவற்றைச் சுத்தி செய்யப் பயன்படும். ‘தார’, ‘பாச’, ‘பரா’, ‘ஸ்வாஹா’ மற்றும் பஞ்சாக்ஷரம்—சித்தசுத்திக்காகும்.

Verse 92

मनवो दश संप्रोक्ता अर्ध्यस्थापनमुच्यते । सेंदुभ्यां मासतो माया भुवं संसृज्य भूगृहम् ॥ ९२ ॥

பத்து மனுக்கள் கூறப்பட்டனர்; இதுவே அர்க்யஸ்தாபனம் எனப்படுகிறது. இரு சந்திரக் குறிகளுடன் மாயை மாதந்தோறும் உலகங்களை உருவாக்கி, பூமி-வீட்டை வாசஸ்தலமாக அமைக்கிறது.

Verse 93

वृतं त्रिकोणसंयुक्तं कुर्यान्मंडलमंत्रतः । यजेत्तत्राधारशक्तिं वह्निमंडलमध्यगाम् । वह्निमंडलमभ्यर्च्य महाशंखं निधापयेत् ॥ ९३ ॥

மந்திரத்தால் முக்கோணத்துடன் இணைந்த வட்ட மண்டலத்தை வரைய வேண்டும். அங்கே அக்னி-மண்டலத்தின் நடுவில் உள்ள ஆதார-சக்தியை வழிபட வேண்டும். அக்னி-மண்டலத்தை முறையாக அர்ச்சித்து அங்கே மகாசங்கத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 94

वामकर्णेन्दुयुक्तेन फडंतेन विहायसा । प्रक्षालितं भृगुर्दंडी त्रिमूर्तींतुयुतं पठेत् ॥ ९४ ॥

‘இடக் காது-சந்திர’ இணைந்த எழுத்தை ‘பட்’ முடிவுடன், ‘விஹாயஸ’ (ஆகாசத் தத்துவம்) உடன் சேர்த்து பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு தூய்மையடைந்து, ப்ருகு-தண்டீ மந்திரத்தை திரிமூர்த்தியுடன் சேர்த்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 95

ततोऽर्चयेन्महाशंखं जपन्मंत्रचतुष्टयम् । दीर्घत्रयान्विता माया काली सृष्टिः सदीर्घसः ॥ ९५ ॥

பின்னர் நான்கு மந்திரங்களை ஜபித்தபடியே மகாசங்கத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்—மூன்று நீண்ட உயிர்களுடன் கூடிய ‘மாயா’, ‘காளீ’, ‘ஸ்ருஷ்டி’, மேலும் நீண்ட உயிருடன் கூடிய ‘ஸ’.

Verse 96

प्रतिमासंयुतं मासं यवनं हृदयं ततः । एकाधशार्णः प्रथमो महाशंखार्चने मनुः ॥ ९६ ॥

பின் ‘ப்ரதிமாஸ’ இணைந்த ‘மாஸ’, அதன் பின் ‘யவன’, பின்னர் ‘ஹ்ருதய’—இதுவே மகாசங்க அர்ச்சனைக்கான முதல் பதினொன்று எழுத்து மந்திரம்.

Verse 97

हंसो हरिभुजंगेशयुक्तो दीर्घंत्रयेंदुयुक् । तारिण्यंते कपालाय नमोंतो द्वादशाक्षरः ॥ ९७ ॥

‘ஹம்ஸ’ என்பதை ‘ஹரிபுஜங்கேச’ உடன் சேர்த்து, நீண்ட உயிரும் மூன்று சந்திரக் குறிகளும் உடையதாக அமைத்து; முடிவில் ‘தாரிணீ’ மற்றும் ‘கபாலாய’ சேர்த்து, ‘நமோ’ என நிறைவு பெறுவது—இது பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரம்.

Verse 98

स्वं दीर्घत्रयमन्वाढ्यमेषो वामदगन्वितः । लोकपालाय हृदयं तृतीयोऽयं शिवाक्षरः ॥ ९८ ॥

‘ஸ்வம்’ என்னும் பீஜம் மூன்று நீண்ட ஸ்வரங்களுடன் கூடி, வாமாங்கத் தத்துவத்தோடு இணைந்து, லோகபாலரின் ஹ்ருதய-மந்திரமாகும்; இதுவே மூன்றாம் சிவாக்ஷரம்.

