Hanūmaccarita (The Account of Hanumān)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथापरं वायुसूनोश्चरितं पापनाशनम् । यदुक्तं स्वासु रामेण आनन्दवनवासिना ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது வாயுபுத்திரனின் பாபநாசகமான இன்னொரு சரிதத்தைச் சொல்கிறேன்; ஆனந்தவனத்தில் வாசிக்கும் ஸ்ரீராமர் தம் சொந்தவர்களிடையே உரைத்ததுதான் அது ॥ १ ॥

Verse 2

सद्योजाते महाकल्पे श्रुतवीर्ये हनूमति । मम श्रीरामचन्द्रस्य भक्तिरस्तु सदैव हि ॥ २ ॥

இப்புதிதாய் தொடங்கிய மஹாகல்பத்தில், வீரியம் புகழ்பெற்ற ஹனுமானை முன்னிட்டு, என் ஸ்ரீராமசந்திரன் மீது எனக்குள்ள பக்தி என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும் ॥ २ ॥

Verse 3

श्रृणुष्व गदतो मत्तः कुमारस्य कुमारक । चरितं सर्वपापघ्नं श्रृण्वतां पठतां सदा ॥ ३ ॥

இளைய குமாரகா! நான் சொல்வதைக் கேள்; எப்போதும் கேட்டு பாராயணம் செய்பவர்களின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் குமாரரின் சரிதத்தை நான் உரைக்கிறேன் ॥ ३ ॥

Verse 4

वांछाम्यहं सदा विप्र संगमं कीशरूपिणा । रहस्यं रहसि स्वस्य ममानन्दवनोत्तमे ॥ ४ ॥

ஓ விப்ரரே! குரங்கு வடிவில் தோன்றும் அந்தப் பரமனைச் சேர்வதையே நான் எப்போதும் விரும்புகிறேன்; என் சிறந்த ஆனந்தவனத்தில் உள்ள என் மறைவு இடத்தில், இம்மர்மத்தை மறைவாகவே காக்கிறேன் ॥ ४ ॥

Verse 5

परीतेऽत्र सखायो मे सख्यश्च विगतज्वराः । क्रीडंति सर्वदा चात्र प्राकट्येऽपि रहस्यपि ॥ ५ ॥

இங்கே என் தோழரும் நண்பரும்—அனைத்து காய்ச்சல் துயரமின்றி—என்றும் விளையாடுகின்றனர்; இங்கே இரகசியமும் வெளிப்பட்டாலும் எப்போதும் உடனிருக்கிறது।

Verse 6

कस्मिंश्चिदवतारे तु यद्वृत्तं च रहो मम । तदत्र प्रकटं तुभ्यं करोमि प्रीतमानसः ॥ ६ ॥

ஒரு அவதாரத்தில் என்னிடம் இரகசியமாக நிகழ்ந்ததையெல்லாம், இப்போது அன்பு நிறைந்த உள்ளத்துடன் இங்கே உனக்குத் தெரிவிக்கிறேன்।

Verse 7

आविर्भूतोऽस्म्यहं पूर्वं राज्ञो दशरथक्षये । चतुर्यूहात्मकस्तकत्र तस्य भार्यात्रये मुने ॥ ७ ॥

முன்னர் அரசன் தசரதனின் யாகக் காலத்தில், முனிவரே, நான் சதுர்வ்யூஹ வடிவமாக வெளிப்பட்டு, அவனுடைய மூன்று அரசிகளுக்காகப் பிரகடனமானேன்।

Verse 8

ततः कतिपयैरब्दैरागतो द्विजपुंगवः । विश्वामित्रोऽर्थयामास पितरं मम भूपतिम् ॥ ८ ॥

பின்னர் சில ஆண்டுகள் கழித்து, இருபிறப்போரில் சிறந்த விஸ்வாமித்ரர் வந்து என் தந்தையான அரசனை வேண்டினார்।

Verse 9

यक्षरक्षोविघातार्थं लक्ष्मणेन सहैव माम् । प्रेषयामास धर्मात्मा सिद्धाश्रममरम्यकम् ॥ ९ ॥

யட்சர், ராட்சசர் ஆகியோரைக் கொல்லும் பொருட்டு, தர்மாத்மா என்னை லக்ஷ்மணனுடன் சேர்த்து இனிய சித்தாஶ்ரமத்திற்குப் அனுப்பினார்।

Verse 10

तत्र गत्वाश्रममृबेर्दूषयन्ती निशाचरौ । ध्वस्तौ सुबाहुमारीचौ प्रसन्नोऽभूत्तदा मुनिः ॥ १० ॥

அங்கே சென்று இரு நிசாசர அரக்கர்கள் முனிவரின் ஆசிரமத்தை மாசுபடுத்தத் தொடங்கினர். ஆனால் சுபாஹு, மாரீசன் அழிந்ததும் அப்போது முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 11

अस्त्रग्रामं ददौ मह्यं मासं चावासयत्तथा । ततो गाधिसुतोधीमान् ज्ञात्वा भाव्यर्थमादरात् ॥ ११ ॥

அவர் எனக்கு ஆயுதங்களின் முழுத் தொகுதியை அளித்து, ஒரு மாதம் அங்கேயே தங்க வைத்தார். பின்னர் காதியின் புத்திரனான ஞானி, வருங்கால நோக்கத்தை மரியாதையுடன் உணர்ந்தான்.

Verse 12

मिथिलामनयत्तत्र रौद्रं चादर्शयद्ध्वनुः । तस्य कन्यां पणीभूतां सीतां सुरसुतोपमाम् ॥ १२ ॥

அவர் (அவரை) மிதிலைக்கு அழைத்து சென்று அங்கே அந்தக் கடுமையான வில்லைக் காணச் செய்தார். பின்னர் தம் மகள் சீதையை—வரப்பரிசாகப் பெற்ற, தேவகன்னியொத்தவளை—அருளினார்.

Verse 13

धनुर्विभज्य समिति लब्धवान्मानिनोऽस्य च । ततो मार्गे भृगुपतेर्दर्प्पमूढं चिरं स्मयन् ॥ १३ ॥

சபையில் வில்லைக் களைந்து (உடைந்து) அவன் இந்த அகந்தையுடையவனையும் வென்றான். பின்னர் வழியில் அகம்பாவத்தில் மயங்கிய ப்ருகுபதியை நீண்ட நேரம் பரிகசித்தான்.

Verse 14

व्यषनीयागमं पश्चादयोध्यां स्वपितुः पुरीम् । ततो राज्ञाहमाज्ञाय प्रजाशीलनमानसः ॥ १४ ॥

பின்னர் நான் என் தந்தையின் நகரமான அயோத்திக்குத் திரும்பினேன். அதன் பின் அரசனின் ஆணையை அறிந்து, என் மனம் மக்களின் பராமரிப்பு மற்றும் நல்லாட்சியில் ஈடுபட்டது.

Verse 15

यौवराज्ये स्वयं प्रीत्या सम्मंत्र्यात्पैर्विकल्पितः । तच्छुत्वा सुप्रिया भार्या कैकैयी भूपतिं मुने ॥ १५ ॥

அரசன் தானே மகிழ்ச்சியுடன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து ஸ்ரீராமரின் யுவராஜ்ய அபிஷேகத்தைத் தீர்மானித்தான். அதை கேட்டதும், ஓ முனிவரே, மிகப் பிரியமான ராணி கைகேயி அரசனை அணுகினாள்.

Verse 16

देवकार्यविधानार्थं विदूषितमतिर्जगौ । पुत्रो मे भरतो नाम यौवराज्येऽभिषिच्यताम् ॥ १६ ॥

தெய்வக் காரியத்தை ஏற்பாடு செய்வதெனும் போர்வையில், மதி மயங்கியவள் கூறினாள்— “என் மகன் பரதன் யுவராஜ்யத்தில் அபிஷேகிக்கப்படட்டும்.”

Verse 17

रामश्चतुर्दशसमा दंडकान्प्रविवास्यताम् । तदाकर्ण्या हमुद्युक्तोऽरण्यं भार्यानुजान्वितः ॥ १७ ॥

“ராமரை பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டக வனத்திற்கு வனவாசம் அனுப்புக.” இதைக் கேட்டதும் நானும் மனைவியுடனும் இளைய சகோதரர்களுடனும் காட்டிற்கு புறப்பட்டேன்.

Verse 18

गंतुं नृपतिनानुक्तोऽप्यगमं चित्रकूटकम् । तत्र नित्यं वन्यफलैर्मांसैश्चावर्तितक्रियः ॥ १८ ॥

அரசன் செல்லுமாறு சொல்லாதபோதும் நான் சித்ரகூடத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே தினமும் காட்டுப் பழங்களாலும் மாம்சத்தாலும் வாழ்ந்து, என் நித்திய கர்மங்களை இடையறாது செய்தேன்.

Verse 19

निवसन्नेव राज्ञस्तु निधनं चाप्यवागमम् । ततो भरतशत्रुघ्नौ भ्रातरौ मम मानदौ ॥ १९ ॥

அங்கேயே தங்கியிருந்தபோது அரசன் மறைந்த செய்தியும் எனக்குத் தெரிந்தது. அதன் பின் என் மதிப்பிற்குரிய சகோதரர்கள் பரதனும் சத்ருக்னனும் (அடுத்த நிகழ்வுகளில்) ஈடுபட்டனர்.

Verse 20

मांतृवर्गयुतौ दीनौ साचार्यामात्यनागरौ । व्यजिज्ञपतमागत्यपंचवट्यां निजाश्रमम् ॥ २० ॥

தாய்வழிக் குலத்தாருடன் கூடி துயருற்றவர்களாய், ஆசாரியர், அமைச்சர்கள், நகரமக்கள் உடன் பஞ்சவட்டியில் உள்ள அவருடைய சொந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்து பணிவுடன் விண்ணப்பம் செய்தனர்।

Verse 21

अकल्पयं भ्रातृभार्यासहितश्च त्रिवत्सरम् । ततस्त्रयोदशे वर्षे रावणो नाम राक्षसः ॥ २१ ॥

அண்ணனின் மனைவியுடன் சேர்ந்து நான் மூன்று ஆண்டுகள் அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்தேன்; பின்னர் பதிமூன்றாம் ஆண்டில் ராவணன் என்னும் ராட்சசன் எதிர்கொண்டான்।

Verse 22

मायया हृतवान्सीतां प्रियां मम परोक्षतः । ततोऽहं दीनवदन ऋष्यमूकं हि पर्वतम् ॥ २२ ॥

அவன் மாயையால் நான் அறியாதபடி என் பிரியமான சீதையை அபகரித்தான்; அப்போது நான் தாழ்ந்த முகத்துடன் ரிஷ்யமூக மலைக்குச் சென்றேன்।

Verse 23

भार्यामन्वेषयन्प्राप्तः सख्यं हर्यधिपेन च । अथ वालिनमाहत्य सुग्रीव स्तत्पदे कृतः ॥ २३ ॥

மனைவியைத் தேடி வந்தபோது வானராதிபதியுடன் நட்பு கொண்டான்; பின்னர் வாலியை வதைத்து சுக்ரீவனை அதே பதவியில் அமர்த்தினர்।

Verse 24

सह वानरयूथैश्च साहाय्यं कृतवान्मम । विरुध्य रावणेनालं मम भक्तो विभीषणः ॥ २४ ॥

வானரப் படைகளுடன் என் பக்தன் விபீஷணன் ராவணனை உறுதியாக எதிர்த்து எனக்கு பெரும் உதவி செய்தான்।

Verse 25

आगतो ह्यभिषिच्याशुलंकेशो हि विकल्पितः । हत्वा तु रावणं संख्ये सपुत्रामात्यबांधवम् ॥ २५ ॥

திரும்பி வந்து அவர் விரைவில் இலங்கையின் அதிபதியாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு, முறையான தீர்மானத்தின்படி நிறுவப்பட்டார்; ஏனெனில் போரில் ராவணனை அவன் மகன்கள், அமைச்சர்கள், உறவினர்கள் உடனே கொன்றார்।

Verse 26

सीतामादाय संशुद्ध्वामयोध्यां समुपागतः । ततः कालांतरे विप्रसुग्रीवश्च विभीषणः ॥ २६ ॥

