Hanumān-mantra-kathana: Mantra-bheda, Nyāsa, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथोच्यंते हनुमतो मंत्राः सर्वेष्टदायकाः । यान्समाराध्य विप्रेंद्र तत्तुल्याचरणा नराः ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது ஹனுமானின் மந்திரங்கள் உரைக்கப்படுகின்றன; அவை எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிப்பவை. ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! இவற்றை முறையாக ஆராதித்தால் மனிதர்கள் அவருக்கு ஒப்பான நற்பண்பும் நடத்தையும் பெறுவர்॥ १ ॥

Verse 2

मनुः स्वरेंदुसंयुक्तं गगनं च भगान्विताः । हसफाग्निनिशाधीशाःद्वितीयं बीजमीरितम् ॥ २ ॥

‘மனு’ என்பதை ‘ஸ்வர’ மற்றும் ‘இந்தூ’ உடன் இணைக்கவும்; ‘ககன’த்தை ‘பக’ உடன் சேர்க்கவும்; மேலும் ‘ஹ-ஸ-ஃப’ என்பதை ‘அக்னி’ மற்றும் ‘நிஷாதீஷ’ (சந்திரன்) உடன் இணைத்து—இதுவே இரண்டாம் பீஜமந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது॥ २ ॥

Verse 3

स्वफाग्नयो भगेंद्वाढ्यास्तृतीयं बीजमीरितम् । वियद्भृग्वग्निमन्विंदुयुक्तं स्याञ्च चतुर्थकम् ॥ ३ ॥

‘ஸ்வ’, ‘பா’, ‘அக்னி’ ஆகியவற்றுடன் ‘பக’ மற்றும் ‘இந்தூ’ (சந்திரத் தத்துவம்) சேர்ந்தது மூன்றாம் பீஜம் என உரைக்கப்படுகிறது. நான்காம் பீஜம் ‘வியத்’ பின்னர் ‘ப்ருகு’ ‘அக்னி’ வந்து பிந்து-யுக்தமாகும் என கூறப்படுகிறது.

Verse 4

पंचमं भगचंद्राढ्यावियद्भृगुस्वकाग्नयः । मन्विंद्वाढ्यौ हसौ षष्टं ङेंतः स्याद्धनुमांस्ततः ॥ ४ ॥

ஐந்தாம் தொகுதி—‘பக’ ‘சந்திர’ யுக்தமாக, பின்னர் ‘வியத்’, ‘ப்ருகு’, ‘ஸ்வ’, ‘அக்னி’। ஆறாம்—‘மன்வின்’, ‘த்வாட்ய’, ‘ஹஸு’। அதன் பின் ‘ஙேம்’ என முடிவது ஹனுமான் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 5

हृदयांतो महामंत्रराजोऽयं द्वादशाक्षरः । रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगतीछंद ईरितम् ॥ ५ ॥

இந்த ‘மஹாமந்திரராஜம்’ ‘ஹ்ருதய’ என்ற சொல்லில் முடியும் பன்னிரண்டு அక్షர மந்திரம். இதன் ரிஷி ராமசந்திரர்; சந்தஸ் ‘ஜகதி’ என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 6

देवता हनुमान्बीजं षष्टं शक्तिर्द्वतीयकम् । षड्बीजैश्च षडंगानि शिरोभाले दृशोर्मुखे ॥ ६ ॥

இதன் தேவதை ஹனுமான்; ஆறாம் பீஜம், இரண்டாம் சக்தி. ஆறு பீஜங்களால் ஆறு அங்க ந்யாசம்—தலை, நெற்றி, இரு கண்கள், முகம் ஆகிய இடங்களில் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

गलबाहुद्वये चैव हृदि कुक्षौ च नाभितः । ध्वजे जानुद्वये पादद्वये वर्णान्क्रमान्न्यसेत् ॥ ७ ॥

கழுத்திலும் இரு கைகளிலும், இதயத்தில், வயிற்றில், நாபியில்; உபஸ்தம் (த்வஜம்) பகுதியில், இரு முழங்கால்களில், இரு பாதங்களில்—எழுத்துகளை வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

षड्बीजानि पदद्वंद्वं मूर्ध्नि भाले मुखे हृदि । नाभावूर्वोर्जंघयोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् ॥ ८ ॥

ஆறு பீஜ மந்திரங்களை ஜோடியாகக் கொண்டு வரிசையாகத் தலைச்சிகை, நெற்றி, முகம், இதயம் ஆகிய இடங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் நாபி, தொடைகள், கால்சட்டை (ஜங்கா) மற்றும் இறுதியில் பாதங்களில் முறையே நிறுவ வேண்டும்।

Verse 9

अंजनीगर्भसंभूतं ततो ध्यायेत्कपीश्वरम् । उद्यत्कोट्यर्कसंकाशं जगत्प्रक्षोभकारकम् ॥ ९ ॥

பின்பு அஞ்சனையின் கருவில் பிறந்த கபீஸ்வரன் ஹனுமானைத் தியானிக்க வேண்டும்—கோடி உதய சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்து, உலகங்களை நடுங்கச் செய்யும் வல்லமை உடையவர்।

Verse 10

श्रीरामांघ्रिध्याननिष्टं सुग्रीवप्रमुखार्चितम् । वित्रासयंतं नादेन राक्षसान्मारुतिं भजेत् ॥ १० ॥

ஸ்ரீ ராமரின் திருவடித் தியானத்தில் உறுதியாய் நிலைத்தவர், சுக்ரீவன் முதலியோர் வணங்கியவர், தன் கர்ஜனை நாதத்தால் ராக்ஷஸர்களை அச்சுறுத்தும் மாருதியை வழிபட வேண்டும்।

Verse 11

ध्यात्वैवं प्रजपेद्भानुसहस्रं विजितैंद्रियः । दशांशं जुहुयाद्बीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ ११ ॥

இவ்வாறு தியானித்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, பானுசஹஸ்ரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் ஜப எண்ணிக்கையின் பத்தில் ஒரு பங்காக பால், தயிர், நெய் கலந்த அரிசித் தானியங்களை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 12

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्त्तिं संकल्प्य मूलतः । आवाह्य तत्र संपूज्य पाद्यादिभिरुपायनैः ॥ १२ ॥

முன்னர் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில் ஆரம்பமே தெய்வமூர்த்தியை மனத்தில் சங்கல்பித்து, அங்கே இறைவனை ஆவாஹனம் செய்து, பாத்யம் முதலிய உபசாரங்களாலும் காணிக்கைகளாலும் முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 13

केशरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेषु च ततोऽर्चयेत् । रामभक्तो महातेजाः कपिराजो महाबलः ॥ १३ ॥

மலரின் கேசரங்களில் தேவஅங்கப் பூஜை செய்து, பின்னர் இலைகளிலும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். அவர் ஸ்ரீராமபக்தன்; மகாதேஜஸ்வி; வானரராஜன்; மகாபலன்.

Verse 14

द्रोणाद्रिहारको मेरुपीठकार्चनकारकः । दक्षिणाशाभास्करश्च सर्वविघ्नविनाशकः ॥ १४ ॥

அவர் த்ரோணாத்ரி மலையை எடுத்துச் சென்றவர்; மேரு-பீடத்தில் பொன்னால் அர்ச்சனை நிகழ்த்துவிப்பவர்; தென் திசையில் ஒளிரும் சூரியன் போன்றவர்; எல்லா விக்னங்களையும் அழிப்பவர்.

Verse 15

इत्थं सम्पूज्य नामानि दलाग्रेषु ततोऽर्चयेत् । सुग्रीवमंगद नीलं जांबवंतं नलं तथा ॥ १५ ॥

இவ்வாறு இலைகளின் முனைகளில் திருநாமங்களை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் சுக்ரீவன், அங்கதன், நீலன், ஜாம்பவான், நலன் ஆகியோருக்கு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

सुषेणं द्विविदं मैंदं लोकपालस्ततोऽर्चयेत् । वज्राद्यानपि संपूज्य सिद्धश्चैवं मनुर्भवेत् ॥ १६ ॥

பின்னர் சுஷேணன், த்விவிதன், மைந்தன் மற்றும் லோகபாலர்களுக்கு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். வஜ்ரன் முதலியவர்களையும் முறையாகப் பூஜித்தால், இவ்விதம் சாதகர் சித்தி பெற்று மனு-பதவியை அடைவார்.

Verse 17

मंत्रं नवशतं रात्रौ जपेद्दशदिनावधि । यो नरस्तस्य नश्यंति राजशत्रूत्थभीतयः ॥ १७ ॥

பத்து நாட்கள் வரை இரவில் மந்திரத்தை ஒன்பது நூறு முறை ஜபிக்கும் மனிதனுக்கு, அரசர்களாலும் பகைவர்களாலும் எழும் அச்சங்கள் அழிந்துவிடும்.

Verse 18

मातुलिंगाम्रकदलीफलैर्हुत्वा सहस्रकम् । द्वाविंशतिब्रह्मचारि विप्रान्संभोजयेच्छुचीन् ॥ १८ ॥

மாதுளிங்கம், மாம்பழம், வாழைப்பழம் ஆகியவற்றால் ஆயிரம் ஆஹுதிகள் அளித்து, பின்னர் தூய்மையான பிரம்மச்சாரி இருபத்திரண்டு பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 19

एवंकृते भूतविषग्रहरोगाद्युपद्रवाः । नश्यंति तत्क्षणादेव विद्वेषिग्रहदानवाः ॥ १९ ॥

இவ்வாறு செய்தால் பேய்-பீடை, விஷம், கிரகத் தாக்கம், நோய்கள் முதலிய துன்பங்கள் உடனே அழியும்; பகைமையான கிரகங்களும் தானவ சக்திகளும் கூட ஒழியும்।

Verse 20

अष्टोत्तरशतेनांबु मंत्रितं विषनाशनम् । भूतापस्मारकृत्योत्थज्वरे तन्मंत्रमंत्रितैः ॥ २० ॥

மந்திரத்தை நூற்றெட்டு முறை ஜபித்து மந்திரித்த நீர் விஷத்தை அழிப்பதாகும்; பேய்-பீடை, அபஸ்மாரம் அல்லது க்ருத்யா காரணமான காய்ச்சலிலும் அதே மந்திரித்த நீரே மருந்தாகும்।

Verse 21

भस्मभिः सलिलैर्वापि ताडयेज्ज्वरिणं क्रुधा । त्रिदिनाज्ज्वरमुक्तोऽसौ सुखं च लभते नरः ॥ २१ ॥

திருநீறு அல்லது நீரால் கோபத்துடன் காய்ச்சலுற்றவரைத் தட்ட வேண்டும்; மூன்று நாளில் அவன் காய்ச்சலிலிருந்து விடுபட்டு நலமடைவான்।

Verse 22

औषधं वा जलं वापि भुक्त्वा तन्मंत्रमंत्रितम् । सर्वान्रोगान्पराभूय सुखी भवति तत्क्षणात् ॥ २२ ॥

அந்த மந்திரத்தால் மந்திரித்த மருந்தையோ நீரையோ அருந்தினால், எல்லா நோய்களையும் வென்று உடனே நலமுடன் மகிழ்வான்।

Verse 23

तज्जप्तभस्मलिप्तांगो भुक्त्वा तन्मंत्रितं पयः । योद्धुं गच्छेच्च यो मंत्री शस्त्रसंघैंर्न बाध्यते ॥ २३ ॥

அந்த ஜபத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட பஸ்மத்தை உடலில் பூசி, அதே மந்திரத்தால் ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட பாலை அருந்தி போருக்கு சென்ற மந்திரி, ஆயுதக் குவியலால் அடக்கப்படான்।

Verse 24

शस्क्षतं व्रणस्फोटो लूतास्फोटोऽपि भस्मना । त्रिर्जप्तेन च संस्पृष्टाः शुष्यंत्येव न संशयः ॥ २४ ॥

வெட்டு, புண்-புடைப்புக் காயம், மேலும் சிலந்திக் கடியால் ஏற்பட்ட வீக்கம் கூட—மூன்று முறை ஜபிக்கப்பட்ட பஸ்மத்தால் தொடப்பட்டால் நிச்சயமாக உலர்ந்து போகும்; ஐயமில்லை।

Verse 25

जपेदर्कास्तमारभ्य यावदर्कोदयो भवेत् । मन्त्रं सप्तदिनं यावञ्चादाय भस्मकीलकौ ॥ २५ ॥

