Mantra-Māhātmya and Sādhana of Kārtavīryārjuna (Nyāsa, Yantra, Homa, and Dīpa-Vrata)
நாரதர் கர்மவசத்தால் அரசர்கள் எழுச்சி‑வீழ்ச்சி அடைவதைப் பார்த்து, கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் ஏன் உலகத்தால் விசேஷமாகச் சேவிக்கப்படுகிறான் என்று கேட்கிறார். சனத்குமாரர்—அவன் சுதர்சனச் சக்கர அவதாரம்; தத்தாத்ரேயரை வழிபட்டு பரம தேஜஸைப் பெற்றான்; அவனை நினைத்தாலே வெற்றி மற்றும் இழந்தது மீளப் பெறுதல் உண்டாகும் என விளக்குகிறார். பின்னர் மறைக்கப்பட்ட தந்திரச் செயல்முறைகள் கூறப்படுகின்றன—ந்யாச‑கவச ஸ்தாபனங்கள், மந்திரப் பரிசோதனை, வினியோகம் (ரிஷி தத்தாத்ரேயர், சந்தஸ் அனுஷ்டுப், தேவதை கார்த்தவீர்யார்ஜுனன், பீஜ/சக்தி துருவ), அங்கந்யாசம் மற்றும் தியானமூர்த்தி. ஜப எண்ணிக்கை, ஹோமப் பங்குகள்‑ஆஹுதிகள், ஷட்கோணம்‑திரிகோணம் யந்திர ரேகைகள், அஷ்டசக்தி பூஜை, முழு யந்திர வடிவம், கும்பாபிஷேகப் பலன் மற்றும் கிராமரட்சணப் பயன்பாடு கூறப்படுகிறது. பலன் நோக்கி ஹோமத் திரவியங்கள்—உச்சாடனம், வசியம், சாந்தி, ஸ்தம்பனம், செல்வவிருத்தி, திருட்டுத் தடுப்பு—மற்றும் ஆஹுதி எண்ணிக்கை விதிகள் தரப்படுகின்றன. மந்திரக் குடும்பங்கள்‑சந்தஸ்கள் பட்டியல், காயத்ரீப் பயன்பாட்டில் எச்சரிக்கை, இரவு ஜபம் குறித்த அறிவுறுத்தலும் உள்ளது. இறுதியில் விரிவான தீபவிரதம்—சுப மாத‑திதி‑நக்ஷத்திர‑யோகங்கள், தீபப் பாத்திர அளவு, திரி எண்ணிக்கை, ஸ்தாபனம், சங்கல்ப மந்திரம், சகுனங்கள், ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகள், குரு அனுமதி, பிராமண போஜனம்‑தக்ஷிணையால் நிறைவு; பின்னர் உபசம்ஹாரம்।
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । कार्तवीर्यतप्रभृतयो नृपा बहुविधा भुवि । जायंतेऽथ प्रलीयंते स्वस्वकर्मानुसारतः ॥ १ ॥
நாரதர் கூறினார்—பூமியில் கார்த்தவீர்யன் முதலிய பலவகை அரசர்கள் பிறக்கின்றனர்; பின்னர் தத்தம் கர்மத்திற்கேற்ப மறைந்து லயமடைகின்றனர்.
Verse 2
तत्कथं राजवर्योऽसौ लोकेसेव्यत्वमागतः । समुल्लंघ्य नृपानन्यानेतन्मे नुद संशयम् ॥ २ ॥
அப்படியானால் அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன், மற்ற அரசர்களையெல்லாம் மீறி உலகம் சேவிக்கத் தகுதியானவனாக எவ்வாறு ஆனான்? என் ஐயத்தை நீக்குவீராக.
Verse 3
सनत्कुमार उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि संदेहविनिवृत्तये । यथा सेव्यत्वमापन्नः कार्तवीर्यार्जुनो भुवि ॥ ३ ॥
ஸனத்குமாரர் கூறினார்—நாரதா, கேள்; உன் சந்தேகத்தை நீக்குவதற்காக, பூமியில் கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் எவ்வாறு சேவிக்கத்தக்கவனாகவும் போற்றத்தக்கவனாகவும் ஆனான் என்பதைச் சொல்கிறேன்।
Verse 4
यः सुदर्शनचक्रस्यावतारः पृथिवीतले । दत्तात्रेयं समाराध्य लब्धवांस्तेज उत्तमम् ॥ ४ ॥
பூமியில் ஸுதர்ஶனச் சக்கரத்தின் அவதாரமாக இருந்த அவர், தத்தாத்ரேயரை முறையாக ஆராதித்து மிக உயர்ந்த தெய்வீகத் தேஜஸை அடைந்தார்।
Verse 5
तस्य क्षितीश्वरेंद्रस्य स्मरणादेव नारद । शत्रूञ्जयति संग्रामे नष्टं प्राप्नोति सत्वरम् ॥ ५ ॥
நாரதா, அந்தப் பூமியரசர்-மன்னனை நினைத்தாலே போர் களத்தில் பகைவரை வென்று, இழந்ததை விரைவில் மீட்டடைகிறான்।
Verse 6
तेनास्य मंत्रपूजादि सर्वतंत्रेषु गोपितम् । तुभ्यं प्रकाशयिष्येऽहं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ६ ॥
ஆகையால் இதற்குரிய மந்திரஜபம், பூஜை முதலிய முறைகள் எல்லா தந்திரங்களிலும் மறைக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் உனக்காக நான் அவற்றை வெளிப்படுத்துவேன்—அவை எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பவை।
Verse 7
वह्नितारयुता रौद्री लक्ष्मीरग्नींदुशांतियुक् । वेधाधरेन्दुशांत्याढ्यो निद्रयाशाग्नि बिंदुयुक् ॥ ७ ॥
ரௌத்ரீயில் அக்னியும் தாரையும் இணைந்துள்ளன; லக்ஷ்மியில் அக்னி-சந்திர சாந்தி இணைந்துள்ளது. வேதாவில் தாங்கும் சந்திரனின் சாந்தி நிறைந்துள்ளது; நித்ராவில் யாஷா, அக்னி, பிந்து இணைந்துள்ளன।
Verse 8
पाशो मायांकुशं पद्मावर्मास्त्रे कार्तवीपदम् । रेफोवा द्यासनोऽनन्तो वह्निजौ कर्णसंस्थितौ ॥ ८ ॥
இந்த ந்யாச/கவச அமைப்பில் பாசம், மாயாங்குசம், பத்மம், வர்மம், அஸ்திரம் மற்றும் ‘கார்த்தவீ’ பதத்தை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘ர’ (ரேப) அல்லது ‘வா’ எழுத்து, ‘த்யாசன’, ‘அனந்த’ மற்றும் அக்னியின் இரு எழுத்துகள்—இவற்றை இரு காதுகளிலும் நிறுவ வேண்டும்॥ ८ ॥
Verse 9
मेषः सदीर्घः पवनो मनुरुक्तो हृदंतिमः । ऊनर्विशतिवर्णोऽयं तारादिर्नखवर्णकः ॥ ९ ॥
‘மேஷ’ம் ‘ஸதீர்க’ எனக் கூறப்படுகிறது; அது ‘பவன’ இயல்புடையது, ‘மனு-உக்த’மாகவும், முடிவில் ‘ஹ்ருத்’ உடையதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. இக்கிரமம் இருபதிற்குக் குறைந்த எழுத்துகளுடையது; ‘தாரா’வில் தொடங்கி ‘நக-வர்ண’ இலக்கணமுடையது॥ ९ ॥
Verse 10
दत्तात्रेयो मुनिश्चास्यच्छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । कार्तवीर्यार्जुनो देवो बीजशक्तिर्ध्रुवश्च हृत् ॥ १० ॥
இந்த மந்திர/வித்யைக்கு ரிஷி தத்தாத்ரேய முனி; சந்தஸ் அனுஷ்டுப் என அறிவிக்கப்பட்டது. தேவதை கார்த்தவீர்யார்ஜுனன்; பீஜமும் சக்தியும் ‘த்ருவ’; ‘ஹ்ருத்’—இதன் இடம் இதயம்॥ १० ॥
Verse 11
शेषाढ्यबीजयुग्मेन हृदयं विन्यसेदधः । शांतियुक्तचतुर्थेन कामाद्येन शिरोंऽगकम् ॥ ११ ॥
சேஷ-சக்தி நிறைந்த பீஜ இரட்டையால் கீழே இதய-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் ‘சாந்தி’ இணைந்த நான்காம் (பீஜம்) ‘காம…’ முதலாகக் கொண்டு தலைமேல் அங்க-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥ ११ ॥