சீதையை அழைத்துக் கொண்டு, அவளின் தூய்மையை நிறுவி அவர் அயோத்திக்கு வந்தார். பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், ஓ பிராமணரே, சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் கூட அங்கு வந்தனர்।

Verse 27

निमंत्रितौ पितुः श्राद्ध्वे षटेकुलाश्च द्विजोत्तमाः । अयोध्यायां समाजग्मुस्ते तु सर्वे निमंत्रिताः ॥ २७ ॥

தந்தையின் ஸ்ராத்தத்திற்காக அழைக்கப்பட்ட, ஒவ்வொரு குலத்திலிருந்தும் ஆறு பேர் வீதம் சிறந்த பிராமணர்கள் அயோத்தியில் கூடினர்; அழைப்பைப் பெற்ற அனைவரும் வந்தனர்।

Verse 28

ऋते विभीषिणं तत्र चिंतयाने रघूत्तमे । शंभुर्ब्राह्मणरूपेण षट्कुलैश्च सहागतः ग ॥ २८ ॥

விபீஷணனைத் தவிர, அங்கு ரகூத்தமன் (ஸ்ரீ ராமன்) சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சம்பு (சிவன்) பிராமண வடிவம் கொண்டு ஆறு குலத்தாருடன் வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 29

अथ पृष्टो मया शंभुर्विभीषणसमागमे । नीत्वा मां द्रविडे देशे मोचय द्विजबंधनात् ॥ २९ ॥

பின்னர் விபீஷணன் சந்திப்பின்போது நான் சம்புவிடம் கேட்டேன்—“என்னை திராவிட தேசத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, பிராமணனால் விதிக்கப்பட்ட பந்தத்திலிருந்து விடுவியுங்கள்” என்று।

Verse 30

मया निमंत्रिताः श्रद्धे ह्यगस्त्याद्या मुनीश्वराः । संभोजितास्तु प्रययुः स्वस्वमाश्रममंडलम् ॥ ३० ॥

ஓ ஸ்ரத்தையே! என்னால் அழைக்கப்பட்ட அகஸ்தியர் முதலிய முனிவர்கள் முறையாக போஜனம் செய்து மரியாதை பெற்ற பின், தத்தம் ஆசிரம வளாகங்களுக்கு புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 31

ततः कालांतरे विप्रा देवा दैत्या नरेश्वराः । गौतमेन समाहूताः सर्वे यज्ञसभाजिताः ॥ ३१ ॥

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், பிராமண முனிவர்கள், தேவர்கள், தைத்யர்கள், அரசர்கள்—அனைவரும் கௌதமரால் அழைக்கப்பட்டு யாகசபையில் வந்து அமர்ந்தனர்।

Verse 32

ते सर्वे स्फाटिकं लिंगं त्र्यंबकाद्रौ निवेशितम् । संपूज्य न्यवंसस्तत्र देवदैत्यनृपाग्रजाः ॥ ३२ ॥

தேவர்கள், தைத்யர்கள், அரசகுமாரர்களில் முதன்மையான அனைவரும் திர்யம்பக மலைமேல் ஸ்படிக லிங்கத்தை நிறுவி, அதை முழுமையாக வழிபட்டு அங்கேயே தங்கினர்।

Verse 33

तस्मिन्समाजे वितते सर्वौर्लिंगे समर्चिते । गौतमोऽप्यथ मध्याह्ने पूजयामास शंकरम् ॥ ३३ ॥

அந்தப் பெருஞ்சபை நிறைந்து, எல்லா லிங்கங்களும் முறையாக அர்ச்சிக்கப்பட்டபோது, கௌதமரும் மதியவேளையில் சங்கரனை வழிபட்டார்।

Verse 34

सर्वे शुक्लांबरधरा भस्मोद्धूलितविग्रहाः । सितेन भस्मना कृत्वा सर्वस्थाने त्रिपुंड्रकम् ॥ ३४ ॥

அனைவரும் வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, உடலில் புனித விபூதியைப் பூசி; தூய வெண்விபூதியால் விதிக்கப்பட்ட இடங்களில் திரிபுண்ட்ரம் இட்டுக்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 35

नत्वा तु भार्गवं सर्वे भूतशुद्धिं प्रचक्रमुः । हृत्पद्ममध्ये सुषिरं तत्रैव भूतपञ्चकम् ॥ ३५ ॥

பார்கவ முனிவரை வணங்கி அனைவரும் பூதசுத்தி சாதனையைத் தொடங்கினர். இதயத் தாமரையின் நடுவிலுள்ள நுண் குகையைத் தியானித்து அங்கேயே பஞ்சபூதங்களை நிறுவினர்।

Verse 36

तेषां मध्ये महाकाशमाकाशे निर्मलामलम् । तन्मध्ये च महेशानं ध्यायेद्दीप्तिमयं शुभम् ॥ ३६ ॥

அவற்றின் நடுவே மகாகாசத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—ஆகாசத்தில் உள்ள தூய, மாசற்ற தத்துவத்தை. அதன் உள்ளே ஒளிமயமான, மங்களமான மகேசானைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 37

अज्ञानसंयुतं भूतं समलं कर्मसंगतः । तं देहमाकाशदीपे प्रदहेज्ज्ञानवह्निना ॥ ३७ ॥

அஞ்ஞானத்துடன் கூடிய, மாசுற்ற, கர்மப் பந்தத்தில் சிக்கிய இந்த உடலுடையவனை—ஆகாசத் தீபத்தில் ஞானத் தீயால் எரிக்க வேண்டும்।

Verse 38

आकाशस्यावृत्तिं चाहं दग्ध्वाकाशमथो दहेत् । दग्ध्वाकाशमथो वायुमग्निभूतं तथा दहेत् ॥ ३८ ॥

‘ஆகாசத்தின் ஆவரணத்தை எரித்து, பின்னர் ஆகாசத்தையே எரிப்பேன்; ஆகாசம் எரிந்த பின், அக்னி ரூபமடைந்த வாயுவையும் எரிப்பேன்।’

Verse 39

अब्भूतं च ततो दग्ध्वा पृथिवीभूतमेव च । तदाश्रितान्गुणान्दग्ध्वा ततो देहं प्रदाहयेत् ॥ ३९ ॥

பின்னர் ஜலத் தத்துவத்தையும், அதுபோல ப்ருதிவி தத்துவத்தையும் எரித்து; அவற்றைச் சார்ந்த குணங்களையும் எரித்து, இறுதியில் உடலையும் கரைக்க வேண்டும்।

Verse 40

एवं प्रदग्ध्वा भूतार्दि देही तज्ज्ञानवह्निना । शिखामध्यस्थितं विष्णुमानंदरसनिर्भरम् ॥ ४० ॥

இவ்வாறு அந்த ஞானஅக்னியால் பூதக் கிளேசங்களையும் உடலையும் எரித்துத் தன்னுள், சிகையின் நடுவில் நிலைபெற்ற ஆனந்தரஸம் நிறைந்த விஷ்ணுவை தேகி தரிசிக்கிறான்।

Verse 41

निष्पन्नचंद्रकिरणसंकाशकिरणं किरणं शिवम् । शिवांगोत्पन्नकिरणैरमृतद्रवसंयुतैः ॥ ४१ ॥

அந்த மங்களகரமான ஒளி (சிவம்) முழுமையாக வெளிப்பட்ட சந்திரகிரணங்களை ஒத்த ஒரு கதிர்; சிவனுடைய அங்கங்களில் இருந்து எழும் அமிர்தத் தாரையுடன் கூடிய கதிர்களால் சூழப்பட்டதாகும்।

Verse 42

सुशीतला ततो ज्वाला प्रशांता चंद्ररश्मिवत् । प्रसारितसुधारुग्भिः सांद्रीभूतश्च संप्लवः । अनेन प्लावितं भूतग्रामं संचिंतयेत्परम् ॥ ४२ ॥

அப்போது அந்த ஜ்வாலை மிகச் சீதலமாக, சந்திரகதிர்களைப் போல அமைதியாகிறது. பரவிய அமுதத் தாரைகளால் சம்ப்லவம் அடர்த்தியாகிறது; அதனால் மூழ்கிய எல்லா உயிர்க் கூட்டத்திலும் பரமனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 43

इत्थं कृत्वा भूतशुद्धिं क्रियार्हो मर्त्यः शुद्धो जायते ह्येव सद्यः । पूजां कर्तुं जप्यकर्मापि पश्चादेवं ध्यायेद्ब्रह्महत्यादिशुद्ध्यै ॥ ४३ ॥

இவ்வாறு பூதசுத்தியைச் செய்தால் மனிதன் உடனே சுத்தனாகி கிரியைக்கு உரியவனாகிறான். பின்னர் பூஜையும் ஜபகாரியமும் செய்யவும், பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களின் சுத்திக்காகவும் இதே முறையில் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 44

एवं ध्यात्वा चद्रंदीप्तिप्रकाशं ध्यानेनारोप्याशु लिंगे शिवस्य । सदाशिवं दीपमध्ये विचिंत्य पञ्चाक्षरेणार्चनमव्ययं तु ॥ ४४ ॥

இவ்வாறு சந்திரஒளியைப் போன்ற பிரகாசத்தைத் தியானித்து, தியானத்தால் அதை விரைவில் சிவலிங்கத்தில் ஏற்ற வேண்டும். பின்னர் தீபஜ்வாலையின் நடுவில் சதாசிவனை நினைத்து, பஞ்சாக்ஷரி மந்திரத்தால் அழியாத அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 45

आवाहनादीनुपचारांरतथापि कृत्वा स्नानं पूर्ववच्छंकरस्य । औदुंबरं राजतं स्वर्णपीठं वस्त्रादिच्छन्नं सर्वमेवेह पीठम् ॥ ४५ ॥

ஆவாஹனம் முதலான எல்லா உபசாரங்களையும் விதிப்படி செய்து, முன் கூறிய முறையின்படி சங்கரருக்கு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். இங்கு பீடம் உதும்பர மரத்தாலோ, வெள்ளியாலோ, பொன்னாலோ இருக்கலாம்; அது வஸ்திரம் முதலியவற்றால் முழுவதும் மூடப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

Verse 46

अंते कृत्वा बुद्बुदाभ्यां च सृष्टिं पीठे पीठे नागमेकं पुरस्तात् । कुर्यात्पीठे चोर्द्ध्वके नागयुग्मं देवाभ्याशे दक्षिणे वामतश्च ॥ ४६ ॥

இறுதியில் குமிழி போன்ற இரு வடிவங்களால் ‘ஸ்ருஷ்டி’யை அமைத்து, ஒவ்வொரு பீடத்தின் முன்புறமும் ஒரு நாகத்தை நிறுவ வேண்டும். மேலும் மேல்பீடத்திலும் தேவனருகே வலப்புறமும் இடப்புறமும் நாக ஜோடியை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 47

जपापुष्पं नागमध्ये निधाय मध्ये वस्त्रं द्वादशप्रातिगुण्ये । सुश्वेतेन तस्य मध्ये महेशं लिंगाकारं पीठयुक्तं प्रपूज्यम् ॥ ४७ ॥

நாகச் சுருளின் நடுவில் செம்பருத்திப் பூவை வைத்து, அதன் மையத்தில் பன்னிரண்டு மடங்காக மடிக்கப்பட்ட வஸ்திரத்தை அமைக்க வேண்டும். அதன் நடுவில் மிக வெண்மையான துணியின் மீது பீடத்துடன் கூடிய லிங்க வடிவ மகேசனை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்.

Verse 48

एवं कृत्वा साधकास्ते तु सर्वे दत्त्वा दत्त्वा पंचगंधाशष्टगंधम् । पुष्पैः पत्रैः श्रीतिलैरक्षतैश्च तिलोन्मिश्रैः केवलैश्चप्रपूज्य ॥ ४८ ॥

இவ்வாறு செய்து, அந்த சாதகர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் பஞ்சகந்தம் அல்லது அஷ்டகந்தம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் மலர்கள், இலைகள், ஸ்ரீதிலம், அக்ஷதை—எள்ளுடன் கலந்ததாகவோ அல்லது எள்ளை மட்டும் கொண்டோ—முழுமையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 49

धूपं दत्त्वा विधिवत्संप्रयुक्तं दीपं दत्त्वा चोक्तमेवोपहारम् । पूजाशेषं ते समाप्याथ सर्वे गीतं नृत्यं तत्र तत्रापि चक्रुः ॥ ४९ ॥

விதிப்படி தூபம் அர்ப்பணித்து, கூறப்பட்ட உபஹாரங்களுடன் தீபமும் அர்ப்பணித்து, வழிபாட்டின் மீதமுள்ள கிரியைகளை நிறைவு செய்தனர். பின்னர் அனைவரும் அங்கேயே பாடலும் நடனமும் செய்தனர்.