Verse 99

मायास्त्रीबीजमर्द्धैदुयुतं स्वं स्वर्गखादिमः । पालाय सर्वाधाराय सर्वः सर्वोद्भवस्तथा ॥ ९९ ॥

அவரே மாயா-சக்தியின் ஸ்த்ரீபீஜ-ஸ்வரூபம்; அவரின் ஸ்வசின்னம் அர்த்தசந்திரத்துடன் கூடியது; ஸ்வர்க்கம் முதலியவற்றை விழுங்குபவர்; அவரே பாதுகாவலன், அனைத்திற்கும் ஆதாரம், அனைத்தும், அனைத்தின் உத்பவமும் ஆவார்.

Verse 100

सर्वशुद्धिमयश्चेति ङेंताः सर्वासुरांतिकम् । रुधिरा रतिदीर्घा च वायुः शुभ्रानिलः सुरा ॥ १०० ॥

‘முழுப் பரிசுத்தமயம்’, ‘அனைத்து அசுரர்களையும் அழிப்பவன்’, ‘இரத்தச் சிவப்பு’, ‘நீண்ட ஆனந்தம்’, ‘வாயு’, ‘வெண்மையான தென்றல்’, ‘சுரா (தெய்வ அமிர்தம்)’—இவையே ‘ஙேந்தா’ சொற்கள்.

Verse 101

भाजनाय भगी सत्या विकपालाय हृन्मनुः । तुर्यो रसेषु वर्णोऽयं महाशंखप्रपूजने ॥ १०१ ॥

பூஜை-பாத்திரத்திற்கான வர்ணரூபம் ‘பகீ ஸத்யா’; கபாலத்திற்கானது ‘ஹ்ருந்மனுஃ’. மகாசங்கத்தின் மகாபூஜையில் ரசங்களுடன் பயன்படுத்த வேண்டிய நான்காம் (துர்ய) வர்ண/வகுப்பு இதுவே.

Verse 102

नवार्कमंडलं चेष्ट्वा सलिलं मूलमंत्रतः । प्रपूरयेत्सुधाबुद्ध्या गंधपुष्पाक्षतादिभिः ॥ १०२ ॥

புதிய அர்க்கமண்டலத்தை அமைத்து, மூலமந்திரத்தால் நீரை ஸம்ஸ்கரித்து; பின்னர் அதை அமிர்தம் எனும் பாவனையுடன் நறுமணம், மலர், அக்ஷதம் முதலியவற்றால் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 103

मुद्रां त्रिखंडां संदर्श्य पूजयेच्चंद्रमंडलम् । वाक्सत्यपद्मागगने रेफानुग्रहबिंदुयुक् ॥ १०३ ॥

திரிகண்டா முத்திரையை காட்டி சந்திரமண்டலத்தை வழிபட வேண்டும். “வாக்–ஸத்ய–பத்மா–ககனே” எனும் பீஜமந்திரத்தை ரேப (ர) உடன், அனுக்ரஹ-விருத்தி மற்றும் பிந்து சேர்த்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 104

मूलमंत्रो विपद्ध्वंसमनुसर्गसमन्वितम् । अष्टकृत्वोऽमुना मंत्री मंत्रयेत्प्रयतो जलम् ॥ १०४ ॥

விபத்-த்வம்ஸ உபாங்கமும் விதிக்கப்பட்ட அனுசர்கங்களும் இணைந்த மூலமந்திரத்தை எட்டு முறை ஜபித்து, ஒழுக்கமுள்ள சாதகர் நீரை மந்திர-ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 105

मायया मदिशं क्षिप्त्वा खं योनिं च प्रदर्शयेत् । तत्र वृत्ताष्टषट्कोणं ध्यात्वा देवीं विचिंतयेत् ॥ १०५ ॥

மாயையால் விதி கூறிய திசையில் ‘ம’ பீஜத்தை நிறுவி, பின்னர் ‘க’ (kha) எழுத்தையும் யோனியையும் குறித்துக் காட்ட வேண்டும். அங்கே வட்டம், அஷ்டகோணம், ஷட்கோணம் ஆகியவற்றைத் தியானித்து தேவியைச் சிந்திக்க வேண்டும்॥१०५॥