சூரிய அஸ்தமனத்திலிருந்து தொடங்கி சூரிய உதயம் வரை மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். மேலும் ஏழு நாட்கள் வரை விதியின் அங்கமாக பஸ்மமும் கீலகமும் எடுத்துக் கொண்டு வைத்திருக்க/தரிக்க வேண்டும்।

Verse 26

निखनेदभिमन्त्र्याशुशत्रूणां द्वार्यलक्षितः । विद्वेषं मिथ आपन्नाः पलायंतेऽरयोऽचिरात् ॥ २६ ॥

விரைவாக மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, கவனிக்கப்படாமல் பகைவரின் வாசலில் அதை புதைக்க வேண்டும்; அப்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வெறுப்பில் விழுந்து சீக்கிரமே ஓடிப்போகுவர்।

Verse 27

भस्मांबु चंदनं मंत्री मंत्रेणानेन मंत्रितम् । भक्ष्यादियोजितं यस्मै ददाति स तु दासवत् ॥ २७ ॥

இந்த மந்திரத்தால் பஸ்மம், நீர், சந்தனம் ஆகியவற்றை அபிமந்திரித்து, உணவுப் படையல்கள் முதலியவற்றுடன் யாருக்காவது கொடுப்பவன், தாசனைப் போலவே; உண்மையான மந்திரஞானி அல்லன்।

Verse 28

क्रूराश्च जंतवोऽप्येवं भवंति वशवर्तिनः । गृहीत्वेशनदिस्कंस्थं करंजतरुमूलकम् ॥ २८ ॥

இவ்விதமே ஈசான-சக்கர-ந்யாசத்தில் நிறுவப்பட்ட கரஞ்ச மரத்தின் வேரை எடுத்துக் கொண்டால், கொடிய உயிரினங்களும் வசப்பட்டு கீழ்ப்படிவனவாகும்.

Verse 29

कृत्वा तेनांगुष्टमात्रां प्रतिमां च हनूमतः । कृत्वा प्राणप्रतिष्टां च सिंदूराद्यैः प्रपूज्य च ॥ २९ ॥

அந்தப் பொருளால் ஹனுமானின் பெருவிரல் அளவுள்ள பிரதிமையை செய்து, பிராண-பிரதிஷ்டை செய்து, சிந்தூரம் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 30

गृहस्याभिमुखी द्वारे निखनेन्मंत्रमुञ्चरन् । ग्रहाभिचाररोगाग्निविषचौरनृपोद्भवाः ॥ ३० ॥

வீட்டின் வாசலை நோக்கி மந்திரம் உச்சரித்தபடி அதை புதைக்க வேண்டும். அதனால் கிரகபீடை, அபிசாரம், நோய், தீ, விஷம், திருடர்கள், அரசால் உண்டாகும் தொல்லைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து பாதுகாப்பு உண்டாகும்.

Verse 31

न जायंते गृहे तस्मिन् कदाचिदप्युपद्रवाः । तद्गृहं धनपुत्राद्यैरेधते प्रत्यहं चिरम् ॥ ३१ ॥

அந்த வீட்டில் எந்நேரமும் தொல்லைகள் பிறக்காது. அந்த இல்லம் செல்வம், புதல்வர் முதலிய நல்வரங்களால் நாள்தோறும் நீண்ட காலம் செழித்து வளரும்.

Verse 32

निशि यत्र वने भस्म मृत्स्नया वापि यत्नतः । शत्रोः प्रतिकृतिं कृत्वा हृदि नाम समालिखेत् ॥ ३२ ॥

இரவில் காட்டில் சாம்பல் அல்லது களிமண்ணால் கவனமாக பகைவரின் உருவத்தை செய்து, அதன் மார்பில் (பகைவரின்) பெயரை எழுத வேண்டும்.

Verse 33

कृत्वा प्राणप्रतिष्टांतं भिंद्याच्छस्त्रैर्मनुं जपन् । मंत्रांते प्रोञ्चरेच्छत्रोर्नाम छिंधि च भिंधि च ॥ ३३ ॥

பிராண பிரதிஷ்டை வரையிலான சடங்குகளை முடித்து, மந்திரத்தை ஜபித்துக்கொண்டே ஆயுதங்களால் தாக்க வேண்டும். மந்திரத்தின் முடிவில் எதிரியின் பெயரைச் சொல்லி 'சிந்தி' (வெட்டு) மற்றும் 'பிந்தி' (பிள) என்று கூற வேண்டும்.

Verse 34

मारयेति च तस्यांते दंतैरोष्टं निपूड्य च । पाण्योस्तले प्रपीड्याथ त्यक्त्वा तं स्वगृहं व्रजेत् ॥ ३४ ॥

இறுதியில் 'மாரய' (கொல்வேன்) என்று கூறி, பற்களால் உதட்டைக் கடித்து, உள்ளங்கைகளைத் தேய்த்து, அந்த இடத்தை விட்டுத் தன் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 35

कुर्वन्सप्तदिनं चैवं हन्याच्छत्रुं न संशयः । राजिकालवणैर्मुक्तचिकुरः पितृकानने ॥ ३५ ॥

ஏழு நாட்கள் இவ்வாறு செய்தால் எதிரி அழிவான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. தலைமுடியை விரித்துக்கொண்டு, கடுகு மற்றும் உப்பைக் கொண்டு சுடுகாட்டில் (பித்ரு வனத்தில்) இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

धत्तूरफलपुष्पैश्च नखरोमविषैरपि । द्विक कौशिकगृध्राणां पक्षैः श्लेष्मांतकाक्षजैः ॥ ३६ ॥

ஊமத்தை பழங்கள் மற்றும் பூக்கள், நகம், முடி மற்றும் விஷம், ஆந்தை மற்றும் கழுகின் இறக்கைகள், மற்றும் மூக்குச்சளிப் பழத்தின் (சிலேஷ்மாந்தக) சாறு ஆகியவற்றைக் கொண்டு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

समिद्धिस्त्रिशतं यामयदिङ्मुखो जुहुयान्निशि । एवं सप्तदिनं कुर्वन्मारयेदुद्धतं रिपुन् ॥ ३७ ॥

தெற்கு திசையை நோக்கி அமர்ந்து இரவில் முன்னூறு சமித்துக்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். ஏழு நாட்கள் இவ்வாறு செய்தால் ஆணவம் கொண்ட எதிரி அழிக்கப்படுவான்.

Verse 38

वित्रासस्त्रिदिनं रात्रौ श्मशाने षट्शतं जपेत् । ततो वेताल उत्थाय वदेद्भावि शुभाशुभम् ॥ ३८ ॥

சுடுகாட்டில் இரவில் ‘வித்ராச’ மந்திரத்தை மூன்று இரவுகள் ஆறுநூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். அப்போது வேதாளன் எழுந்து வரவிருக்கும் சுபமும் அசுபமும் உரைப்பான்.

Verse 39

किंकरीभूय वर्त्तेत कुरुते साधकोदितम् । भास्मांबुमंत्रितं रात्रौ सहस्रावृत्तिकं पुनः ॥ ३९ ॥

தாசனென நடந்து, சாதகனுக்குக் கூறிய விதியைச் செய்ய வேண்டும். மீண்டும் இரவில் சாம்பலும் நீரும் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 40

दिनत्रयं च तत्पश्चात्प्रक्षिपेत्प्रतिमासु च । यासु कासु च स्थूलासु लघुष्वपि विशेषतः ॥ ४० ॥

அதன் பின் மூன்று நாட்கள் கழித்து, விக்ரகங்களிலும் அதைச் சேர்க்க வேண்டும்—எந்த பெரிய விக்ரகங்களிலும், குறிப்பாகச் சிறியவற்றிலும் கூட.

Verse 41

मंत्रप्रभावाञ्चलनं भवत्येव न संशयः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां कुजे वा रविवासरे ॥ ४१ ॥

மந்திரத்தின் சக்தி நிச்சயமாகத் தூண்டப்பட்டு செயல்படும்; இதில் ஐயமில்லை—அஷ்டமி, சதுர்தசி, செவ்வாய் அல்லது ஞாயிறு நாளில் குறிப்பாக.

Verse 42

हनुमत्प्रतिमां पट्टे माषैः स्नेहपरिप्लुतैः । कुर्याद्रम्यां विशुद्धात्मा सर्वलक्षणलक्षिताम् ॥ ४२ ॥

தூய மனத்துடன் துணியில் ஹனுமான் அவர்களின் அழகிய உருவத்தை அமைக்க வேண்டும்—நெய்/எண்ணெயில் நனைத்த மாஷ (உளுந்து) கொண்டு, எல்லா சுப இலக்கணங்களும் நிறைந்ததாக.

Verse 43

तैलदीपं वामभागे घृतदीपं तु दक्षिणे । संस्थाप्यावाहयेत्पश्चान्मूलमंत्रेण मंत्रवित् ॥ ४३ ॥

இடப்புறம் எண்ணெய் தீபமும் வலப்புறம் நெய் தீபமும் நிறுவி, பின்னர் மந்திரவித் மூலமந்திரத்தால் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

प्राणप्रतिष्टां कृत्वा च पाद्यादीनि समर्पयेत् । रक्तचंदनपुष्पैश्च सिंदूराद्यैः समर्चयेत् ॥ ४४ ॥

பிராணப்ரதிஷ்டை செய்து பாத்யம் முதலான உபசாரங்களை அர்ப்பணித்து, செங்கந்தனம், மலர்கள், சிந்தூரம் முதலியவற்றால் சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 45

धूपं दीपं प्रदायाथ नैवेद्यं च समर्पयेत् । अपूपमोदनं शाकमोदकान्वटकादिकम् ॥ ४५ ॥

தூபமும் தீபமும் அளித்த பின் நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—அபூபம், மோடனம் (சமைத்த அன்னம்), சாகம், மோதாகம், வடகம் முதலியவை।

Verse 46

साज्यं च तत्समर्प्याथ मूलमंत्रेण मंत्रवित् । अखंडितान्यहिलतादलानि सप्तविंशतिम् ॥ ४६ ॥

பின்னர் அதை நெய்யுடன் மூலமந்திரத்தால் அர்ப்பணித்து, அஹிலதா செடியின் உடையாத இருபத்தேழு இலைகளையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 47

त्रिधा कृत्वा सपूगानि मूलेनैव समर्पयेत् । एवं संपूज्य मंत्रज्ञो जपेद्दशशंत मनुम् ॥ ४७ ॥

பாக்குகளை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து அதே மூலத்தில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு பூஜை நிறைவேற்றி மந்திரவித் அந்த மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 48

कर्पूरारार्तिकं कृत्वा स्तुत्वा च बहुधा सुधीः । निजेप्सितं निवेद्याथ विधिवद्विसृजेत्ततः ॥ ४८ ॥

கற்பூர ஆரத்தியை செய்து, பலவிதமாகப் புகழ்ந்து, அறிவுடைய பக்தன் தன் விரும்பிய வேண்டுதலை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; பின்னர் விதிப்படி வழிபாட்டை முறையாக நிறைவு செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

नैवेद्यान्नेन संभोज्य ब्राह्मणान्सप्तसंख्यया । निवेदितानि पर्णानि तेभ्यो दद्याद्विभज्य च ॥ ४९ ॥

நைவேத்ய அன்னத்தால் ஏழு பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து, அர்ப்பணத்தில் பயன்படுத்திய இலைகளையும் முறையாகப் பகிர்ந்து அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்।

Verse 50

दक्षिणां च यथा शक्ति दत्त्वा तान् विसृजेत्सुधीः । तत इष्टगणैः सार्द्धं स्वयं भुंजीत वाग्यतः ॥ ५० ॥

தன் சக்திக்கு ஏற்ற தக்ஷிணை அளித்து, அறிவுடையவன் அவர்களை மரியாதையுடன் அனுப்ப வேண்டும்; பின்னர் தன் விருப்பமானவர்களுடன் தானே உணவு உண்டு, வாக்கை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 51

तद्दिने भूमिशय्यां च ब्रह्मचर्य्यं समाचरेत् । एवं यः कुरुते मर्त्यः सोऽचिरादेव निश्चितम् ॥ ५१ ॥

அன்று தரையில் படுத்து உறங்கியும், பிரம்மச்சரியத்தை கடைப்பிடித்தும் இருக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்பவன் நிச்சயமாக விரைவில் விரும்பிய பலனை அடைவான்।

Verse 52

प्राप्नुयात्सकलान्कामान्कपीशस्य प्रसादतः । हनुमत्प्रतिमां भूमौ विलिखेत्तत्पुरो मनुम् ॥ ५२ ॥

கபீசன் (ஹனுமான்) அருளால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும். தரையில் ஹனுமான் உருவத்தை வரைய வேண்டும்; அதன் முன் மந்திரத்தை எழுத வேண்டும்।

Verse 53

साध्यनाम द्वितीयांतं विमोचय विमोचय । तत्पूर्वं मार्जयेद्वामपाणिनाथ पुनर्लिखेत् । एवमष्टोत्तरशतं लिखित्वा मार्जयेत्पुनः ॥ ५३ ॥

சாத்யனுடைய பெயரை இரண்டாம் வேற்றுமையில் எழுதி, அதன் பின் “விமோசய, விமோசய” என்று எழுத வேண்டும். பின்னர் இடக்கையால் அதைத் துடைத்து மீண்டும் எழுத வேண்டும். இவ்வாறு 108 முறை எழுதி இறுதியில் மீண்டும் துடைக்க வேண்டும்.