Verse 12
इन्द्वाढ्यं वामकर्णाद्यमाययोर्वीशयुक्तया । शिखामंकुशपद्माभ्यां सवाग्भ्यां वर्म विन्यसेत् ॥ १२ ॥
இந்துத் தத்துவம் நிறைந்த (அட்சரங்களை) இடது காதிலிருந்து தொடங்கி வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் மாயா-வர்ணங்களை ‘இருபது’ எண்ணுடன் இணைத்து, வாக்-சார்ந்த எழுத்துகளோடு சேர்த்து சிகை, அங்குசம், பத்மம் ஆகியவற்றில் வர்மம் (கவசம்) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥ १२ ॥
Verse 13
वर्मास्त्राभ्यामस्त्रमुक्तं शेषार्णैर्व्यापकं पुनः । हृदये जठरे नाभौ जठरे गुह्यदेशतः ॥ १३ ॥
இவ்வாறு வர்ம-மந்திரமும் அஸ்திர-மந்திரமும் கொண்டு அஸ்திரத்தைச் செலுத்தி, மீதமுள்ள எழுத்துகளால் மீண்டும் அனைத்தையும் வியாபிக்கும் பாதுகாப்பு ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—இதயத்தில், வயிற்றில், நாபியில், மீண்டும் வயிற்றில், குஹ்யப் பகுதியில்।
Verse 14
दक्षपादे वामपादे सक्थ्नि जानुनि जंघयोः । विन्यसेद्बीजदशकं प्रणवद्वयमध्यगम् ॥ १४ ॥
வலப் பாதம், இடப் பாதம், தொடை, முழங்கால், கால் தண்டுகளில்—இரு பிரணவம் (ஓம்) நடுவில் அமைந்த பத்து பீஜ எழுத்துகளின் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 15
ताराद्यानथ शेषार्णान्मस्तके च ललाटके । भ्रुवोः श्रुत्योस्तथैवाक्ष्णोर्नसि वक्त्रे गलेंऽसके ॥ १५ ॥
பின்னர் ‘தாரா’ எழுத்தில் தொடங்கி, அதன் பின் மீதமுள்ள எழுத்துகளின் ந்யாசம்—தலையில், நெற்றியில்; அதுபோல புருவங்களில், காதுகளில், கண்களில், மூக்கில், முகத்தில், மேலும் கழுத்திலும் தோள்பகுதியிலும் செய்ய வேண்டும்।
Verse 16
सर्वमन्त्रेण सर्वांगे कृत्वा व्यापकमादृतः । सर्वेष्टसिद्धये ध्यायेत्कार्तवीर्यं जनेश्वरम् ॥ १६ ॥
‘சர்வ-மந்திரம்’ கொண்டு முழு உடலிலும் பக்தியுடன் வியாபக ந்யாசம் செய்து, எல்லா விரும்பிய சித்திகளுக்காக மனிதர்களின் ஈசன் கார்த்தவீர்யரை தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 17
उद्यद्रर्कसहस्राभं सर्वभूपतिवन्दितम् । दोर्भिः पञ्चाशता दक्षैर्बाणान्वामैर्धनूंषि च ॥ १७ ॥
உதயமாகும் ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்து, எல்லா அரசர்களாலும் வணங்கப்பட்டவர்; அவருக்கு ஐம்பது திறமையான கரங்கள்—வலக் கைகளில் அம்புகள், இடக் கைகளில் வில்லுகள் இருந்தன।
Verse 18
दधतं स्वर्णमालाढ्यं रक्तवस्त्रसमावृतम् । चक्रावतारं श्रीविष्णोर्ध्यायेदर्जुनभूपतिम् ॥ १८ ॥
பொன்மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, செந்நிற ஆடையால் மூடப்பட்ட, ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் சக்கராவதார-ரூபமான அரசன் அர்ஜுனனைத் தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 19
लक्षमेकं जपेन्मन्त्रं दशांशं जुहुयात्तिलैः । सतण्डुलैः पायसेन विष्णुपीठे यजत्तुतम् ॥ १९ ॥
மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்கை எள்ளுடன், அரிசித் துகள்களும் பாயசமும் சேர்த்து அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்து, விஷ்ணு-பீடத்தில் முறையாக வழிபட வேண்டும்।
Verse 20
षट्कोणेषु षडंगानि ततो दिक्षु विविक्षु च । चौरमदविभञ्जनं मारीमदविभंजनम् ॥ २० ॥
ஆறுகோணங்களில் ஷடங்கங்களை நியாசம் செய்து; பின்னர் திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் ‘சோரமதவிபஞ்சனம்’ மற்றும் ‘மாரீமதவிபஞ்சனம்’ என்ற மந்திரங்களை எழுத வேண்டும்।
Verse 21
अरिमदविभंजनं दैत्यमदविभंजनम् । दुष्टनाशं दुःखनाशं दुरितापद्विनाशकम् ॥ २१ ॥
அவன் பகைவரின் அகந்தையைச் சிதைப்பவன், தைத்யர்களின் பெருமிதத்தை முறிப்பவன்; தீயோரைக் கெடுப்பவன், துயரை நீக்குபவன், பாவமும் பேரிடரும் அழிப்பவன்।
Verse 22
दिक्ष्वष्टशक्तयः पूज्याः प्राच्यादिष्वसितप्रभाः । क्षेमंकरी वश्यकरी श्रीकरी च यशस्करी ॥ २२ ॥
திசைகளில் அஷ்டசக்திகளை வழிபட வேண்டும்—கிழக்கு முதலிய திசைகளில் கருநிற ஒளியுடன் விளங்குபவைகள்—க்ஷேமங்கரீ, வஷ்யகரீ, ஸ்ரீகரீ, யஷஸ்கரீ।
Verse 23
आयुः करी तथा प्रज्ञाकरी विद्याकरी पुनः । धनकर्यष्टमी पश्चाल्लोकेशा अस्त्रसंयुताः ॥ २३ ॥
இது ஆயுளை அளிக்கிறது; அறிவை அளிக்கிறது; மீண்டும் கல்வியையும் அருள்கிறது. அதன் பின் அஷ்டமி விரதம் செல்வத்தைத் தரும்; மேலும் லோகபாலர்கள் தம் தம் ஆயுதங்களுடன் கூடியவர்களாக இருப்பர்.
Verse 24
एवं संसाधितो मंत्रः प्रयोगार्हः प्रजायते । कार्तवीर्यार्जुनस्याथ पूजायंत्रमिहोच्यते ॥ २४ ॥
இவ்வாறு முறையாக சாதிக்கப்பட்ட மந்திரம் பயன்பாட்டிற்கு உரியதாகிறது. இப்போது இங்கே கார்த்தவீர்யார்ஜுனனின் பூஜா-யந்திரம் கூறப்படுகிறது.
Verse 25
स्वबीजानंगध्रुववाक्कर्णिकं दिग्दलं लिखेत् । तारादिवर्मांतदलं शेषवर्णदलांतरम् ॥ २५ ॥
கர்ணிகை (மையம்) பகுதியில் தன் பீஜாக்ஷரத்துடன் அங்க மந்திரங்கள், துருவ வாக்கியம், வாக் மந்திரம் ஆகியவற்றை எழுத வேண்டும்; பின்னர் திசைகளுக்கேற்ற இதழ்களை வரைய வேண்டும். இதழ்களில் தாரா முதல் வர்மம் வரை எழுதவும்; இதழ்களுக்கிடையிலான இடைவெளிகளில் மீதமுள்ள எழுத்துகளை எழுதவும்.
Verse 26
ऊष्मान्त्यस्वरकिंजल्कं शेषार्णैः परिवेष्टितम् । कोणालंकृतभूतार्णभूगृहं यन्त्रमीशितुः ॥ २६ ॥
ஈசனின் யந்திரத்தின் மையத்தில் ஊஷ்மாந்த்ய (ஶ-ஷ-ஸ-ஹ) வரை உள்ள ஸ்வரங்களால் ஆன ‘கிஞ்ஜல்கம்’ இருக்க வேண்டும்; அது மீதமுள்ள எழுத்துகளால் சூழப்பட வேண்டும். அதன் மூலைகள் பூத-அக்ஷரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் அது பூக்ருஹம் (சதுர உறை) உள்ளே அமைக்கப்பட வேண்டும்.