Verse 106

पूर्वोक्तां पूजयेत्त्वेनां मूलेनाथ प्रतर्पयेत् । तर्जनूमध्यमानामाकनिष्ठाभिर्महेश्वरीम् ॥ १०६ ॥

முன்னர் கூறிய முறையின்படி அந்த தேவியைப் பூஜித்து, பின்னர் மூலமந்திரத்தால் தர்ப்பணம் முதலிய அர்ப்பணங்களால் திருப்தி செய்ய வேண்டும். சுட்டுவிரல், நடுவிரல், மோதிரவிரல், சிறுவிரல் ஆகியவற்றால் மகேஸ்வரியை ந்யாசம்/பூஜை செய்ய வேண்டும்॥१०६॥

Verse 107

सांगुष्ठानिश्चुतुर्वारं महाशंखस्थिते जले । खंरेफमनुबिंद्वाढ्यां भृगुमन्विंदुयुक्तया ॥ १०७ ॥

பெரிய சங்கில் வைத்துள்ள நீரை பெருவிரலால் நான்கு முறைத் தெளித்து/தொட்டு புனிதப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் ‘க’ (kha) எழுத்தை ரேபம் (ர) உடன், அனுஸ்வாரம் மற்றும் பிந்து சேர்த்து உச்சரிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘ப்ருகு’ (ப) எழுத்தை பிந்துடன் சேர்த்து பயன்படுத்த வேண்டும்॥१०७॥

Verse 108

ध्रुवाद्येन नमोंतेन तर्प्यादानंदभैरवम् । ततस्तेनार्धतोयेन प्रोक्षेत्पूजनसाधनम् ॥ १०८ ॥

“த்ருவ” எனத் தொடங்கி “நமः” என முடியும் மந்திரத்தால் ஆனந்தபைரவனுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அந்த நீரின் மீதமுள்ள பாதியால் பூஜை உபகரணங்களைப் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 109

योमिमुद्रां प्रदर्श्यापि प्रणमेद्भवतारिणीम् । विधानमर्घे संप्रोक्तं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ १०९ ॥

யோனி-முத்திரையை வெளிப்படுத்தி பவதாரிணியை வணங்க வேண்டும். அர்க்ய விதானத்தில் கூறப்பட்ட இந்த முறை எல்லா சித்திகளையும் அளிப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது॥१०९॥

Verse 110

पूर्वोक्ते पूजयेत्पीठे पद्मे षट्कोणकर्णिके । धरागृहावृते रम्ये देवीं रम्योपचारकैः ॥ ११० ॥

முன்னர் கூறிய பீடத்தில்—ஷட்கோண கர்ணிகையுடைய தாமரையில், பூபுரத்தால் அழகாகச் சூழப்பட்ட இடத்தில்—தேவியை இனிய உபசாரங்களால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 111

महीगृहे चतुर्दिक्षु गणेशादीन्प्रपूजयेत् । पाशांकुशौ कपालं च त्रिशूलं दधतं करैः ॥ १११ ॥

மஹீகிருஹத்தில் நான்கு திசைகளிலும் கணேசன் முதலிய தெய்வங்களை விதிப்படி பூஜிக்க வேண்டும்—அவர்கள் கைகளில் பாசம், அங்குசம், கபாலம் (கபாலப் பாத்திரம்) மற்றும் திரிசூலம் தாங்கியவர்கள்॥१११॥

Verse 112

अलंकारचयोपेतं गणेशं प्राक्तमर्चयेत् । कपालशूले हस्ताभ्यां दधतं सर्पभूषणम् ॥ ११२ ॥

முதலில் அலங்காரத் தொகுதியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, கிழக்குமுக கணேசனை விதிப்படி வழிபட வேண்டும். அவர் இரு கைகளிலும் கபாலமும் திரிசூலமும் தாங்கி, பாம்புகளை ஆபரணமாக அணிந்திருப்பார்.

Verse 113

स्वयूथवेष्टितं रम्यं बटुकं दक्षिणेऽर्चयेत् । असिशूलकपालानि डमरुं दधतं करैः ॥ ११३ ॥

தெற்கு பக்கத்தில், தன் பரிவாரத்தால் சூழப்பட்ட அழகிய படுகனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; அவன் கைகளில் வாள், திரிசூலம், கபாலங்கள் மற்றும் டமரு ஆகியவற்றைத் தாங்கியிருப்பான்.