Verse 50

काले चास्मिन्सुव्रते गौतमस्य शिष्यः प्राप्तः शंकरात्मेति नाम्ना ॥ ५० ॥

ஓ சுவிரதையே! அக்காலத்தில் கௌதமரின் சீடன் ‘சங்கராத்மன்’ என்னும் பெயருடன் அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 51

उन्मत्तवेषो दिग्वासा अनेकां वृत्तिमास्थितः । क्वचिद्द्विजातिप्रवरः क्वचिञ्चंडालसन्निभः ॥ ५१ ॥

அவன் பித்தன் போன்ற வேடம் கொண்டு, சிலவேளை திகம்பரனாய் இருந்து, பலவகை வாழ்வுமுறைகளை ஏற்றான்; சிலவேளை இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் போலவும், சிலவேளை சண்டாளன் போன்றும் தோன்றினான்.

Verse 52

क्वचिच्छूद्रसमो योगी तापसः क्वचिदप्युत । गर्जत्युत्पतते चैव नृत्यति स्तौति गायति ॥ ५२ ॥

சிலவேளை அந்த யோகி சூத்ரனைப் போல நடந்து, சிலவேளை தாபஸன் வேடம் பூண்டான்; அவன் கர்ஜித்து, தாவி, நடனம் செய்து, ஸ்தோத்திரம் செய்து, பாடினான்.

Verse 53

रोदिति श्रृणुतेऽत्युक्तं पतत्युत्तिष्ठति क्वचित् । शिवज्ञानैकसंपन्नः परमानंदनिर्भरः ॥ ५३ ॥

சிலவேளை அவன் அழுதான்; பலமுறை சொன்னாலும் கேளாதான்; சிலவேளை விழுந்தான், சிலவேளை எழுந்தான்—ஆயினும் சிவஞானம் ஒன்றே நிறைந்தவனாய், பரமானந்தத்தில் முழுகியிருந்தான்.

Verse 54

संप्राप्तो भोज्यवेलायां गौतमस्यांतिकं ययौ । बुभुजे गुरुणा साकं क्वचिदुच्छिष्टमेव च ॥ ५४ ॥

உணவு நேரம் வந்தபோது அவன் கௌதமரின் அருகே சென்றான்; குருவுடன் சேர்ந்து உண்டான், சிலவேளை குருவின் உச்சிஷ்டத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 55

क्वचिल्लिहति तत्पात्रं तूष्णीमेवाभ्यगात्क्वचित् । हस्तं गृहीत्वैव गुरोः स्वयमेवाभुनक्क्वचित् ॥ ५५ ॥

சில வேளைகளில் அவன் அதே பாத்திரத்தையே நக்குவான்; சில வேளைகளில் முழு மௌனத்துடன் அணுகுவான். சில வேளைகளில் குருவின் கையைப் பிடித்து தானே உண்ணுவான்.

Verse 56

क्वचिद् गृहांतरे मूत्रं क्वचित्कर्दमलेपनम् । सर्वदा तं गुरुर्दृष्ट्वा करमालंब्य मंदिरम् ॥ ५६ ॥

ஒரு வீட்டில் சிறுநீர், மற்றொரு வீட்டில் சேற்றுப் பூச்சு. ஆயினும் குரு அவனை ஒவ்வொரு முறையும் பார்த்தவுடன் கையைப் பிடித்து வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்வார்.

Verse 57

प्रविश्य स्वीयपीठे तमुपवेश्याप्यभोजयत् । स्वयं तदस्य पात्रेण बुभुजेगौतमो मुनिः ॥ ५७ ॥

ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து குரு அவனைத் தன் ஆசனத்தில் அமர வைத்து உணவளித்தார்; கௌதம முனிவரும் அவனுடைய அதே பாத்திரத்திலேயே உண்டார்.

Verse 58

तस्य चित्तं परिज्ञातुं कदाचिदथ सुंदरी । अहल्या शिष्यमाहूय भुङ्क्ष्वेति प्राह तं मुदा । निर्दिष्टो गुरुपत्न्या तु बुभुजे सोऽविशेषतः ॥ ५८ ॥

அவனுடைய மனநிலையை அறிய விரும்பி அழகிய அகல்யா ஒருமுறை சீடனை அழைத்து மகிழ்ச்சியுடன் “உண்ணு” என்றாள். குருபத்னியின் கட்டளையெனக் கொண்டு அவன் வேறுபாடு இன்றியே உண்டான்.

Verse 59

यथा पपौ हि पानीयं तथा वह्निमपि द्विजा । कंटकानन्नवद्भुक्त्वा यथापूर्वमतिष्ठत ॥ ५९ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அவன் நீரைப் பருகினதுபோல் அக்கினியையும் பருகினான்; முள்ளுகளை உணவென உண்டபின்பும் முன்புபோலவே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 60

पुरो हि मुनिकन्याभिराहूतो भोजनाय च । दिनेदिने तत्प्रदत्तं लोष्टमंबु च गोमयम् ॥ ६० ॥

அவன் முனிவர்களின் கன்னியரால் முன்கூட்டியே உணவிற்காக அழைக்கப்பட்டான்; அவர்கள் நாள்தோறும் அவனுக்கு அதையே அளித்தனர்—மண் கட்டிகள், நீர், மற்றும் கோமயம்.

Verse 61

कर्दमं काष्ठदंडं च भुक्त्वा पीत्वाथ हर्षितः । एतादृशो मुनिरसौ चंडालसदृशाकृतिः ॥ ६१ ॥

சேறும் மரத்தடியையும் உண்டு, பின்னர் அதையும் குடித்து மகிழ்ந்தான். அத்தகைய முனிவன் அவன்—சண்டாளனைப் போன்ற தோற்றமுடையவன்.

Verse 62

सुजीर्णोपानहौ हस्ते गृहीत्वा प्रलपन्हसन् । अंत्यजोचितवेषश्च वृषपर्वाणमभ्यगात् ॥ ६२ ॥

மிகவும் பழுதடைந்த செருப்புகளின் ஜோடியை கையில் பிடித்து, பேசிக்கொண்டு சிரித்தவாறே, அந்த்யஜருக்கே உரிய வேடம் பூண்டு வ்ருஷபர்வனை அணைந்தான்.

Verse 63

वृषपर्वेशयोर्मध्ये दिग्वासाः समतिष्टत । वृषपर्वा तमज्ञात्वा पीडयित्वा शिरोऽच्छिनत् ॥ ६३ ॥

வ்ருஷபர்வனுக்கும் ஈசனுக்கும் நடுவே திக்வாசி தவசி நின்றான். அவனை அறியாமல் வ்ருஷபர்வன் அவனைத் துன்புறுத்தி தலை வெட்டினான்.

Verse 64

हते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे जगदेतञ्चराचरम् । अतीव कलुषं ह्यासीत्तत्रस्था मुनयस्तथा ॥ ६४ ॥

அந்த த்விஜச்ரேஷ்டன் கொல்லப்பட்டபோது, இந்த முழு உலகமும்—சரமும் அசரமும்—மிகவும் மாசடைந்தது; அங்கே இருந்த முனிவர்களும் அதுபோலவே ஆனார்கள்.

Verse 65

गौतमस्य महाशोकः संजातः सुमहात्मनः । निर्ययौ चक्षुषो वारि शोकं संदर्शयन्निव ॥ ६५ ॥

மகாத்மா கௌதமருக்கு பேர்துயரம் எழுந்தது; அவரது கண்களிலிருந்து நீர் வழிந்தது, தன் சோகத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டுவது போல।

Verse 66

गौतमः सर्वदैत्तयानां सन्निधौ वाक्यमुक्तवान् । किमनेन कृते पापं येन च्छिन्नमिदं शिरः ॥ ६६ ॥

கௌதமர் எல்லா தைத்யர்களின் முன்னிலையில் கூறினார்—“இவன் எந்தப் பாவம் செய்ததால் இவனது தலை வெட்டப்பட்டது?”

Verse 67

मम प्राणाधिकस्येह सर्वदा शिवयोगिनः । ममापि मरणं सत्यं शिष्यच्छद्मा यतो गुरुः ॥ ६७ ॥

இந்த சிவயோகி எனக்கு உயிரைவிடப் பிரியமானவன்; ஆனாலும் என் மரணமும் நிச்சயம், ஏனெனில் குரு சீடன் போல வேடம் எடுத்துள்ளார்।

Verse 68

शैवानां धर्मयुक्तानां सर्वदा शिववर्तिनाम् । मरणं यत्र दृष्टं स्यात्तत्र नो मरणं ध्रुवम् ॥ ६८ ॥

தர்மத்தில் நிலைத்து எப்போதும் சிவனில் உறையும் சிவபக்தர்களுக்கு—மரணம் தோன்றும் இடத்திலும், அவர்களுக்குப் மரணம் உறுதியாக ஆட்சி செய்யாது।

Verse 69

तच्छ्रुत्वा ह्यसुराचार्यः सुक्रः प्राह विदांवरः । एनं संजीवयिष्यामि भार्गवं शंकरप्रियम् ॥ ६९ ॥

அதைக் கேட்ட அசுரர்களின் ஆசாரியர், ஞானிகளில் முதன்மையான சுக்ரர் கூறினார்—“சங்கரருக்கு அன்பான இந்த பார்கவனை நான் உயிர்ப்பிப்பேன்.”

Verse 70

किमर्थं म्रियते ब्रह्मन्पश्य मे तपसो बलम् । इति वादिनि विप्रेंद्रे गौतमोऽपि ममार ह ॥ ७० ॥

“ஓ பிராமணரே! அவர் ஏன் இறக்க வேண்டும்? என் தவத்தின் வலிமையைப் பாருங்கள்!”—என்று அந்தச் சிறந்த அந்தணர் கூறிக் கொண்டிருக்கையில், கௌதம முனிவரும் அங்கேயே உயிர் நீத்தார்।

Verse 71

तस्मिन्मृतेऽथ शुक्रोऽपि प्राणांस्तत्याज योगतः । तस्यैवं हतिमाज्ञाय प्रह्लादाद्या दितीश्वराः ॥ ७१ ॥

அவர் இறந்தபின், சுக்ரரும் யோக வலிமையால் உயிர்மூச்சை விட்டார். இவ்வாறு அவர் கொல்லப்பட்டதை அறிந்து, பிரஹ்லாதன் முதலிய திதியின் தைத்ய அரசர்கள் உணர்ந்தனர்।

Verse 72

देवा नृपा द्विजाः सर्वे मृता आसंस्तदद्भुतम् । मृतमासीदथ बलं तस्य बाणस्य धीमतः ॥ ७२ ॥

அனைத்து தேவர்கள், அரசர்கள், இருபிறப்பாளர்கள் எல்லோரும் இறந்தனர்—இது வியப்பாயிற்று. பின்னர் அந்த ஞானியின் அம்பின் வலிமையும் இறந்ததுபோல் செயலற்றதாயிற்று।

Verse 73

अहल्या शोकसंतप्ता रुरोदोञ्चैः पुनःपुनः । गौतमेन महेशस्य पूजया पूजितो विभुः ॥ ७३ ॥

துயரால் எரிந்த அகல்யா மீண்டும் மீண்டும் உரக்க அழுதாள். மேலும் கௌதமன் செய்த வழிபாட்டினால் மகேசுவரப் பெருமான் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டார்।

Verse 74

वीरभद्रो महायोगी सर्वं दृष्ट्वा चुकोप ह । अहो कष्टमहोकष्टं महेशा बहवो हताः ॥ ७४ ॥

மகாயோகி வீரபத்ரன் அனைத்தையும் கண்டு சினந்தான். “அய்யோ, எத்தனை துயரம்! பேர்துயரம்! மகேசனின் பல கணங்கள் கொல்லப்பட்டனர்!”