Verse 27
शुद्धभूमावष्टगन्धैर्लिखित्वा यन्त्रमादरात् । तत्र कुंभं प्रतिष्ठाप्य तत्रावाह्यार्चयेन्नृपम् ॥ २७ ॥
தூய்மையான நிலத்தில் அஷ்டகந்தங்களால் பக்தியுடன் யந்திரத்தை வரைய வேண்டும். பின்னர் அதில் கும்பத்தை நிறுவி, அங்கேயே தேவனை ஆவாஹனம் செய்து முறையுடன் ந்ருபன் (தேவன்) எனப் போற்றி வழிபட வேண்டும்.
Verse 28
स्पृष्ट्वा कुंभं जपेन्मन्त्रं सहस्रं विजितेंद्रियः । अभिषिं चेत्तदंभोभिः प्रियं सर्वेष्टसिद्धये ॥ २८ ॥
கும்பத்தைத் தொட்டு, இந்திரியநிக்ரஹம் உடைய சாதகர் மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் அதே நீரால் பிரிய தேவனுக்கு அபிஷேகம் செய்து, எல்லா இஷ்டசித்திகளையும் பெறுக.
Verse 29
पुत्रान्यशो रोगनाशमायुः स्वजनरंजनम् । वाक्सिद्धिं सुदृशः कुम्भाभिषिक्तो लभते नरः ॥ २९ ॥
கும்பாபிஷேகத்தால் அபிஷிக்தனானவன் புத்திரர், புகழ், நோய்நாசம், நீண்ட ஆயுள், சொந்தவர்களின் அன்பு, வாக்சித்தி மற்றும் அழகிய தோற்றம் பெறுவான்.
Verse 30
शत्रूपद्रव आपन्ने ग्रामे वा पुटभेदने । संस्थापंयेदिदं यन्त्रं शत्रुभीतिनिवृत्तये ॥ ३० ॥
கிராமத்தில் பகைவர்களின் தொல்லை ஏற்பட்டால், அல்லது பாதுகாப்புப் புடம் உடைந்தால், பகைபயம் நீங்க இவ்வியந்திரத்தை நிறுவ வேண்டும்.
Verse 31
सर्षपारिष्टलशुनकार्पासैर्मार्यते रिपुः । धत्तूरैः स्तभ्यते निम्बैर्द्वेष्यते वश्यतेंऽबुजैः ॥ ३१ ॥
கடுகு, அரிஷ்டம், பூண்டு, பருத்தி இவற்றால் பகைவன் தாக்கப்படுவான்; தத்தூராவால் அவன் ஸ்தம்பிக்கப்படுவான்; வேப்பால் வெறுப்பு உண்டாகும்; தாமரையால் வசப்படுவான்.
Verse 32
उच्चाटने विभीतस्य समिद्भिः खदिरस्य च । कटुतैलमहिष्याज्यैर्होमद्रव्यांजनं स्मृतम् ॥ ३२ ॥
உச்சாடனச் செயலில் விபீதகமும் கதீரமும் ஆகிய சமித்துகள், மேலும் காரத் தைலம் மற்றும் எருமை நெய்—இவையே ஹோமத் திரவியங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.
Verse 33
यवैर्हुते श्रियः प्राप्तिस्तिलैराज्यैरघक्षयः । तिलतंडुलसिद्धार्थजालैर्वश्यो नृपो भवेत् ॥ ३३ ॥
யவத்தால் ஹோமம் செய்தால் ஸ்ரீ-செல்வம் கிடைக்கும்; எள்ளும் நெய்யும் கொண்டு ஹோமம் செய்தால் பாவம் நசிக்கும். எள், அரிசி, வெள்ளை கடுகு ஆகியவற்றை ஒழுங்காக அமைத்து செய்யும் முறையால் அரசனும் வசப்படலாம்.
Verse 34
अपामार्गार्कदूर्वाणां होमो लक्ष्मीप्रदोऽघनुत् । स्त्रीवश्यकृत्प्रियंगूणां मुराणां भूतशांतिदः ॥ ३४ ॥
அபாமார்கம், அர்க்கம், தூர்வை கொண்டு செய்யும் ஹோமம் லக்ஷ்மி அருளும், பாவம் அழிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. பிரியங்கு ஹோமம் பெண்வசப்படுத்தும்; முரா ஹோமம் பூத-பேய் அமைதியைத் தரும்.
Verse 35
अश्वत्थोदुंबरप्लक्षवटबिल्वसमुद्भवाः । समिधो लभते हुत्वा पुत्रानायुर्द्धनं सुखम् ॥ ३५ ॥
அரசமரம், அத்தி, பிளக்ஷம், ஆலமரம், வில்வம் ஆகியவற்றின் சமித்து குச்சிகளை அக்னியில் அர்ப்பணித்தால் புத்திரர், நீண்ட ஆயுள், செல்வம், இன்பம் பெறப்படும்.
Verse 36
निर्मोकहेमसिद्धार्थलवणैश्चौरनाशनम् । रोचनागोमयैस्तंभो भूप्राप्तिः शालिभिर्हुतैः ॥ ३६ ॥
பாம்பு கழற்றிய தோல், பொன், வெள்ளை கடுகு, உப்பு ஆகியவற்றின் முறையால் திருடர்-நாசம் (திருட்டுத் தடுப்பு) உண்டாகும். ரோசனா மற்றும் கோமயம் கொண்டு ஸ்தம்பனம்; சாலி நெல்லை ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்தால் நிலம் கிடைக்கும்.
Verse 37
होमसंख्या तु सर्वत्र सहस्रादयुतावधि । प्रकल्पनीया मन्त्रज्ञैः कार्य्यगौरवलाघवात् ॥ ३७ ॥
எல்லா ஹோமங்களிலும் ஆஹுதிகளின் எண்ணிக்கை ஆயிரம் முதல் பத்தாயிரம் வரை நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். மந்திரம் அறிந்தோர், செய்யும் காரியத்தின் பெருமை அல்லது எளிமைக்கு ஏற்ப அதை வகுத்திட வேண்டும்.
Verse 38
कार्तवीर्य्यस्य मन्त्राणामुच्यते लक्षणं बुधाः । कार्तवीर्यार्जुनं ङेंतं सर्वमंत्रेषु योजयेत् ॥ ३८ ॥
அறிவுடையோரே, கார்த்தவீர்ய மந்திரங்களின் இலக்கணம் இங்கு கூறப்படுகிறது. எல்லா மந்திரங்களிலும் ‘ஙேம்தம்’ என்ற பீஜச் சின்னத்தை ‘கார்த்தவீர்யார்ஜுன’ நாமத்துடன் சேர்க்க வேண்டும்॥
Verse 39
स्वबीजाद्यो दशार्णोऽसौ अन्ये नवशिवाक्षराः । आद्यबीजद्वयेनासौ द्वितीयो मन्त्र ईरितः ॥ ३९ ॥
தன் பீஜத்தால் தொடங்கும் அந்த மந்திரம் தசார்ணம் (பத்து எழுத்து) ஆகும்; மற்றவை நவ-சிவாக்ஷரங்கள். முதல் இரண்டு பீஜங்களை முன்சேர்த்தால் அதுவே இரண்டாம் மந்திரம் என அறிவிக்கப்படுகிறது॥
Verse 40
स्वकामाभ्यां तृतीयोऽसौ स्वभ्रूभ्यां तु चतुर्थकः । स्वपाशाभ्यां पञ्चमोऽसौ षष्टः स्वेन च मायया ॥ ४० ॥
அவரது சொந்த காமங்களிலிருந்து மூன்றாம் மந்திரம்; அவரது புருவங்களிலிருந்து நான்காம். அவரது பாசங்களிலிருந்து ஐந்தாம்; அவரது மாயையிலிருந்து ஆறாம் தோன்றும்॥
Verse 41
स्वांकुशाभ्यां सप्तमः स्यात्स्वरमाभ्यामथाष्टमः । स्ववाग्भवाभ्यां नवमो वर्मास्त्राभ्यामथांतिमः ॥ ४१ ॥
‘ஸ்வா’ மற்றும் ‘அங்குஷ’ என்ற இரட்டை மந்திரங்களால் ஏழாம் (ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும்; பின்னர் ‘ஸ்வர’ மற்றும் ‘மா’ மூலம் எட்டாம். ‘வாக்’ மற்றும் ‘பவ’ மூலம் ஒன்பதாம்; ‘வர்ம’ மற்றும் ‘அஸ்த்ர’ மூலம் இறுதியது॥
Verse 42
द्वितीयादिनवांतेषु बीजयोः स्याद्व्यतिक्रमः । मंत्रे तु दशमे वर्णा नववर्मास्त्रमध्यगाः ॥ ४२ ॥
இரண்டாம் இடத்திலிருந்து ஒன்பதாம் இடம் வரை இரண்டு பீஜங்களும் பரஸ்பர மாற்றமாக அமைக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் மந்திரத்தின் பத்தாம் இடத்தில் எழுத்துகள் இவ்வாறு வின்யாசம் செய்யப்பட வேண்டும்—நவ-வர்மங்கள் இருந்து, நடுவில் ‘அஸ்த்ர’ எழுத்து நிலைபெற வேண்டும்॥
Verse 43
एतेषु मंत्रवर्येषु स्वानुकूलं मनुं भजेत् । एषामाद्ये विराट्छदोऽन्येषु त्रिष्टुबुदाहृतम् ॥ ४३ ॥
இந்த உயர்ந்த மந்திரங்களில் சாதகன் தன்னுக்கேற்ற மந்திரத்தை ஏற்க வேண்டும். இவற்றில் முதலாவது விராட் சந்தத்தில்; மற்றவை திரிஷ்டுப் சந்தத்தில் கூறப்பட்டவை.
