Śeṣoditya-Sūrya-nyāsa, Soma-sādhana, Graha-pūjā, and Bhauma-vrata-vidhi

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये त्रयीमूर्तेर्विधानं त्वब्जिनीपतेः । मन्त्राणां यत्समाराध्य सर्वेष्टं प्राप्नुयाद्भुवि ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ தாமரைநாதா! இப்போது திரயீமூர்த்தியின் விதியைச் சொல்கிறேன்; அந்த மந்திரங்களால் முறையாக ஆராதித்தால் பூமியில் எல்லா இஷ்டங்களும் கிடைக்கும்।

Verse 2

तारो रेचिकया युक्तो मेधानेत्रयुता रतिः । ससर्गा वामकर्णोढ्यो भृगुर्वढ्यासनो मरुत् ॥ २ ॥

‘தார’ ‘ரேசிகா’வுடன் இணைந்தது; ‘ரதி’ ‘மேதா’ மற்றும் ‘நேத்ர’ உடன் கூடியது. ‘சசர்கா’ இடக்காது உடையது; ‘ப்ருகு’ ‘வ஢்யா’ ஆசனத்தில் அமர்ந்தது; ‘மருத்’ என்பதும் இத்தொடரில் கூறப்படுகிறது।

Verse 3

शेषोदित्य इति प्रोक्तो वस्वर्णो भुक्तिमुक्तिदः । देवभागो मुनिश्छन्दो गायत्री देवता रविः ॥ ३ ॥

அவர் ‘சேஷோதித்ய’ எனப் புகழப்படுகிறார்; பொன்னொளி நிறம் கொண்டவர்; போகமும் மோட்சமும் அருள்பவர். இவ்வித்யையின் ரிஷி தேவபாகர்; சந்தஸ் காயத்ரி; தேவதை ரவி (சூரியன்).

Verse 4

माया बीजं रमा शक्तिर्दृष्टादृष्टे नियोगकः । सत्याय हृदयं पश्चाद्ब्रह्मणे शिर ईरितम् ॥ ४ ॥

மாயை விதை எனக் கூறப்பட்டது; ரமா (லக்ஷ்மி) சக்தி என உரைக்கப்பட்டது; அவர் காண்பதும் காணாததும் இரண்டையும் நடத்துபவர். பின்னர் இதயம் சத்தியர்க்கும், தலை பிரம்மனுக்குமென அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 5

विष्णवे तु शिखावर्म रुद्राय परिकीर्तितम् । नेत्रं स्यादग्रये पश्चात्शर्वायास्रमुदाहृतम् ॥ ५ ॥

‘சிகா-வர்மம்’ விஷ்ணுவுக்கென நியமிக்கப்பட்டது; ருத்ரனுக்குமெனவும் கூறப்பட்டது. ‘நேத்ர’த்தை முன்னிலையில் நிறுவுக; பின்னர் ‘அஸ்த்ரம்’ சர்வனுக்கென அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 6

नेत्रो ज्वाला मनो हुं फट्स्वाहांता मनवो गणाः । पुनः षडर्णैर्ह्री लक्ष्म्याः कृत्वांतः स्थैः षडंगकम् ॥ ६ ॥

‘நேத்ர’, ‘ஜ்வாலா’, ‘மனோ’ மற்றும் ‘ஹூம்’, ‘பட்’, ‘ஸ்வாஹா’ என முடியும் மந்திரங்கள்—இவை மந்திர-கணங்கள். பின்னர் லக்ஷ்மியின் ஷடர்ண ‘ஹ்ரீம்’ கொண்டு, உள்ளே நிலைநிறுத்தி ஷடங்கச் செயலை ஆற்றுக.

Verse 7

शिष्टारौजठरे पृष्टे तयोर्ङेंताख्यया न्यसेत् । आदित्यं च रविं पश्चाद्भानुं भास्करमेव च ॥ ७ ॥

முதுகில் ஜடரப் பகுதியில், அந்த இரு இடங்களிலும் ‘ஙேந்தா’ எனப்படும் ந்யாசத்தை நிறுவுக. பின்னர் சூரியனின் நாமங்கள்—ஆதித்ய, ரவி, பானு, பாஸ்கர—என ந்யாசம் செய்க.

Verse 8

सूर्यं च मूर्ध्नि वदने हृदि गुह्ये च पादयोः । सद्यादिपञ्च ह्रस्वाद्यान् न्यसेन्ङे हृदयोंऽतिमान् ॥ ८ ॥

சாதகர் தலை, வாய், இதயம், குஹ்யப் பகுதி மற்றும் பாதங்களில் சூரியனின் ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் ‘ஸத்ய’ முதலிய ஐந்தையும் ஹ்ரஸ்வாதி ஸ்வரங்களுடன் வரிசையாக ந்யசித்து இதய-ந்யாசத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 9

ह्रीं रमामध्यगामष्टौ वर्णांस्तारादिकान्न्यसेत् । मूर्द्धास्यकंठहृत्कुक्षिनाभिलिंगगुदेषु च ॥ ९ ॥

‘ஓம்’ தாரையால் தொடங்கி நடுவில் ரமா (ஸ்ரீ) நிறைந்த எட்டு வர்ணங்களின் ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். அவற்றை தலை, வாய், கழுத்து, இதயம், வயிறு, நாபி, லிங்கம், குதம் ஆகிய இடங்களில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 10

सचंद्रस्वरपूर्वं तु ङेतं शीतांशुमण्डलम् । मूर्द्धादिकंठपर्यंतं न्यसेञ्चांद्रिमनुस्प्ररन् ॥ १० ॥

பின்பு சந்திர-ஸ்வரத்தை முதலில் ஏற்று, குளிர்கதிர் சந்திரமண்டலத்தின் ந்யாசத்தைத் தலை முதல் கழுத்துவரை செய்ய வேண்டும்; உள்ளத்தில் சந்திரஒளியை நினைந்து கொள்ள வேண்டும்.

Verse 11

स्पर्शान्सेंदून्समुञ्चार्य ङेंतं भास्करमण्डलम् । न्यसेत्कंठादिनाभ्यंतं ध्यायन्प्रद्योतनं हृदि ॥ ११ ॥

ஸ்வரங்களுடன் ஸ்பர்ஷ வர்ணங்களைச் சரியாக உச்சரித்து, ‘ஙே’ உடன் பாஸ்கரமண்டலத்தின் ந்யாசத்தை கழுத்திலிருந்து நாபிவரை செய்ய வேண்டும்; இதயத்தில் அதன் ஒளிவீச்சை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 12

यादीन्सचंद्रानुञ्चार्य ङेतं च वह्निमंडलम् । नाभ्यादिपादपर्यंतं न्यसेद्वह्निमनुस्मरन् ॥ १२ ॥

‘ய’ முதலிய எழுத்துகளை சந்திர-அனுபந்தத்துடன் உச்சரித்து, ‘ஙே’ உடனும் அக்னிமண்டலத்தை நினைந்து நாபியிலிருந்து பாதங்கள்வரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அக்னித் தத்துவத்தை இடையறாது தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 13

प्रोक्तोऽयं मण्डलन्यासो महातेजोविधायकः । आदिठांतार्णपूर्वं ङेंनमोंतं सोममण्डलम् ॥ १३ ॥

இந்த மண்டல-ந்யாசம் மகாதேஜஸை அளிப்பதாக உரைக்கப்பட்டது. ஆதிபீஜமும் குறிப்பிட்ட வர்ணவரிசையும் கொண்டு சோமமண்டலத்தை நிறுவி, இறுதியில் ‘நமோ’ எனும் மந்திராந்தத்தால் நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

मूर्द्धादिहृदयांतं तु विन्यसेत्साधकोत्तमः । डकारादिक्षकारांतवर्णाद्यं वह्निमण्डलम् ॥ १४ ॥

உத்தம சாதகர் தலைச்சிகரத்திலிருந்து இதயம் வரை விதிப்படி ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். டகாரம் முதல் க்ஷகாரம் வரை உள்ள எழுத்துகளால் வஹ்னிமண்டல ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

ङेंतं हृदादिपादान्तं विन्यसेत्सुसमाहितः । अग्रीषोमात्मको न्यासः कथितः सर्वसिद्धिदः ॥ १५ ॥

மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன் இதயத்திலிருந்து பாதாந்தம் வரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அக்னி-சோம ஸ்வரூபமான இந்த ந்யாசம் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பதாக கூறப்பட்டது.

Verse 16

न्यसेत्सेंदून्मातृकार्णाञ्जयांतपुरुषात्मने । नमोंते व्यापकं मंत्री हंस्नयासोऽयमीरितः ॥ १६ ॥

ஜயந்த-புருஷ ரூபமான உள்ளாத்மாவிற்காக பீஜங்களும் மாத்ரிகா எழுத்துகளும் கொண்டு ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மந்திரஜபி ‘எங்கும் வியாபித்தவனே, உமக்கு நமோ’ என்று கூற வேண்டும்—இதுவே ஹம்ஸ ந்யாசம்.