Verse 54

एवं कृते महाकारागृहाच्छीघ्रं विमुच्यते । एवमन्यानि कर्माणि कुर्य्यांत्पल्लवमुल्लिखन् ॥ ५४ ॥

இவ்வாறு செய்தால் மகா சிறைக்கூடமான (பந்தம்) நிலையிலிருந்து விரைவில் விடுதலை கிடைக்கும். அதேபோல் பல்லவம் (முளை) வரைய/எழுதிக்கொண்டே மற்ற கர்மங்களையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

सर्षपैर्वश्यकृद्धोमो विद्वेषे हयमारजैः । कुंकुमैरिध्मकाष्ठैर्वा मरीचैर्जीरकैरपि ॥ ५५ ॥

கடுகு விதைகளால் செய்யும் ஹோமம் வசியத்தை உண்டாக்கும். வித்வேஷத்திற்காக ஹயமாரஜம் கொண்டு (ஹோமம்) செய்யப்படுகிறது. அதுபோல் குங்குமம், சமித்கட்டைகள், மேலும் மிளகு மற்றும் சீரகம் கொண்டு கூட (ஹோமம்) செய்யலாம்.

Verse 56

ज्वरे दूर्वागुडूचीभिर्दध्ना क्षीरेण वा घृतैः । शूले करंजवातारिसमिद्भिस्तैललोलितैः ॥ ५६ ॥

காய்ச்சலில் தூர்வா, குடூசி ஆகியவற்றுடன் தயிர் அல்லது பால் அல்லது நெய் கொண்டு (மருந்து/பயன்பாடு) செய்ய வேண்டும். சூலம் (வயிற்றுவலி) ஏற்பட்டால் கரஞ்சம், வாதாரி சமித்களை எண்ணெயில் நன்கு தடவி/கலக்கி பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 57

तैलाक्ताभिश्च निर्गुंडीसमिद्भिर्वा प्रयत्नतः । सौभाग्ये चंदनैश्चेंद्रलोचनैर्वा लवंगकैः ॥ ५७ ॥

முயற்சியுடன் எண்ணெய் தடவிய நிர்குண்டி சமித்களாலும் (கர்மம்) செய்ய வேண்டும். சௌபாக்கியத்திற்காக சந்தனம், அல்லது இந்திரலோசனம், அல்லது கிராம்பு கொண்டு (பயன்பாடு) செய்ய வேண்டும்.

Verse 58

सुगंधपुष्पैर्वस्त्राप्त्यै तत्तद्धान्यैस्तदाप्तये । रिपुपादरजोभिश्च राजीलवणमिश्रितैः ॥ ५८ ॥

மணமிகு மலர்களால் ஆடைப் பெறுதல் உண்டாகும்; குறிப்பிட்ட தானியங்களால் அதற்குரிய பலன் கிடைக்கும். பகைவரின் பாதத் தூளை ராஜீ (கருப்பு கடுகு) மற்றும் உப்புடன் கலந்து பயன்படுத்தினால், அந்தப் பகைவர்மேல் விரும்பிய செயல் நிறைவேறும்.

Verse 59

होमयेत्सप्तरात्रं च रिपुर्याति यमालयम् । धान्यैः संप्राप्यते धान्यमन्नैरन्नसमुच्छ्रयः ॥ ५९ ॥

ஏழு இரவுகள் ஹோமம் செய்தால் பகைவன் யமலோகத்திற்குச் செல்கிறான். தானியங்களை ஆஹுதியாக அளித்தால் தானியம் கிடைக்கும்; உணவை ஆஹுதியாக அளித்தால் உணவுச் செழிப்பு பெருகும்.

Verse 60

तिलाज्यक्षीरमधुभिर्महिषीगोसमृद्धये । किं बहूक्तैर्विषे व्याधौ शांतौ मोहे च मारणे ॥ ६० ॥

எள், நெய், பால், தேன் இவற்றால் எருமை மற்றும் பசுக்களின் செழிப்பு உண்டாகும். மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? விஷம், நோய், சாந்தி-கிரியை, மோகனம், மாரணம் ஆகியவற்றிலும் இதே பயன்பாடுகள் உள்ளன.

Verse 61

विवादे स्तंभने द्यूते भूतभीतौ च संकटे । वश्ये युद्धे क्षते दिव्ये बंधमोक्षे महावने ॥ ६१ ॥

வாதத்தில், ஸ்தம்பனக் கிரியையில், சூதாட்டத்தில், பேய்-பயத்திலும் நெருக்கடியிலும்; வசீகரணத்தில், போரில், காயத்தில், தெய்வச் சோதனையில் (திவ்யம்), கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுதலையில், பெருவனத்தில்—இவ்வெல்லா இடங்களிலும் இப்பிரயோகம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 62

साधितोऽयं नृणां दद्यान्मंत्रः श्रेयः सुनिश्चितम् । वक्ष्येऽथ हनुमद्यंत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ६२ ॥

இந்த மந்திரம் முறையாகச் சாதிக்கப்பட்ட பின், அதை மக்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்; அது உறுதியாக நன்மையை அளிப்பதாகும். இப்போது எல்லாச் சித்திகளையும் தரும் ஹனுமான்-யந்திரத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 63

लांगूलाकारसंयुक्तं वलयत्रितयं लिखेत् । साध्यनाम लिखेन्मध्ये पाशिबीज प्रवेष्टितम् ॥ ६३ ॥

வால் போன்ற நீட்டத்துடன் மூன்று வளையங்களை வரைய வேண்டும். நடுவில் சாத்யத்தின் பெயரை எழுதி, அதை பாசீ-பீஜத்தால் சூழ வேண்டும்॥

Verse 64

उपर्यष्टच्छदं कृत्वा पत्रेषु कवचं लिखेत् । तद्बहिर्दंहमालिख्य तद्बहिश्चतुरस्रकम् ॥ ६४ ॥

மேலே எட்டு அடுக்குக் கவசமாக அமைத்து, இலைகளில் ‘கவசம்’ எழுத வேண்டும். அதன் வெளியே ஒரு வளையம், அதன் வெளியே மீண்டும் ஒரு சதுரம் வரைய வேண்டும்॥

Verse 65

चतुरसस्रस्य रेखाग्रे त्रिशूलानि समालिखेत् । सौं बीजं भूपुरस्याष्टवज्रेषु विलिखेत्ततः ॥ ६५ ॥

சதுரத்தின் எல்லைக் கோடுகளின் முனைகளில் திரிசூலங்களை வரைய வேண்டும். பின்னர் பூபுரத்தின் எட்டு வஜ்ர வடிவ முனைகளில் ‘ஸௌம்’ பீஜத்தை எழுத வேண்டும்॥

Verse 66

कोणेष्वकुंशमालिख्य मालामंत्रेण वेष्टयेत् । तत्सर्वं वेष्टयेद्यंत्रवलयत्रितयेन च ॥ ६६ ॥

மூலைகளில் கொக்கி இல்லாத அங்குசச் சின்னத்தை வரைத்து, மாலா-மந்திரத்தால் அதைச் சுற்ற வேண்டும். பின்னர் முழுவதையும் யந்திரத்தின் மூன்று வளையங்களால் மீண்டும் சூழ வேண்டும்॥

Verse 67

शिलायां फलके वस्त्रे ताम्रपत्रेऽथ कुड्यके । ताडपत्रेऽथ भूर्जे वा रोचनानाभिकुंकुभैः ॥ ६७ ॥

கல்லில், பலகையில், துணியில், செம்புத் தாளில் அல்லது சுவரில்; அதுபோல் பனை ஓலை அல்லது பூర్జப் பட்டையில்—ரோசனா, கஸ்தூரி, குங்குமம் கொண்டு எழுதலாம்॥

Verse 68

यंत्रमेतत्समालिख्य निराहारो जितेंद्रियः । कपेः प्राणान्प्रतिष्टाप्य पूजयेत्तद्यथाविधि ॥ ६८ ॥

இந்தப் புனித யந்திரத்தை நன்கு வரைந்து, உபவாசமும் இந்திரியக் கட்டுப்பாடும் கொண்டு, கபி (ஹனுமான்) அவர்களின் பிராணப் பிரதிஷ்டை செய்து விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 69

अशेषदुःखशान्त्यर्थः यंत्रं संधारयेद् बुधः । मारीज्वराभिचारादिसर्वोपद्रवनाशनम् ॥ ६९ ॥

எல்லாத் துயரங்களும் தணியும்படியாக ஞானி இந்த யந்திரத்தை அணியவும்/காத்திடவும் வேண்டும்; இது மாரீ-ஜ்வரம், அபிசாரம் முதலிய எல்லா உபத்ரவங்களையும் அழிக்கும்।

Verse 70

योषितामपि बालानां धृतं जनमनोहरम् । भूतकृत्यापिशाचानां दर्शनादेव नाशनम् ॥ ७० ॥

பெண்களும் குழந்தைகளும் இதை அணியலாம்; இது மக்களின் மனத்தை மகிழ்விக்கும். இதன் தரிசனமட்டுமே பூதம், க்ருத்யா, பிசாசு முதலியவை அழியும்।

Verse 71

मालामंत्रमथो वक्ष्ये तारो वाग्विष्णुगेहिनी । दीर्घत्रयान्विता माया प्रागुक्तं कूटपञ्चकम् ॥ ७१ ॥

இப்போது மாலா-மந்திரத்தைச் சொல்கிறேன்—முதலில் ‘தார’ எழுத்து, அடுத்து ‘வாக்’, அடுத்து ‘விஷ்ணு-கேஹினி’ பதம்; பின்னர் மூன்று நீளச் ச்வரங்களுடன் கூடிய ‘மாயா’—இதுவே முன் கூறிய கூட்டு-பஞ்சகம்।

Verse 72

ध्रुवो हृद्धनुमान्ङेंतोऽथ प्रकटपराक्रमः । आक्रांतदिग्मंडलांते यशोवितानसंवदेत् ॥ ७२ ॥

அப்போது துருவன்—இதயத்தில் உறுதியுடன், வில்லைக் கையில் ஏந்தி, வெளிப்பட்ட வீரத்துடன்—திசைகளின் எல்லைவரை ஆக்கிரமித்து, தன் புகழின் விதானம் எங்கும் ஒலிக்கச் செய்கிறான்।

Verse 73

धवलीकृतवर्णांते जगत्त्रितयवज्र च । देहज्वलदग्निसूर्य कोट्यंते च समप्रभ ॥ ७३ ॥

எங்கு நிறங்களின் முடிவில் அனைத்தும் வெண்மையாக்கப்படுகின்றதோ, எங்கு மும்முலகமும் வஜ்ரத் தாக்குதலால் சிதைந்ததுபோல் தோன்றுகிறதோ—அங்கு அந்த ஒளி உடலினுள் எரியும் அக்னிபோல், சூரியன்போல், கோடி சூரியர்களின் கூட்டு பிரகாசம்போல் சமமான ஒளியுடன் விளங்குகிறது।