Verse 44
दश मंत्रा इमे प्रोक्ता यदा स्युः प्रणवादिकाः । तदादिमः शिवार्णः स्यादन्ये तु द्वादशाक्षराः ॥ ४४ ॥
இந்த பத்து மந்திரங்கள் பிரணவம் (ஓம்) முதலாக உபதேசிக்கப்படும்போது, அவற்றில் முதலாவது ‘சிவார்ணம்’; மற்றவை பன்னிரண்டு எழுத்துகளுடையவை.
Verse 45
त्रिष्टुपूछन्दस्तथाद्ये स्यादन्येषु जगती मता । एवं विंशतिमंत्राणां यजनं पूर्ववन्मतम ॥ ४५ ॥
முதலாவது (மந்திரத்தில்) திரிஷ்டுப் சந்தம்; மீதியவற்றில் ஜகதீ சந்தம் என நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு இந்த இருபது மந்திரங்களின் யஜனம் முன் கூறிய முறையிலேயே செய்ய வேண்டும்.
Verse 46
दीर्घाढ्यमूलबीजेन कुर्यादेषां षडंगकम् । तारो हृत्कार्तवीर्यार्जुनाय वर्मास्त्रठद्वयम् ॥ ४६ ॥
‘தீர்கா்ய’ மூல-பீஜத்தால் இவற்றிற்குச் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பிரணவம் (தார) கொண்டு, இதயத்தில் நிலை கொண்ட கார்த்தவீர்யார்ஜுனனுக்காக வர்மம் மற்றும் அஸ்திரம் எனும் இரட்டை ஷட்கத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
Verse 47
चतुर्दशार्णो मंत्रोऽयमस्येज्या पूर्ववन्मता । भूनेत्रसमनेत्राक्षिवर्णेरस्यांगपंचकम् ॥ ४७ ॥
இது பதினான்கு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; இதன் பூஜைமுறை முன் கூறியதுபோலவே. இதன் அங்க-பஞ்சகம் ‘பூ’, ‘நேத்ர’, ‘ஸம’, ‘நேத்ர’, ‘அக்ஷி’ என்ற வர்ணங்களால் அமைக்கப்படுகிறது.
Verse 48
तारो हृद्भगवान् ङेंतः कार्तवीर्यार्जुनस्तथा । वर्मास्त्राग्निप्रियामंत्रः प्रोक्तो ह्यष्टादशार्णकः ॥ ४८ ॥
‘தார’, ‘ஹ்ருத்-பகவான்’, ‘ஙேந்தः’ மற்றும் ‘கார்த்தவீர்யார்ஜுன’—இவ்வாறு பதினெட்டு எழுத்துகளுடைய ‘வர்மாஸ்திர–அக்னிப்ரியா’ மந்திரம் உரைக்கப்படுகிறது।
Verse 49
त्रिवेदसप्तयुग्माक्षिवर्णैः पंचांगकं मनोः । नमो भगवते श्रीति कार्तवीर्यार्जुनाय च ॥ ४९ ॥
மூன்று வேதங்கள் குறிக்கும் எழுத்துகளாலும் ‘ஏழு ஜோடி கண்கள்’ எனப்படும் எழுத்துக் குழுக்களாலும் மனுவின் பஞ்சாங்க மந்திரம் அமைக்கப்படுக—‘நமோ பகவதே ஸ்ரீ’; அதையே கார்த்தவீர்யார்ஜுனனுக்கும் பொருத்துக।
Verse 50
सर्वदुष्टांतकायेति तपोबलपराक्रमः । परिपालितसप्तांते द्वीपाय सर्वरापदम् ॥ ५० ॥
தவவலத்தால் வல்லமை பெற்ற அவர் ‘அனைத்து தீயோரையும் அழிப்பவன்’ எனப் புகழப்பட்டார். ஏழு யுகங்களின் முழுச் சுழற்சி வரை உலகை காத்து, முழு தீபமும் எல்லா உயிர்களும் சாரும் அடைக்கலமானார்।
Verse 51
जन्यचूडा मणांते ये महाशक्तिमते ततः । सहस्रदहनप्रांते वर्मास्त्रांतो महामनुः ॥ ५१ ॥
பின்னர் அந்த மகா சக்தியுடையவருக்காக ‘ஜன்யசூடா’ எனத் தொடங்கி ‘மணாந்த’ என முடியும் விதிகள் கூறப்படுகின்றன. மேலும் ‘சஹஸ்ரதஹன’ பகுதியின் இறுதிக்கருகே ‘வர்மாஸ்திர’ என முடியும் மகாமந்திரம் உரைக்கப்படுகிறது।
Verse 52
त्रिषष्टिवर्णवान्प्रोक्तः स्मरमात्सर्वविघ्नहृत् । राजन्यक्रवर्ती च वीरः शूरस्तृतीयकः ॥ ५२ ॥
அவர் அறுபத்து மூன்று எழுத்துக் கூறுகள் உடையவர் எனச் சொல்லப்படுகிறார்; நினைவு மட்டும் செய்தாலே எல்லா தடைகளையும் அகற்றுவார். அரச குலத்தில் சக்கரவர்த்தியும்—வீரன், சூரன், வரிசையில் மூன்றாம்.
Verse 53
माहिष्मतीपतिः पश्चाञ्चतुर्थः समुदीरितः । रेवांबुपरितृप्तश्च काणो हस्तप्रबाधितः ॥ ५३ ॥
அதன்பின் மாஹிஷ்மதியின் அதிபதி நான்காவதாக உரைக்கப்படுகிறார். அவர் ரேவா (நர்மதா) நீரால் திருப்தியடைந்தவர்; ஒருகண் உடையவர், கை குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டவர்.
Verse 54
दशास्येति च षड्भिः स्यात्पदैर्ङेतैः षडंगकम् । सिंच्यमानं युवतिभिः क्रीडंतं नर्मदाजले ॥ ५४ ॥
“தசாஸ்ய-” எனத் தொடங்கும் சொற்றொடர் அறியப்பட்ட ஆறு சொற்களால் அமைந்த ஷடங்கமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதில் (தெய்வம்) நர்மதா நீரில் விளையாட, இளம்பெண்கள் தண்ணீர் தெளித்து மகிழ்விப்பதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 55
हस्तैर्जलौधं रुंधंतं ध्यायेन्मत्तं नृपोत्तमम् । एवं ध्यात्वायुतं मंत्रं पजेदन्यत्तु पूर्ववत् ॥ ५५ ॥
கைகளால் பெருகும் நீர்வெள்ளத்தைத் தடுத்து நிறுத்தும், தெய்வீக ஆவேசத்தில் மயங்கிய அந்தச் சிறந்த அரசனைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; மீதியெல்லாம் முன் கூறியபடியே செய்ய வேண்டும்.
Verse 56
पूर्वं तु प्रजपेल्लक्षं पूजायोगश्च पूर्ववत् । कार्तवीर्यार्जुनो नाम राजा बाहुसहस्रवान् ॥ ५६ ॥
முதலில் மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பூஜை முறையும் முன்புபோலவே இருக்க வேண்டும். (இச்சம்பந்தமாக) கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவனுக்கு ஆயிரம் கரங்கள் இருந்தன.