Verse 17

अष्टावष्टौ स्वराञ्शेषान्पंचपञ्च मितान्पुनः । उक्तादित्यमुखानेतान्विन्यसेञ्च नवग्रहान् ॥ १७ ॥

அடுத்து மீதமுள்ள ஸ்வரங்களை—எட்டு மற்றும் மீண்டும் எட்டு—மேலும் அளவிட்ட ஐந்து-ஐந்து குழுக்களையும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ஆதித்யனைத் தொடக்கமாக வைத்து இவற்றை அமைத்து, நவகிரகங்களையும் வரிசையாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 18

आधारलिंगयोर्नाभौ हृदि कंठे मुखांतरे । भ्रूमध्ये च तथा भाले ब्रह्मरंघ्रे न्यसेत्क्रमात् ॥ १८ ॥

ஆதாரமும் லிங்கமும் இடையிலுள்ள நாபியில், பின்னர் இதயத்தில், கண்டத்தில், வாயினுள், புருவமத்தியில், நெற்றியில், இறுதியாக பிரம்மரந்திரத்தில் வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 19

हंसाख्यमग्नीषोमाख्यं मंडलत्रयमेव च । पुनर्न्यासत्रयं कुर्यान्मूलेन व्यापकं चरेत् ॥ १९ ॥

ஹம்ஸம் எனப்படும், அக்னீஷோமம் எனப்படும் மூன்று மண்டலங்களையும் நிறுவி; பின்னர் மீண்டும் மும்முறை ந்யாசம் செய்து, மூலமந்திரத்தால் வ்யாபக ந்யாசம்/ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेत्सूर्यं हृदबुजे । दानाभयाब्जयुगलं धारयंतं करै रविम् ॥ २० ॥

இவ்வாறு ந்யாச விதியை நிறைவேற்றி, இதயத் தாமரையில் சூரியனைத் தியானிக்க வேண்டும்—தன் கரங்களில் தான-வரதமும் அபய-பிரதமும் ஆகிய தாமரைச் சின்னங்களின் இரட்டையைத் தாங்கும் ரவியை।

Verse 21

कुंडलां गदकेयूरहारिणं च त्रयीतनुम् । ध्यात्वैवं प्रजपेन्मंत्री वसुलक्षं दशांशतः ॥ २१ ॥

குண்டலம், கதா, கேயூரம், மாலை ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, திரயீவேதமயமான திருமேனியுடைய இறைவனை இவ்வாறு தியானித்து, மந்திரசாதகர் மந்திரத்தை எட்டு இலட்சம் முறை ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 22

रक्तांभोजैस्तिलैर्वापि जुहुयाद्विधिवद्वसौ । प्रथमं पीठयजने धर्मादीनां स्थले यजेत् ॥ २२ ॥

விதிப்படி அக்னியில் சிவந்த தாமரைகளாலோ அல்லது எள்ளாலோ ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். பீட யஜனத்தில் முதலில் தர்மம் முதலிய துணைத் தெய்வங்களின் ஆசனங்களில் வழிபட வேண்டும்।

Verse 23

प्रभूतं विमलं शारं समाराध्यमनंतरम् । परमादिमुखं मध्ये खबिंबांतं प्रपूजयेत् ॥ २३ ॥

பின்னர் உடனே ஆராதிக்கத் தக்க, மிகுந்து விளங்கும், மாசற்ற, சாரத் தத்துவத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அதன் பரம ஆதிமுகம் நடுவில் நிறுவப்பட்டு, ஆகாயமண்டலத்தின் பிம்ப எல்லை வரை விரிந்துள்ளது।

Verse 24

सोमाग्निमंडलं पूज्यरविमंडलमर्चयेत् । दीप्ता सूक्ष्मा जया भद्रा विभूतिर्विमला तथा ॥ २४ ॥

சோம-அக்னி மண்டலத்தைப் பூஜித்த பின், ரவி மண்டலத்தையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும். (தெய்வீக சக்திகள்) தீப்தா, சூக்ஷ்மா, ஜயா, பத்ரா, விபூதி, மேலும் விமலா.

Verse 25

अमोघा विद्युता सर्वतोमुखी पीठशक्तयः । ह्रस्वत्रयोक्तिजाः क्लीबही ना वह्नींदुसंयुताः ॥ २५ ॥

பீட-சக்திகள் அமோகா, வித்யுதா, சர்வதோமுகீ எனப்படுகின்றன. மூன்று ஹ்ரஸ்வ எழுத்துகளின் உச்சாரணத்தால் அவை குறிக்கப்படுகின்றன/உண்டாகின்றன; க்லீம், ஹீம், நா ஆகியவற்றோடு, வஹ்னி (அக்னி) மற்றும் இந்து (சந்திர) தத்துவங்களும் இணைந்துள்ளன।

Verse 26

स्वरा बीजानि शक्तीनां तदाद्याः पूजयेत्तुः ताः । ब्रह्मविष्णुशिवात्मा ते सृष्टिः शेषान्विताप्यसौ ॥ २६ ॥

ஸ்வரங்களே சக்திகளின் பீஜங்கள் (பீஜாக்ஷரங்கள்); ஆகையால் தொடக்கத்திலேயே அவற்றை பூஜிக்க வேண்டும். அவை பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோரின் ஸ்வரூபம்; அவற்றினாலேயே இச்சமஸ்த சிருஷ்டி—சேஷம் உடனும்—தாங்கப்பட்டு நிலைக்கிறது।

Verse 27

एवं चान्ते योग पीठात्मने हृदयमीरयेत् । ताराद्योऽयं पीठमंत्रस्त्वनेनासनमादिशेत् ॥ २७ ॥

இவ்வாறு முடிவில் யோக-பீட-ஆத்மனை நோக்கி ஹ்ருதய மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். ‘தாரா’ எனத் தொடங்கும் இதுவே பீட மந்திரம்; இதன் மூலம் ஆசனம் (பூஜை இருக்கை/இடம்) நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 28

ध्रुवो वियद्बिंदुयुतं खं खखोल्काय दृन्मनुः । नवार्णाय च मनवे मूर्तिं संकल्पयेत्सुधीः ॥ २८ ॥

விவேகி சாதகர் ‘க’ (kha) எழுத்தை வியத் (ஆகாயம்) மற்றும் பிந்து சேர்த்து துருவமாக நிலைநிறுத்தி, ‘ககோல்கா’ மற்றும் ‘த்ரின்-மனு’ விதியுடன் கூடிய நவாக்ஷர மந்திரத்தின் மூர்த்தியை மனத்தில் சங்கல்பிக்க வேண்டும்।

Verse 29

साक्षिणं जगतां तस्यामावाह्य विधिवद्यजेत् । ततः षडंगामाराध्य द्विक्ष्वष्टांगं प्रपूजयेत् ॥ २९ ॥

அந்த (யந்திரம்/வேதி) இல் உலகங்களின் சாட்சியான பகவானை விதிப்படி ஆவாஹனம் செய்து வழிபட வேண்டும். பின்னர் ஷடங்க ஆராதனை செய்து, இரு இடங்களிலும் அஷ்டாங்க ரூபத்தை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 30

संपूज्य मध्ये वादित्यं रविं भानुं च भास्करम् । सूर्यं दिशासु सद्यादिपंच ह्रस्वादिकानिमान् ॥ ३० ॥

மையத்தில் ஆதித்யனை—ரவி, பானு, பாஸ்கர, சூர்யன்—எனும் நாமங்களால் முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் திசைகளில் ‘ஸத்-’ முதலான ஐந்துக் குழுவையும், ஹ்ரஸ்வாதி (குறில் முதலிய ஸ்வர ரூபங்கள்) இவற்றையும் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 31

स्वस्वनामादिवर्णाद्याः शक्तयोऽर्च्या विदिक्षु च । उषां प्रज्ञां प्रभां संध्यां ततो ब्रह्मादिकान्यजेत् ॥ ३१ ॥

இடைத் திசைகளிலும் தத்தம் நாமத்தின் முதலெழுத்தால் தொடங்கும் சக்திகளை அர்ச்சிக்க வேண்டும். பின்னர் உஷா, பிரஜ்ஞா, பிரபா, ஸந்த்யா ஆகியவற்றை வழிபட்டு, அதன் பின் பிரம்மா முதலிய தேவர்களை முறையே பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 32

पुरतोऽरुणमभ्यर्च्य सोमं ज्ञं च गुरुं भृगुम् । दिक्ष्वर्यमादिकानिष्ट्वा भूमिजं च शनैश्चरम् ॥ ३२ ॥