Verse 74

तनूरुहपदांते तु रुद्रावतार संवदेत् । लंकापुरी ततः पश्चाद्दहनोदधिलंघन ॥ ७४ ॥

‘தனூருஹபத’ முடிவில் ருத்ராவதாரத்தைப் பற்றிய உரையாடலைச் சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் லங்காபுரி, பின்னர் லங்காதஹனம், அதன் பின் கடல் தாண்டுதல் ஆகியவற்றை உரைக்க வேண்டும்।

Verse 75

दशग्रीवशिरः पश्चात्कृतांतकपदं वदेत् । सीतांते श्वसनपदं वाय्वंते सुतमीरयेत् ॥ ७५ ॥

‘தசக்ரீவசிரः’ என்று கூறிய பின் ‘க்ருதாந்தக’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். ‘சீதா’ முடிவில் ‘ச்வஸன’ பதம், ‘வாயு’ முடிவில் ‘சுத’ என்ற சொல்லை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 76

अंजनागर्भसंभूतः श्रीरामलक्ष्मणान्वितः । नंदंति कर वर्णांते सैन्यप्राकार ईरयेत् ॥ ७६ ॥

அஞ்சனையின் கருவில் பிறந்தவன், ஸ்ரீராமன்-லக்ஷ்மணனுடன் இணைந்தவன்—இதை ‘சேனையின் பிராகாரம்’ (பாதுகாப்புக் கோட்டை) என்று உச்சரிக்க வேண்டும்; செயல் முடிவில் இது மகிழ்ச்சி தரும்।

Verse 77

सुग्रीवसख्यकादूर्णाद्रणवालिनिवर्हण । कारणद्रोणशब्दांते पर्वतोत्पाटनेति च ॥ ७७ ॥

சுக்ரீவனுடன் நட்பு கொண்டதனால்; நூல்போல் விரிந்ததனால்; போரில் வாலியை ஒழித்ததனால்; காரணமாக இருந்ததனால்; ‘த்ரோண’ என்ற சொல்லின் தொடர்பினால்; மேலும் மலை ஒன்றை பெயர்த்து எடுத்ததனால்—இவ்வாறு அவனுடைய பல பெயர்களுக்கான காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன।

Verse 78

अशोकवनवीथ्यंते दारुणाक्षकुमारक । छेदनांते वनरक्षाकरांते तु समूह च ॥ ७८ ॥

ஏ தாருணாக்ஷ-குமாரகா! அசோக வனத்தின் பாதையின் முடிவில் ஒரு திறந்த வெளி உள்ளது; மேலும் மரம் வெட்டும் இடத்தின் கடைசி முனையில் வனக் காவலர்களின் கூடும் இடமும் உள்ளது.

Verse 79

विभञ्जनांते ब्रह्मास्त्रब्रह्मशक्ति ग्रसेति च । लक्ष्मणांते शक्तिभेदनिवारणपदं वदेत् ॥ ७९ ॥

‘விபஞ்ஜனா’ மந்திரத்தின் முடிவில்—“பிரஹ்மாஸ்திரமும் பிரஹ்ம-சக்தியும் விழுங்கப்படுக” என்று சொல்ல வேண்டும். ‘லக்ஷ்மணா’ முடிவில் சக்தி-ஆயுதத்தின் துளைக்கும் வலிமையைத் தடுக்கும் எதிர்மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 80

विशल्योषधिशब्दांते समानयन संपठेत् । बालोदित ततो भानुमंडलग्रसनेति च ॥ ८० ॥

‘விசல்யா’ மற்றும் ‘ஔஷதி’ என்ற சொற்களை இணைத்து ‘சமானயன’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் சூரியோதயத்தில் ‘பானுமண்டல-கிரசன’ எனப்படும் மந்திரத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 81

मेघनादहोमपदाद्विध्वंसनपदं वदेत् । इंद्रजिदूधकारांते णसीतासक्षकेति च ॥ ८१ ॥

‘மேகநாத-ஹோம’ எனப்படும் மந்திரப் பகுதியிலிருந்து ‘வித்வம்ஸன’ என்ற சொல்லை உச்சரிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘இந்திரஜித்’ பகுதியின் ஊதகார முடிவில் ‘ண-ஸீதா-ஸக்ஷகே’ என்றும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 82

राक्षसीसंघशब्दांते विदारणपदं वदेत् । कुंभकर्णादिसंकीर्त्यवधांते च परायण ॥ ८२ ॥

‘ராக்ஷஸீ-சங்கம்’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘விதாரண’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். கும்பகர்ணன் முதலியோரின் பெயர்களைச் சங்கீர்த்தனம் செய்து, வதத்தின் முடிவில் பராயணமாக நிறைவு ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 83

श्रीरामभक्तिवर्णांते तत्परेति समुद्र च । व्योमद्रुमलंघनेति महासामर्थ्य संवदेत् ॥ ८३ ॥

ஸ்ரீ ராமபக்தி வர்ணனை முடிவில்—“அவன் முழுவதும் ராமபராயணன்” என்று அறிவிக்க வேண்டும்; மேலும் கடலைத் தாண்டியதும், வானளாவிய மரங்களைத் தாவி கடந்ததும் கூறி அவனது மஹா-அதிசய வல்லமையைப் போற்ற வேண்டும்।

Verse 84

महातेजःपुंजशब्दाद्विराजमानवोञ्चरेत् । स्वामिवचनसंपादितार्जुनांते च संयुग ॥ ८४ ॥

மஹாதேஜஸின் திரளான ஒலியால் ஒளிர்ந்து உஞ்சவிருத்தியை மேற்கொள்ள வேண்டும்; மேலும் ஆண்டவனின் ஆணையை நிறைவேற்றி, அர்ஜுனனைப் போல இறுதிவரை போராட்டத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 85

सहायांते कुमारेति ब्रह्मचारिन्पदंवदेत् । गंभीरशब्दोदयांते दक्षिणापथ संवदेत् । मार्त्ताण्डमेरु शब्दांते वदेत्पर्वतपीटिका ॥ ८५ ॥

“சஹாயா” என்று முடியும் சொல்லின் இறுதியில் “குமார” என்று கூற வேண்டும்; “பிரஹ்மசாரின்” என்று முடிந்தால் “பத” என்று சொல்ல வேண்டும். “கம்பீர” சொல்லின் எழுச்சி முடிவில் “தக்ஷிணாபத” என்று, மேலும் “மார்த்தாண்ட” மற்றும் “மேரு” சொற்களின் முடிவில் “பர்வத-பீடிகா” என்று உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 86

अर्चनांते तु सकलमंत्रांते मपदं वदेत् । आचार्यमम शब्दांते सर्वग्रहविनाशन ॥ ८६ ॥

அர்ச்சனை முடிவிலும், ஒவ்வொரு முழு மந்திரத்தின் முடிவிலும் “ம” என்ற எழுத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். “ஆசார்ய” என்ற சொல்லின் முடிவில் “மம” சேர்க்க வேண்டும்—இது எல்லா கிரகத் தீங்குகளையும் அழிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 87

सर्वज्वरोञ्चाटनांते सर्वविषविनाशन । सर्वापत्तिनिवारण सर्वदुष्टनिबर्हण ॥ ८७ ॥

ஏ (தேவ/மந்திர)! நீ எல்லா காய்ச்சல்களையும் விரட்டும் இறுதி மருந்து; நீ எல்லா விஷங்களையும் அழிப்பவன்; நீ எல்லா ஆபத்துகளையும் நீக்குபவன்; மேலும் எல்லா துஷ்ட சக்திகளையும் முற்றிலும் அடக்குபவன்।

Verse 88

सर्वव्याध्यादि सम्प्रोच्य भयांते च निवारण ॥ ८८ ॥

எல்லா நோய்கள் முதலியவற்றிற்கான முறைகளைச் சரியாகக் கூறி, இறுதியில் அச்சத்தை நீக்கும் பரிகாரத்தையும் அவர் உரைக்கிறார்।

Verse 89

सर्वशत्रुच्छेदनेति ततो मम परस्य च ॥ ८९ ॥

ஆகையால் (இந்த நாமம்/மந்திரம்) ‘எல்லா பகைவரையும் வெட்டும்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது எனக்கும் பிறருக்கும் சமமாகப் பலன் தரும்।

Verse 90

ततस्त्रिभुवनांते तु पुंस्त्रीनपुंसकात्मकम् । सर्वजीवपदांते तु जातं वशययुग्मकम् ॥ ९० ॥

பின்னர் ‘திரிபுவன’ என்ற சொல்லின் முடிவில் வடிவு ஆண், பெண், நடுநிலை என மூன்றாகும்; ‘சர்வஜீவ’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘வஶய’ என்ற இரட்டையொலி தோன்றுகிறது।

Verse 91

ममाज्ञाकारकं पश्चात्संपादय युगं पुनः । ततो नानानामधेयान्सर्वान् राज्ञः स संपठेत् ॥ ९१ ॥

பின்பு என் ஆணைப்படி யுகப் பிரிவை மீண்டும் முறையாக அமைக்க வேண்டும்; அதன் பின் அரசர்களின் பல்வேறு பெயர்-உபாதிகளைச் சரியாக ஓத வேண்டும்।

Verse 92

परिवारान्ममेत्यंते सेवकान् कुरु युग्मकम् । सर्वशस्त्रवीत्यंते षाणि विध्वंसय द्वयम् ॥ ९२ ॥

இறுதியில் ‘மம’ எனச் சேர்த்து பரிவாரத்திலிருந்து சேவகர்களின் இரட்டையை அமைக்கவும்; ‘சர்வஶஸ்த்ரவீதி’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘ஷாணி’ எனக் கூறி அந்த இரண்டையும் அழிக்கவும்—இவ்வாறு ஆறின் விதி நிறைவேறும்।

Verse 93

लज्जादीर्घत्रयोपेता होत्रयं चैहि युग्मकम् । विलोमं पंचकूटानि सर्वशत्रून्हनद्वयम् ॥ ९३ ॥

“லஜ்ஜா” எனத் தொடங்கும் எழுத்துகளை மூன்று நீண்ட உயிர்களுடன் இணைத்து, பின்னர் “ஹோத்ரயம்” என்ற மும்முறை மற்றும் “சைஹி” என்ற இரட்டையையும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதன் பின் விலோம வரிசையில் ஐந்து கூட்டு (பஞ்சகூடம்) அமைத்து, எல்லா பகைவரையும் அழிக்கும் எனப் புகழப்படும் “ஹன” இரட்டையைச் சேர்க்க வேண்டும்॥९३॥

Verse 94

परबलानि परांते सैन्यानि क्षोभयद्वयम् ॥ ९४ ॥

பகைவரின் ஓரத்தில் இருந்த எதிர்சேனைகளை “க்ஷோபய” என்ற இரட்டையால் கலக்கமுறச் செய்து குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது॥९४॥

Verse 95

मम सर्वं कार्यजातं साधयेति द्वयं ततः ॥ ९५ ॥

பின்னர் “மம ஸர்வம் கார்யஜாதம் ஸாதய” என்ற இரட்டை வாக்கியத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்॥९५॥

Verse 96

सर्वदुष्टदुर्जनांते मुखानि कीलयद्वयम् । धेत्रयं वर्मत्रितयं फट्त्रयं हांत्रयं ततः ॥ ९६ ॥

எல்லா தீயவர்களையும் துஷ்டர்களையும் அடக்க இறுதியில் அவர்களின் வாய்களை “கீலய” என்ற இரட்டையால் ஆணித்தரமாக மூட வேண்டும். பின்னர் “தே” மும்முறை, “வர்ம” மும்முறை, “பட்” மும்முறை, அதன் பின் “ஹாம்” மும்முறையும் சேர்க்க வேண்டும்॥९६॥

Verse 97

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं मालासंज्ञोऽखिलेष्टदः ॥ ९७ ॥

“வஹ்னிப்ரியா” என்ற சொல்லால் முடிவுறும் இந்த மந்திரம் “மாலா” என அழைக்கப்படுகிறது; இது எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அருள்வதாகும்॥९७॥

Verse 98

वस्वष्टबाणवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टसाधकः ॥ ९८ ॥

இந்த அஷ்டவர்ண மந்திரம் எல்லா இஷ்டங்களையும் நிறைவேற்றும் சாதகமாகும்.