Verse 75

शिवं विज्ञापयिष्यामि तेनोक्तं करवाण्यथ । इति निश्चित्य गतवान्मंदराचलमव्ययम् ॥ ७५ ॥

“நான் சிவபெருமானிடம் விண்ணப்பித்து, அவர் சொல்வதன்படி செயல்வேன்.” என்று உறுதி செய்து, அவ்யயமான மந்தரமலையை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 76

नमस्कृत्वा विरूपाक्षं वृत्तसर्वमथोक्तवान् । ब्रह्माणं च हरिं तत्र स्थितौ प्राह शिवो वचः ॥ ७६ ॥

விரூபாக்ஷரான சிவனை வணங்கி, அவன் முழு நிகழ்வையும் கூறினான். அங்கே நின்றிருந்த பிரம்மாவுக்கும் ஹரியான விஷ்ணுவுக்கும் சிவன் வாக்குரைத்தான்.

Verse 77

मद्भक्तैः साहसं कर्म कृतं ज्ञात्वा वरप्रदम् । गत्वा पश्यामि हे विष्णो सर्वं तत्कृतसाहसम् ॥ ७७ ॥

என் பக்தர்கள் வரமளிக்கும் துணிச்சலான செயலைச் செய்துள்ளனர் என்று அறிந்து, ஓ விஷ்ணுவே, நான் சென்று அவர்கள் செய்த அந்த முழுச் சாகசத்தையும் காண்பேன்.

Verse 78

इत्युक्त्वा वृषमारुह्य वायुना धूतचामरः । नन्दिकेन सुवेषेण धृते छत्रेऽतिशोभने ॥ ७८ ॥

இவ்வாறு கூறி அவர் காளைமேல் ஏறினார்; காற்றால் சாமரம் அசைந்தாட, அழகிய ஆடை அணிந்த நந்தி மிகச் சிறந்த குடையைத் தாங்கினான்.

Verse 79

सुश्वेते हेमदंडे च नान्ययोग्ये धृते विभो । महेशानुमतिं लब्ध्वा हरिर्नागांतके स्थितः ॥ ७९ ॥

ஓ प्रभுவே, பிறர்க்கு உரியதல்லாத அந்தத் தூய வெண்மையான பொன் தண்டத்தைத் தாங்கி, மகேசரின் அனுமதி பெற்று ஹரி நாகாந்தகத்தில் நிலைத்திருந்தார்.

Verse 80

आरक्तनीलच्छत्राभ्यां शुशुभे लक्ष्मकौस्तुभः । शिवानुमत्या ब्रह्मापि हंसारूढोऽभवत्तदा ॥ ८० ॥

செம்மை மற்றும் நீல நிறச் சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட லக்ஷ்மியும் கௌஸ்துப மணியும் பேரொளியுடன் விளங்கின. சிவனின் அனுமதியால் அப்போது பிரம்மாவும் ஹம்ஸ வாகனத்தில் ஏறினார்.

Verse 81

इंद्रगोपप्रभाकारच्छत्राभ्यां शुशुभे विधिः । इन्द्रादिसर्वदेवाश्च स्वस्ववाहनसंयुताः ॥ ८१ ॥

இந்திரகோபத்தின் ஒளியைப் போன்ற பிரகாசமுள்ள இரு சத்திரங்களின் கீழ் விதாதா பிரம்மா அழகுற விளங்கினார். இந்திரன் முதலான எல்லாத் தேவர்களும் தத்தம் வாகனங்களுடன் வந்திருந்தனர்.

Verse 82

अथ ते निर्ययुः सर्वे नानावाद्यानुमोदिताः । कोटिकोटिगणाकीर्णा गौतमस्याश्रमं गताः ॥ ८२ ॥

பின்னர் பலவகை வாத்தியங்களின் முழக்கத்தால் மகிழ்ந்து அவர்கள் அனைவரும் புறப்பட்டனர். கோடி கோடி கணங்களால் சூழப்பட்டவர்களாய் கௌதமரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 83

ब्रह्मविष्णु महेशाना दृष्ट्वा तत्परमाद्भुतम् । स्वभक्तं जीवयामास वामकोणनिरीक्षणात् ॥ ८३ ॥

அந்த பரம அதிசய நிகழ்வைக் கண்டு பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் ஆகியோர் இடது கண் மூலையின் ஒரு பக்கநோக்கினாலேயே தம் பக்தனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தனர்.

Verse 84

शंकरो गौतमं प्राह तुष्टोऽहं ते वरं वृणु । तदाकर्ण्य वचस्तस्य गौतमः प्राह सादरम् ॥ ८४ ॥

சங்கரர் கௌதமரிடம், “நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்—ஒரு வரம் கேள்” என்றார். அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட கௌதமர் மரியாதையுடன் பதிலளித்தார்.

Verse 85

यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । त्वल्लिंगार्चनसामर्थ्यं नित्यमस्तु ममेश्वर ॥ ८५ ॥

தேவேசரே! நீங்கள் प्रसன்னராக இருந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஆண்டவனே, எப்போதும் உங்கள் லிங்கத்தை அர்ச்சிக்க வல்லமை எனக்கிருப்பதாக।

Verse 86

वृतमेतन्मया देव त्रिनेत्र श्रृणु चापरम् । शिष्योऽयं मे महाभागो हेयादेयादिवर्जितः ॥ ८६ ॥

தேவா, திரிநேத்ரரே! இந்த நிகழ்வை நான் உரைத்தேன்; இன்னொன்றையும் கேளுங்கள். என் இந்த சீடன் மிகப் பாக்கியவான்—‘விலக்கவேண்டும்’ ‘ஏற்கவேண்டும்’ போன்ற இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவன்।

Verse 87

प्रेक्षणीयं ममत्वेन न च पश्यति चक्षुषा । न घ्राणग्राह्यं देवेश न पातव्यं न चेतरत् ॥ ८७ ॥

இது ‘காணத்தக்கது’ என்று மமத்தால் தோன்றினாலும், கண்களால் உண்மையில் காணப்படாது. தேவேசரே, இது மணத்தால் பிடிக்கப்படாது; இது குடிக்கத்தக்கதுமல்ல, புலன்களின் வேறு எந்தப் பொருளுமல்ல।

Verse 88

इति बुद्ध्व्या तथा कुर्वन्स हि योगी महायशः । उन्मत्तविकृताकारः शंकरात्मेति कीर्तितः ॥ ८८ ॥

இவ்வாறு உணர்ந்து அதன்படி நடக்கும் அந்தப் பெருமைமிக்க யோகி—வெளிப்புறத்தில் பித்தன் போலவும் விகாரமான தோற்றமுடையவனாகவும் தோன்றினாலும்—‘சங்கராத்மா’, அதாவது சங்கரனே அவன் ஆத்மா எனப் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 89

न कश्चित्तं प्रति द्वेषी न च तं हिंसयेदपि । एतन्मे दीयतां देव मृतानाममृतिस्तथा ॥ ८९ ॥

யாரும் அவனை வெறுக்க வேண்டாம்; யாரும் எந்த விதத்திலும் அவனைத் துன்புறுத்த வேண்டாம். தேவா, எனக்கு இதை அருளுங்கள்; மேலும் இறந்தவர்களுக்கும் மரணப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாகட்டும்।

Verse 90

तच्छ्रुत्वोमापतिः प्रीतो निरीक्ष्य हरिमव्ययः । स्वांशेन वायुना देहमाविशज्जगदीश्वरः ॥ ९० ॥

அதை கேட்ட உமாபதி (சிவன்) மகிழ்ந்தார்; அழிவற்ற ஹரியை நோக்கி, தன் அंश-சக்தியால் வாயுவின் வழியாக ஜகதீஸ்வரன் அந்த உடலில் புகுந்தான்।

Verse 91

हरिरूपः शंकरात्मा मारुतिः कपिसत्तमः । पर्यायैरुच्यतेऽधीशः साक्षाद्विष्णुः शिवः परः ॥ ९१ ॥

யாருடைய ரூபம் ஹரி, உள்ளார்ந்த தத்துவம் சங்கரன்—அந்த மாருதி, கபிகளில் சிறந்தவன், பல சமமான பெயர்களால் போற்றப்படுகிறான்; அந்த அதீசன் நேரே விஷ்ணு, பரம சிவன்.

Verse 92

आकल्पतेषु प्रत्येकं कामरूपमुपाश्रितः । ममाज्ञाकारको रामभक्तः पूजितविग्रहः ॥ ९२ ॥

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், விரும்பிய ரூபத்தை ஏற்று, என் ஆணைப்படி செயற்படுவான்; அவன் ராமபக்தன், அவனுடைய சாகார விக்ரகம் வழிபடத் தக்கது.

Verse 93

अनंतकल्पमीशानः स्थास्यति प्रीतमानसः । त्वया कृतमिदं वेश्म विस्तृतं सुप्रतिष्टितम् ॥ ९३ ॥

மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஈசானன் முடிவற்ற கல்பங்கள் வரை இங்கே தங்குவான். நீ செய்த இந்த இல்லம் விசாலமும் உறுதியாக நிறுவப்பட்டதுமாக உள்ளது.

Verse 94

नित्यं वै सर्वरूपेण तिष्ठामः क्षणमादरात् । समर्चिताः प्रयास्यामः स्वस्ववासं ततः परम् ॥ ९४ ॥

“நாம் எப்போதும் எல்லா ரூபங்களிலும் நிலைத்திருக்கிறோம்; ஆகவே பக்தியுடன் ஒரு கணம் எங்களைச் சமர்ச்சனை செய்யுங்கள். முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட பின், நாங்கள் தத்தம் தாமங்களுக்கு புறப்படுவோம்.”

Verse 95

अथाबभाषे विश्वेशं गौतमो मुनिपुंगवः । अयोग्यं प्रार्थयामीश ह्यर्थी दोषं न पश्यति ॥ ९५ ॥

அப்போது முனிவருள் சிறந்த கௌதமர் உலகநாதனை நோக்கி உரைத்தார்— “ஓ ஈசா! தகாததையே நான் வேண்டுகிறேன்; தேவைப்பட்டவன் தன் குற்றத்தை உணரான்.”

Verse 96

ब्रह्माद्यलभ्यं देवेश दीयतां यदि रोचते । अथेशो विष्णुमालोक्य गृहीत्वा तत्करं करे ॥ ९६ ॥

“தேவேசா! உமக்கு விருப்பமெனில், பிரம்மா முதலியோர்க்கும் எட்டாத அதையும் அருள்க.” அப்போது ஆண்டவன் விஷ்ணுவை நோக்கி, அவரது கையைத் தன் கையில் பற்றினார்.

Verse 97

प्रहसन्नंबुजाभाक्षमित्युवाच सदाशिवः । क्षामोदरोऽसि गोविंद देयं ते भोजनं किमु ॥ ९७ ॥

புன்னகையுடன் சதாசிவன் தாமரைக்கண்ணனிடம் கூறினான்— “கோவிந்தா! உன் வயிறு மெலிந்திருக்கிறது; உனக்கு என்ன உணவு அளிக்க வேண்டும்?”

Verse 98

स्वयं प्रविश्य यदि वा स्वयं भुंक्ष्व स्वगेहवत् । गच्छ वा पार्वतीगेहं या कुक्षिं पूरयिष्यति ॥ ९८ ॥

நீயே உள்ளே சென்று, உன் வீட்டைப் போல நீயே உண்டு கொள்; அல்லது பார்வதியின் இல்லத்திற்குச் செல்—அவள் உன் வயிற்றை நிரப்புவாள்.

Verse 99

इत्युक्त्वा तत्करालंबी ह्येकांतमगमद्विभुः । आदिश्य नंदिनं देवो द्वाराध्यक्षं यथोक्तवत् ॥ ९९ ॥

இவ்வாறு கூறி, அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவன் அவன் கையைப் பற்றிக் கொண்டு தனிமையான இடத்திற்குச் சென்றான்; வாசல்காவலன் நந்தினை முன் சொன்னபடியே ஆணையிட்டான்.