முதலில் முன்னிலையில் அருணனை அர்ச்சித்து, பின்னர் சோமன், ஞ (புதன்), குரு (குருபகவான்/வியாழன்), ப்ருகு (சுக்கிரன்) ஆகியோருக்கு யாகபூஜை செய்ய வேண்டும். அதன் பின் திசைகளில் மற்ற தேவதைகளுக்கு விதிப்படி இஷ்டி செய்து, பூமிஜன் (செவ்வாய்) மற்றும் சனைஸ்சரன் (சனி) ஆகியோரையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 33

राहुं केतुं च कोणेषु पूर्ववत्परिपूजयेत् । इंद्राद्यानपि वज्राद्यान्पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः ॥ ३३ ॥

மூலைத் திசைகளில் ராகு, கேதுவையும் முன் கூறிய முறையிலே முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். அதுபோல அறிவுடையவன் இந்திரன் முதலிய (வஜ்ரம் முதலான சின்னம் உடைய) தேவர்களையும் முன்விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 34

इत्थं संपूज्य विधिवद्भास्करं भक्तवत्सलम् । समाहितो दिनेशाय दद्यादर्ध्यं दिने दिने ॥ ३४ ॥

இவ்வாறு பக்தர்களை அருளும் பாஸ்கரனை விதிப்படி முறையாகப் பூஜித்து, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, தினேசனுக்கு நாள்தோறும் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 35

प्राणानायम्य सद्भूमौ न्यासान्कृत्वा पुरोदितान् । विधाय मंडलं भानोः पीठं पूर्ववदर्चयेत् ॥ ३५ ॥

தூய நிலத்தில் பிராணாயாமம் செய்து, முன் கூறிய ந்யாசங்களை நிறைவேற்றி, பானுவின் மண்டலத்தை அமைத்து, பின்னர் முன்விதிப்படி அவன் பீடத்தை வழிபட வேண்டும்।

Verse 36

ध्यात्वार्कं प्रयजेद्द्विव्यैर्मानसैरुपचारकैः । पात्रं ताम्रमयं प्रस्थतोयग्राहि सुशोभनम् ॥ ३६ ॥

அர்க்கனைத் தியானித்து, தெய்வீகமான மன உபசாரங்களால் அவனை வழிபட வேண்டும். ஒரு பிரஸ்த அளவு நீரைத் தாங்கக்கூடிய அழகிய செம்புப் பாத்திரம் வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 37

निधाय मंडले रक्तचंदनादिविनिर्मिते । विलोममातृकामूलमुञ्चरन्पूरयेज्जलैः ॥ ३७ ॥

சிவப்பு சந்தனம் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட மண்டலத்தில் அதை வைத்து, மாத்ருகா-பீஜத்தை எதிர் வரிசையில் உச்சரித்தபடி, நீரால் அதை நிரப்ப வேண்டும்।

Verse 38

सूर्यबिंबविनिर्गच्छत्सुधांबुधिविभावितैः । कुंकुमं रोजनां राजीं चंदनं रक्तचंदनम् ॥ ३८ ॥

சூரியவட்டத்திலிருந்து வெளிப்படும் அமுதக் கடலின் தாக்கத்தால் வலிமை பெற்ற நறுமணப் பொருட்களாக—குங்குமம், ரோசனா, மணமுள்ள நிறமிடும் கோடுகள், சந்தனம், செஞ்சந்தனம்—இவற்றை அமைத்திடுக।

Verse 39

करवीरं जपाशालिकुशश्यामाकतंडुलान् । तिलवेणुयवांश्चैव निक्षिपेत्सलिले शुभे ॥ ३९ ॥

மங்களமான நீரில் கரவீரம், ஜபா மலர், சாலி அரிசி, குசா புல், சியாமாக தானியம், எள், வேணு (மூங்கில்), யவம் ஆகியவற்றையும் இடுக।

Verse 40

सांगं सावरणं तत्रावाह्यार्कं पूर्ववद्यजेत् । गंधपुष्पधूपदीपनैवेद्याद्यै र्विधानतः ॥ ४० ॥

அங்கே அர்க்கன் (சூரியன்) அவரை சாங்கமும் சாவரணமும் உடன் ஆவாஹனம் செய்து, முன்புபோல் விதிப்படி நறுமணம், மலர், தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றால் வழிபடுக।

Verse 41

प्राणायामत्रयं कृत्वा कुर्यादंगानि पूर्ववत् । सुधाबीजं चंदनेन दक्षे करतले लिखेत् ॥ ४१ ॥

மூன்று வகை பிராணாயாமம் செய்து, முன்புபோல் அங்கச் சடங்குகளை நிறைவேற்றுக; மேலும் சந்தனத்தால் வலது கைத் தளத்தில் ‘சுதா-பீஜம்’ எழுதுக।

Verse 42

तेनाच्छाद्यार्ध्यपात्रं च जपेन्मनुमनन्यधीः । अष्टोत्तरशतावृत्त्या पुनः संपूज्य भास्करम् ॥ ४२ ॥

அதனால் அர்க்யப் பாத்திரத்தை மூடி, ஒருமுகச் சிந்தையுடன் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; 108 முறை ஜபித்த பின் பாஸ்கரனை மீண்டும் விதிப்படி நன்கு வழிபடுக।

Verse 43

हस्ताभ्यां पात्रमादाय जानुभ्यामवनीं गतः । आमूर्ध्नि पात्रमुद्धृत्यांबरेण वरणे रवेः ॥ ४३ ॥

இரு கைகளாலும் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு சாதகர் முழங்காலில் தரையில் தாழ்ந்து நிற்க வேண்டும். பின்னர் அதைத் தலைச்சிகரம் வரை உயர்த்தி, சூரிய கிரகண நேரத்தில் துணியால் மறைக்கும் விதியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

दृष्टिं चाधाय मनसा पूजयित्वा रविं पुनः । साधकेन स्वकैक्येन मूलमंत्रं धिया जपन् ॥ ४४ ॥

பார்வையை நிலைநிறுத்தி மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, மீண்டும் சூரியதேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் சாதகர் தன்னுள் ஒன்றுபட்ட நிலையில் இருந்து, மூலமந்திரத்தை அறிவால் மனத்தில் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 45

अर्ध्यं दद्याद्रविं ध्यायव्रक्तचंदनमंडले । दत्त्वा पुष्पांजलिं भूयो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ४५ ॥

சிவப்பு சந்தன மண்டலத்தில் உறையும் ரவியைத் தியானித்து அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் புஷ்பாஞ்சலி செலுத்தி, அஷ்டோத்தர சதம் (108) முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 46

नित्यं वा तद्विनेऽप्येवमर्ध्यं दद्याद्विवस्वते । तेन तुष्टो दिनेशोऽस्मै दद्याद्वित्तं यशः सुखम् ॥ ४६ ॥

அந்த முழு விதி இல்லாவிட்டாலும், தினமும் இவ்விதமே விவஸ்வானுக்கு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். இதனால் மகிழும் தினேஸ்வரன் அவனுக்கு செல்வம், புகழ், இன்பம் அருள்வான்।

Verse 47

पुत्रान्पौत्रानभीष्टं च यद्यत्सर्वं प्रयच्छति । अर्ध्यदानमिदं प्रोक्तमायुरारोग्यवर्द्धनम् ॥ ४७ ॥

இந்த அர்க்யதானம் புத்ரர், பௌத்திரர் மற்றும் விரும்பிய அனைத்தையும் அளிக்கும். இது ஆயுளையும் ஆரோக்கியத்தையும் வளர்க்கும் என கூறப்படுகிறது।

Verse 48

धनधान्यपशुक्षेमक्षेत्रमित्रकलत्रदम् । तेजोवीर्ययशःकीर्तिविद्याविभवभोगदम् ॥ ४८ ॥

இது செல்வமும் தானியமும், மாடுபசு முதலிய பசுக்களும், க்ஷேமமும் அளிக்கிறது; நிலம், நண்பர்கள், மனைவியையும் தருகிறது. மேலும் தேஜஸ், வீரியம், யசஸ்-கீர்த்தி, கல்வி, வைபவம், போகங்களையும் அருள்கிறது.

Verse 49

गायत्र्याराधनासक्तः संध्यावंदनतत्परः । एवं मनुं जपन्विप्रो दुःखं नैवाप्नुयात्क्वचित् ॥ ४९ ॥

காயத்ரீ ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, சந்த்யாவந்தனத்தில் திளைக்கும் பிராமணன் இவ்விதம் மந்திரத்தை ஜபித்தால் எந்நேரமும் எங்கும் துயரத்தை அடையான்.