Verse 99

महाभये महोत्पाते स्मृतोऽयं दुःखनाशनः । द्वादशार्णस्य षट्कूटं त्यक्त्वा बीजं तथादिमम् ॥ ९९ ॥

மிகுந்த பயமும் பெரும் அபசகுனங்களும் நேர்ந்தபோது, இந்த மந்திரத்தை நினைதல் துயரை அழிக்கும். த்வாதசாக்ஷரியின் ஷட்கூடத்தையும் ஆதிபீஜத்தையும் விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 100

पंचकूटात्मको मंत्रः सर्वकामप्रदायकः । रामचंद्रो मुनिश्चास्य गायत्री छंद ईरितम् ॥ १०० ॥

இந்த மந்திரம் பஞ்சகூடாத்மகமாகவும், எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. இதன் ரிஷி ராமசந்திரர்; சந்தஸ் காயத்ரீ என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 101

हनुमान्देवता प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये । पंचबीजैः समस्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १०१ ॥

ஹனுமான் இந்த மந்திரத்தின் தேவதையாக கூறப்படுகிறார்; இதன் வினியோகம் அனைத்துப் பலன்களையும் அடைவதற்காக. பஞ்சபீஜங்களுடன் முழுமையாக ஷடங்க கிரியைகளை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 102

रामदूतो लक्ष्मणांते प्राणदाताञ्जनीसुतः । सीताशोकविनाशोऽयं लंकाप्रासादभंजनः ॥ १०२ ॥

அவர் ராமதூதன்; லக்ஷ்மணன் இறுதிநிலையிலிருந்தபோது உயிரளித்த அஞ்சனீசுதன். அவர் சீதையின் சோகத்தை அழிப்பவன்; லங்கையின் மாளிகைகளை நொறுக்கியவன்.

Verse 103

हनुमदाद्याः पंचैते बीजाद्या ङेयुताः पुनः । षडंगमनवो ह्येते ध्यानपूजादि पूर्ववत् ॥ १०३ ॥

‘ஹனுமத்’ முதலிய ஐந்து மந்திரங்கள் மீண்டும் பீஜாக்ஷர முதலியவற்றுடன் இணைந்தவை என அறியப்பட வேண்டும். இவையே ஷடங்க மந்திரங்கள்; தியானம், பூஜை முதலியவை முன்புபோலவே செய்யவேண்டும்.

Verse 104

प्रणवो वाग्भवं पद्मा माया दीर्घत्रयान्विता । पंचकूटानि मंत्रोऽयं रुद्रार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ १०४ ॥

ப்ரணவம் (ஓம்), வாக்பவ பீஜம், பத்மா பீஜம், மாயா பீஜம்—இவை மூன்று நீள உயிர்களுடன் கூடி ஐந்து ‘கூட’ங்களாகும். ருத்ரார்ணங்களால் ஆன இந்த மந்திரம் எல்லா சித்திகளையும் அளிக்கும்.

Verse 105

ध्यानपूजादिकं सर्वमस्यापि पूर्ववन्मतम् । अयमाराधितो मंत्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०५ ॥

இந்த மந்திரத்திற்கும் தியானம், பூஜை முதலிய அனைத்துச் செயல்முறைகளும் முன்புபோலவே என அறிய வேண்டும். முறையாக ஆராதித்தால் இந்த மந்திரம் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும்.

Verse 106

नमो भगवते पश्चादनंतश्चंद्रशेखरां । जनेयाय महांते तु बलायांतेऽग्निवल्लभा ॥ १०६ ॥

பகவானுக்கு நமஸ்காரம்—அனந்தனாகவும், சந்திரசேகரனாகவும்; ‘ஜனேய’ (பிரஜாபதி) என அறியப்படுபவனாகவும்; மகாந்த-அந்தமாகவும், இறுதியில் பலமாகவும், அக்னிக்கு பிரியமானவனாகவும் இருப்பவனுக்கு.

Verse 107

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं सुनिरीश्वरसंज्ञकः । छंदोऽनुष्टुप्देवता तु हनुमान्पवनात्मजः ॥ १०७ ॥

இது பதினெட்டு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; ‘சுனிரீஸ்வர’ என அழைக்கப்படுகிறது. இதன் சந்தஸ் அனுஷ்டுப்; இதன் தேவதை பவனபுத்திரன் ஹனுமான்.

Verse 108

हं बीजं वह्निवनिता शक्तिः प्रोक्ता मनीषिभिः । आंजनेयाय हृदयं शिरश्च रुद्रमूर्तये ॥ १०८ ॥

‘ஹம்’ என்பது பீஜம் என ஞானிகள் கூறினர்; ‘வஹ்னிவனிதா’ அதன் சக்தி என உபதேசிக்கப்பட்டது. ந்யாசத்தில் இதயத்தை ஆஞ்சநேயர்க்கும், சிரஸை ருத்ரமூர்த்தி தேவனுக்கும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 109

शिखायां वायुपुत्रायाग्निगर्भाय वर्मणि । रामदूताय नेत्रं स्याद्बह्यास्त्रायास्त्रमीरितम् ॥ १०९ ॥

சிகையில் வாயுபுத்திரனின் சக்தியை ந்யாசம் செய்யவும்; கவசத்தில் அக்னிகர்பனின் சக்தியை. கண்களில் ராமதூதனின் ந்யாசம் என உரைக்கப்படுகிறது—இதுவே பாஹ்யாஸ்திரம்; அதன் அஸ்திரமந்திரமும் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 110

तप्तचामीकरनिभं भीघ्नसंविहिताञ्जलिम् । चलत्कुंडलदीप्तास्यं पद्मक्षं मारुतिं स्मरेत् ॥ ११० ॥

காய்ந்த பொன்னொத்த ஒளியுடன் விளங்கும், விக்னநாசகர், கைகூப்பி வணங்கும்; அசையும் குண்டலங்களால் முகம் பிரகாசிக்கும், தாமரை-கண்ணனான மாருதியை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 111

ध्यात्वैवमयुतं जप्त्वा दशांशं जुहुयात्तिलैः । वैष्णवे पूजयेत्पीठे प्रागुद्दिष्टेन वर्त्मना ॥ १११ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்கை எள்ளுடன் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் வைஷ்ணவ பீடத்தில் முன் கூறிய முறையின்படி பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 112

अष्टोत्तरशतं नित्यं नक्तभोजी जितेंद्रियः । जपित्वा क्षुद्ररोगेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ ११२ ॥

இந்திரியங்களை அடக்கி, இரவில் மட்டும் உண்பவன், தினமும் 108 முறை ஜபித்தால், சிறிய நோய்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 113

महारोगनिवृत्त्यै तु सहस्रं प्रत्यहं जपेत् । राक्षसौघं विनिघ्नंतं कपिं ध्यात्वाधनाशनम् ॥ ११३ ॥

மிகுந்த நோய் நீங்குவதற்காக தினமும் ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். ராக்ஷசக் கூட்டத்தை அழித்து செல்வ இழப்பை நீக்கும் கபி (ஹனுமான்) அவரைத் தியானித்து ஜபிக்க வேண்டும்॥

Verse 114

अयुतं प्रजपेन्नित्यमचिराज्ज यति द्विषम् । सुग्रीवेण समं रामं संदधानं कपिं स्मरन् ॥ ११४ ॥

தினமும் பத்தாயிரம் முறை ஜபிப்பவன் விரைவில் பகையை வெல்வான்—சுக்ரீவனுடன் ஸ்ரீராமனின் கூட்டிணைப்பை ஏற்படுத்திய கபி (ஹனுமான்) அவரை நினைத்து॥

Verse 115

प्रजपेदयुतं यस्तु संधिं कुर्याद्द्विपद्वयोः । ध्यात्वा लंकां दहंतं तमयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११५ ॥

இரு பாதங்களின் சந்தியைச் செய்பவன் பத்தாயிரம் முறை மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும். லங்கையை எரித்த அந்தப் பிரபு (ஹனுமான்) அவரைத் தியானித்து மீண்டும் பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்॥

Verse 116

अचिरादेव शत्रूणां ग्रामान्संप्रदहेत्सुधीः । ध्यात्वा प्रयाणसमये हनुमन्तं जपेन्मनुम् ॥ ११६ ॥

ஞானி விரைவில் பகைவர்களின் கிராமங்களை எரிக்க வல்லவன் ஆவான்; பயணம் புறப்படும் வேளையில் ஹனுமான் அவரைத் தியானித்து மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 117

यो याति सोऽचिरात्स्वेष्टं साधयित्वा गृहे व्रजेत् । हनुमंतं सदा गेहे योऽर्चयेज्जपतत्परः ॥ ११७ ॥

பயணம் செல்லும் ஒருவர் விரைவில் தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வீட்டிற்கு திரும்புவான். வீட்டில் எப்போதும் ஹனுமான் அவரை வழிபட்டு ஜபத்தில் ஈடுபடுபவனுக்கு இதுவே பலன்॥

Verse 118

आरोग्यं च श्रियं कांतिं लभते निरुपद्रवम् । कानने व्याघ्रचौरेभ्यो रक्षेन्मनुरयं स्मृतः ॥ ११८ ॥

இந்த மந்திரத்தால் ஆரோக்கியம், ஸ்ரீ, காந்தி ஆகியவை இடையூறின்றி பெறப்படும். காட்டில் இது புலி, திருடன் முதலியோரிடமிருந்து காக்கும்—என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 119

प्रस्वापकाले शय्यायां स्मरेन्मंत्रमनन्यधीः । तस्य दुःस्वप्नचौरादिभयं नैव भवेत्क्वचित् ॥ ११९ ॥

தூங்கச் செல்லும் வேளையில் படுக்கையில் படுத்து, ஒருமனத்துடன் இந்த மந்திரத்தை நினைக்க வேண்டும். அவனுக்கு தீய கனவு, திருடன் முதலியவற்றின் பயம் எப்போதும் எழாது.

Verse 120

वियत्सेंदुर्हनुमते ततो रुद्रात्मकाय च । वर्मास्त्रांतो महामंत्रो द्वादशार्णोऽष्टसिद्धिकृत् ॥ १२० ॥

அடுத்து, வானில் செந்தூர ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஹனுமானையும், பின்னர் ருத்ர-ஸ்வரூப தெய்வத்தையும் நோக்கி, ‘வர்ம’ ‘அஸ்திர’ முடிவுகளுடன் கூடிய பன்னிரண்டு எழுத்து மகாமந்திரம் கூறப்படுகிறது; இது அஷ்டசித்திகளை அளிக்கும்.

Verse 121

रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगती छन्द ईरितम् । हनुमान्देवतां बीजमाद्यं शक्तिर्हुमीरिता ॥ १२१ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி ராமசந்திரன்; சந்தஸ் ஜகதி; தேவதை ஹனுமான். ஆதிப் பீஜாக்ஷரம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; சக்தி ‘ஹும்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 122

षड्दीर्घभाजा बीजेन षडंगानि समाचरेत् । महाशैलं समुत्पाट्य धावंतं रावणं प्रति ॥ १२२ ॥

ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் கொண்ட பீஜாக்ஷரத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும். பெருமலையைப் பிடுங்கி அவன் ராவணனை நோக்கி ஓடினான்.

Verse 123

लाक्षारक्तारुणं रौद्रं कालांतकयमोपमम् । ज्वलदग्निसमं जैत्रं सूर्यकोटिसमप्रभम् ॥ १२३ ॥

லாக்கும் இரத்தமும் போன்ற செந்நிறம், ரௌத்ரத் தோற்றம், பிரளயாந்தக யமனை ஒத்தவன்; எரியும் அக்கினி போன்றவன், வெற்றியாளர், கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவன்।

Verse 124

अंगदाद्यैर्महावीरैर्वेष्टितं रुद्ररूपिणम् । तिष्ठ तिष्ठ रणे दुष्ट सृजंतं घोरनिः स्वनम् ॥ १२४ ॥

அங்கதன் முதலிய மகாவீரர்கள் சூழ்ந்திருக்க, அவர் ருத்ரனை ஒத்த வடிவம் கொண்டார். “நில்! நில்! போரில், தீயவனே!” என்று கூறி பயங்கர இடிமுழக்க நாதம் எழுப்பினார்।

Verse 125

शैवरूपिणमभ्यर्च्य ध्यात्वा लक्ष जपेन्मनुम् । दशांशं जुहुयाद्वीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ १२५ ॥

சைவ வடிவில் தேவனை அர்ச்சித்து, தியானித்து, மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்காக பால், தயிர், நெய் கலந்த அரிசியை ஹோமத்தில் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்।

Verse 126

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे विमलादिसमन्विते । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन पूजा कार्या हनूमतः ॥ १२६ ॥

முன்னர் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில்—விமலா முதலிய பரிவாரங்களுடன்—மூர்த்தியை சங்கல்பித்து, மூலமந்திரத்தால் ஹனுமானை வழிபட வேண்டும்।

Verse 127

ध्यानैकमात्रोऽपि नृणां सिद्धिरेव न संशयः । अथास्य साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ १२७ ॥

மனிதர்களுக்கு வெறும் தியானம் மட்டுமே கூட சித்தியை அளிக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. இப்போது உலக நலன் கருதி இதன் சாதன முறையை நான் கூறுகிறேன்।

Verse 128

हनुमत्साधनं पुण्यं महापातकनाशनम् । एतद्गुह्यतमं लोके शीघ्रसिद्धिकरं परम् ॥ १२८ ॥

ஹனுமத் சாதனை மிகப் புண்ணியமானது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. இது உலகில் மிக இரகசியமானது, உத்தமமானது, விரைவில் சித்தி அளிப்பது.