Verse 100

स गत्वा गौतमं वाथ ह्युक्तवान्विष्णुभाषणम् । संपादयान्नं देवेशा भोक्तुकामा वयं मुने ॥ १०० ॥

அவன் கௌதம முனிவிடம் சென்று விஷ்ணுவின் செய்தியை உரைத்தான்— “முனிவரே, அன்னம் தயார் செய்யுங்கள்; நாங்கள் தேவர்களின் அதிபதிகள், உண்பதற்கு விரும்புகிறோம்.”

Verse 101

इत्युक्त्वैकांतमगमद्वासुदेवेन शंकरः । मृदुशय्यां समारुह्य शयितौ देवतोत्तमौ ॥ १०१ ॥

இவ்வாறு கூறி சங்கரர் வாசுதேவருடன் தனிமையான இடத்திற்குச் சென்றார். மென்மையான படுக்கையில் ஏறி அந்த இரு பரம தேவர்கள் ஓய்விற்காக படுத்தனர்.

Verse 102

अन्योन्यं भाषणं कृत्वा प्रोत्तस्थतुरुभावपि । गत्वा तडागं गंभीरं स्रास्यंतौ देवसत्तमौ ॥ १०२ ॥

ஒருவருடன் ஒருவர் உரையாடி முடித்து அவர்கள் இருவரும் எழுந்தனர். தேவர்களில் சிறந்த அவர்கள் ஆழமான குளத்திற்குச் சென்று அதில் இறங்கத் தொடங்கினர்.

Verse 103

करांबुपातमन्योन्यं पृथक्कृत्वोभयत्र च । मुनयो राक्षसाश्चैव जलक्रीडां प्रचक्रिरे ॥ १०३ ॥

இரு அணிகளாகப் பிரிந்து, இருபுறமும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் கையால் நீரைத் தெளித்து முனிவரும் ராட்சசரும் நீர்விளையாட்டைத் தொடங்கினர்.

Verse 104

अथ विष्णुर्महेशश्च जलपानानि शीघ्रतः । चक्रतुः शंकरऋ पद्मकिंजल्कांजलिना हरेः ॥ १०४ ॥

பின்னர் விஷ்ணுவும் மகேசனும் விரைவாக நீர்பானம் செய்தனர். சங்கரர் ஹரியின் சன்னிதியில் தாமரை நார்களால் நிறைந்த குவிந்த கைகளால் நீரை அருந்தினார்.

Verse 105

अवाकिरन्मुखे तस्य पद्मोत्फुल्लविलोचने । नेत्रे केशरसंपातात्प्रमीलयत केशवः ॥ १०५ ॥

அவர்கள் அவன் முகத்தில் (மகரந்தத்தை)த் தூவினர்; மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்களையுடைய கேசவன், மகரந்தம் விழுந்ததால் கண்களை மூடினான்।

Verse 106

अत्रांतरे हरेः स्कंधमारुरोह महेश्वरः । हर्युत्तमांगं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत् ॥ १०६ ॥

அவ்வேளையில் மகேஸ்வரன் ஹரியின் தோள்மீது ஏறினார்; இரு கரங்களாலும் ஹரியின் உயர்ந்த தலையைப் பற்றிக் கொண்டு வலியுறத் தாழ்த்தினார்।

Verse 107

उन्मज्जयित्वा च पुनः पुनश्चापि पुनःपुनः । पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शंकरम् ॥ १०७ ॥

அவனை மீண்டும் மீண்டும் மேலெழச் செய்து; துன்புறுத்தப்பட்ட ஹரி, சங்கரனை நுண்ணிய (காணமுடியாத) நிலையில் வீழ்த்தினான்।

Verse 108

अथ पादौ गृहीत्वा तं भ्रामयन्विचकर्ष ह । अताडयद्ध्वरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम् ॥ १०८ ॥

பின்னர் அவன் பாதங்களைப் பிடித்து சுழற்றிக் இழுத்தான்; த்வரனின் மார்பில் அடித்தான்; அச்யுதனையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 109

अथोत्थितो हरिस्तोयमादायांजलिना ततः । शीर्षे चैवाकिरच्छंभुमथ शंभुरथो हरिः ॥ १०९ ॥

அப்போது ஹரி எழுந்து, குவித்த கரங்களில் நீரை எடுத்து சம்புவின் தலையில் ஊற்றினார்; பின்னர் சம்புவும் அதேபோல் ஹரியின் தலையில் ஊற்றினார்।

Verse 110

जलक्रीडैवमभवदथ चर्षिगणांतरे । जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबंधनाः ॥ ११० ॥

அப்போது ரிஷிகளின் கூட்டத்தின் நடுவே நீர்விளையாட்டு நிகழ்ந்தது. அந்த நீர்விளையாட்டு உற்சாகத்தில் அவர்களின் ஜடாபந்தங்கள் தளர்ந்து அவிழ்ந்தன.

Verse 111

अथ संभ्रमतां तेषामन्योन्यजटबंधनम् । इतरेतरबद्ध्वासु जटासु च मुनीश्वराः ॥ १११ ॥

பின்னர் அவர்கள் பதற்றத்துடன் ஓடிச்சென்றபோது, அவர்களின் ஜடைகள் ஒன்றோடொன்று சிக்கின. பரஸ்பரம் கட்டுண்ட ஜடைகளால் அந்த முனிவர்தலைவர்கள் அகப்பட்டனர்.

Verse 112

शक्तिमंतोऽशक्तिमत आकर्षंति च सव्यथम् । पातयंतोऽन्यतश्चापि क्त्रोशंतो रुदतस्तथा ॥ ११२ ॥

வலிமைமிக்கோர் பலவீனரை வலியுடன் இழுத்துச் செல்கின்றனர். மேலும் வேறிடத்தில் தள்ளிவிடுகின்றனர்; பாதிக்கப்பட்டோர் அலறி அழுகின்றனர்.

Verse 113

एवं प्रवृत्ते तुमुले संभूते तोयकर्मणि । आकाशे वानरेशस्तु ननर्त च ननाद च ॥ ११३ ॥

இவ்வாறு நீர்செயல் கடும் கலகலப்புடன் நிகழ்ந்தபோது, ஆகாயத்தில் வானரராஜன் நடனமாடி முழங்கினான்.

Verse 114

विपंचीं वादयन्वाद्यं ललितां गीतिमुज्जगौ । सुगीत्या ललिता यास्तु आगायत विधा दश ॥ ११४ ॥

அவன் விபஞ்சீ வாத்தியத்தை இசைத்தபடி இனிய லலிதப் பாடலைப் பாடினான். அந்த லலிதப் பாடல்கள் சுரமிகு பாடலால் பத்து வித முறைகளில் பாடப்படுகின்றன.

Verse 115

शुश्राव गीतिं मधुरां शंकरो लोकभावतः । स्वयं गातुं हि ललितं मंदंमंदं प्रचक्रमे ॥ ११५ ॥

இனிய கீதத்தை கேட்ட சங்கரர், உலகப் பாவத்தால் உந்தப்பட்டு, தாமே மெதுவாக மெதுவாக நயமாகப் பாடத் தொடங்கினார்।

Verse 116

स्वयं गायति देवेशे विश्रामं गलदेशिकम् । स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम् ॥ ११६ ॥

அவர் தேவேசன் முன்னிலையில் தாமே பாடினார்; தொண்டையில் உரிய இடத்தில் இடைவேளை வைத்து, எல்லா இலக்கணங்களும் கூடிய துருவ ஸ்வரத்தை எடுத்தார்।

Verse 117

स्वधारामृतसंयुक्तं गानेनैवमपोनयन् । वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामप्यवादयत् ॥ ११७ ॥

தன் உள்ளோட்ட அமுதம் கலந்த அந்தப் பாடலால் அவர் எல்லா துயரங்களையும் நீக்கினார்; வாசுதேவரும் இரு கைகளால் மர்தல (மிருதங்கம்) வாசித்தார்।

Verse 118

अम्बुजांगश्चतुर्वक्रस्तुंबुरुर्मुखरो बभौ । तानका गौतमाद्यास्तु गयको वायुजोऽभवत् ॥ ११८ ॥

அம்புஜாங்கன் சதுர்வக்ரனானான்; தும்புரு முகரன் எனப் பெயர்பெற்றான். அதுபோல் தானகா, கௌதம முதலிய முனிவர்கள் வெளிப்பட்டனர்; காயகன் வாயுவின் புதல்வனாகப் பிறந்தான்।

Verse 119

गायके मधुरं गीतं हनूमति कपीश्वरे । म्लानमल्मानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाभवन् ॥ ११९ ॥

கபீஸ்வரன் ஹனுமானின் முன்னிலையில் பாடகர் இனிமையாகப் பாடியபோது, சோர்ந்தோர் மகிழ்ந்தனர்; ஒல்லியானோரும் அப்போது புஷ்டியாகினர்।

Verse 120

स्वां स्वां गीतिमतः सर्वे तिरस्कृत्यैव मूर्च्छिता । तूष्णीभूतं समभवद्देवर्षिगणदानवम् ॥ १२० ॥

தத்தம் பாடலில் வல்லவர்களான அனைவரும் இகழப்பட்டதுபோல் மயக்கமடைந்தனர்; அவர்களின் இசை மறைந்ததுபோல், தேவரிஷிகளும் தானவர்களும் கூடிய அவை முழுமையாக மௌனமானது।

Verse 121

एकः स हनुमान् गाता श्रोतारः सर्व एव ते । मध्याह्नकाले वितते गायमाने हनूमति । स्वस्ववाह नमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः ॥ १२१ ॥

பாடகர் ஹனுமான் ஒருவரே; மற்ற அனைவரும் கேட்பவர்களே. மதிய வேளையில் ஹனுமான் நீளமாகப் பாடத் தொடங்கியபோது, எல்லாத் தேவர்களும் தத்தம் வாகனங்களில் ஏறி புறப்பட்டனர்।

Verse 122

गानप्रियो महेशस्तु जग्राह प्लवगेश्वरम् । प्लवग त्वं मयाज्ञप्तो निःशंको वृषमारुह ॥ १२२ ॥

பாடலுக்கு பிரியமான மகேசன் குரங்குகளின் தலைவனைப் பிடித்து கூறினார்—“ஓ குரங்கே! நான் உனக்கு ஆணையிட்டேன்; அஞ்சாமல் காளையின் மேல் ஏறு.”

Verse 123

मम चाभिमुखो भूत्वा गायस्वानेकगायनम् । अथाह कपिशार्दूलो भगवंतं महेश्वरम् ॥ १२३ ॥

“என்னை நோக்கி முகம் திருப்பி பல பாடல்களைக் கொண்ட கீர்த்தனை பாடு.” என்று கூறி, கபிசார்தூலன் பகவான் மகேஸ்வரனை உரைத்தான்।

Verse 124

वृषभारोहसामर्थ्यं तव नान्यस्य विद्यते ष । तव वाहनमारुह्य पातकी स्यामहं विभो ॥ १२४ ॥

காளையின் மேல் ஏறுவதற்கான வல்லமை உமக்கே உண்டு; பிறருக்கு இல்லை. ஓ விபோ! உமது வாகனத்தில் ஏறினால் நான் பாவியாகிவிடுவேன்।

Verse 125

मामेवारुह देवेश विहंगः शिवधारणः । तव चाभिमुखँ गानं करिष्यामि विलोकय ॥ १२५ ॥

தேவேசனே! என்ன்மேலே மட்டும் ஏறு; நான் சிவனைத் தாங்கும் பறவை. உம்மை நோக்கி நின்று நான் ஸ்துதி-கானம் பாடுவேன்—நோக்குக.

Verse 126

अथेश्वरो हनूमंतमारुरोह यथा वृषम् । आरूढे शंकरे देवे हनुमत्कंधरां शिवः ॥ १२६ ॥

அப்போது ஈசன் (சிவன்) காளைமேல் ஏறுவது போல ஹனுமான்மேல் ஏறினார். தேவன் சங்கரன் ஏறியதும் சிவன் ஹனுமானின் தோளில் அமர்ந்தான்.