Verse 50

विकर्तनाय निर्माल्यमेवं संपूज्य दापयेत् । वियद्वह्निमरुत्साद्यांतार्वीसेंदुसमन्वितम् ॥ ५० ॥

இவ்விதம் விகர்த்தனன் (சூரியதேவன்)ை முறையாகப் பூஜித்து நிர்மால்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் ஆகாயம், அக்னி, வாயு முதலியவற்றின் குறியீடுகளுடன்—தரா, வாரி (கடல்/நதி) மற்றும் சந்திரனுடன் கூடிய தானத் தொகுதியை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 51

मार्तंडभैरवाख्यं हि बीजं त्रैलोक्यमोहनम् । बिंबबीजेन पुटितं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ५१ ॥

‘மார்த்தாண்ட-பைரவ’ எனப்படும் பீஜமந்திரம் முப்புலகையும் மயக்கும்; ‘பிம்ப’ பீஜத்தால் புடிதமாயின் அது எல்லாக் காமங்களின் பலனையும் அருளும்.

Verse 52

पूर्ववत्सकलं चान्यदत्र ज्ञेयं मनीषिभिः । भृगुर्जलेंदुमन्वाढ्यः सोमाय हृदयांतिमः ॥ ५२ ॥

இங்கும் மீதியெல்லாம் முன் கூறிய முறையிலேயே ஞானிகள் அறிய வேண்டும்: ப்ருகு ஜலேந்துவுடன், அன்வாட்யன் சோமனுடன், ஹ்ருதயாந்திமனும் சோமனுடன் தொடர்புடையவன்.

Verse 53

षडक्षरो मंत्रराजो मुनिरस्य भृगुर्मतः । छंदः पंक्तिस्तु सोमोऽस्य देवता परिकीर्तिता ॥ ५३ ॥

இந்த ஷடக்ஷர மந்திரராஜத்திற்கு ரிஷி ப்ருகு எனக் கருதப்படுகிறது. இதன் சந்தஸ் பங்க்தி; அதிதேவதை சோமன் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 54

आद्यं बीजं नमः शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । षड्दीर्घेण स्वबीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ ५४ ॥

ஆதி பீஜம் ‘நமः’ முன்னொட்டுடன்; அதுவே சக்தி, அதன் வினியோகம் அனைத்துப் பயன்களையும் அடைவதற்காக. தன் பீஜத்தை ஆறு நீள உயிர்களுடன் கொண்டு ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

पूर्णेद्वास्यं स्फटिकभं नीलालकलसन्मुखम् । विभ्राणमिष्टं कुमुदं ध्यायेन्मुक्तास्रजं विधुम् ॥ ५५ ॥

முழுநிலா போன்ற முகம், ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும், கருங்குழல்கள் அழகூட்டும் முகம்—பிரிய குமுதத்தைத் தாங்கி, முத்துமாலையால் அலங்கரித்த விதுவைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 56

ऋतुलक्षं जपेन्मंत्रं पायसेन ससर्पिषा । जुहुयात्तद्दशांशेन पीठे सोमांतपूजिते ॥ ५६ ॥

‘ருது-லட்சம்’ அளவிற்கு மந்திர ஜபம் செய்து, நெய் கலந்த பாயசத்தால் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். அந்த ஜபத்தின் பத்தில் ஒன்றை கொண்டு, சோமாந்தப் பூஜை செய்யப்பட்ட பீடத்தில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 57

मूर्तिमूलेन संकल्प्य पूजयेद्विधिवद्विधुम् । केसरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेष्वेताश्च शक्तयः ॥ ५७ ॥

மூர்த்தியின் மூலமந்திரத்தால் சங்கல்பம் செய்து, விதிப்படி விது (சந்திரன்) வழிபாடு செய்ய வேண்டும். கேசரங்களில் அங்கபூஜை; இதழ்களில் இச் சக்திகளை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 58

रोहिणी कृत्तिका चैव रेवती भरणी पुरः । रात्रिरार्द्रा ततो ज्योत्स्ना कला हारसमप्रभा ॥ ५८ ॥

ரோஹிணீ, க்ருத்திகா, ரேவதீ—இவற்றின் முன்பாக பரணீ அமைந்துள்ளது. பின்னர் ராத்திரி, ஆர்த்ரா; அதன் பின் ஜ்யோத்ஸ்னா, கலா—மாலையின் நூல்போல் ஒளிவிடுகின்றன.

Verse 59

सुशुक्लमाल्यवसनामुक्ताहारविभूषिताः । सर्वास्स्तनभराक्रांता रचितांजलयः शुभाः ॥ ५९ ॥

மிக வெண்மையான மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, முத்துமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும்—மார்பின் பாரத்தால் சாய்ந்து—மங்களமாக கைகூப்பி நின்றனர்.

Verse 60

स्वप्रियासक्तमनसो मदविभ्रममंथराः । समभ्यर्च्याः सरोजाक्ष्यः पूर्णेंदुसदृशाननाः ॥ ६० ॥

தம் பிரியனில் மனம் பற்றியவர்கள், காதல் மதத்தின் அசைவால் மெதுவாக நடப்பவர்கள், தாமரை கண்கள் உடையவர்கள், பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகம் உடையவர்கள்—அந்தப் பெண்கள் முறையாகப் போற்றிப் பூஜிக்கத் தக்கவர்கள்.

Verse 61

दलाग्रेषु समभ्यर्च्यास्त्वष्टौ सूर्यादिका ग्रहाः । आदित्यभूसुतबुधमंददेवेज्यराहवः ॥ ६१ ॥

இலைகளின் முனைகளில் சூரியன் முதலிய எட்டு கிரகங்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்—ஆதித்யன் (சூரியன்), பூசுதன் (செவ்வாய்), புதன், மந்தன் (சனி), தேவேஜ்யன் (குரு/பிரகஸ்பதி) மற்றும் ராகு.

Verse 62

शुक्रकेतुयुता ह्येते पूज्याः पत्रग्रगाग्रहाः । रक्तारुणश्वेतनीलपीतधूम्रसिताऽसिताः ॥ ६२ ॥

சுக்கிரன், கேது உட்பட இக்கிரகங்கள் அனைத்தும்—தத்தம் பாதையில் செல்பவை—இலைமுனைகளில் பூஜிக்கத் தக்கவை; இவற்றின் நிறங்கள் முறையே சிவப்பு, செம்மஞ்சள், வெள்ளை, நீலம், மஞ்சள், புகைநிறம், வெளிறு, கருமை.

Verse 63

वामोरुन्यस्ततद्धस्ता दक्षिणेन धृताभयाः । सोकपालांस्तदस्त्राणि तद्वाह्ये पूजयेत्सुधीः ॥ ६३ ॥

இடது தொடையில் உரிய கையை வைத்து, வலது கையில் அபயமுத்திரை தாங்கி, ஞானி சாதகர் திக்குப் பாலர்களை அவர்களின் பாத்திரங்கள், ஆயுதங்கள் உடனும், மேலும் தேவனின் வாகனத்துடனும் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 64

एव संसाधितो मंत्रः प्रयच्छेदिष्टमात्मनः । पौर्णमास्यां जिताहारो दद्यादर्ध्यं विधूदये ॥ ६४ ॥

இவ்வாறு சித்தியான மந்திரம் சாதகருக்கு வேண்டிய பலனை அளிக்கும். பௌர்ணமி நாளில் உணவை கட்டுப்படுத்தி, சந்திரோதய வேளையில் சோமதேவனுக்கு அர்க்யம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 65

मंडलत्रितर्यं कुर्यात्प्राक्प्रत्यगायतं भुवि । पश्चिमे मंडले स्थित्वा पूजाद्रव्यं च मध्यमे ॥ ६५ ॥

நிலத்தில் கிழக்கிலிருந்து மேற்காக நீளமாக மூன்று மண்டலங்களை வரைய வேண்டும். மேற்குப் மண்டலத்தில் நின்று, நடு மண்டலத்தில் பூஜைத் திரவியங்களை வைத்திட வேண்டும்।

Verse 66

संस्थाप्य सोममन्यस्मिन्मंडलेऽब्जसमन्विते । समभ्यर्च्यं विधानेन पीठपूजनपूर्वकम् ॥ ६६ ॥

தாமரை அலங்காரமுள்ள மற்றொரு மண்டலத்தில் சோமனை நிறுவி, பீடப் பூஜையை முதலில் செய்து, விதிப்படி அவரை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 67

स्थापयेद्राजतं पात्रं पुरतस्तत्र मंत्रवित् । सुरभीपयसापूर्य्य तं स्पृशन्प्रजपेन्मनुम् ॥ ६७ ॥

அங்கே மந்திரம் அறிந்தவர் முன்னால் வெள்ளிப் பாத்திரத்தை வைக்க வேண்டும். அதை சுரபி பசுவின் பாலால் நிரப்பி, அதைத் தொட்ந்தபடி மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 68

अष्टोत्तरशतं पश्चाद्विद्या मंत्रेण मंत्रवित् । दद्यान्निशाकरायार्ध्यं सर्वाभीष्टार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

பின்னர் மந்திரவித் சாதகர் வித்யா-மந்திரத்தை அஷ்டோத்தர-சதம் ஜபித்து, எல்லா அபீஷ்டங்களும் நிறைவேற நிசாகரன் (சந்திரதேவன்)க்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 69