Verse 114

कृष्णं दिगंबरं क्रूरं क्षेत्रपालं च पश्चिमे । कपालं डमरुं पाशं लिंगं शंबिभ्रतीं करैः ॥ ११४ ॥

மேற்கு திசையில் கருநிறம் கொண்ட, திகம்பரன், கடுஞ்செயலன் ஆகிய க்ஷேத்ரபாலனை நிறுவி/தியானிக்க வேண்டும். அவர் கைகளில் கபாலம், டமரு, பாசம் மற்றும் லிங்கம் தாங்கியிருப்பார்.

Verse 115

अध्याकन्या रक्तवस्त्रा योगिनीरुत्तरे यजेत् । अक्षोभ्यं प्रयजेन्मूर्ध्नि देव्या मंत्रऋषिं शुभम् ॥ ११५ ॥

வட திசையில் சிவப்பு ஆடை அணிந்த கன்னியுருவ யோகினியை வழிபட வேண்டும். மேலும் (ந்யாசத்தில்) தலையில் தேவீ மந்திரத்தின் புனித ரிஷியான அக்ஷோப்யரை முறையாக ஆவாஹனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 116

अक्षोभ्यं वस्त्रपुष्पं च प्रतीच्छानवल्लभा । अक्षोभ्यपूजने मंत्रः षट्कोगकम् ॥ ११६ ॥

அக்ஷோப்ய பூஜையில் நிலையான (அசையாத) வஸ்திரமும் மலர்களும்—அர்ப்பிப்பவர்க்கு பிரியமானவை—ஏற்றுக் கொண்டு அர்ப்பிக்க வேண்டும். அக்ஷோப்ய வழிபாட்டின் மந்திரம் ஷடாக்ஷரி, அதாவது ஆறு எழுத்துகளுடையது என கூறப்படுகிறது.

Verse 117

वैराचनं चामिताभं पद्मनाभिभिधं तथा । शंखं पांडुरसंज्ञं च दिग्दलेषु प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

திசைகளின் பிரிவுகளில் வைராசனன், அமிதாபன், பத்மநாபன் எனப்படும் வடிவங்களையும், பாண்டுர என அழைக்கப்படும் சங்கத்தையும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 118

लाभकां मानकां चैव पांडुरां तारकां तथा । विदिग्गताब्जपत्रेषु पूजयेदिष्टसिद्धये ॥ ११८ ॥

இஷ்டசித்தி பெற திசைகளின்படி அமைக்கப்பட்ட தாமரை இதழ்களில் லாபகா, மானகா, பாண்டுரா, தாரகா ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும்।

Verse 119

बिंदुनामादिवर्णाद्याः संबुद्ध्यंतास्तथाभिधाः । व्रजपुष्पं प्रतीच्छाग्निप्रियांताः प्रणवादिकाः ॥ ११९ ॥

‘பிந்து’ எனப்படும் எழுத்தும் ஆதிவர்ணங்களும் தொடங்கி, பெயரால் அழைக்கப்படுவது போலவே இம்மந்திரங்களை அறிய வேண்டும்; ‘வ்ரஜ’, ‘புஷ்ப’, ‘பிரதீச்ச’, ‘அக்னி’ மற்றும் ‘ப்ரியா’ என்று முடிவதான வடிவங்கள்—இவை அனைத்தும் பிரணவம் (ஓம்) முதலியவற்றால் தொடங்குகின்றன।

Verse 120

वैराचनादि पूजायां मनवः परिकीर्तिताः । भूधरश्च चतुर्द्वार्षु पद्मांतकयमांतकौ ॥ १२० ॥

வைராசன முதலிய வழிபாட்டில் (உகந்த) மனுக்கள் கூறப்பட்டுள்ளனர்; மேலும் நான்கு வாயில்களில் பூதரன், பத்மாந்தகன், யமாந்தகன் ஆகியோர் நிற்கின்றனர்।

Verse 121

विद्यांतकाभिधः पश्चान्नरांतक इमान्यजेत् । शक्रादींश्चैव वज्रादीन्प्रजपेत्तदनंतरम् ॥ १२१ ॥