Verse 127

छित्वा त्वचं परावृत्य सुखं गायति पूर्ववत् । श्रृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौत मस्य गृहं ततः ॥ १२७ ॥

தோலை வெட்டி அதை போர்த்திக்கொண்டு, முன்புபோல மகிழ்ச்சியுடன் பாடினான். அந்தப் பாடலின் அமுதமெனும் இனிமையை கேட்டுச் சம்பு பின்னர் கௌதமரின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 128

सर्वे चाप्यागतास्तत्र देवर्षिगणदानवाः । पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति ॥ १२८ ॥

அங்கே தேவரிஷிகளின் கூட்டமும் தானவர்களும் அனைவரும் வந்தடைந்தனர். நாதனே! உணவுநேரத்தில் கௌதமர் அவர்களை முறையாகப் பூஜித்து உபசரித்தார்.

Verse 129

यच्छुष्कं दारुसंभूतं गृहो पकरणादिकम् । प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति ॥ १२९ ॥

வீட்டில் உலர்ந்த மரத்தால் செய்யப்பட்ட அனைத்தும்—கருவிகள், உபகரணங்கள் உட்பட—ஹனுமானின் கானம் நிகழ்ந்தபோது அனைத்தும் முளைத்து மீண்டும் பசுமையடைந்தன.

Verse 130

तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रं दृष्टिरतिष्टत ॥ १३० ॥

அந்தப் பாடல் தொடங்கியவுடன் அனைவரின் பார்வையும் அதிசய வியப்பில் உறுதியாக நிலைத்தது।

Verse 131

द्विबाहुरीशस्य पदाभिवं दनः समस्तगात्राभरणोपपन्नः । प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्ध्वांजलिभिः शिरोभिः ॥ १३१ ॥

அவன் இருகரங்களுடைய ஈசனின் திருவடிகளில் வணங்கி நின்றான்; உடலெங்கும் ஆபரணங்கள் அணிந்து, இளமைத் திகழ்ந்து, மெலிந்த இடையுடன், அமைதியான முகத்துடன்—கைகளை கூப்பி, தலை தாழ்த்தி பக்தியுடன் நின்றான்।

Verse 132

शिरः कराभ्यां परिगृह्य शंकरो हनूमतः पूर्वमुखं चकार । पद्मासनासीनहनूमतोंऽजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च ॥ १३२ ॥

சங்கரர் ஹனுமானின் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்து, அவன் முகத்தை கிழக்குநோக்கித் திருப்பினார். பின்னர் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த ஹனுமானின் கூப்பிய கரங்களில் ஒரு பாதத்தை வைத்து, மற்றொரு பாதத்தை அவன் முகத்தின் மீது வைத்தார்।

Verse 133

पादांगुलीभ्यामथ नासिकां विभुः स्नेहेन जग्राह च मन्दमन्दम् । स्कन्धे मुखे त्वंसतले च कण्ठे वक्षस्थले च स्तनमध्यमे हृदि ॥ १३३ ॥

பின்னர் ஆண்டவர் அன்புடன் மெதுமெதுவாக பாத விரல்களால் மூக்கைத் தொட்டார்; அதுபோல மென்மையாக தோள், முகம், கழுத்தெலும்புக் குழி, தொண்டை, மார்பு, மார்புகளின் நடுப்பகுதி மற்றும் இதயப் பகுதியையும் தொட்டார்।

Verse 134

ततश्च कुक्षावथ नाभिमंडलं पादं द्वितीयं विदधाति चांजलौ । शिरो गृहीत्वाऽवनमय्य शंकरः पस्पर्श पृष्ठं चिबुकेन सोऽध्वनि ॥ १३४ ॥

பின்னர் அவர் இரண்டாம் பாதத்தை வயிற்றிலும் நாபி மண்டலத்திலும் வைத்தார். சங்கரர் தலையைப் பிடித்து கீழே வளைத்து, அதே முறையில் தமது தாடையால் முதுகைத் தொட்டார்।

Verse 135

हारं च मुक्तापरिकल्पितं शिवो हनूमतः कंठगतं चकार ॥ १३५ ॥

அப்போது சிவபெருமான் முத்துகளால் அமைந்த மாலையை ஹனுமான் கழுத்தில் அணிவித்தார்।

Verse 136

अथ विष्णुर्महेशानमिह वचनमुक्तवान् । हनूमता समो नास्ति कृत्स्नब्रह्माण्डमण्डले ॥ १३६ ॥

பின்னர் விஷ்ணு மகேசனிடம் கூறினார்—முழு பிரபஞ்ச மண்டலத்திலும் ஹனுமானுக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை।

Verse 137

श्रुतिदेवाद्यगम्यं हि पदं तव कपिस्थितम् । सर्वोपनिषदव्यक्तं त्वत्पदं कपिसर्वयुक् ॥ १३७ ॥

ஓ பிரபுவே! வேதங்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் எட்டாத உமது பரமபதம் கபி-த்வஜத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. எல்லா உபநிஷத்துகளுக்கும் வெளிப்படாத உமது நிலை—ஓ கபிசின்னனே—அனைத்து சக்திகளுடனும் இணைந்தது।

Verse 138

यमादिसाधनैंर्योगैर्न क्षणं ते पदं स्थिरम् । महायोगिहृदंभोजे परं स्वस्थं हनूमति ॥ १३८ ॥

யமம் முதலான சாதனைகளுடன் செய்யும் யோகத்தாலும் உமது நிலை ஒரு கணமும் நிலைபெறாது; ஆனால் மகாயோகி ஹனுமானின் இதயத் தாமரையில் நீர் பரம அமைதியுடன் என்றும் தங்கியிருக்கிறீர்।

Verse 139

वर्षकोटिसहस्रं तु सहस्राब्दैरथान्वहम् । भक्त्या संपूजितोऽपीश पादो नो दर्शितस्त्वया ॥ १३९ ॥

ஓ ஈசா! கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள், ஆயிரமாண்டுகள் தொடர்ந்து, பக்தியுடன் உம்மை வழிபட்டோம்; ஆனாலும் நீர் உமது திருவடியையும் எங்களுக்கு காட்டவில்லை।

Verse 140

लोके वादो हि सुमहाञ्छंभुर्नारायणप्रियः । हरिप्रियस्तथा शंभुर्न तादृग्भाग्यमस्ति मे ॥ १४० ॥

உலகில் ஒரு பெரிய சொல்லாட்சி உள்ளது—சம்பு நாராயணனுக்கு அன்பானவன்; அதுபோல சம்புவே ஹரிக்கும் அன்பானவன்; ஆனால் அத்தகைய பாக்கியம் எனக்கு இல்லை।

Verse 141

तच्छ्रुत्वा वचनं शंभुर्विष्णोः प्राह मुदान्वितः । न त्वया सदृशो मह्यं प्रियोऽन्योऽस्ति हरे क्वचित् ॥ १४१ ॥

விஷ்ணுவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சம்பு மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்—ஹே ஹரி, உன்னைப் போல எனக்கு அன்பானவர் எங்கும் வேறு யாரும் இல்லை।

Verse 142

पार्वती वा त्वया तुल्या वर्तते नैव भिद्यते । अथ देवाय महते गौतमः प्रणिपत्य च ॥ १४२ ॥

பார்வதியும் உனக்கு சமமானவள்; எந்த வேறுபாடும் இல்லை. பின்னர் கௌதமர் அந்த மகாதேவருக்கு வணங்கி (பேசினார்)।

Verse 143

व्यजिज्ञपदमेयात्मज्देवैर्हि करुणानिधे । मध्याह्नोऽयं व्यतिक्रांतो भुक्तिवेलाखिलस्य च ॥ १४३ ॥

தேவர்கள் கருணைநிதியான அதிதி-புதல்வன், அளவிலாச் சித்தத்தையுடையவரிடம் அறிவித்தனர்—அருளாளனே, மதியநேரம் கடந்துவிட்டது; அனைவரின் உணவுநேரமும் தாண்டிவிட்டது।

Verse 144

अथाचम्य महादेवो विष्णुना सहितो विभुः । प्रविश्य गौतमगृहं भोजनायोपचक्रमे ॥ १४४ ॥

அப்போது வல்லமைமிக்க மகாதேவன் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து ஆச்சமனம் செய்து, கௌதமரின் இல்லத்தில் நுழைந்து உணவைத் தொடங்கினான்।

Verse 145

रत्नांगुलीयैरथनूपुराभ्यां दुकूलबंधेन तडित्सुकांच्या । हारैरनेकैरथ कण्ठनिष्कयज्ञोपवीतोत्तरवाससी च ॥ १४५ ॥

அவர் ரத்தின மோதிரங்களும் நுப்புரங்களும் அணிந்து, நுண்ணிய பட்டுப் பிணைப்பும் மின்னல் போன்ற ஒளிவீசும் இடைக்கச்சையும், பல மாலைகளும் கழுத்து நிஷ்கமும், யஜ்ஞோபவீதமும் மேலாடையும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்।

Verse 146

विलंबिचंचन्मणिकुंडलेन सुपुष्पधम्मिल्लवरेण चैव । पंचांगगंधस्य विलेपनेन बाह्वंगदैः कंकणकांगुलीयैः ॥ १४६ ॥

தாழ்ந்து ஆடும் மணிக்குண்டலங்களாலும், அழகிய மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த கூந்தல் அலங்காரத்தாலும், பஞ்சாங்க நறுமணத் தைலப் பூச்சாலும், புயவளைகள், கங்கணங்கள், மோதிரங்களாலும் அவர் ஒளிவீசி விளங்கினார்।

Verse 147

अथो विभूषितः शिवो निविष्ट उत्तमासने । स्वसंमुखं हरिं तथा न्यवेशयद्वरासने ॥ १४७ ॥

பின்னர் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிவபெருமான் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, தன் முன்னே திருமாலையும் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமரச் செய்தார்।

Verse 148

देवश्रेष्ठौ हरीशौ तावन्योन्याभिमुखस्थितौ । सुवर्णभाजनस्थान्नं ददौ भक्त्या स गौतमः ॥ १४८ ॥

தேவர்களில் சிறந்த ஹரி மற்றும் ஈசன் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்நோக்கி இருந்தபோது, கவுதமர் பக்தியுடன் பொன் பாத்திரத்தில் வைத்த அன்னத்தை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 149

त्रिंशत्प्रभेदान्भक्ष्यांस्तु पायसं च चतुर्विधम् । सुपक्वं पाकजातं च कल्पितं यच्छतद्वयम् ॥ १४९ ॥

உண்ணத்தக்க பதார்த்தங்களை முப்பது வகைகளாகவும், பாயசத்தை நான்கு வகைகளாகவும்—நன்றாக வெந்தது, சமைப்பால் உண்டானது, மேலும் இரண்டு வகை ‘கல்பிதம்’—இவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 150

अपक्कं मिश्रकं तद्वत्त्रिंशतं परिकल्पितम् । शतं शतं सुकन्दानां शाकानां च प्रकल्पितम् ॥ १५० ॥

அதேபோல் சமைக்காத கலவைப் பொருட்களின் அளவு முப்பதாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மணமுள்ள கிழங்குகளுக்கும் கீரை வகைகளுக்கும் தலா நூறு அளவு விதிக்கப்பட்டது.

Verse 151

पंचविंशतिधा सर्पिःसंस्कृतं व्यंजनं तथा । शर्कराद्यं तथा चूतमोचाखर्जूरदाडिमम् ॥ १५१ ॥

இருபத்தைந்து வகையாகச் சுத்திகரிக்கப்பட்ட நெய், அதுபோல் சுவைமிகு துணை உணவுகள்; சர்க்கரை முதலியன; மேலும் மாம்பழம், வாழை, பேரீச்சம், மாதுளை.

Verse 152

द्राक्षेक्षुनागरंगं च मिष्टं पक्वं फलोत्करम् । प्रियालक्रंजम्बुफलं विकंकतफलं तथा ॥ १५२ ॥

திராட்சை, கரும்பு, நாகரங்கம், மேலும் இனிய பழுத்த பழங்களின் குவியல்; அதோடு பிரியால, கிரஞ்ஜம்பு, ஜம்பு, விகங்கதப் பழங்களும் (அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்).

Verse 153

एवमादीनि चान्यानि द्रव्याणीशे समर्प्य च । दत्त्वापोशानकं विप्रो भुंजध्वमिति चाब्रवीत् ॥ १५३ ॥

இவ்வாறு இவையும் பிற பொருட்களையும் ஈசனுக்குச் சமர்ப்பித்து, பிராமணன் ஆச்சமனம் அளித்து, “இப்போது பிரசாதத்தை உண்ணுங்கள்” என்று கூறினான்.