कुर्यादनेन विधिना प्रतिमासमतंद्रितः । वर्षांतरेण सवष्टं प्राप्नोति भुविमानवः ॥ ६९ ॥

மனிதன் இந்த விதிமுறையின்படி ஒவ்வொரு மாதமும் அலட்சியமின்றி அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; ஒரு ஆண்டுக்குள் இப்பூமியில் முழு நிறைவும் செழிப்பும் பெறுவான்।

Verse 70

विद्ये विद्यामालिनि स्यादंत चंद्रिणि कतवदेत् । चंद्रमुखि द्विठांतोऽयं विद्यामंत्र उदाहृतः ॥ ७० ॥

‘ஓ வித்யா, ஓ வித்யாமாலினி, ஓ சந்திரிணி (சந்திரஒளியுடையவளே), ஓ சந்திரமுகி’ என்று அழைத்து, ‘ட்ஹ’ என்ற இரு எழுத்து முடிவுடன் அமைந்ததே இந்த வித்யா-மந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 71

एवं कुमुदिनीनाथमंत्रं यो जपति ध्रुवम् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यं लभतेऽचिरात् ॥ ७१ ॥

இவ்வாறு குமுதினீநாத மந்திரத்தை உறுதியாக இடையறாது ஜபிப்பவன், விரைவில் செல்வம், தானியம், மகன்கள்-பேரர்கள் மற்றும் சௌபாக்கியம் பெறுவான்।

Verse 72

अथांगारकमंत्रं तु वक्ष्ये धनसुतप्रदम् । तारो दीर्घेंदुयुग्व्योम तदेवेंदुयुतः पुनः ॥ ७२ ॥

இப்போது செல்வமும் புதல்வரும் அளிக்கும் அங்காரக (செவ்வாய்) மந்திரத்தை உரைக்கிறேன்—‘தார’ (ஓம்), பின் நீண்ட ‘ஈ’, பின் ‘இந்துஃ’ (ம்), பின் ‘யுக்’ (க), பின் ‘வ்யோம’ (ஹ); மீண்டும் அதே வரிசை ‘இந்துஃ’ (ம்) இணைந்து வரும்।

Verse 73

षांतः सर्गी च चंडीशौ क्रमार्दिदुविसर्गिणै । षडर्णोऽयं महामंत्रो मंगलस्याखिलेष्टदः ॥ ७३ ॥

‘ஷாம்’, ‘தஃ’, ‘ஸர்கீ’, ‘ச’, ‘சண்டீஶ’—இவ்வெழுத்துகளை வரிசையாக அமைத்து, இறுதியில் விசர்கத்துடன்—இது ஷடக்ஷர மஹாமந்திரம்; எல்லா மங்களத்தையும் அளித்து, எல்லா இஷ்டங்களையும் நிறைவேற்றும்।

Verse 74

विरूपाक्षो मुनिश्छंदोगायत्रं देवता कुजः । मंत्रार्णैः षड्भिरंगानि क्रुर्वन्ध्यायेद्धरात्मजम् ॥ ७४ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி விரூபாக்ஷர்; சந்தஸ் காயத்ரீ; தேவதை குஜன் (செவ்வாய்). மந்திரத்தின் ஆறு எழுத்துகளால் ஷடங்க-ந்யாசம் செய்து, பூமிபுத்திரன் செவ்வாயை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 75

मेषस्थं रक्तवस्रांगं शूलशक्तिगदावरान् । करैर्बिभ्राणमीशानस्वेदजं भूंसुतं स्मरेत् ॥ ७५ ॥

மேஷத்தில் நிலைபெற்று, சிவந்த ஆடை மற்றும் சிவந்த உடலுடன், கைகளில் திரிசூலம், சக்தி, கதையைத் தாங்கி, ஈசானன் (சிவன்) வியர்வையிலிருந்து பிறந்த பூமிபுத்திரன் செவ்வாயை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 76

रसलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं खदिरोद्भवैः । समिद्भिर्जुहुयादग्नौ शैवे पीठे यजेत्कुजम् ॥ ७६ ॥

மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்கை கதீர சமித்துகளால் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் ஷைவ பீடத்தில் குஜன் (செவ்வாய்) வழிபட வேண்டும்।

Verse 77

प्रागंगानि समाराध्य ह्येकविंशतिकोष्टकम् । मंगलोभूमिपुत्रश्च ऋणहर्ता धनप्रदः ॥ ७७ ॥

முதலில் பூர்வாங்கங்களை முறையாக ஆராதித்து, இருபத்தொன்று கோஷ்டக (வின்யாச) வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். அப்போது பூமிபுத்திரன் மங்களன் கடன் நீக்குபவனாகவும் செல்வம் அளிப்பவனாகவும் ஆகிறான்।

Verse 78

स्थिरासनो महाकायः सर्वकर्मावरोधकः । लोहितो लोहिताक्षश्च सामगानां कृपाकरः ॥ ७८ ॥

அவர் நிலையான ஆசனத்தில் அமர்ந்த பெருந்தேகன்; எல்லா தீய செயல்களையும் தடுக்கிறவன். அவர் லோஹிதன், சிவந்த கண்களுடையவன்; சாமகானம் பாடுவோருக்கு கருணை செய்பவன்.

Verse 79

धरात्मजः कुजो भौमो भूमिदो भूमिनंदनः । अंगारको महीसूनुः सर्वरोगापहारकः ॥ ७९ ॥

அவர் பூமியின் புதல்வன்—குஜன், பௌமன்; நிலம் அளிப்பவன், பூமிநந்தனன்; அங்காரகன், மஹீசூனு (செவ்வாய்) மற்றும் எல்லா நோய்களையும் அகற்றுபவன்.

Verse 80

वृष्टिकर्ता वृष्टिहर्ता सर्वकार्यार्थसिद्धिदः । इत्येक र्विशतिः प्रोक्ता मूर्तयो भूसुतस्य वै ॥ ८० ॥

அவர் மழையை உண்டாக்குபவன், மழையை விலக்குபவன், எல்லா முயற்சிகளிலும் நோக்கங்களிலும் வெற்றியை அளிப்பவன். இவ்வாறு பூசுதனின் இருபத்தொன்று மூர்த்திகள் கூறப்பட்டன.

Verse 81

मंगलादीन्यजेन्मंत्री स्वस्वस्थानस्थितान्क्रमात् । इंद्राद्यानपि वज्रादीनेवं सिद्धो भवेन्मनुः ॥ ८१ ॥

மந்திர சாதகர், தத்தம் தத்தம் நிலையிலிருக்கும் மங்களன் முதலிய தெய்வங்களை வரிசையாக வழிபட வேண்டும். அதுபோல இந்திரன் முதலியவர்களையும் வஜ்ரம் முதலிய ஆயுதங்களுடன் வழிபட்டால் மந்திரம் சித்தியாகும்.

Verse 82

सुतकामा कुरंगाक्षी भौमव्रतमुपाचरेत् । मार्गशीर्षेऽथ वैशाखे व्रतारंभः प्रशस्यते ॥ ८२ ॥

மான் விழியாளே! புதல்வன் வேண்டுமென்று விரும்பும் பெண் பௌமவிரதம் (செவ்வாய்க்கிழமை விரதம்) கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இந்த விரதத்தின் தொடக்கம் மார்கசீர்ஷம் அல்லது வைசாக மாதங்களில் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 83

अरुणोदयवेलायामुत्थायावश्यकं पुनः । विनिर्वर्त्य रदान्धावेदपामार्गेण वाग्यता ॥ ८३ ॥

அருணோதய வேளையில் எழுந்து மீண்டும் நித்திய அவசியமான சௌசாதி கர்மங்களை முறையாக நிறைவேற்ற வேண்டும். ‘வேத-பாமார்க’ தந்தகாஷ்டத்தால் பற்களைத் தூய்மைப்படுத்தி பின்னர் வாக்கு-கட்டுப்பாட்டை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 84

स्नात्वा रक्तांबरधरा रक्तमाल्यविलेपना । नैवेद्यादींश्च संभारान्रक्तान्सर्वान्प्रकल्पयेत् ॥ ८४ ॥

நீராடி சிவப்பு ஆடை அணிந்து, சிவப்பு மாலையும் சிவப்பு அனுலேபனமும் பூண்டு அலங்கரிக்க வேண்டும். நைவேத்யம் முதலிய எல்லா பூஜைச் சாமான்களையும் சிவப்பு நிறமாகவே அமைக்க வேண்டும்.

Verse 85

योग्यं विप्रं समाहूय कुजमर्चेत्तदाज्ञया । रक्तगोगोमयालिप्तभूमौ रक्तासने विशेत् ॥ ८५ ॥

தகுதியான பிராமணரை அழைத்து, அவர் உத்தரவின்படி குஜன் (செவ்வாய்/மங்களன்) அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். சிவப்பு பசுவின் கோமயத்தால் மெழுகப்பட்ட நிலத்தில் சிவப்பு ஆசனத்தில் அமர வேண்டும்.