பின்னர் ‘வித்யாந்தக’ எனப்படுபவன் இவ்விதிகளைச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் ‘நராந்தக’ செய்ய வேண்டும். அதற்குப் பிறகு வரிசையாக சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களையும், வஜ்ரம் முதலிய தெய்வ ஆயுதங்களையும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 122

एवं संपूजयन्देवीं पांडित्यं धनमद्भुतम् । पुत्रान्पौत्राञ्छुभां कीर्तिं लभते जनवश्यताम् ॥ १२२ ॥

இவ்வாறு தேவியை முறையாக வழிபட்டால் பாண்டித்யம், அதிசயமான செல்வம், மகன்கள்-பேரன்கள், மங்களமான புகழ் மற்றும் மக்களின் மனங்களை ஈர்க்கும் வல்லமை பெறப்படும்।

Verse 123

तारो माया श्रीमदकजटे नीलसरस्वती । महोप्रतारे देवासः सनेत्रो गदियुग्मकम् ॥ १२३ ॥

தாரா, மாயா, ஸ்ரீமத் ஜடாதரி, நீல-சரஸ்வதி, மஹா-ப்ரதாரா, தேவகணங்கள், ஸநேத்ர (கண்கள் உடையது) மற்றும் கதா-தாரிகள் இரட்டையர்—இவை இங்கு வரிசையாக எண்ணப்படும் நாமரூபங்கள் ஆகும்।

Verse 124

सर्वदेवपिशाकर्मो दीर्घोग्रिर्मरुसान्मस । अभ्रगुमम जाड्यं च छेदयद्वितयं रमा ॥ १२४ ॥

சர்வதேவ-பிசாச சம்பந்தமான செயல்களால் உண்டான, நீண்டதும் கடுமையானதும் ஆன தகிப்பிலிருந்து எழுந்த, மருதர்களின் உலர்த்தும் தாக்கத்தால் வந்த ஜாட்யம் முதலிய இரு குறைகளையும் ரமா (லக்ஷ்மி) வெட்டி நீக்குகிறாள்।

Verse 125

मायास्त्राग्निप्रियांतोऽयं द्विपंचाशल्लिपिर्मनुः । अनेन नित्यं पूजतिऽन्वहं देव्यै बलिं हरेत् ॥ १२५ ॥

“மாயா” என்று தொடங்கி “அக்னிப்ரியா” என்று முடியும் இந்த மந்திரம் ‘த்விபஞ்சாஷல்லிபி’ மந்திரம். இதனால் தினமும் தேவியைப் பூஜித்து, நாள்தோறும் தேவிக்குப் பலி (நைவேத்ய-ஆஹுதி) செலுத்த வேண்டும்।

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगान्विदधाति च । जातमात्रस्य बालस्य दिवसत्रितयादधः ॥ १२६ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் சித்தியாகிய பின், மந்திரி (புரோகிதர்) அதன் பிரயோகங்களையும் செய்கிறார்—குழந்தை பிறந்த மூன்று நாட்களுக்குள் தொடங்கி।

Verse 127

जिह्वायां विलिखेन्मंत्रं मध्वाज्याभ्यां शलाकया । सुवर्ण कृतया यद्वा मंत्री धवलदूर्वया ॥ १२७ ॥

தேன் மற்றும் நெய் தடவிய சிறுகோலால் நாவின்மேல் மந்திரத்தை எழுத வேண்டும்; அல்லது பொன்னால் செய்த எழுத்தாணியால், அல்லது வெள்ளை தூர்வா புல்லாலும் மந்திரவித் எழுதலாம்।

Verse 128

गतेऽष्टमेऽब्दे बालोऽपि जायते कविरद्बुतम् । तथापरैरजेयोऽपि भूपसंघैर्द्धनार्चितः ॥ १२८ ॥

எட்டாம் ஆண்டு கடந்தபின் சிறுவனும் அதிசயக் கவிஞனாகிறான். அதுபோலவே பிறரால் வெல்ல முடியாதவனும் அரசர் கூட்டத்தின் படைமுன், செல்வ மரியாதையால் வசியமாவான்.