Verse 57
तस्य संस्मरणादेव हृतं नष्टं च संवदेत् । लभ्यते मंत्रवर्योऽयं द्वात्रिंशद्वर्णसंयुतः ॥ ५७ ॥
அதனை நினைத்தாலே போதும்; திருடப்பட்டதோ இழந்ததோ அதன் செய்தி (வாக்கால்) வெளிப்படும். இந்தச் சிறந்த மந்திரம் முப்பத்திரண்டு எழுத்துகளால் அமைந்ததாகக் கிடைக்கிறது.
Verse 58
पादैः सर्वेण पंचांगं ध्यानपूजादि पूर्ववत् । कार्तवीर्याय शब्दांते विद्महे पदमुञ्चरेत् ॥ ५८ ॥
மந்திரத்தின் எல்லாப் பாதங்களாலும் முன் கூறிய தியானம், பூஜை முதலிய பஞ்சாங்கச் செயலை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். கார்த்தவீர்யருக்காக மந்திர முடிவில் ‘வித்மஹே’ என்று சொல்லி அடுத்த பாதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.
Verse 59
महावीर्याय वर्णांते धीमहीति पदं वदेत् । तन्नोऽर्जुनः प्रवर्णांते चोदयात्पदमीरयेत् ॥ ५९ ॥
‘மஹாவீர்யாய’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘தீமஹி’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் ‘தன்னோऽர்ஜுனः’ என்ற முன்வர்ண முடிவில் ‘சோதயாத்’ என்ற பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.
Verse 60
गायत्र्येषार्जुन स्योक्ता प्रयोगादौ जपेत्तु ताम् । अनुष्टुभं मनुं रात्रौ जपतां चौरसंचयाः ॥ ६० ॥
அர்ஜுனா, இந்த காயத்ரி அறிவிக்கப்பட்டது; ஒரு கிரியையின் தொடக்கத்தில் இதை ஜபிக்க வேண்டும். ஆனால் இரவில் அனுஷ்டுப் மந்திரத்தை ஜபிப்போருக்கு திருட்டால் உண்டான பாவச் சேர்க்கை ஏற்படும்.
Verse 61
पलायंते गृहाद्दूरं तर्पणाद्ध्रवनादपि । अथो दीपविधिं वक्ष्ये कार्तवीर्यप्रियंकरम् ॥ ६१ ॥
அவர்கள் வீட்டிலிருந்து தூரம் ஓடிப்போகிறார்கள்—தர்ப்பணம், ஹோமம் ஆகியவற்றாலும் விரட்டப்படுகிறார்கள். இனி கார்த்தவீர்யருக்கு பிரியமும் நன்மையும் தரும் தீப விதியை நான் கூறுகிறேன்.
Verse 62
वैशाखे श्रावणे मार्गे कार्तिकाश्विनपौषतः । माघफाल्गुनयोर्मासोर्दीपारंभं समाचरेत् ॥ ६२ ॥
வைசாகம், ஸ்ராவணம், மார்கழி (மார்கசீர்ஷம்), கார்த்திகை, ஐப்பசி (ஆஸ்வினம்), பௌஷம், மாகம், பால்குனம் ஆகிய மாதங்களில் தீபாரம்பத்தை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 63
तिथौ रिक्ताविहीनायां वारे शनिकुजौ विना । हस्तोत्तराश्विरौद्रेयपुष्यवैष्णववायुभे ॥ ६३ ॥
ரிக்தா திதியைத் தவிர்ந்த திதியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்; சனி, செவ்வாய் ஆகிய வாரங்களை விட்டு மற்ற வாரங்களை ஏற்க வேண்டும். ஹஸ்தம், உத்தராஷ்வினி, ரௌத்ரம், புஷ்யம், வைஷ்ணவம், வாயுபம் நக்ஷத்திரங்கள் சிறந்தவை।
Verse 64
द्विदैवते च रोहिण्यां दीपारंभो हितावहः । चरमे च व्यतीपाते धृतौ वृद्धौ सुकर्मणि ॥ ६४ ॥
த்விதைவதம், ரோஹிணி நக்ஷத்திரங்களில் தீபாரம்பம் செய்வது நன்மை தரும். வ்யதீபாதத்தின் இறுதிக் கட்டத்திலும், த்ருதி, வ்ருத்தி, சுகர்மன் யோகங்களிலும் இது மங்களம் அளிக்கும்।
Verse 65
प्रीतौ हर्षं च सौभाग्ये शोभनायुष्मतोरपि । करणे विष्टिरहिते ग्रहणेऽर्द्धोदयादिषु ॥ ६५ ॥
ப்ரீதி விஷயத்தில் ஹர்ஷம் உண்டாகும்; சௌபாக்யத்திற்குச் சௌபாக்யம், ஷோபனம், ஆயுஷ்மான் கரணங்கள் சிறந்தவை. கர்மாரம்பத்தில் விஷ்டி (பத்ரா) இல்லாத கரணத்தை ஏற்க வேண்டும்; கிரகணம், அர்த்தோதயம் முதலிய விசேஷ கால விதிகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்।
Verse 66
योगेषु रात्रौ पूर्वाह्णे दीपारंभः कृतः शुभः । कार्तिके शुक्लसप्तम्यां निशीथेऽतीव शोभनः ॥ ६६ ॥
சுப யோகங்களில் இரவில் அல்லது முற்பகலில் செய்யப்படும் தீபாரம்பம் மங்களம். கார்த்திக மாதத்தில் சுக்ல சப்தமியின் நிசீத வேளையில் தொடங்குவது மிகச் சிறப்பும் புண்ணியமும் தரும்।
Verse 67
यदि तत्र रवेर्वारः श्रवणं भं च दुर्लभम् । अत्यावश्यककार्येषु मासादीनां न शोधनम् ॥ ६७ ॥
அந்த வேளையில் ஞாயிறும் ஸ்ரவணம் நக்ஷத்திரமும் கிடைப்பது அரிதாயின், மிக அவசியமான காரியங்களில் மாதம் முதலியவற்றின் சோதனை/திருத்தம் செய்ய வேண்டியதில்லை।
Verse 68
आद्ये ह्युपोष्य नियतो ब्रह्मचारी सपीतकैः । प्रातः स्नात्वा शुद्धभूमौ लिप्तायां गोमयोदकैः ॥ ६८ ॥
முதல் நாளில் நியமமாக உபவாசம் இருந்து, பிரம்மச்சாரியாக மஞ்சள் ஆடை அணிய வேண்டும். விடியற்காலத்தில் நீராடி, கோமயம்–நீர் கலவையால் பூசப்பட்ட தூய நிலத்தில் இடத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்.
Verse 69
प्राणानायम्य संकल्प्य न्यासान्पूर्वोदितांश्चरेत् । षट्कोणं रचयेद्भूमौ रक्तचंदनतंडुलैः ॥ ६९ ॥
பிராணாயாமம் செய்து சங்கல்பம் கொண்டு, முன் கூறிய ந்யாசங்களைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நிலத்தில் சிவப்பு சந்தனத்தால் நிறமூட்டிய அரிசித் துகள்களால் ஷட்கோணத்தை வரைய வேண்டும்.
Verse 70
अतः स्मरं समालिख्य षट्कोणेषु समालिखेत् । नवार्णैर्वेष्टयेत्तञ्च त्रिकोणं तद्बहिः पुनः ॥ ७० ॥
ஆகையால் முதலில் ஸ்மரன் (காமன்) என்பதை வரைத்து, ஷட்கோணத்தின் உள்ளே எழுத வேண்டும். பின்னர் நவர்ண மந்திர எழுத்துகளால் அதைச் சுற்றி, அதன் வெளியே மீண்டும் முக்கோணத்தை வரைய வேண்டும்.
Verse 71
एवं विलिखिते यन्त्रे निदध्याद्दीपभाजनम् । स्वर्णजं रजतोत्थं वा ताम्रजं तदभावतः ॥ ७१ ॥
இவ்வாறு யந்திரம் எழுதப்பட்ட பின், அதன் மேல் தீபப் பாத்திரத்தை வைக்க வேண்டும்—தங்கம் அல்லது வெள்ளி; அவை இல்லையெனில் செம்புப் பாத்திரம் வைக்க வேண்டும்.
Verse 72
कांस्यपात्रं मृण्मयं च कनिष्ठं लोहजं मृतौ । शांतये मुद्गचूर्णोत्थं संधौ गोधूमचूर्णजम् ॥ ७२ ॥
வெண்கலப் பாத்திரம் சிறந்தது; மண் பாத்திரம் தாழ்ந்தது; மரணாசௌசக் காலத்தில் இரும்புப் பாத்திரம் விதிக்கப்பட்டது. சாந்தி கர்மத்திற்கு பாசிப்பயறு மாவால் செய்தது, சந்திக் காலங்களில் கோதுமை மாவால் செய்தது நிர்ணயம்.