Verse 154

भुंजानैषु च सर्वेषु व्यजनं सूक्ष्मविस्तृतम् । गौतमः स्वयमादाय शिवविष्णू अवीजयत् ॥ १५४ ॥

அனைவரும் உணவருந்திக் கொண்டிருக்கையில், கவுதமர் தாமே நுண்ணிய, விரிந்த விசிறியை எடுத்துக் கொண்டு சிவனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் விசிறினார்.

Verse 155

परिहासमथो कर्तुमियेष परमेश्वरः । पश्य विष्णो हनूमन्तं कथं भुंक्ते स वानरः ॥ १५५ ॥

அப்போது பரமேஸ்வரன் விளையாட்டுப் பரிகாசம் செய்ய விரும்பி கூறினான்— “ஓ விஷ்ணுவே, ஹனுமானை நோக்கு; அந்த வானரன் எவ்வாறு உண்ணுகிறான்!”

Verse 156

वानरं पश्यति हरौ मण्डकं विष्णुभाजने । चक्षेप मुनिसंषेषु पश्यत्स्वपि महेश्वरः ॥ १५६ ॥

ஹரி பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு வானரன் விஷ்ணு-பூஜைப் பாத்திரத்தில் ஒரு தவளையை எறிந்தான்; முனிவர்கள் கூட பார்த்தபோதும் இதை மகேஸ்வரனே செய்தான்.

Verse 157

हनूमते दत्तवांश्च स्वोच्छिष्टं पायसादिकम् । त्वदुच्छिष्टभोज्यं तु तवैव वचनाद्विभो ॥ १५७ ॥

அவன் ஹனுமானுக்கு தன் உச்சிஷ்டமான பாயசம் முதலியவற்றை அளித்தான்; ஆனால், ஓ வல்லவனே, உமது உச்சிஷ்டத்தை உண்ணுதல் உமது ஆணையினாலேயே நடந்தது.

Verse 158

अनर्हं मम नैवेद्यं पत्रं पुष्पं फलादिकम् । मह्यं निवेद्य सकलं कूप एव विनिःक्षिपेत् ॥ १५८ ॥

எனக்கு நைவேத்யமாக இலை, மலர், பழம் முதலியவை ஏதேனும் தகுதியற்றதாக இருந்தால், அதை எனக்கு அர்ப்பணித்து, பின்னர் அனைத்தையும் கிணற்றிலேயே இட வேண்டும்.

Verse 159

अभुक्ते त्वर्द्वंचो नूनं भुक्ते चापि कृपा तव । बाणलिंगे स्वयंभूते चन्द्रकांते हृदि स्थिते ॥ १५९ ॥

உண்ணாதிருந்தால் அது உமது வஞ்சனையே; உண்டாலும் அது உமது கருணையே—ஓ பிரபுவே, இதயத்தில் உறையும், ஸ்வயம்பூ பாணலிங்கமாகத் தோன்றும், சந்திரகாந்தம் போல் ஒளிர்வோனே!

Verse 160

चांद्रायण समं ज्ञेयं शम्भोर्नैवेद्यभक्षणम् । भुक्तिवेलेयमधुना तद्वैरस्यं कथांतरात् ॥ १६० ॥

சம்பு (சிவன்) அவர்க்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யத்தை உண்ணுதல் சாந்திராயண விரதத்துக்கு ஒப்பென அறிக. ஆனால் இப்போது உணவு நேரம்; அந்த நிகழ்வின் கசப்பு பின்னர் வேறு கதையில் சொல்லப்படும்.

Verse 161

भुक्त्वा तु कथयिष्यामि निर्विशंकं विभुंक्ष्व तत् । अथासौ जलसंस्कारं कृतवान् गौतमो मुनिः ॥ १६१ ॥

“உண்ட பின்பு நான் விளக்குவேன்; ஐயமின்றி அதை உண்ணு.” பின்னர் முனிவர் கௌதமர் ஜல-ஸம்ஸ்கார விதியைச் செய்தார்.

Verse 162

आरक्तसुस्निगन्धसुसूक्ष्मगात्राननेकधाधौतसुशोभितांगान् । तडागतोयैः कतबीजघर्षितैर्विशौधितैस्तैः करकानपूरयत् ॥ १६२ ॥

குளத்து நீரை கடக விதைகளால் உரசி, பலமுறை கழுவி, நறுமணமுடன், மென்மையுடன், சிறிது செம்மை நிறத்துடன் முற்றிலும் தூய்மையாக்கி; அந்த நீரால் குடங்களை நிரப்பினார்; அவை ஒளிவிட்டன.

Verse 163

नद्याः सैकतवेदिकां नवतरां संछाद्य सूक्ष्मांबरैःशुद्ध्वैः श्वेततरैरथोपरि घटांस्तोयेन पूर्णान्क्षिपेत् । लिप्त्वा नालकजातिमास्तपुटकं तत्कौलकं कारिकाचूर्णं चन्दनचन्द्ररश्मिविशदां मालां पुटांतं क्षिपेत् । यामस्यापि पुनश्च वारिवसनेनाशोध्य कुम्भेन तञ्चंद्प्रन्थिमथो निधाय बकुलं क्षिप्त्वा तथा पाटलम् ॥ १६३ ॥

நதிக்கரையில் புதிய மணல்வேதியை அமைத்து, மிகத் தூய வெண்மையான நுண் துணியால் மூடி; அதன் மேல் நீர் நிரம்பிய குடங்களை வைக்க வேண்டும். பின்னர் நாலக வகை நறுமணப் பொருள், அதன் கௌலக லேபம், காரிகா தூள் ஆகியவற்றை பூசி ஒழுங்குபடுத்தி; சந்தனம் மற்றும் நிலவொளிபோல் தெளிவாக ஒளிரும் மாலையை அந்த அமைப்பின் உள்ளே வைக்க வேண்டும். ஒரு யாமத்திற்குப் பின் மீண்டும் நீரும் துணியும் கொண்டு தூய்மைப்படுத்தி, நீர்க்குடத்தால் சந்திர-கிரந்தியை நிறுவி; பக்குளம் மற்றும் பாடல மலர்களை இட வேண்டும்.

Verse 164

शेफालीस्तबकमथो जलं च तत्रविन्यस्य प्रथमत एव तोयशुद्धिम् । कृत्वाथो मृदुतरं सूक्ष्मवस्त्रखण्डेनावेष्टेत्सृणिकमुखं च सूक्ष्मचन्द्रम् ॥ १६४ ॥

அங்கே சேபாலி மலர்க் கொத்து மற்றும் நீரை வைத்து முதலில் நீர்த் தூய்மையைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மிக மென்மையான நுண் துணித் துண்டால் (கருவியை) சுற்றி, ஸ்ருணிகையின் வாயையும் நுண்ணிய ‘சந்திர’த்தையும் மூட வேண்டும்.

Verse 165

अनातपप्रदेशे तु निधाय करकानथ । मन्दवातसमोपेते सूक्ष्मव्यजनवीजेते ॥ १६५ ॥

பின்னர் அவற்றை வெயில் படாத இடத்தில் வைத்து, மெல்லிய தென்றல் உள்ள இடத்தில் நுண்மையான மென்மையான விசிறியால் மெதுவாக விசிற வேண்டும்।

Verse 166

सिंचेच्छीतैर्जलैश्चापि वासितैः सृणिकामपि । संस्कृताः स्वायतास्तत्र नरा नार्योऽथवा नृपाः ॥ १६६ ॥

குளிர்ந்த நீராலும், மணமுள்ள நீராலும் தெளித்து, மணமிகு லேபனத்தையும் பூச வேண்டும். இவ்வாறு சீர்பெற்று அங்கே ஆண்கள், பெண்கள் அல்லது அரசர்களும் தன்னடக்கத்துடன் ஒழுக்கமுடையவர்களாகிறார்கள்।

Verse 167

तत्कन्या वा क्षालितांगा धौतपादास्सुवाससः । मधुर्पिगमनिर्यासमसांद्रमगुरूद्भवम् ॥ १६७ ॥

அப்போது அந்த கன்னி/பெண் குளித்து, உடல் உறுப்புகளைத் துவைத்து, பாதங்களைச் சுத்தம் செய்து, தூய ஆடைகளை அணிய வேண்டும்; அகுருவிலிருந்து உண்டான இலகுவான, இனிய மணமுள்ள பிசின்-சார்ந்த பரிமளத்தைப் பூச வேண்டும்।

Verse 168

बाहुमूले च कंठे च विलिप्यासांद्रमेव च । मस्तके जापकं न्यस्य पंचगंधविलेपनम् ॥ १६८ ॥

கையின் அடிப்பகுதியிலும் கழுத்திலும் கனமான லேபனத்தைப் பூச வேண்டும்; தலைமேல் ஜாபகம் (ஜபமாலை/ஜபநூல்) வைத்து, பஞ்சகந்தம் எனும் ஐந்து புனித மணங்களால் உடலை அனுலேபனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 169

पुष्पनद्ध्वसुकेशास्तु ताः शुभाः स्युः सुनिर्मलाः । एवमेवार्चिता नार्य आप्तकुंकुमविग्रहाः ॥ १६९ ॥

மலர்களால் அலங்கரித்து அழகாக முடியை அமைத்த பெண்கள் மங்களகரமும் மிகத் தூய்மையும் உடையவர்களாகிறார்கள்; இவ்விதம் ஆராதிக்கப்பட்ட பெண்களின் உடல் நன்கு பூசப்பட்ட குங்குமத்தால் ஒளிர்கிறது।

Verse 170

युवत्यश्चारुसर्वांग्यो नितरां भूषणैरपि । एतादृग्वनिताभिर्वा नरैर्वा दापयेज्जलम् ॥ १७० ॥

அலங்காரங்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய முழுஅங்கங்களையுடைய இளம்பெண்களாலோ, அல்லது அதேபோல் தகுதியுடைய ஆண்களாலோ நீர்தானம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 171

तेऽपि प्रादानसमये सूक्ष्मवस्त्राल्पवेष्टनम् । अथवामकरे न्यस्य करकं प्रेक्ष्य तत्र हि ॥ १७१ ॥

அவர்களும் தானம் அளிக்கும் வேளையில் மெல்லிய ஆடையும் சிறிய வேஷ்டனமும் அணிய வேண்டும்; அல்லது இடக்கையில் நீர்க் கலசத்தை வைத்து, அதையே நோக்கி விதியை நடத்த வேண்டும்.

Verse 172

दोरिकान्यस्तमुन्मुच्य ततस्तोयं प्रदापयेत् । एवं स कारयामास गौतमो भगवान्मुनिः ॥ १७२ ॥

கயிறால் கட்டப்பட்ட/வைக்கப்பட்டதை அவிழ்த்து, பின்னர் நீரை அர்ப்பணிக்கச் செய்ய வேண்டும்; இவ்விதமே பகவான் முனி கௌதமர் நடத்தினார்.

Verse 173

महेशादिषु सर्वेषु भुक्तवत्सु महात्मसु । प्रक्षालितांघ्रिहस्तेषु गंधोद्वर्तितपाणिषु ॥ १७३ ॥

மகேசன் முதலிய எல்லா மகாத்மாக்களும் உணவு முடித்து, பாதங்களும் கைகளும் கழுவப்பட்டு, மணமுள்ள உப்தனத்தால் கைகள் தடவப்பட்டபோது—

Verse 174

उञ्चासनसमासीने देवदेवे महेश्वरे । अथ नीचसमासीनादेवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १७४ ॥

தேவதேவன் மகேஸ்வரன் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகணங்களும் தாழ்ந்த ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்.