Verse 129

उपरागे दतानीव नरदारुसरोजले । निर्माय कीलकं तेन तैलमध्वमृतैर्लिखेत् ॥ १२९ ॥

கிரகண நேரத்தில் நரதாரு மற்றும் தாமரை கலந்த நீரில் பல்லைப் போன்ற சிறு கீலகத்தை உருவாக்கி, அதனால் எண்ணெய், தேன், நெய் கொண்டு (குறித்த எழுத்து/யந்திரம்) எழுத வேண்டும்.

Verse 130

सरोजिनीदले मंत्रं वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः । निखाय तदलं कुंडे चतुरस्रे समेखले ॥ १३० ॥

தாமரை இலை மீது மந்திரத்தை மாத்ருகா எழுத்துகளால் சுற்றிவளைக்க வேண்டும். பின்னர் அந்தத் தயாரான இலையை எல்லைக்கோடு உடைய சதுர குண்டத்தில் வைத்து நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 131

संस्थाप्य पावकं तत्र जुहुयान्मनुनामुना । सहस्रं रक्तपद्मानां धेनुदुग्धजलाप्लुतम् ॥ १३१ ॥

அங்கே புனித அக்னியை நிறுவி, இம்மந்திரத்தால் ஹோம ஆஹுதிகளைச் செய்ய வேண்டும். பசும்பால்-நீர் கலவையில் நனைந்த ஆயிரம் சிவந்த தாமரைகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 132

होमांते विवधै रत्नैः पलैरपि बलिं हरेत् । बलिं मंत्रेण विधिवद्बलिमंत्रः प्रकाश्यते ॥ १३२ ॥

ஹோமம் முடிவில் பலவகை ரத்தினங்களாலோ, குறைந்தது பழங்களாலோ, பலி-நைவேத்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மந்திரத்துடன் விதிப்படி பலி அளிக்கப்படுகிறது; ஆகவே இப்போது பலி-மந்திரம் கூறப்படுகிறது.

Verse 133

तारः पद्मे युग तंद्री वियद्दीर्घं च लोहितः । अत्रिर्विषभगारूढो वदत्पद्मावतीपदम् ॥ १३३ ॥

‘தார’ (பிரகஸ்பதி) பத்ம நிலையிலுள்ளார்; யுகம், தந்திரி, மேலும் வியத்-தீர்கம் மற்றும் லோஹிதமும். ரிஷபாரூடரான அத்ரி ‘பத்மாவதி’ பதத்தை உரைக்கிறார்॥१३३॥

Verse 134

झिंटीशाढ्योनिलस्वाहा षोडशार्णो बलेर्मनुः । ततो निशीथे च बलिं पूर्वोक्तमनुना हरेत् ॥ १३४ ॥

‘ஜிஹீண்டீஷாட்யோநிலஸ்வாஹா’—இது பதினாறு எழுத்து மந்திரம்; பலி அர்ப்பணத்திற்காக விதிக்கப்பட்டது. பின்னர் நள்ளிரவில், முன் கூறிய மந்திரத்தால் பலியை செலுத்துக॥१३৪॥

Verse 135

एवं कृते पंडितानां स जयी कविराड् भवेत् । निवासो भारतीलक्ष्म्योर्जनतारञ्जनक्षमः ॥ १३५ ॥

இவ்வாறு செய்தால், அவன் பண்டிதர்களிடையே வெற்றியுடைய உயர்ந்த கவிராஜனாகிறான். பாரதி (வாக்கு) மற்றும் லக்ஷ்மியின் வாசஸ்தலமாகி மக்களை மகிழ்விக்க வல்லவனாகிறான்॥१३৫॥

Verse 136

शताभिजप्त्या यो मंत्री रोचनां मस्ताके धरेत् । यं यं पश्यति तस्यासौ दासवज्जायते क्षणात् ॥ १३६ ॥

மந்திரத்தை நூறு முறை ஜபித்து தலையில் ரோசனா (மஞ்சள் நிறச் சடங்கு நிறம்) பூசும் மந்திரசாதகர்—அவன் யாரை யாரை நோக்கினாலும், அவர்கள் உடனே அவனுக்கு அடிமைபோல் ஆகிறார்கள்॥१३६॥

Verse 137

श्मशानांगारमाश्रित्य पूर्वायां कुजवासरे । तेन मत्रेण संवेष्ट्य निबद्धं रक्ततंतुभिः ॥ १३७ ॥