Verse 86

आचम्य देशकालौ च स्मृत्वा काम्य समुच्चरन् । मङ्गलादीनि नामानि स्वकीयांगेषु विन्यसेत् ॥ ८६ ॥

ஆசமனம் செய்து தேச-காலத்தை நினைத்து, வேண்டிய சங்கல்பத்தை உச்சரித்தபடியே ‘மங்கள’ முதலிய மங்கள நாமங்களை தன் அங்கங்களில் அங்கந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 87

मुखे प्रविन्यसेत्साध्वी सामगानां कृपाकरम् । धरात्मजं नसोरक्ष्णोः कुजं भौमं ललाटके ॥ ८७ ॥

நற்குணமுடைய பெண் வாயில் சாமகானர்களின் கருணைமிகு இறைவனை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்; மூக்குத் துளைகளிலும் கண்களிலும் தராத்மஜன் (மங்களன்) ஐ நிறுவ வேண்டும்; மேலும் நெற்றியில் பூமிபுத்திரன் குஜ-பௌமனை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 88

भूमिदं तु भ्रुवोर्मध्ये मस्तके भूमिनन्दनम् । अङ्गारकं शिखायां च सर्वांगे च महीसुतम् ॥ ८८ ॥

புருவமத்தியில் ‘பூமித’ நாம மந்திரத்தை ந்யாசம் செய்ய; தலைச்சிகரத்தில் ‘பூமிநந்தன’; சிகையில் ‘அங்காரக’; உடலெங்கும் ‘மஹீசுத’ என நிறுவுக।

Verse 89

बाहुद्वये न्यसेत्पश्चात्सर्वरोगापहारकम् । मूर्द्धादि वृष्टिकर्तारमापादांतं न्यसेत्सुधीः ॥ ८९ ॥

பின்னர் இரு கரங்களிலும் ‘சர்வரோகாபஹாரக’ என ந்யாசம் செய்ய; அறிவுடையவன் தலை முதல் பாதம் வரை ‘வ்ருஷ்டிகர்த்தா’ என நிறுவுக।

Verse 90

विन्यसेद्रृष्टिहर्तारं मूर्द्धांतं चरणादितः । न्यसेदंते ततो दिक्षु सर्वकार्यार्थसिद्धिदम् ॥ ९० ॥

பாதங்களிலிருந்து தொடங்கி தலைச்சிகரம் வரை ‘த்ருஷ்டிஹர்த்தா’ என ந்யாசம் செய்ய; இறுதியில் திசைகளில் நிறுவுக—இது எல்லா காரியங்களின் சித்தியை அளிக்கும்।

Verse 91

नाभौ हृदि शिरस्यारं वक्रे भूमिजमेव च । विन्यस्यैवं निजे देहे ध्यायेत्प्राग्वद्धरात्मजम् ॥ ९१ ॥

நாபி, இதயம், தலை ஆகியவற்றில் ‘அர’ (சக்கர அரம்) ந்யாசம் செய்து, வளைந்த பகுதியில் ‘பூமிஜ’யையும் நிறுவுக. இவ்வாறு தன் உடலில் அமைத்து, முன்புபோல் தராத்மஜனை தியானிக்க.

Verse 92

मानसैरुपचारैश्च संपूज्यार्ध्यं निधापयेत् । एकविंशतिकोष्ठाढ्ये त्रिकोणे ताम्रपत्रगे ॥ ९२ ॥

மனப்பூஜை முதலிய உபசாரங்களுடன் முறையாக வழிபட்டு, இருபத்தொன்று கோஷ்டங்கள் கொண்ட செம்புத்தட்டில் வரையப்பட்ட முக்கோணத்தில் அர்க்யத்தை நிறுவுக।

Verse 93

आवाह्याङ्गारकं तत्र रक्तपुष्पादिभिर्यजेत् । अङ्गानि पूर्वमाराध्य मङ्गलादीन्प्रपूजयेत् ॥ ९३ ॥

அங்கே அங்காரகன் (செவ்வாய்) அவரை ஆவாஹனம் செய்து சிவப்பு மலர்கள் முதலியவற்றால் வழிபட வேண்டும். முதலில் அங்கப் பூஜை செய்து, பின்னர் மங்களன் முதலிய கிரகங்களை விதிப்படி பூஜிக்க வேண்டும்॥९३॥

Verse 94

एकविंशतिकोष्ठेषु चक्रमारं च भूमिजम् । त्रिकोणेषु च सम्पूज्य बहिरष्टौ च मातृकाः ॥ ९४ ॥

இருபத்தொன்று பகுதிகளில் சக்கிரமாரமும் பூமிஜன் (பௌமன்) என்பதையும் அமைக்க வேண்டும். முக்கோணங்களில் முறையாகப் பூஜித்து, வெளிப்புறத்தில் எட்டு மாத்ருகைகளையும் பூஜிக்க வேண்டும்॥९४॥

Verse 95

इंद्रादीनथ वज्रादीन्बाह्ये संपूजयेत्पुनः । धूपदीपौ समर्प्याथ गोधूमान्नं निवेदयेत् ॥ ९५ ॥

பின்னர் வெளிப்புறத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும், வஜ்ரம் முதலிய தெய்வ ஆயுதங்களையும் மீண்டும் பூஜிக்க வேண்டும். தூபம், தீபம் அர்ப்பணித்து, கோதுமை அன்னத்தை நைவேத்யமாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்॥९५॥

Verse 96

ताम्रपात्रे शुद्धतोयपूरिते रक्तचंदनम् । रक्तपुष्पाक्षतफलान्याक्षिप्यार्ध्यं समर्पयेत् । मंगलाय ततो मंत्री इदं मंत्रद्वयं पठेत् ॥ ९६ ॥

தூய நீரால் நிரம்பிய செம்புப் பாத்திரத்தில் சிவப்பு சந்தனம், சிவப்பு மலர்கள், அக்ஷதை, பழங்கள் ஆகியவற்றை இடித்து அர்க்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் மங்களத்திற்காக மந்திரி இந்த இரு மந்திரங்களையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்॥९६॥

Verse 97

भूमिपुत्र महातेजः स्वेदोद्भवपिनाकिनः । सुतार्थिनी प्रपन्ना त्वां गृहाणार्ध्यं नमोऽस्तु ते ॥ ९७ ॥

ஓ பூமியின் புதல்வனே! ஓ மஹாதேஜஸ்வியே! ஓ வியர்வையிலிருந்து தோன்றிய பினாகதாரியே! புத்திரப் பேறு வேண்டி நான் உன்னைச் சரணடைந்தேன்; இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக. உனக்கு நமஸ்காரம்॥९७॥

Verse 98

रक्तप्रवालसंकाश जपाकुसुमसन्निभ । महीसुत महाभाग गृहाणार्ध्यं नमोऽस्तु ते ॥ ९८ ॥

செம்பவளம் போல் ஒளிர்வோனே, செம்பருத்திப் பூவினைப் போன்றவனே! பூமியின் புதல்வனாகிய மகாபாகனே, இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றருள்வாயாக; உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 99

एकविंशतिपूर्वोक्तैर्ङेनमोंतैंश्च नामभिः । ताराद्यैः प्रणमेत्पश्चात्तावत्यश्च प्रदक्षिणाः ॥ ९९ ॥

முன்னர் உரைக்கப்பட்ட இருபத்தொன்று நாமங்களை—‘ஙே’ எனத் தொடங்கி ‘நமோம்’, ‘தைம்’ உட்பட—ஜபித்த பின், ‘தாரா…’ முதலிய மந்திரத்தால் வணங்கி, அதே எண்ணிக்கையில் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்.

Verse 100

धरणीगर्भसंभूतं विद्युत्तेजः समप्रभम् । कुमारं शक्तिहस्तं च मङ्गलं प्रणमाम्यहम् ॥ १०० ॥

பூமியின் கருவிலிருந்து தோன்றியவன், மின்னல் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவன், இளமைத் திருமேனியன், கையில் சக்தி ஏந்திய மங்களனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 101

ततो रेखात्रयं कुर्यात्खदिरांगारकेण च । मार्जयेद्वामपादेन मंत्राभ्यां च समाहिता ॥ १०१ ॥

பின்பு கதீர மரக் கரியால் மூன்று கோடுகளை இழுக்க வேண்டும்; மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, இரண்டு மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி, இடது பாதத்தால் அதைத் துடைத்து சமப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 102

दुःखदौर्भाग्यनाशाय पुत्रसंतानहेतवे । कृतरेखात्रयं वामपादेनैतत्प्रमार्ज्म्यहम् ॥ १०२ ॥

துக்கமும் துரதிர்ஷ்டமும் அழியவும், புத்ர-சந்ததி பெறவும், இவ்வாறு இழுக்கப்பட்ட இந்த மூன்று கோடுகளையும் நான் இடது பாதத்தால் இப்போது துடைத்து அகற்றுகிறேன்.