Verse 73
आज्ये पलसहस्रे तु पात्रं शतपलं स्मृतम् । आज्येऽयुतपले पात्रं पलपंचशता स्मृतम् ॥ ७३ ॥
ஆயிரம் பல அளவு நெய்க்கு பாத்திரம் நூறு பல அளவென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. பத்தாயிரம் பல நெய்க்கு பாத்திரம் ஐந்நூறு பல அளவென ஸ்மிருதி கூறுகிறது.
Verse 74
पंचसप्ततिसंख्ये तु पात्रं षष्टिपलं स्मृतम् । त्रिसाहस्री घृतपले शर्करापलभाजनम् ॥ ७४ ॥
எழுபத்தைந்து என்ற அளவில் பாத்திரம் அறுபது பல அளவென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. மூவாயிரம் பல நெய்க்கு சர்க்கரை-பல அளவுக் கோல்பாத்திரமே விதியாகும்.
Verse 75
द्विसाहख्त्र्यां द्विशतमितं च भाजनमिष्यते । शतेऽक्षिचरसंश्यातमेवमन्यत्र कल्पयेत् ॥ ७५ ॥
இரண்டாயிரம் (அளவில்) இருநூறு அளவுடைய பாத்திரம் ஏற்றதாகும். நூறு (அளவில்) ‘அக்ஷி-சர’ என எண்ணப்பட வேண்டும்; இதுபோலவே பிற இடங்களிலும் கணக்கிடுக.
Verse 76
नित्यदीपे वह्निपलं पात्रमाज्यं पलं स्मृतम् । एवं पात्रं प्रतिष्ठाप्य वर्तीः सूत्रोत्थिताः क्षिपेत् ॥ ७६ ॥
நித்யதீபத்திற்கு பாத்திரம் ஒரு பல அளவெனவும், நெய்யும் ஒரு பல அளவெனவும் ஸ்மிருதி கூறுகிறது. இவ்வாறு பாத்திரத்தை நிறுவி, நூலால் செய்யப்பட்ட திரிகளை அதில் இட வேண்டும்.
Verse 77
एका तिस्रोऽथवा पंचसप्ताद्या विषमा अपि । तिथिमानादासहस्रं तंतुसंख्या विनिर्मिता ॥ ७७ ॥
ஒன்று, மூன்று, அல்லது ஐந்து-ஏழு முதலான ஒற்றை எண்ணுகளாக இருந்தாலும்—திதி அளவின்படி தந்து (நூல்) எண்ணிக்கை ஆயிரம் முதலியதாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.
Verse 78
गोघृतं प्रक्षिपेत्तत्र शुद्धवस्त्रविशोधितम् । सहस्रपलसंख्यादिदशांशं कार्यगौरवात् ॥ ७८ ॥
அங்கே தூய துணியால் வடிகட்டி சுத்தப்படுத்திய கோ-நெய்யைச் சேர்க்க வேண்டும். ஆயிரம் பலம் முதலான அளவுக்கேற்ப அதன் பத்தில் ஒரு பங்கை, செயல்-மகத்துவத்தின்படி எடுத்தல் வேண்டும்.
Verse 79
सुवर्णादिकृतां रम्यां शलाकां षोडशांगुलाम् । तदर्द्धां वा तदर्द्धां वा सूक्ष्माग्रां स्थूलमूलिकाम् ॥ ७९ ॥
தங்கம் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட அழகிய சலாகையை பதினாறு அங்குல நீளமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; அல்லது அதன் பாதி, அல்லது மீண்டும் அதன் பாதி—மிக நுண்ணிய கூர்மையான முனையுடன், தடித்த அடிப்பகுதியுடன் இருக்க வேண்டும்.
Verse 80
विमुंचेद्दक्षिणे पात्रमध्ये चाग्रे कृताग्रिकाम् । पात्रदक्षिणदिग्देशे मुक्त्वां गुलचतुष्टयम् ॥ ८० ॥
தெற்கு பக்கத்தில்—பாத்திரத்தின் உள்ளிலும் அதன் முன்புறத்திலும்—கிருதாக்ரிகா (கூந்தல்/கொத்து உடைய அர்ப்பணம்) வைதல் வேண்டும். பின்னர் பாத்திரத்தின் தெற்கு திசைப் பகுதியில் நான்கு ‘குல’ உருண்டைகளை வைத்து விதி தொடர வேண்டும்.
Verse 81
अधोग्रां दक्षिणाधारां निखनेच्छुरिकां शुभाम् । दीपं प्रज्वालयेत्तत्र गणेशस्मृतिपूर्वकम् ॥ ८१ ॥
முனை கீழ்நோக்கவும், கைப்பிடி தெற்குநோக்கவும் வைத்து, மங்களமான கத்தியைப் புதைக்க வேண்டும். அங்கே முதலில் கணேசனை நினைத்து விளக்கை ஏற்ற வேண்டும்.
Verse 82
दीपात्पूर्वत्र दिग्भागे सर्वतोभद्रमंडले । तंडुलाष्टदले वापि विधिवत्स्थापयेद्धूटम् ॥ ८२ ॥
விளக்கின் கிழக்கில், கிழக்கு திசைப் பகுதியில், சர்வதோபத்ர மண்டலத்தின் உள்ளே—அல்லது அரிசித் தானியங்களால் செய்யப்பட்ட அஷ்டதளத்தில்—விதிப்படி ‘தூட’ (நியமிக்கப்பட்ட அர்ப்பண அமைப்பு) வைதல் வேண்டும்.
Verse 83
तत्रावाह्य नृपाधीशं पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः । जलाक्षतान्समादाय दीपं संकल्पयेत्ततः ॥ ८३ ॥
அங்கே அரசர்களின் அதிபதியை ஆவாஹனம் செய்து, ஞானி பக்தன் முன்புபோல் அவரை வழிபட வேண்டும். பின்னர் நீரால் நனைந்த அக்ஷதம் எடுத்து தீபத்திற்குச் சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 84
दीपसंकल्पमंत्रोऽयं कथ्यते द्वीषुभूमितः । प्रणवः पाशमाये च शिखा कार्ताक्षराणि च ॥ ८४ ॥
இது தீப-சங்கல்ப மந்திரம்; நிலத்தில் இரு திசை அமைப்பின்படி கூறப்படுகிறது. இதில் பிரணவம் ‘ஓம்’, ‘பாச’ ‘மாயா’, மேலும் ‘சிகா’ மற்றும் ‘கார்த்த’ எழுத்துகளும் உள்ளன.
Verse 85
वीर्यार्जुनाय माहिष्मतीनाथाय सहस्र च । बाहवे इति वर्णांते सहस्रपदमुच्चरेत् ॥ ८५ ॥
மாஹிஷ்மதியின் நாதனான வீர்யார்ஜுனருக்காக ‘ஸஹஸ்ர’ என்ற சொல்லையும் உச்சரிக்க வேண்டும். மேலும் எழுத்துகளின் முடிவில் ‘பாஹவே’ என முடியும் ஸஹஸ்ர-பதத்தையும் (ஸஹஸ்ரநாம/சூத்திரம்) ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 86
क्रतुदीक्षितहस्ताय दत्तात्रेयप्रियाय च । आत्रेयायानुसूयांते गर्भरत्नाय तत्परम् ॥ ८६ ॥
யாகத் தீட்சையால் கைகள் புனிதமானவருக்கும், தத்தாத்ரேயருக்கு அன்பானவருக்கும்—ஓ அனசூயா—அந்த ஆத்திரேயருக்கும், கர்ப்பரத்தினமான (அஜன்ம) குழந்தைக்கும் இது முழு பக்தியுடன் அர்ப்பணமாகுக.
Verse 87
नमो ग्रीवामकर्णेंदुस्थितौ पाश इमं ततः । दीपं गृहाण अमुकं रक्ष रक्ष पदं पुनः ॥ ८७ ॥
வணக்கம்! கழுத்தில் நிலைத்து, காதில் சந்திர அலங்காரம் கொண்ட ஓ பாசா; பின்னர் அமுகனுடைய இந்த தீபத்தை ஏற்றுக்கொள். இந்த பதம்/இடத்தை காக்க, காக்க மீண்டும்.