சுடுகாட்டின் கரியங்காரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, செவ்வாய்க்கிழமை விடியற்காலையில், அதே மந்திரத்தை ஜபித்தபடி அதை சுற்றி, சிவப்பு நூல்களால் கட்ட வேண்டும்॥१३৭॥

Verse 138

शताभिजप्तं मूलेन निक्षिपेद्वैरिवेश्मनि । उच्चाटयति सप्ताहात्सकुंटुबान्विरोधिनः ॥ १३८ ॥

ஒரு மூலத்தின் மீது மந்திரத்தை நூறு முறை ஜபித்து அதை பகைவனின் வீட்டில் வைக்க வேண்டும். ஏழு நாளில் அவன் குடும்பத்துடன் அங்கிருந்து அகற்றப்படுவான்।

Verse 139

क्षीराढ्यया निशामंत्रं लिखित्वा पौरुषेऽस्थनि । रविवारे निशीथिन्यां सहस्रमभिमंत्रयेत् ॥ १३९ ॥

பால்சாரம் கலந்த மையால் ‘நிசா-மந்திரம்’ மனித எலும்பில் எழுத வேண்டும். ஞாயிற்றுக்கிழமை நள்ளிரவில் அதை ஆயிரம் முறை ஜபித்து அபிமந்திரிக்க வேண்டும்।

Verse 140

तत्क्षिप्तं शत्रुसदने मंडलाद्भ्रंशकं भवेत् । क्षेत्रे क्षिप्तं सस्यहान्योजवहृत्तुरमालयेत् ॥ १४० ॥

அது பகைவனின் இல்லத்தில் எறியப்பட்டால் அவனின் பதவி-அதிகாரம் வீழ்வதற்குக் காரணமாகும். வயலில் எறியப்பட்டால் பயிர் இழப்பை உண்டாக்கி, நிலத்தின் வளத்தை விரைவில் கவர்கிறது।

Verse 141

षट्कोणांतर्लिखेन्मूलं साध्यार्णं केशरे स्वरैः । बाह्येऽष्टवर्गयुक्पत्रं पद्मभूमिपरावृतम् ॥ १४१ ॥

ஆறுமுனை வடிவத்தின் உள்ளே மூலமந்திரத்தை எழுத வேண்டும்; கேசரங்களில் சாத்யமந்திர எழுத்துகளை உயிரெழுத்துகளுடன் நிறுவ வேண்டும். வெளியே தாமரை இதழ்களில் அஷ்டவர்க எழுத்துகளை எழுதி, தாமரை அடிப்பகுதியால் சூழ வேண்டும்।

Verse 142

यंत्रं भूर्जे जहुरसैर्लिखेत्पूताम्बरावृतम् । पट्टसूत्रेण सन्नद्धं शिशुकंठगतं ध्रुवम् ॥ १४२ ॥

பெர்ச் பட்டையில் ஜுஹூ ஹவிசின் சாரத்தால் யந்திரத்தை எழுத வேண்டும். தூய துணியில் சுற்றி, பட்டு/நூல் கயிறால் கட்டி, குழந்தையின் கழுத்தில் உறுதியாக அணிவிக்க வேண்டும்।

Verse 143

भूतभीतिहरं वामवाहौ स्त्रीणां च पुत्रदम् । नृणां दक्षिणबाहुस्थं निर्धनानां धनप्रदम् ॥ १४३ ॥

இது பூதப் பயத்தை நீக்கும்; இடது கைமேல் அணிந்தால் பெண்களுக்கு புத்திரப் பேறு தரும். ஆண்களின் வலது கைமேல் இருந்தால் ஏழைகளுக்கு செல்வம் அளிக்கும்.

Verse 144

ज्ञानदं ज्ञानमिच्छूनां राज्ञां तु विजयप्रदम् ॥ १४४ ॥

அறிவை நாடுவோர்க்கு அறிவை அருளும்; அரசர்களுக்கு வெற்றியை அளிக்கும்.

Verse 145

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रभेदनिरूपणं नाम पञ्चाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८५ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் உள்ள ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில் ‘யக்ஷிணீ மந்திர வேத நிரூபணம்’ எனும் எண்பத்திஐந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.