Verse 175

मणिपात्रेषु संवेष्ट्थ पूगखंडान्सुधूपितान् । अकोणान्वर्तुलान्स्थूलानसूक्ष्मानकृशानपि ॥ १७५ ॥

மணிபோன்ற பாத்திரங்களில் நறுமணம் கொண்ட பாக்குக் துண்டுகளை நன்றாகச் சுற்றி வைத்து அளிக்க வேண்டும். அவை கூர்மையான மூலைகள் இன்றியும், வட்டமாகவும், தடிமனாகவும், மிகச் சிறியதல்லவும், மிக மெலிந்ததல்லவும் இருக்க வேண்டும்॥ ১৭৫ ॥

Verse 176

श्वेतपत्राणि संशोध्य क्षिप्त्वा कर्पूरखंडकम् । चूर्णं च शंकरायाथ निवेदयति गौतमे ॥ १७६ ॥

வெள்ளை இலைகளைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவற்றின் மீது கற்பூரத் துண்டை வைத்து, பின்னர்—ஓ கௌதமா—அந்தச் சூர்ணத்தை சங்கரனுக்கு நிவேதனம் செய்கிறான்॥ ১৭৬ ॥

Verse 177

गृहाण देव तांबूलमित्युक्तवचने मुनौ । कपे गृहाण तांबूलं प्रयच्छ मम खंडकान् ॥ १७७ ॥

முனி “ஓ தேவா, இந்த தாம்பூலத்தை ஏற்றருளுங்கள்” என்று சொன்னபோது, குரங்கு கூறியது—“ஓ முனிவரே, நீங்கள் தாம்பூலத்தை ஏற்று, என் துண்டுகளை எனக்குத் தாருங்கள்”॥ ১৭৭ ॥

Verse 178

उवाच वानरो नास्ति मम शुद्धिर्महेश्वर । अनेकफलभोक्तॄत्वाद्वानरस्तु कथं शुचिः ॥ १७८ ॥

குரங்கு கூறியது—“ஓ மகேஸ்வரா, எனக்கு தூய்மை இல்லை. பலவகை பழங்களை உண்ணும் குரங்கு எவ்வாறு சுசியாக இருக்க முடியும்?”॥ ১৭৮ ॥

Verse 179

तच्छ्रुत्वा तु विरूपाक्षाः प्राह वानरसत्तमम् । मद्वाक्यादखिलं शुद्ध्येन्मद्वाक्यादमृतं विषम् ॥ १७९ ॥

அதைக் கேட்ட விரூபாக்ஷன் சிறந்த குரங்கிடம் கூறினான்—“என் வாக்கினால் அனைத்தும் தூய்மையடையும்; என் வாக்கினால் விஷமும் அமுதமாகும்”॥ ১৭৯ ॥

Verse 180

मद्वाक्यादखिला वेदा मद्वाक्याद्देवतादयः । मद्वांक्याद्ध्वर्मविज्ञानं मद्वाक्यान्मोक्ष उच्यते ॥ १८० ॥

என் வாக்கினாலே எல்லா வேதங்களும் வெளிப்படுகின்றன; என் வாக்கினாலே தேவர்கள் முதலியோர் தோன்றுகின்றனர். என் வாக்கினாலே தர்மஞானம் உண்டாகிறது; என் வாக்கினாலே மோக்ஷம் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 181

पुराणान्यागमाश्चैव स्मृतयो मम वाक्यतः । अतो गृहाण तांबूलं मम देहि सुखंडकान् ॥ १८१ ॥

புராணங்கள், ஆகமங்கள், ஸ்மிருதிகள்—இவை அனைத்தும் என் வாக்கின் அதிகாரத்தினாலே உரைக்கப்படுகின்றன. ஆகவே இந்த தாம்பூலத்தை ஏற்று, எனக்கு இனிய துண்டுகள் (சுகண்டக) அளி.

Verse 182

हरिर्वामकरेणाधात्तांबूलं पूगखंडकम् । ततः पत्राणि संगृह्य तस्मै खंडान्समर्पयत् ॥ १८२ ॥

ஹரி இடக்கையால் தாம்பூலத்தையும் பாக்குத் துண்டையும் எடுத்தார். பின்னர் இலைகளை ஒன்றுசேர்த்து அந்தத் துண்டுகளை அவருக்கு அர்ப்பணித்தார்.

Verse 183

कर्पूरमग्रतो दत्तं गृहीत्वाभक्षयच्छिवः । देवे तु कृततांबूले पार्वती मंदराचलात् ॥ १८३ ॥

முன்னே கற்பூரம் வைக்கப்பட்டது; சிவன் அதை எடுத்துக் கொண்டு உண்டார். தேவன் தாம்பூலத்தைத் தயாரித்தபோது, பார்வதி மந்தரமலையிலிருந்து (அதை) கொண்டு வந்தாள்.

Verse 184

जयाविजययोर्हस्तं गृहीत्वायान्मुनेर्गृहम् । देवपादौ ततो नत्वा विनम्रवदनाभवत् ॥ १८४ ॥

ஜயா விஜயரின் கையைப் பிடித்து அவர் முனிவரின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் தேவனின் திருவடிகளில் வணங்கி, பணிவான முகத்துடன் பக்தியால் தாழ்ந்தார்.

Verse 185

उन्नमय्य मुखि तस्या इदमाह त्रिलोचनः । त्वदर्थं देवदेवेशि अपराधः कृतो मया ॥ १८५ ॥

அவளுடைய முகத்தை உயர்த்தி, திரிநேத்திரன் இவ்வாறு கூறினான்— “தேவதேவேசி! உன் பொருட்டே என்னால் ஒரு அபராதம் நிகழ்ந்தது.”

Verse 186

यत्त्वां विहाय भुक्तं हि तथान्यच्छृणु सुंदरि । यत्त्वां स्वमंदिरे त्यक्त्वा महदेनो मया कृतम् ॥ १८६ ॥

உன்னைப் புறக்கணித்து நான் உணவு உண்டேன்— மேலும் கேள், அழகியே. உன்னை உன் சொந்த ஆலய-இல்லத்தில் விட்டுவிட்டு நான் பெரும் பாவம் செய்தேன்.

Verse 187

क्षंतुमर्हसि देवेशि त्यक्तकोपा विलोकय । न बभाषेऽप्येवमुक्ता सारुंधत्या विनिर्ययौ ॥ १८७ ॥

தேவேசி, நீ மன்னிக்கத் தகுதியுடையவள்; கோபத்தை விட்டு கருணை நோக்குடன் பார்ப்பாயாக. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டும் அவள் பேசாமல் அருந்ததியுடன் புறப்பட்டுச் சென்றாள்.

Verse 188

निर्गच्छंतीं मुनिर्ज्ञात्वा दंडवत्प्रणनाम ह । अथोवाच शिवा तं चगौतम त्वं किमिच्छसि ॥ १८८ ॥

அவள் புறப்படுவதை அறிந்து முனிவர் தண்டவத் प्रणாமம் செய்தார். அப்போது சிவா அவரிடம்— “கௌதமா, நீ என்ன விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டாள்.

Verse 189

अथाह गौतमो देवीं पार्वतीं प्रेक्ष्य सस्मिताम् । कृतकृत्यो भवेयं वै भुक्तायां मद्गृहे त्वयि ॥ १८९ ॥

அப்போது கௌதமர் மென்மையான புன்னகையுடன் இருந்த தேவீ பார்வதியை நோக்கி கூறினார்— “நீ என் இல்லத்தில் உணவு உண்டால் தான் நான் கृतகೃತ்யன் ஆவேன்.”

Verse 190

ततः प्राह शिवा विप्रं गौतमं रचितांजलिम् । भोक्ष्यामि त्वद्गृहे विप्र शंकरानुमतेन वै ॥ १९० ॥

அப்போது சிவா (பார்வதி) கைகூப்பி நின்ற கௌதம பிராமணனை நோக்கி— “ஓ விப்ரரே! சங்கரரின் அனுமதியுடன் உமது இல்லத்தில் நான் உண்பேன்” என்று கூறினாள்.

Verse 191

अथ गत्वा शिवं विंशे लब्धानुज्ञस्त्वरागतः । भोजयामास गिरिजां देवीं चारुंधतीं तथा ॥ १९१ ॥

பின்னர் அவன் இருபதாம் (கால/ஆண்டு) நிலையில் சிவனை அணுகி அனுமதி பெற்றுத் துரிதமாகத் திரும்பி, தேவியான கிரிஜையையும் பத்தினியான அருந்ததியையும் முறையாக விருந்தோம்பினான்.

Verse 192

भुक्त्वाथ पार्वती सर्वगंधपुष्पाद्यलंकृता । सहानु चरकन्याभिः सहस्राभिर्हरं ययौ ॥ १९२ ॥

உண்ட பின், பார்வதி எல்லா விதமான மணமிகு மலர்கள் முதலிய அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், ஆயிரம் பணிப்பெண் கன்னியருடன் ஹரன் (சிவன்) அருகே சென்றாள்.

Verse 193

अथाह र्शकरो देवी गच्छ गौतममंदिरम् । संध्योपास्तिमहं कृत्वा ह्यागमिष्ये तवांतिकम् ॥ १९३ ॥

அப்போது ரிஷகரன் தேவியிடம்— “கௌதமரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல். நான் சந்த்யா உபாசனையை முடித்து உன் அருகே வருவேன்” என்றான்.

Verse 194

इत्युक्त्वा प्रययौ देवी गौतमस्यैव मदिरम् । संध्यावदनकामास्तु सर्व एव विनिर्गताः ॥ १९४ ॥

இவ்வாறு கூறி தேவி கௌதமரின் ஆசிரமத்திற்கே புறப்பட்டாள்; சந்த்யாவந்தனம் செய்ய விரும்பிய அனைவரும் அப்போது வெளியே சென்றனர்.

Verse 195

कृतसंध्यास्तडागे तु महेशाद्याश्च कृत्स्नशः । अथोत्तरमुखः शंभुर्न्यास कृत्वा जजाप ह ॥ १९५ ॥

குளத்தருகே சந்த்யாவிதியை நிறைவேற்றி மகேசன் முதலியோர் அனைத்தையும் முறையாகச் செய்தனர். பின்னர் வடமுகமாகச் சிவன் ந்யாசம் செய்து ஜபத்தைத் தொடங்கினான்॥

Verse 196

अथ विष्णुर्महातेजा महेशमिदमब्रवीत् । सर्वैर्नमस्यते यस्तु सर्वैरेव समर्च्यते ॥ १९६ ॥

அப்போது மகாதேஜஸ்வியான விஷ்ணு மகேசனிடம் இவ்வாறு கூறினார்—எவரை எல்லோரும் வணங்குகிறார்களோ, அவரே எல்லோராலும் அர்ச்சிக்கப்படுகிறார்॥

Verse 197

हूयतं सर्वयज्ञेषु स भवान्किम् जपिष्यति । रचितांजलयः सर्वे त्वामेवैकमुपासिते ॥ १९७ ॥

எல்லா யாகங்களிலும் ஆஹுதிகள் செலுத்தப்படும்போது, நீங்கள் எந்த மந்திரத்தை ஜபிப்பீர்கள்? நாங்கள் அனைவரும் கைகூப்பி உம்மையே ஒரே பரம்பொருளாக வழிபடுகிறோம்॥

Verse 198

स भवान्देवदेवेशः कस्मै विरचितांजलिः । नमस्कारादिपुण्यानां फलदस्त्वं महेश्वरर ॥ १९८ ॥

தேவதேவேசனே! நீங்கள் யாருக்காக கைகூப்பி வணங்கினீர்? மகேஸ்வரனே! வணக்கம் முதலான புண்ணியச் செயல்களின் பலன் அளிப்பவர் நீரே॥

Verse 199

तव कः फलदो वंद्यः को वा त्वत्तोऽधिको वद । तच्छ्रुत्वा शंकरः प्राह देवदेवं जनार्दनम् ॥ १९९ ॥

சொல்லுங்கள்: உமக்குப் பலன் அளிக்கும் வணக்கத்திற்குரியவர் யார்? உம்மைவிட மேன்மையானவர் யார்? இதைக் கேட்ட சங்கரன் தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனனைப் பற்றி உரைத்தான்॥

Verse 200

ध्याये न किंचिद्गोविंदनमस्ये ह न किंचन । किंतु नास्तिकजंतूनां प्रवृत्त्यर्थमिदं मया ॥ २०० ॥

இங்கே நான் எதையும் தியானிக்கவில்லை; தன்நலத்திற்காக கோவிந்தனை வணங்கவும் இல்லை. நாஸ்திக உயிர்களை நல்வழியில் ஈடுபடுத்துவதற்காகவே இதை நான் செய்தேன்॥२००॥