Verse 88
दुष्टान्नाशययुग्मं स्यात्तथा पातय घातय । शत्रून् जहिद्वयं माया तारः स्वं बीजमात्मभूः ॥ ८८ ॥
“துஷ்டர்களை நாசம் செய்”—இது இரட்டைப் மந்திரவடிவம்; அதுபோல் “பாதய” “காதய”। “சத்ருக்களை ஜஹி”—இது இருவகை சூத்திரம்; “மாயா”, “தார”, “ஸ்வ”, “ஆத்மபூ” என்பனவும் பீஜாக்ஷரங்கள்.
Verse 89
वह्नीप्रिया अनेनाथ दीपवर्येण पश्चिमा । भिमुखेनामुकं रक्ष अमुकांते वरप्रद ॥ ८९ ॥
அக்னிப்பிரியே! இந்தச் சிறந்த தீபத்தினால்—மேற்குநோக்கி இருந்து—அமுகரை காக்க. வரப்பிரதா! அமுகர்க்கு இஷ்டசித்தியை அருள்க.
Verse 90
मायाकाशद्वयं वामनेत्रचंद्रयुतं शिवा । वेदादिकामचामुंडाः स्वाहा तु पूसबिंदुकौ ॥ ९० ॥
“மாயா–ஆகாச” என்ற இரட்டையுடன் இணைந்ததே “சிவா”; அது இடது கண் சந்திரனுடன் தொடர்புடையது. “வேத”, “ஆதி”, “காம”, “சாமுண்டா” சக்திகளைத் தத்தம் இடங்களில் தியானிக்க; “ஸ்வாஹா”வை பூஷனின் இரு பிந்துக்களுடன் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 91
प्रणवोऽग्निप्रिया मंत्रो नेत्रबाणाधराक्षरः । दत्तात्रेयो मुनिर्मालामंत्रस्य परिकीर्तितः ॥ ९१ ॥
மாலா-மந்திரத்திற்கு பிரணவம் (ஓம்) மந்திரமென அறிவிக்கப்பட்டது; அதன் சக்தி ‘அக்னிப்பிரியா’. ‘நேத்ர’, ‘பாண’, ‘ஆதர’ என்பவை அதன் அக்ஷரங்கள்; தத்தாத்ரேய முனி அதன் த்ரஷ்டா (ரிஷி) எனப் புகழப்பட்டார்.
Verse 92
छन्दोऽमितं कार्तवीर्युर्जुनो देवोऽखिलाप्तिकृत् । चामुंडया षडंगानि चरेत्षड्दीर्घयुक्तया ॥ ९२ ॥
சந்தஸ்கள் அளவற்றவை; கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன் தேவஸ்வரூபனாய் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பவன். சாமுண்டாவுடன் சேர்ந்து ஷடங்கங்களை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; மேலும் ஆறு நீண்ட மாத்திரைகளுடன் இணைந்ததாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 93
ध्यात्वा देवं ततो मंत्रं पठित्वांते क्षिपेज्जजलम् । गोविंदाढ्यो हली सेंदुश्चामुंडाबीजमीरितम् ॥ ९३ ॥
தேவனைத் தியானித்து பின்பு மந்திரத்தைப் பாராயணம் செய்து, முடிவில் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும். இம்மந்திரம் ‘கோவிந்த’ நாமம் நிறைந்தது, ‘ஹலீ’ உடன், ‘இந்தூ’ இணைந்து, சாமுண்டா-பீஜம் கொண்டதாக உரைக்கப்படுகிறது।
Verse 94
ततो नवाक्षरं मंत्रं सहस्रं तत्पुरो जपेत् । तारोऽनंतो बिंदुयुक्तो मायास्वं वामनेत्रयुक् ॥ ९४ ॥
பின்பு முறையின்படி ஒன்பது எழுத்து மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்—அது பிரணவத்தால் அமைந்து, ‘அனந்த’ உடன் இணைந்து, பிந்து சேர்ந்து, ‘மாயா’வுடன் கூடி, இடது-கண் குறியுடன் யुक्तதாகும்।
Verse 95
कूर्माग्नी शांतिबिंद्वाढ्यौ वह्नि जायांकुशं ध्रुवम् । ऋषिः पूर्वोदितोनुष्टुप्छंदोऽन्यत्पूर्ववत्पुनः ॥ ९५ ॥
‘கூர்மாக்னி’, ‘சாந்தி-பிந்த்வாட்ய’, ‘வஹ்னி’, ‘ஜாயா-அங்குஷ’, ‘த்ருவ’—இம்மந்திரங்களுக்கு ரிஷி முன் கூறியவரே; சந்தம் அனுஷ்டுப்; மற்ற விதிநியோகங்களும் மீண்டும் முன்புபோலவே.
Verse 96
सहस्रं मंत्रराजं च जपित्वा कवचं पठेत् । एवं दीपप्रदानस्य कर्ताप्नोत्यखिलेऽप्सितम् ॥ ९६ ॥
மந்திரராஜத்தை ஆயிரம் முறை ஜபித்து பின் கவசத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு தீபதானம் செய்பவன் எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அடைவான்.
Verse 97
दीपप्रबोधकाले तु वर्जयेदशुभां गिरम् । विप्रस्य दर्शनं तत्र शुभदं परिकीर्तितम् ॥ ९७ ॥
தீபம் ஏற்றும் வேளையில் அசுபமான சொற்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். அந்நேரத்தில் பிராமணரின் தரிசனம் சுபமும் நல்வாழ்வும் தருவதாகக் கூறப்படுகிறது।
Verse 98
शूद्राणां प्रध्यमं प्रोक्तं म्लेच्छस्य वधबन्धनम् । आख्वोत्वोर्दर्शनं दुष्टं गवाश्वस्य सुखावहम् ॥ ९८ ॥
சூத்ரர்க்கு முதன்மைத் தண்டம் அடித்தல் எனக் கூறப்பட்டது; ம்லேச்சர்க்கு வதை அல்லது சிறை. ஒட்டகமும் குதிரையும் காணுதல் அசுபம்; பசுவும் குதிரையும் காணுதல் நலமளிக்கும் எனச் சொல்லப்பட்டது।
Verse 99
दीपज्वाला समा सिद्ध्यै वक्रा निशविधायिनी । शब्दा भयदा कर्तुरुज्ज्वला सुखदा मता ॥ ९९ ॥
விளக்கின் தீச்சுடர் சமமாகவும் நிலையாகவும் இருந்தால் வெற்றி தரும். அது வளைந்து அலைந்தால் துன்பச் சுட்டி. சுடர் சத்தமிட்டால் செய்பவர்க்கு அச்சம்; ஒளிர்ந்து பிரகாசித்தால் இன்பம் தரும் எனக் கருதப்படுகிறது।
Verse 100
कृष्णा शत्रुभयोत्पत्त्ये वमंती पशुनाशिनी । कृते दीपे यदा पात्रं भग्नं दृश्यते दैवतः ॥ १०० ॥
கருமை (இருள்) போன்ற நிமித்தம் பகைவரால் அச்சம் எழும் எனக் குறிக்கும். வாந்தி வருதல் மாடுபசு முதலியவற்றின் இழப்பைக் காட்டும். மேலும் விளக்கு ஏற்றிய பின் அதன் பாத்திரம் விதிவசமாக உடைந்தது காணப்பட்டால் அதுவும் அபசகுனம் ஆகும்।
Verse 101
पक्षादर्वाक्तदा गच्छेद्यजमानो यमालयम् । वर्त्यतरं यदा कुर्यात्कार्यं सिद्ध्येद्विलंबतः ॥ १०१ ॥
உகந்த பக்ஷத்திற்கு முன்பே செயல் செய்தால் யஜமானன் யமலோகத்திற்குச் செல்வான். ஆனால் பின்னர் (உகந்த காலத்தில்) செய்தால் காரியம் நிறைவேறும்—என்றாலும் தாமதமாக.
Verse 102
नेत्रहीनो भवेत्कर्ता तस्मिन्दीपांतरे कृते । अशुचिस्पर्शने व्याधिर्दीपनाशे तु चौरभीः ॥ १०२ ॥
அந்த (பூஜ்ய) விளக்கிலிருந்து மற்றொரு விளக்கை ஏற்றினால் செய்பவர் பார்வை இழப்பார். அசுத்தர் தொடுதல் நோயை உண்டாக்கும்; விளக்கு அணையவோ அழியவோ செய்தால் திருடர் அச்சம் ஏற்படும்।
Verse 103
श्वमार्जाराखुसंस्पर्शे भवेद्भूपतितो भयम् । पात्रारंभे वसुपलैः कृतो दीपोऽखिलेष्टदः ॥ १०३ ॥
நாய், பூனை அல்லது எலி பூஜை அமைப்பைத் தொடினால் அரசரின் கோபம் அல்லது அரசஅனுகிரக இழப்பு என்ற அச்சம் உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால் விதியின் தொடக்கத்தில் கோநெய்யால் ஏற்றிய தீபம் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்.