Verse 103

ऋणदुः खविनाशाय मनोभीष्टार्थसिद्धिये । मार्जयाम्यसिता रेखास्तिस्रो जन्मत्रयोद्भवाः ॥ १०३ ॥

கடனால் உண்டாகும் துயரை அழிக்கவும், மனம் விரும்பிய பொருள் நிறைவேறவும், மூன்று பிறவிகளில் எழுந்த மூன்று கரிய கோடுகளை நான் துடைத்தழிக்கிறேன்।

Verse 104

स्तुवीत धरणीपुत्रं पुष्पांजलिकरा ततः । ध्यायंती तत्पदांभोजं पूजासांगत्वसिद्धये ॥ १०४ ॥

பின்னர் மலரஞ்சலியுடன் கைகூப்பி, பூமிப்புத்திரனைப் புகழ்ந்து பாட வேண்டும்; அவரது திருவடித் தாமரையைத் தியானித்து, பூஜை சாங்கோபாங்கமாக நிறைவேறும்படி.

Verse 105

ऋणहर्त्रे नमस्तुभ्यं दुःखदारिद्र्यनाशिने । सौभाग्यसुखदो नित्यं भव मे धरणीसुत ॥ १०५ ॥

கடன் நீக்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; துயரும் வறுமையும் அழிப்பவனே! பூமிப்புத்திரனே, எப்போதும் எனக்கு நல்வாழ்வும் இன்பமும் அருள்வாயாக.

Verse 106

तप्तकांचनसंकाश तरुणार्कसमप्रभ । सुखसौभाग्यधनद ऋणदारिद्य्रनाशक ॥ १०६ ॥

உருகிய பொன்னினைப் போன்ற ஒளியுடையவனே, புதிதாய் உதிக்கும் சூரியனைப் போன்ற பிரகாசமுடையவனே! இன்பம், நல்வாழ்வு, செல்வம் அளிப்பவனே; கடனும் வறுமையும் அழிப்பவனே!

Verse 107

ग्रहराज नमस्तेऽस्तु सर्वकल्याणकारक । प्रसादं कुरु देवेश सर्वकल्याणभाजन ॥ १०७ ॥

கிரகராஜனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; எல்லா மங்களங்களையும் செய்பவனே. தேவேசனே, அருள் புரிவாயாக; நீயே அனைத்துக் கல்யாணங்களின் உறைவிடம்.

Verse 108

देवदानवगंधर्वयक्षराक्षसपन्नगाः । आप्नुवन्ति शिवं सर्वे सदा पूर्णमनोरथाः ॥ १०८ ॥

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், நாகர்கள்—அனைவரும் சிவரூபமான மங்களத்தை அடைந்து, எப்போதும் மனோரதம் நிறைவேறியவர்களாக இருப்பர்।

Verse 109

आचिरादेव लोकेऽस्मिन्यस्याराधनतो जनाः । प्राप्नुवन्ति सुखं तस्मै नमो धरणिसूनवे ॥ १०९ ॥

யாருடைய ஆராதனையால் இவ்வுலகில் மக்கள் விரைவில் சுகத்தை அடைகிறார்களோ, அந்தப் பூமிப்புதல்வனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 110

यो वक्रगतिमापन्नो नृणां दुःखं प्रयच्छति । पूजितः सुखसौभाग्यं तस्मै क्ष्मासूनवे नमः ॥ ११० ॥

வளைந்த (வக்ர) இயக்கத்தை அடைந்தால் மனிதர்க்கு துயரம் தருபவன்; ஆனால் வழிபட்டால் இன்பமும் நல்வாழ்வும் அளிப்பவன்—அந்த பூமிப்புதல்வனுக்கு வணக்கம்।

Verse 111

नभसि द्योतमानाय सर्वकल्याणहेतवे । मङ्गलाय नमस्तुभ्यं धनसंतानहेतवे ॥ १११ ॥

வானில் ஒளிர்பவனே, எல்லா மங்களத்திற்கும் காரணமானவனே, செல்வமும் சந்ததியும் அளிப்பவனே மங்களா—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 112

प्रसादं कुरु मे भौममंगलप्रद मंगल । मेषवाहन रुद्रात्मन्देहि पुत्रान्धनं यशः ॥ ११२ ॥

ஓ பௌமா, மங்களம் அளிக்கும் மங்களா! என்மேல் அருள் புரிவாயாக. ஓ மேஷவாஹனனே, ஓ ருத்ராத்மனே—எனக்கு புதல்வர், செல்வம், புகழ் அருள்வாயாக।

Verse 113

एवं स्तुत्वा प्रणम्याथ विसृज्य धरणीसुतम् । यथाशक्त्या प्रदाय स्वं गृह्णीयाद्ब्रणाशिषः ॥ ११३ ॥

இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து, வணங்கி, பின்னர் பூமிப்புத்திரனை மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்து, தன் சக்திக்கேற்ப தானம் அளித்து, பிராமணரின் ஆசீர்வாதங்களைப் பெற வேண்டும்।

Verse 114

गुरवे दक्षिणां दत्त्वा भुञ्जीयात्तन्निवेदितम् ॥ ११४ ॥

குருவுக்கு தக்ஷிணை அர்ப்பணித்து, அவர் நிவேதித்து அனுமதித்த பிரசாத உணவை உண்ண வேண்டும்।

Verse 115

एवमावत्सरं कुर्यात्प्रतिमंगलवासरम् । तिलैर्होमं विधायाथ शतार्द्धं भोजयोद्द्विजान् ॥ ११५ ॥

இவ்விதமாக முழு ஒரு ஆண்டு, ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமையும் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். பின்னர் எள்ளால் ஹோமம் செய்து, ஐம்பதின் இரட்டிப்பு எனும் நூறு த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 116

भौममूर्तिं स्वर्णमयीमाचार्याय समर्पयेत् । मंडलस्थे घटेऽभ्यर्च्येत्सुतसौभाग्यसिद्धये ॥ ११६ ॥

ஆசார்யருக்கு பௌமன் (செவ்வாய்/மங்களன்) எனும் தெய்வத்தின் பொன்னாலான மூர்த்தியை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். மண்டலத்தில் வைத்த கலசத்தில் அவரை அர்ச்சித்தால், மகனின் நல்வாழ்வும் சௌபாக்கியமும் நிறைவேறும்।

Verse 117

एवं व्रतपरा नारी प्राप्नुयात्सुभगान्सुतान् । ऋणनाशाय वित्तार्थं व्रतं कुर्यात्पुमानपि ॥ ११७ ॥

இவ்வாறு விரதத்தில் நிலைத்திருக்கும் பெண், சௌபாக்கியமிக்கவும் மங்களகரமானவும் ஆன புதல்வர்களைப் பெறுவாள். ஆணும் கடன் நீங்கவும் செல்வம் பெறவும் இந்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 118

ब्राह्मणः प्रजपेन्मन्त्रंमग्निर्मूर्द्धेति वैदिकम् । अंगारकस्य गायत्रीं वक्ष्ये यजनसिद्धये ॥ ११८ ॥

பிராமணன் “அக்னி மூர்தே” என்று தொடங்கும் வேத மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். இப்போது யாகசித்திக்காக அங்காரகன் (செவ்வாய்) காயத்ரியை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 119

अंगारकाय शब्दांते विद्महे पदमीरयेत् । शक्तिहस्ताय वर्णांते धीमहीति समुञ्चरेत् ॥ ११९ ॥

“அங்காரகாய” என்ற சொல்லின் முடிவில் “வித்மஹே” என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். “சக்திஹஸ்தாய” என்ற எழுத்துமுடிவில் முறையாக “தீமஹி” என்று உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 120

तन्नो भौमः प्रचोवर्णान्दयांदिति च संवदेत् । भौमस्यैषा तु गायत्री जप्तुः सर्वेष्टसिद्धिदा ॥ १२० ॥

“தன்னோ பௌமः ப்ரசோதயாத், தயாம் ததாது” என்று ஜபிக்க வேண்டும். இதுவே பௌமன் (செவ்வாய்) காயத்ரி; ஜபிப்பவர்க்கு எல்லா இஷ்டசித்திகளையும் அளிக்கும்.

Verse 121

भौमोपासनमेतद्धि बुधमन्त्रमथोच्यते । फांतः कर्णेंदुसंयुक्तो बुधो ङेंते हदंतिमः ॥ १२१ ॥

இதுவே பௌமன் (செவ்வாய்) உபாசனை முறை. இப்போது புதன் (மெர்குரி) மந்திரம் கூறப்படுகிறது—“பாம்” என்பது காது-சந்திர குறிகளுடன் இணைந்து, “புத” சொல்லுடன் சேர்ந்து, “ஙேந்தே” என முடிந்து, இறுதியில் “ஹ” எழுத்து வரும்.