Verse 129

मंत्री यस्य प्रसादेन त्रैलोक्यविजयी भवेत् । प्रातः स्नात्वा नदीतीरे उपविश्य कुशासने ॥ १२९ ॥

யாருடைய மந்திரத்தின் அருளால் சாதகர் மூவுலகையும் வெல்வான்—அவன் விடியற்காலையில் நீராடி, நதிக்கரையில் குசாசனத்தில் அமர வேண்டும்.

Verse 130

प्राणायामषडंगे च मूलेन सकलं चरेत् । पुष्पांजल्यष्टकं दत्वा ध्यात्वा रामं ससीतकम् ॥ १३० ॥

பின்பு மூலமந்திரத்துடன் ஆறங்கப் பிராணாயாமம் செய்து முழு விதியையும் நடத்த வேண்டும். எட்டு மலரஞ்சலிகளை அர்ப்பணித்து, சீதையுடன் கூடிய ஸ்ரீராமனை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 131

ताम्रपात्रे ततः पद्ममष्टपत्रं सकेशरम् । कुचंदनेन घृष्टेन संलिखेत्तच्छलाकया ॥ १३१ ॥

பின்பு செம்புத் தட்டில், கேசரத்துடன் கூடிய எட்டிதழ் தாமரையை, அரைத்த வெண்சந்தனத்தில் தோய்த்த எழுத்தாணியால் வரைய வேண்டும்.

Verse 132

कर्मिकायां लिखेन्मंत्रं तत्रावाह्य कपीश्वरम् । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य ध्यात्वा पाद्यादिकं चरेत् ॥ १३२ ॥

கர்மிகையில் மந்திரத்தை எழுதி, அங்கே கபீஸ்வரனை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். மூலமந்திரத்தால் மூர்த்தியை மனத்தில் நிறுவி, தியானித்து, பாத்யம் முதலிய உபசாரங்களை நடத்த வேண்டும்.

Verse 133

गंधपुष्पादिकं सर्वं निवेद्य मूलमंत्रतः । केसरेषु षडंगानि दलेषु च ततोऽर्चयेत् ॥ १३३ ॥

சந்தனம், மலர் முதலிய அனைத்தையும் மூலமந்திரம் ஜபித்து அர்ப்பணித்து, பின்னர் கேசரங்களில் ஷடங்க ந்யாசம் செய்து, அதன் பின் இதழ்களில் முறையாக அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 134

सुग्रीवं लक्ष्मणं चैव ह्यंगदं नलनीलकौ । जांबवंतं च कुमुदं केसरीशं दलेऽर्चयेत् ॥ १३४ ॥

(புனித) இலை மீது சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணன், அங்கதன், நலன்-நீலன், ஜாம்பவான், குமுதன் மற்றும் வானராதிபதி ஹனுமான் ஆகியோருக்கு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 135

दिक्पालांश्चापि वज्रादीन्पूजयेत्तदनंतरम् । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वेष्टमात्मनि ॥ १३५ ॥

அதன் பின் திக்பாலர்களையும், வஜ்ரம் முதலிய தெய்வ ஆயுதச் சின்னங்களுடனும் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धமானபின் சாதகர் தன்னுள்ளே விரும்பிய பயனை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 136

नदीतीरे कानने वा पर्वते विजनेऽथवा । साधयेत्साधक श्रेष्टो भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १३६ ॥

ஆற்றங்கரையில் அல்லது காட்டில், மலைமேல் அல்லது தனிமையான இடத்தில்—முதலில் பூமி-கிரஹணம் (இடத் தேர்வு, சுத்தி) செய்து சிறந்த சாதகர் சாதனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 137

जिताहारो जितश्वासो जितवाक्च जितेंद्रियः । दिग्बन्ध नादिकं कृत्वा न्यासध्यानादिपूर्वकम् ॥ १३७ ॥

உணவு, மூச்சு, வாக்கு, இந்திரியங்களை அடக்கி, முதலில் திக்-பந்தனம் மற்றும் நாடிகா விதியை செய்து; பின்னர் ந்யாசம், தியானம் முதலிய முன்னுரைகளுடன் தொடர வேண்டும்।

Verse 138

लक्षं जपेन्मंत्रराजं पूजयित्वा तु पूर्ववत् । लक्षांति दिवसं प्राप्य कुर्य्याञ्च पूजनं महत् ॥ १३८ ॥

முன்னைய முறையிலே பூஜை செய்து மந்திரராஜனை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். லட்சம் நிறைவு நாள் வந்தபோது மகத்தான (சிறப்பு) பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 139

एकाग्रमनसा सम्यग्ध्यात्वा पवननंदनम् । दिवारात्रौ जपं कुर्याद्यावत्संदर्शनं भवेत् ॥ १३९ ॥

ஒருமுக மனத்துடன் பவனநந்தனன் (ஹனுமான்) மீது முறையாகத் தியானித்து, நேரடி தரிசனம் கிடைக்கும் வரை பகல்-இரவு ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 140

सुदृढं साधकं मत्वा निशीथे पवनात्मजः । सुप्रसन्नस्ततो भूत्वा प्रयाति साधकाग्रतः ॥ १४० ॥

சாதகன் உறுதியானவன் எனக் கருதி, நிசீதத்தில் (நள்ளிரவில்) பவனாத்மஜன் மிகுந்த பிரசன்னனாகிறான்; பின்னர் அருளுடன் சாதகன் முன்னே தோன்றுகிறான்.

Verse 141

यथेप्सितं वरं दत्वा साधकाय कपीश्वरः । वरं लब्ध्वा साधकंद्रो विहरेदात्मनः सुखैः ॥ १४१ ॥

கபீஸ்வரன் சாதகனுக்கு வேண்டிய வரத்தை அளிக்கிறான்; அந்த வரம் பெற்ற சாதகர்களில் சிறந்தவன் தன் ஆத்மசுகங்களில் திளைக்கிறான்.

Verse 142

एतद्धि साधनं पुण्यं लोकानां हितकाम्यया । प्रकाशितं रहस्यं वै देवानामपि दुर्लभम् ॥ १४२ ॥

இது புண்ணியமான சாதனம்; உலக நலன் வேண்டி வெளிப்படுத்தப்பட்டது. இது தேவர்களுக்குக் கூட உண்மையிலே அரிதான இரகசியம்.

Verse 143

अन्यानपिप्रयोगांश्च साधयेदात्मनो हितान् । वियदिंदुयुतं पश्चान्ङेंतं पवननंदनम् ॥ १४३ ॥

தன் நலனுக்காக மற்ற நன்மை தரும் பிரயோகங்களையும் நிறைவேற்ற வேண்டும். பின்னர் வானிலுள்ள சந்திரனுடன் கூடிய பவனநந்தனன் ஹனுமானை வழிபட வேண்டும்.

Verse 144

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं दशार्णः सर्वकामदः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं षडंगान्यपि पूर्ववत् ॥ १४४ ॥

இது ‘வஹ்னிப்ரியா’ என முடியும் தசார்ண மந்திரம்; எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும். ரிஷி முதலியவை முன்பே கூறப்பட்டன; ஷடங்கங்களும் முன்புபோலவே செய்ய வேண்டும்.

Verse 145

ध्यायेद्रणे हनूमंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । धावंतं रावणं जेतुं दृष्ट्वा सत्वरमुत्थितम् ॥ १४५ ॥

போரில் சூரியகோடி ஒளியுடன் விளங்கும் ஹனுமானை தியானிக்க வேண்டும்; பகைவரைக் கண்டவுடன் விரைந்து எழுந்து ராவணனை வெல்ல ஓடியவராக அவர் திகழ்கிறார்.

Verse 146

लक्ष्मणं च महावीरं पतितं रणभूतले । गुरुं च क्रोधमुत्पाद्य ग्रहोतुं गुरुपर्वतम् ॥ १४६ ॥

மகாவீரன் லக்ஷ்மணன் போர்க்களத்தில் வீழ்ந்து கிடந்தான். அப்போது (ஹனுமான்) கடும் கோபத்தை எழுப்பி, மூலிகை மலைையை எடுத்துவரப் புறப்பட்டான்.

Verse 147

हाहाकारैः सदर्पैश्च कंपयंतं जगत्त्रयम् । आब्रह्मांडं समाख्याप्य कृत्वा भीमं कलेवरम् ॥ १४७ ॥

அச்சமூட்டும் கூச்சல்களாலும் அகந்தை நிறைந்த வீரத்தாலும் அவர் மூவுலகையும் நடுங்கச் செய்தார். பிரம்மாண்டம் வரை தன் இருப்பை அறிவித்து, பயங்கரமான உடல் வடிவை ஏற்றார்.

Verse 148

लक्षं जपेद्दशांशेन जुहुयात्पूर्ववत्सुधीः । पूर्ववत्पूजनं प्रोक्तं मंत्र स्यास्य विधानतः ॥ १४८ ॥

ஞானமுள்ள சாதகர் இந்த மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்கு அளவிற்கு முன்புபோல அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். அதுபோல முன்புபோல பூஜையும் விதிக்கப்பட்டது—இதுவே இந்த மந்திரத்தின் விதி.

Verse 149

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदात्मनो हितम् । अस्यापि मंत्रवर्यस्य रहस्यं साधनं तु वै ॥ १४९ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் சித்தியடைந்த பின், சாதகர் தமக்கு நன்மை தருவதை நிறைவேற்ற வேண்டும். உண்மையாக, இந்த உயர்ந்த மந்திரத்திற்கும் ஒரு ரகசியமான சாதன முறையுண்டு.

Verse 150

सुगोप्यं सर्वतंत्रेषु न देयं यस्य कस्यचित् । ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय कृतनित्यक्रियः शुचिः ॥ १५० ॥

இது எல்லா தந்திரங்களிலும் மிகக் காக்கப்பட வேண்டிய ரகசியம்; யார்க்கும் எளிதில் அளிக்கக் கூடாது. பிராஹ்ம முஹூர்த்தத்தில் எழுந்து, நித்திய கர்மங்களை முடித்து, தூய்மையுடன் (சாதனை செய்ய வேண்டும்).