Verse 104
तस्माद्दीपः प्रयत्नेन रक्षणीयोंऽतरायतः । आसमाप्तेः प्रकुर्वीत ब्रह्मचर्यं च भूशयः ॥ १०४ ॥
ஆகையால் தீபத்தை இடையூறுகளிலிருந்து முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும். விரதம் நிறைவு பெறும் வரை தரையில் படுத்து பிரம்மச்சரியத்தையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
Verse 105
स्त्रीशूद्रपतितादीनां संभाषामपि वर्जयेत् । जपेत्सहस्रं प्रत्येकं मंत्रराजं नवाक्षरम् ॥ १०५ ॥
பெண்கள், சூத்ரர்கள், பதிதர்கள் முதலியோருடன் உரையாடுவதையும் கூட விலக்க வேண்டும். மேலும் ஒவ்வொரு (அனுஷ்டானத்திலும்) ஒன்பது எழுத்துகளுடைய மந்திரராஜத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 106
स्तोत्रपाठं प्रतिदिनं निशीथिन्यां विशेषतः । एकपादेन दीपाग्रे स्थित्वा यो मंत्रनायकम् ॥ १०६ ॥
தினந்தோறும் ஸ்தோத்திரப் பாராயணம் செய்பவன்—சிறப்பாக நிசீதம் (நள்ளிரவு) நேரத்தில்—தீபத்தின் முன் ஒரு காலில் நின்று மந்திரங்களின் நாயகனான பரமனை ஆராதிக்கிறான்.
Verse 107
सहस्रं प्रजपेद्वात्रौ सोऽभीष्टं क्षिप्रमाप्नुयात् । समाप्य शोभनदिने संभोज्य द्विजसत्तमान् ॥ १०७ ॥
அவன் இரவில் அதனை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது விரும்பிய பலனை விரைவில் அடைவான். அனுஷ்டானத்தை முடித்து ஒரு நல்ல நாளில் சிறந்த த்விஜர்களுக்கு (பண்டித பிராமணர்களுக்கு) அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 108
कुंभोदकेन कर्तारमभिषिंचन्मनुं जपेत् । कर्ता तु दक्षिणां दद्यात्पुष्कलां तोषहेतवे ॥ १०८ ॥
கலச நீரால் கர்த்தரான ஆசாரியரை அபிஷேகம் செய்து புனித மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் யஜமானன் திருப்தி மற்றும் கிரியையின் நிறைவு பொருட்டு பெருந்தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்.
Verse 109
गुरौ तुष्टे ददातीष्टं कृतवीर्यसुतो नृपः । गुर्वाज्ञया स्वयं कुर्याद्यदि वा कारयेद्गुरुः ॥ १०९ ॥
குரு திருப்தியடைந்தால் க்ருதவீர்யரின் புதல்வனான அரசன் விரும்பியதை அளிப்பான். குருவின் ஆணையால் அவன் தானே செய்ய வேண்டும்; அல்லது குரு அவனால் செய்யச் செய்வார்.
Verse 110
दत्त्वा धनादिकं तस्मै दीपदानाय नारद । गुर्वाज्ञामन्तरा कुर्याद्यो दीपं स्वेष्टसिद्धये ॥ ११० ॥
நாரதா! தீபதானத்திற்காக அவனுக்கு செல்வம் முதலியவற்றை அளித்தபின்பும், குருவின் அனுமதி இன்றி தன் இஷ்டசித்திக்காக தீபம் ஏற்றுபவன் முறையற்றவன்.
Verse 111
सिद्धिर्न जायते तस्य हानिरेव पदे पदे । उत्तमं गोघृतं प्रोक्तं मध्यमं महषीभवम् ॥ १११ ॥
அவனுக்கு சித்தி உண்டாகாது; அடியெடுத்த அடியெல்லாம் இழப்பே. பசு நெய் சிறந்தது என்றும், எருமை நெய் நடுத்தரமானது என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.
Verse 112
तिलतैलं तु तादृक् स्यात्कनीयोऽजादिजं घृतम् । आस्यरोगे सुगंधेन दद्यात्तैलेन दीपकम् ॥ ११२ ॥
எள்ளெண்ணெயும் அதேபோல் பயன்படும்; மேலும் மென்மையான அளவிற்கு ஆடு முதலியவற்றின் பாலால் செய்த நெய் பயன்படுத்தலாம். வாய்நோய்களில் நறுமணப் பொருட்கள் கலந்த மருத்துவ எண்ணெயால் தீபகப் பயன்பாடு செய்ய வேண்டும்.
Verse 113
सिद्ध्वार्थसंभवेनाथ द्विषतां नाशनाय च । सहस्रेण पलैर्दीपे विहिते च न दृश्यते ॥ ११३ ॥
ஹே நாதா! காரியசித்தியும் பகைவர்களின் நாசமும் உண்டாகச் செய்ய, ஆயிரம் பல அளவு நெய்/எண்ணெயால் விதிப்படி தீபம் செய்தாலும் அது ஒளிர்ந்து காணப்படாது।
Verse 114
कार्यसिद्धस्तदा कुर्यात्र्रिवारं दीपजं विधिम् । तदा सुदुर्लभमपि कार्य्यं सिद्ध्व्येन्न संशयः ॥ ११४ ॥
அப்போது காரியத்தில் வெற்றி பெற்றவன் தீபத்தால் உண்டாகும் விதியை மூன்று முறை செய்ய வேண்டும்; அப்பொழுது மிக அரிதான காரியமும் நிறைவேறும்—சந்தேகம் இல்லை।
Verse 115
दीपप्रियः कार्तवीर्यो मार्तंडो नतिवल्लभः । स्तुतिप्रोयो महाविष्णुर्गणेश स्तपर्णप्रियः ॥ ११५ ॥
அவர் தீபத்தை விரும்புபவர்; கார்த்தவீர்யர்; மார்த்தாண்டன் (சூரியன்); வணங்குவோர்க்கு அன்பானவர்; ஸ்துதியில் மகிழ்பவர்; மகாவிஷ்ணு; கணேசன்; பத்திர அர்ப்பணத்தை விரும்புபவர்।
Verse 116
दुर्गार्चनप्रिया नूनमभिषेकप्रियः शिवः । तस्मात्तेषां प्रतोषाय विदध्यात्तत्तदादरात् ॥ ११६ ॥
உண்மையாகவே துர்கைக்கு அர்ச்சனை விருப்பம்; சிவனுக்கு அபிஷேகம் விருப்பம்; ஆகவே அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த அந்தந்த செயலை பக்தியுடன் செய்ய வேண்டும்।
Verse 117
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे कार्तवीर्यमाहात्म्यमन्त्रदीपकथनं नाम षट्सप्ततितमोऽध्यायः ॥ ७६ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில், ‘கார்த்தவீர்ய மாஹாத்ம்ய மந்திர தீபக் கதனம்’ எனும் எழுபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது।
Frequently Asked Questions
Sanatkumāra explicitly links his efficacy to (1) his divine identity as Sudarśana’s earthly manifestation and (2) empowerment through Dattātreya worship; therefore, smaraṇa (remembrance) itself is framed as a siddhi-producing act—granting victory over enemies and restoration of what is lost—while the longer sādhana (nyāsa/yantra/homa/dīpa-vrata) operationalizes that protection in ritual form.
The chapter lays out a standard tantric workflow: viniyoga (ṛṣi–chandas–devatā plus bīja/śakti/hṛdaya), ṣaḍaṅga and aṅga-nyāsa, kavaca/varma and astra deployment, dhyāna of the deity’s form, yantra inscription and kumbha installation with abhiṣeka, japa with homa (including intent-specific materials), and finally a regulated dīpa-vrata governed by calendrics, omens, purity, and guru authorization.
The dīpa-vrata is presented as a sustained, rule-bound extension of the mantra’s protective field: it uses prior nyāsa and yantra logic, adds strict timing (months/tithis/nakṣatras/yogas), prescribes vessel and wick measures, and interprets flame behavior as diagnostic omens—culminating in completion rites (feeding brāhmaṇas, dakṣiṇā) to seal the observance’s phala.