Verse 151

गत्वा नदीं तः स्नात्वा तीर्थमावाह्य चाष्टधा । मूलमंत्रं ततो जप्त्वा सिंचेदादित्यसंख्यया ॥ १५१ ॥

நதிக்குச் சென்று நீராட வேண்டும்; அஷ்டதா முறையில் தீர்த்தத்தை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மூலமந்திரத்தை ஜபித்து, ஆதித்யர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப (நீர்) சிஞ்சனம்/அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 152

एवं स्नानादिकं कृत्वा गंगातीरेऽथवा पुनः । पर्वते वा वने वापि भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १५२ ॥

இவ்வாறு நீராடுதல் முதலான சுத்திகரணங்களை செய்து, பின்னர் கங்கைக் கரையில்—அல்லது மலைப்பகுதியில் அல்லது வனத்தில்—பூமிக்ரஹணம் (உகந்த இடம்/ஆசனம் நிறுவுதல்) முதலாகத் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 153

आद्यवर्णैः पूरकं स्यात्पञ्चवर्गैश्च कुम्भकम् । रेचकं च पुनर्याद्यैरेवं प्राणान्नियन्य च ॥ १५३ ॥

ஆதி எழுத்துகளால் பூரகம் செய்ய வேண்டும்; ஐந்து வர்க்க எழுத்துகளால் கும்பகம்; மீண்டும் ஆதி எழுத்துகளால் ரேசகம்—இவ்வாறு பிராணனை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 154

विधाय भूतशुद्ध्यादि पीठन्यासावधि पुनः । ध्यात्वा पूर्वोक्तविधिना संपूज्य च कपीश्वरम् ॥ १५४ ॥

பூதசுத்தி முதலியவற்றிலிருந்து பீடந்யாசம் வரை முறையாக செய்து, முன் கூறிய விதிப்படி தியானித்து, கபீஸ்வரரின் பூஜையை முற்றுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 155

तदग्रे प्रजपेन्नित्यं साधकोऽयुतमादरात् । सप्तमे दिवसे प्राप्ते कुर्याञ्च पूजनं महत् ॥ १५५ ॥

அதன்பின் சாதகர் தினமும் பக்தியுடன் பத்தாயிரம் ஜபம் செய்ய வேண்டும். ஏழாம் நாள் வந்தபோது மகத்தான பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 156

एकाग्रमनसा मन्त्री दिवारात्रं जपेन्मनुम् । महाभयं प्रदत्वा त्रिभागशेषासु निश्चितम् ॥ १५६ ॥

ஒருமுக மனத்துடன் மந்திர சாதகர் பகலும் இரவும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். விதிக்கப்பட்ட ‘மஹாபயம்’ அளித்து, மீதியை மும்மடங்கு பிரிவின்படி நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 157

यामिनीषु समायाति नियतं पवनात्मजः । यथेप्सितं वरं दद्यात्साधकाय कपीश्वरः ॥ १५७ ॥

இரவுகளில் பவனபுத்திரர் நிச்சயமாக வருகிறார்; கபீஸ்வரர் சாதகருக்கு விரும்பிய வரத்தை அருளுகிறார்.

Verse 158

विद्यां वापि धनं वापि राज्यं वा शत्रुनिग्रहम् । तत्क्षणादेव चाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ १५८ ॥

அந்தக் கணமே கல்வியோ, செல்வமோ, அரசாட்சியோ, பகைவரை அடக்குதலோ பெறுகின்றான். இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை.

Verse 159

इह लोकेऽखिलान्कामान्भुक्त्वांते मुक्तिमाप्नुयात् । सद्याचितं वायुयुग्मं हनूमंतेति चोद्धरेत् ॥ १५९ ॥

இவ்வுலகில் எல்லா விருப்பங்களையும் அனுபவித்து இறுதியில் முக்தியை அடைவான். மேலும் உடனடி பலன் தரும் வாயுபுத்திரனின் இரட்டைப் பெயரான ‘ஹனூமான்’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 160

फलांते फक्रियानेत्रयुक्ता च कामिका ततः । धग्गंते धगितेत्युक्त्वा आयुरास्व पदं ततः ॥ १६० ॥

‘பல’ பகுதியின் முடிவில் ‘ப-க்ரி-யா-நே-த்ர’ என்ற எழுத்துவரிசையை ‘காமிகா’ எனப்படும் பகுதியுடன் இணைத்து பயன்படுத்த வேண்டும். பின்னர் ‘தக்க’ முடிவில் ‘தகிதே’ என்று சொல்லி, அதன் பின் ‘ஆயுராஸ்வ’ என்ற சொல்லுக்கு செல்ல வேண்டும்.

Verse 161

लोहितो गरुडो हेतिबाणनेत्राक्षरो मनुः । मुन्यादिकं तु पूर्वोक्तं प्लीहरोगहरो हरिः ॥ १६१ ॥

‘லோஹித’, ‘கருட’, ‘ஹேதிபாண-நேத்ராக்ஷர’ எனும் மந்திரம், மேலும் ‘மனு’—இவை கூறப்பட்டன. ‘முனி’ முதலிய தொகுதி முன்பே சொல்லப்பட்டது. ஹரி மில்தோல் (ப்ளீஹா) நோயை நீக்குபவர்.

Verse 162

देवता च समुद्दिष्टा प्लीहयुक्तोदरे पुनः । नागवल्लीदलं स्थाप्यमुपर्याच्छादयेत्ततः ॥ १६२ ॥

தேவதையும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ப்ளீஹாவுடன் தொடர்புடைய வயிற்று வீக்கத்தில் நாகவல்லி (வெற்றிலை) இலை வைத்து, மேலிருந்து மூட வேண்டும்.

Verse 163

वस्त्रं चैवाष्टगुणितं ततः साधकसत्तमः । शकलं वंशजं तस्योपरि मुंचेत्कपिं स्मरेत् ॥ १६३ ॥

அப்போது சாதகர்களில் சிறந்தவன் துணியை எட்டு மடக்கி; அதன் மேல் மூங்கில் துண்டை வைத்து கபி-சிறந்த ஹனுமான் திருவடிகளைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 164

आरण्यसाणकोत्पन्ने वह्नौ यष्टिं प्रतापयेत् । बदरीभूरुहोत्थां तां मंत्रेणानेन सप्तधा ॥ १६४ ॥

அரணி உராய்வால் எழும் அக்னியில், பதரி மரத்தின் தளிரிலிருந்து செய்த தண்டைச் சூடேற்ற வேண்டும்; இந்த மந்திரத்தை ஏழு முறை ஜபித்தபடி।

Verse 165

तया संताडयेद्वंशशकलं जठरस्थितम् । सप्तकृत्वः प्लीहरोगो नाशमायाति निश्चितम् ॥ १६५ ॥

அந்த (சூடேற்றிய) தண்டால் வயிற்றின் மேல் வைத்த மூங்கில் துண்டைத் தட்ட வேண்டும்; ஏழு முறை செய்தால் மில்தோல் நோய் உறுதியாக அழியும்।

Verse 166

तारो नमो भगवते आंजनेयाय चोञ्चरेत् । अमुकस्य श्रृंखलां त्रोटयद्वितयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

முதலில் ‘தார’ (ஓம்) உச்சரித்து, ‘பகவான் ஆஞ்சநேயருக்கு நமஸ்காரம்’ என்று ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் ‘அமுகனின் சங்கிலியை உடை’ என்று (பெயருடன்) சொல்ல வேண்டும்।

Verse 167

बंधमोक्षं कुरुयुगं स्वाहांतोऽयं मनुर्मतः । ईश्वरोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप्च देवता पुनः ॥ १६७ ॥

மந்திரம் இவ்வாறு கருதப்படுகிறது—‘பந்தமோக்ஷம் குருயுகம்’ என்று, முடிவில் ‘ஸ்வாஹா’. இதன் ரிஷி ஈஸ்வரர்; சந்தம் அனுஷ்டுப்; அதிதேவதையும் மீண்டும் ஈஸ்வரரே.

Verse 168

श्रृंखलामोचरः श्रीमान्हनूमान्पवनात्मजः । हं बीजं ठद्वयं शक्तिर्बंधमोक्षे नियोगता ॥ १६८ ॥

வாயுபுத்திரன் ஸ்ரீமான் ஹனுமான் ‘சங்கிலி-மோசகர்’ எனப் போற்றப்படுகிறார். அவரின் பீஜம் ‘ஹம்’; சக்தி ‘஠’ இரட்டை; பந்தமும் மோக்ஷமும் இரண்டிற்கும் நியமிக்கப்பட்டவர்।

Verse 169

षड्दीर्घवह्रियुक्तेन बीजेनांगानि कल्पयेत् । वामे शैलं वैरिभिदं विशुद्धं टंकमन्यतः ॥ १६९ ॥

ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகளும் அக்னி-வர்ணமும் சேர்ந்த பீஜமந்திரத்தால் அங்க-ந்யாசத்தை அமைக்க வேண்டும். இடப்புறம் ‘சைலம்’ மற்றும் ‘வைரிபித்’ வை, மறுபுறம் தூய ‘டங்கம்’ வை.

Verse 170

दधानं स्वर्णवर्णं च ध्यायेत्कुंडलिनं हरिम् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षदशांशं चूतपल्लवैः ॥ १७० ॥

சுருள் குண்டலங்களால் அலங்கரித்து பொன்னிறம் தாங்கும் ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து, இளமையான மாம்பழ இலைகளால் லட்சத்தின் பத்தில் ஒன்று (பத்தாயிரம்) ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 171

जुहुयात्पूर्ववत्प्रोक्तं यजनं वास्य सूरिभिः । महाकारागृहे प्राप्तो ह्ययुतं प्रजपेन्नरः ॥ १७१ ॥

முன்னர் கூறிய விதிப்படி, அறிஞர்கள் போதித்த யாகத்தில் அதேபோல் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். ஒருவர் பெரிய சிறைமனையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தால், அவர் மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 172

शीघ्रं कारागृहान्मुक्तः सुखी भवति निश्चितम् । यंत्रं चास्य प्रवक्ष्यामि बन्धमोक्षकरं शुभम् ॥ १७२ ॥

அவன் விரைவில் சிறைமனையிலிருந்து விடுபட்டு நிச்சயமாக மகிழ்வுடன் இருப்பான். இப்போது பந்தன-மோட்சம் அளிக்கும் அவனுடைய மங்கள யந்திரத்தை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 173

अष्टच्छदांतः षट्कोणं साध्यनामसमन्वितम् । षट्कोणेषु ध्रुवं ङेंतमांजनेयपदं लिखेत् ॥ १७३ ॥

எட்டு இதழ் தாமரை-ஆவரணத்தின் உள்ளே அறுகோணத்தை வரைந்து, அதன் நடுவில் சாத்யம் (இஷ்ட காரியம்) என்பதின் நாமத்தை எழுத வேண்டும். அறுகோணத்தின் ஆறு மூலைகளில் துருவ அక్షரம் ‘ஙேம்’ என்றும் ‘ஆஞ்சநேய’ பதத்துடன் சேர்த்து எழுத வேண்டும்.

Verse 174

अष्टच्छदेषु विलिखेत्प्रणवो वातुवात्विति । गोरोचनाकुंकुमेन लिखित्वा यंत्रमुत्तमम् ॥ १७४ ॥

எட்டு இதழ்களிலும் பிரணவம் ‘ஓம்’ என்பதை ‘வாது-வாது’ மந்திரத்துடன் சேர்த்து எழுத வேண்டும். கோரோசனா மற்றும் குங்குமம் கொண்டு எழுதினால் இந்த யந்திரம் மிகச் சிறந்ததாகும்.

Verse 175

धृत्वा मूर्ध्नि जपेन्मंत्रमयुतं बन्धमुक्तये । यन्त्रमेतल्लिखित्वा तु मृत्तिकोपरि मार्जयेत् ॥ १७५ ॥

இந்த யந்திரத்தை தலையில் வைத்து, பந்தன விடுதலைக்காக மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். யந்திரத்தை எழுதிய பின் அதை மண்/பூமியின் மீது தேய்த்து (பூசி) பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 176

दक्षहस्तेन मन्त्रज्ञः प्रत्यहं मंडला वधि । एवं कृते महाकारागृहान्मंत्री विमुच्यते ॥ १७६ ॥

மந்திரம் அறிந்தவர் வலது கையால் தினமும் மண்டல-காலம் முடியும் வரை இந்தச் செயலை ஆற்ற வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் பெரிய சிறையில் கைதிபோல் கட்டுண்டவரும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 177

गगनं ज्वलनः साक्षी मर्कटेति द्वयं ततः । तोयं शशेषे मकरे परिमुंचति मुंचति ॥ १७७ ॥

‘ககனம்’, ‘ஜ்வலனன்’, ‘சாக்ஷி’, ‘மர்கடம்’—இவை பின்னர் இரட்டையாக (இரு வடிவங்களாக) கூறப்படுகின்றன. அதுபோல ‘தோயம்’ என்ற சொல் ‘ஶ’ எஞ்சியிருக்கும் நிலையிலும் ‘மகர’ இணைப்பிலும் ‘பரிமுஞ்சதி’ மற்றும் ‘முஞ்சதி’ என்ற வடிவங்களில் தோன்றுகிறது.

Verse 178

ततः श्रृंखलिकां चेति वेदनेत्राक्षरो मनुः । इमं मंत्रं दक्षकरे लिखित्वा वामहस्ततः ॥ १७८ ॥

பின்னர் ‘ஶ்ருங்கலிகா’ என்று சொல்லி, வேதத்தின் ‘கண்’ எனப்படும் எழுத்தால் தொடங்கும் இந்த மந்திரத்தை வலது உள்ளங்கையில் எழுதி, அதன் பின் இடது கையிலிருந்து விதிப்படி செயல் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 179

दूरिकृत्य जपेन्मंत्रमष्टोत्तरशतं बुधः । त्रिसप्ताहात्प्रबद्धोऽसौ मुच्यते नात्र संशयः ॥ १७९ ॥

அனைத்து கவனச் சிதறல்களையும் விலக்கி, தனிமையில் இருந்து அறிவுடையவன் இந்த மந்திரத்தை 108 முறை ஜபிக்க வேண்டும். மூன்று வாரங்களில் கட்டுப்பட்டவனும் விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 180

मुन्याद्यर्चादिकं सर्वमस्य पूर्ववदाचरेत् । लक्षं जपो दशांशेन शुभैर्द्रव्यैश्च होमयेत् ॥ १८० ॥

முனிவர்களின் ஆராதனை முதலிய அனைத்தையும் முன்புபோலச் செய்ய வேண்டும். மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபித்து முடித்து, அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவிற்கு மங்களப் பொருட்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 181

पुच्छाकारे सुवस्त्रे च लेखन्या क्षुरकोत्थया । गन्धाष्टकैर्लिखेद्वूपं कपिराजस्य सुन्दरम् ॥ १८१ ॥

வால் வடிவமுள்ள நல்ல துணியில், க்ஷுர செடியில் இருந்து செய்யப்பட்ட எழுத்துக் கருவியால், எட்டு நறுமணப் பொருட்களைக் கொண்டு கபிராஜனின் அழகிய உருவத்தை வரைய வேண்டும்।

Verse 182

तन्मध्येऽष्टदशार्णं तु शत्रुनामान्वितं लिखेत् । तेन मन्त्राभिजप्तेन शिरोबद्ध्वेन भूमिपः ॥ १८२ ॥

அதன் நடுவில் பகைவரின் பெயரைச் சேர்த்து பதினெட்டு எழுத்து மந்திரத்தை எழுத வேண்டும். அந்த மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து தலைக்கு கட்டினால் அரசனுக்கு பாதுகாப்பும் வெற்றியும் கிடைக்கும்।

Verse 183

जयत्यरिगणं सर्वं दर्शनादेव निश्चितम् । चन्द्रसूर्यो परागादौ पूर्वोक्तं लेखयेद्ध्वजे ॥ १८३ ॥

அதன் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே எல்லா பகைவர் கூட்டத்தின்மேலும் வெற்றி நிச்சயம். ஆகையால் முன் கூறிய விதிப்படி கொடியின் முன்பகுதியில் சந்திரன், சூரியன் ஆகியவற்றை எழுதுக॥१८৩॥

Verse 184

ध्वजमादाय मन्त्रज्ञः संस्पर्शान्मोक्षणावधि । मातृकां जापयेत्पश्चाद्दशांशेन च होमयेत् ॥ १८४ ॥

கொடியை எடுத்துக் கொண்ட மந்திரஞானி, அதன் ஸ்பரிச-ஸம்ஸ்காரம் முதல் விடுவித்தல் (விஸர்ஜனம்) வரை விதியை நடத்த வேண்டும். பின்னர் மாத்ரிகா மந்திரத்தை ஜபித்து, ஜப எண்ணிக்கையின் பத்தில் ஒன்றளவு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்॥१८४॥

Verse 185

तिलैः सर्षपसंमिश्रैः संस्कृते हव्यवाहने । गजे ध्वजं समारोप्य गच्छेद्युद्ध्वाय भूपतिः ॥ १८५ ॥

சம்ஸ்காரம் செய்யப்பட்ட ஹவ்யவாஹனமாகிய அக்னியில் கடுகு கலந்த எள்ளை ஆஹுதி செய்து, அரசன் யானையின் மேல் கொடியை ஏற்றி போருக்கு செல்ல வேண்டும்॥१८५॥

Verse 186

गजस्थं तं ध्वजं दृष्ट्वा पलायन्तेऽरयो ध्रुवम् । महारक्षाकरं यन्त्रं वक्ष्ये सम्यग्धनूमतः ॥ १८६ ॥

யானையின் மேல் அமைந்த அந்தக் கொடியைக் கண்டவுடன் பகைவர்கள் நிச்சயமாக ஓடிப்போகிறார்கள். இப்போது தனூமதர் போதித்த மகா ரட்சகரமான யந்திரத்தை முறையாக நான் விளக்குகிறேன்॥१८६॥

Verse 187

लिखेद्वसुदलं पद्मं साध्याख्यायुतकर्णिकम् । दलेऽष्टकोणमालिख्य मालामन्त्रेण वेष्टयेत् ॥ १८७ ॥

எட்டு இதழ்கள் கொண்ட தாமரையை வரைந்து, அதன் கர்ணிகையில் சாத்யம் (இஷ்ட இலக்கு) என்பதின் பெயரை எழுதுக. இதழில் அஷ்டகோணத்தை வரைந்து, மாலா-மந்திரத்தால் அதைச் சுற்றிவளைக்குக॥१८७॥

Verse 188

तद्बहिर्माययावेष्ट्य प्राणस्थापनमाचरेत् । लिखितं स्वर्णलेखन्या भूर्जपत्रे सुशोभने ॥ १८८ ॥

பின்பு வெளிப்புறம் மாயாரூபமான பாதுகாப்புக் கவசத்தால் மூடி, பிராண-ப்ரதிஷ்டை விதியைச் செய்ய வேண்டும். அழகிய பூర్జபத்திரத்தில் பொன் எழுத்தாணியால் எழுத வேண்டும்.

Verse 189

काश्मीररोचनाभ्यां तु त्रिलोहेन च वेष्टितम् । सम्पातसाधितं यंत्रं भुजे वा मूर्ध्नि धारयेत् ॥ १८९ ॥

காஷ்மீரக் குங்குமமும் ரோசனா நிறமும் கொண்டு தயாரித்து, மும்மேட்டல் (திரிலோஹ) கட்டுப்பாட்டால் சுற்றப்பட்ட யந்திரத்தை ‘ஸம்பாத’ விதியால் சக்தியூட்டி, கைமீது அல்லது தலைமேல் அணிய வேண்டும்.

Verse 190

रणे दुरोदरे वादे व्यवहारे जयं लभेत् । ग्रहैर्विघ्नैर्विषैः शस्त्रैश्चौरैर्नैवाभिभूयते ॥ १९० ॥

போரில், அபாயகரமான முயற்சிகளில், வாதத்தில் மற்றும் நீதிவழக்குகளில் வெற்றி பெறுவான்; மேலும் கிரகத் தாக்கம், தடைகள், விஷம், ஆயுதம், திருடர்கள் ஆகியவற்றால் அவன் அடக்கப்படமாட்டான்.

Verse 191

सर्वान्रो गानपाकृत्य चिरं जीवेच्छतं समाः । षड्दीर्घयुक्तं गगन वह्न्याख्यं तारसंपुटम् ॥ १९१ ॥

மந்திர விதியால் எல்லா நோய்களையும் நீக்கி, நீண்ட காலம்—அதாவது நூறு ஆண்டுகள்—வாழ வேண்டும். இதற்காக ‘தார-ஸம்புடம்’ எனப் போதிக்கப்படுகிறது; அது ‘ககன’ ‘வஹ்னி’ என அழைக்கப்பட்டு, ஆறு நீள உயிரெழுத்துகளுடன் கூடியது.

Verse 192

अष्टार्णोऽयं महामंत्रो मालामंत्रोऽथ कथ्यते । प्रणवो वज्रकायेति वज्रतुंडेति संपठेत् ॥ १९२ ॥

இது எட்டெழுத்து மகாமந்திரம்; இதை மாலா-மந்திரம் என்றும் கூறுவர். பிரணவம் (ஓம்) முன்னிட்டு ‘வஜ்ரகாய’ ‘வஜ்ரதுண்ட’ என்று ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 193

कपिलांते पिंगलेति उर्द्ध्वकेशमहापदम् । बलरक्तमुखांते तु तडिज्जिह्व महा ततः ॥ १९३ ॥

இறுதியில் ‘கபிலா’ எனும் ரூபம், பின்னர் ‘பிங்கலா’; அதன் பின் ‘ஊர்த்வகேச’ எனப்படும் மகாபதம். மேலும் இறுதியில் செம்மை நிற வாய்முகத்துடன் ‘தடிஜ்ஜிஹ்வா’ (மின்னல்-நாவு) எனும் மகத்தான சக்தி தோன்றும்.

Verse 194

रौद्रदंष्ट्रोत्कटं पश्चात्कहद्वंद्वं करालिति । महदृढप्रहारेण लंकेश्वरवधात्ततः ॥ १९४ ॥

அதன்பின் ‘ரௌத்ரதம்ஷ்ட்ரோத்கட’, பின்னர் ‘கஹத்வந்த்வ’, மேலும் ‘கராள’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும். மகத்தான உறுதியான அடியால் அப்போது லங்காதிபதியின் வதை நிகழும்.

Verse 195

वायुर्महासेतुपदं बंधांते च महा पुनः । शैलप्रवाह गगनेचर एह्येहि संवदेत् ॥ १९५ ॥

‘ஓ வாயுவே! மகாசேது-பதத்தில் நிலைபெற்றவனே; ஓ மகாபலனே, பந்தங்களின் முடிவை அளிப்பவனே; மலைவெள்ளம்போல் பாய்வோனே; ஆகாயச் சாரியே—வா, வா!’—என்று தேவனை அழைத்து உரைக்க வேண்டும்.

Verse 196

भगवन्महाबलांते पराक्रमपदं वदेत् । भैरवाज्ञापयैह्येहि महारौद्रपदं ततः ॥ १९६ ॥

‘பகவனே, மகாபலனே’ என்ற மந்திரத்தின் இறுதியில் ‘பராக்ரம’ பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் பைரவனின் ஆணையை அழைத்து ‘எஹி எஹி’ (வா, வா) என்று கூறி, அதன் பின் ‘மஹாரௌத்ர’ பதத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 197

दीर्घपुच्छेन वर्णांते वदेद्वेष्टय वैरिणम् । जंभयद्वयमाभाष्य वर्मास्त्रांतो मनुर्मतः ॥ १९७ ॥

நீண்ட வால் கொண்ட எழுத்தை இறுதியில் வைத்து, பகைவரை கட்ட ‘வேஷ்டய’ என்று சொல்ல வேண்டும். ‘ஜம்பய’ என்ற இரு பதங்களை உச்சரித்து, மரபின்படி மந்திரத்தின் முடிவு ‘வர்மாஸ்த்ர’ (பாதுகாப்புக் கவச-ஆயுதம்) எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 198

मालाह्वयो द्विजश्रेष्ट शरनेत्रधराक्षरः । मालामंत्राष्टार्णयोश्च मुन्याद्यर्चा तु पूर्ववत् ॥ १९८ ॥

ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே! ‘மாலா’ எனப்படும் மந்திரம் சர‑நேத்ர குறியீடு கொண்ட எழுத்துகளால் அமைக்கப்படுகிறது; அஷ்டாக்ஷர மாலா‑மந்திரத்திற்கும் முனிவர் முதலியோரால் தொடங்கும் ஆராதனை முன் கூறிய விதமே செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 199

जप्तो युद्धे जयं दद्याद्व्याधौ व्याधिविनाशनः । एवं यो भजते मंत्री वायुपुत्रं कपीश्वरम् ॥ १९९ ॥

இந்த (மந்திரம்) ஜபித்தால் போரில் வெற்றி தரும்; நோயில் நோயை அழிப்பதாகும். இவ்வாறு மந்திரசாதகர் வாயுபுத்திரன், கபீஸ்வரன் ஹனுமான் அவரை பக்தியுடன் வழிபடுகிறார்।

Verse 200

सर्वान्स लभते कामान्दे वैरपि सुदुर्लभान् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यमतुलं यशः ॥ २०० ॥

அவன் தேவர்களுக்குக் கூட மிக அரிதான எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான்—செல்வம், தானியம், மகன்கள்‑பேரர்கள், ஒப்பற்ற நல்வாழ்வு மற்றும் புகழ்।