Verse 122

रसाणों बुधमन्त्रोऽयं मुनिब्रह्मास्य कीर्तितः । पंक्तिश्छैदो देवता तु बुधः सर्वेष्टदो नृणाम् ॥ १२२ ॥

இது புதன் மந்திரம்; இதன் ரிஷியாக முனிகளில் பிரம்மா கூறப்படுகிறார். இதன் சந்தஸ் ‘பங்க்தி’; தேவதை புதன்—மனிதர்க்கு எல்லா இஷ்டங்களையும் அருள்வான்.

Verse 123

आद्यं बीजं नमः शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वंदे बुधं सदा भक्त्या पीताम्बरविभूषणम् ॥ १२३ ॥

ஆதி பீஜம் உரைக்கப்படுகிறது; சக்தி “நமः”; அதன் வினியோகம் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறுவதற்காக. நான் எப்போதும் பக்தியுடன் பீதாம்பரமும் ஆபரணங்களும் அணிந்த புத்ததேவனை வணங்குகிறேன்।

Verse 124

जानुस्थवामहस्ताढ्यं साभयेतरपाणिकम् । ध्यात्वेवं प्रजपेसहस्रं विजितेंद्रियः ॥ १२४ ॥

இடக்கையை முழங்காலில் வைத்தும், மற்றக் கையால் அபயமுத்திரை காட்டியும் உள்ள அந்தத் தெய்வத்தை இவ்வாறு தியானித்து, இந்திரியங்களை வென்றவன் ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 125

दशांशं जुहुयादाज्यैः पीठे पूर्वोदितेऽर्चयेत् । अङ्गमातृदिशापालहेतिभिर्बुधमर्चयेत् ॥ १२५ ॥

நெய்யால் தசாம்சம் ஹோமம் செய்து, முன் கூறிய பீடத்தில் வழிபட வேண்டும். அங்கசக்திகள், மாத்ருதேவிகள், திக்பாலர்கள், தெய்வ ஆயுதங்களுடன் புத்ததேவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वमनोरथान् । सहस्रं प्रजपेन्मंत्रं नित्यं दशदिनावधि ॥ १२६ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் சித்தியான பின், மந்திரி தன் மனோரதங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும். பின்னர் பத்து நாட்கள் வரை தினமும் ஆயிரம் முறை அந்த மந்திரத்தை நித்யம் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 127

तस्याशु ग्रहजा पीडा नश्यत्येव न संशयः । बुधस्याराधनं प्रोक्तं गुरोराराधनं श्रृणु ॥ १२७ ॥

அவனுக்கு கிரகங்களால் உண்டாகும் துன்பம் விரைவில் அழியும்—சந்தேகம் இல்லை. புத்ததேவனின் ஆராதனை கூறப்பட்டது; இப்போது குரு (பிரகஸ்பதி) ஆராதனையை கேள்।

Verse 128

बृंहस्पतिपदं ङेंऽतं सेंद्वाद्यर्णाघमंडितम् । नमोंतो वसुवर्णोऽयं मुनिर्ब्रह्मास्य संमतः ॥ १२८ ॥

பிரம்மனால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இம்முனி பொன்னொளியால் பிரகாசிக்கிறார். இவரது நாமம் ‘பிருஹஸ்பதி’ என்ற சொல்லால் அமைந்து, இறுதியில் ‘ஙேம்’ எழுத்துடன், தொடக்கத்தில் ‘சேம்’ ‘த்வா’ முதலிய எழுத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இறுதியில் ‘நமோம்’ என நிறைவடைகிறது।

Verse 129

छन्दोऽनुष्टुप्सुराचार्यो देवता बीजमादिमम् । हृच्छक्तिर्दीर्घवह्नींदुयुगलेनांगकल्पना ॥ १२९ ॥

சந்தம் அனுஷ்டுப்; தேவதை சுராசார்யர் (தேவகுரு); ஆதிம பீஜாக்ஷரமே பீஜம். ஹ்ருச்சக்தி குறிப்பிடப்படுகிறது; நீள வடிவில் வரும் ‘வஹ்னீ’ மற்றும் ‘இந்தூ’ என்ற இரட்டை எழுத்துகளால் அங்கந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 130

न्यस्तवामकरं राशौ रत्नानां दक्षिणात्करात् । किरंतं पीतपुष्पालंकारालेपांशुकार्चितम् ॥ १३० ॥

அவரது இடக்கை ரத்தினக் குவியலின் மீது வைக்கப்பட்டு, வலக்கையால் அவற்றைச் சிதறவிடுகிறார். மஞ்சள் மலர்கள், ஆபரணங்கள், நறுமண லேபனங்கள், நுண்மையான ஆடைகள் ஆகியவற்றால் அவர் அர்ச்சிக்கப்பட்டார்।

Verse 131

सर्वविद्यानिधिं देवगुरुं स्वर्णद्युतिं स्मरेत् । लक्षं जपो दशांशेन घृतेनान्नेन वा हुनेत् ॥ १३१ ॥

அனைத்து வித்யைகளின் நிதியான, பொன்னொளி கொண்ட தேவகுருவை தியானிக்க வேண்டும். ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்து, அதன் பத்தில் ஒன்றளவு நெய்யாலோ அன்னத்தாலோ ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 132

धर्मादिपीठे प्रयजेदंगदिक्पालहेतिभिः । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ १३२ ॥

தர்மாதி பீடத்தில் அங்கங்கள், திக்பாலர்கள் மற்றும் அவர்களுடைய ஆயுதங்களுடன் வழிபட்டு யஜனம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धமான பின், மந்திர சாதகர் தன் விரும்பிய பயனை அடைய வேண்டும்।

Verse 133

विपरोगादिपीडासु कलहे स्वजनोद्भवे । पिप्पलोत्थसमिद्भिश्च जुहुयात्तन्निवृत्तये ॥ १३३ ॥

கடுமையான நோய்கள் முதலான துன்பங்கள் வந்தபோதும், தம் சொந்த உறவினரிடையே சண்டை எழும்போதும், அரசமரம் (பிப்பல) சமித்துகளால் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்—அத்துன்பங்கள் நீங்குவதற்காக।

Verse 134

हुत्वा दिनत्रयं मन्त्री निशापुष्पैर्घृतप्लुतैः । स विंशतिशतं शीघ्रं वासांसि लभते महीम् ॥ १३४ ॥

மந்திர சாதகர் மூன்று நாட்கள் நெய்யில் நனைத்த இரவில் மலரும் பூக்களால் ஹோமம் செய்தால், அவர் விரைவில் இரண்டாயிரம் ஆடைகளும் நிலமும் பெறுவார்।

Verse 135

गुरोराराधनं प्रोक्तं श्रृणु शुक्रस्य सांप्रतम् । वस्रं मे देहि शुक्राय ठद्वयांतो ध्रुवादिकः ॥ १३५ ॥

குருவை ஆராதிக்கும் முறை கூறப்பட்டது; இப்போது சுக்ரன் (வெள்ளி) தொடர்பான விதியை கேள். ‘சுக்ரனுக்காக எனக்கு ஆடை அருள்வாயாக’ என்று சொல்லி, துருவா முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கி, ‘஠’ இரட்டையால் குறிக்கப்படும் முடிவு வரை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 136

रुद्रार्णोऽयं मनुर्ब्रह्मा मुनिश्छन्दो विराहुत । दैत्येज्यो देवता बीजं ध्रुवः शक्तिर्वसुप्रिया ॥ १३६ ॥

இந்த வித்யையில் முதன்மை ஒலி ருத்ரார்ணம்; ரிஷி மனு; அதிபதி பிரம்மா; முனி (மற்றொரு) ரிஷி; சந்தஸ் எனும் யாப்பு; ஆஹுதி-ரூபம் ‘விராஹுத’; தேவதை ‘தைத்யேஜ்ய’; பீஜம் ‘பீஜ’; சக்தி ‘துருவ’; மேலும் பிரிய தேவியாக ‘வசுப்ரியா’ கூறப்படுகிறது।

Verse 137

भूनेत्र चन्द्रनेत्राग्निनेत्रार्णैः स्यात्षडंगकम् । शुक्लांबरालेपभूषं करेण ददतं धनम् ॥ १३७ ॥

‘பூ’, ‘நேத்ர’, ‘சந்திர’, ‘நேத்ர’, ‘அக்னி’, ‘நேத்ர’ என்ற பீஜ ஒலிகளால் ஷடங்க மந்திரம் நிறைவு பெறுகிறது. தேவனை வெண்மை ஆடை அணிந்தவனாக, பூச்சும் ஆபரணமும் கொண்டவனாக, ஒரு கையால் செல்வம் அருள்வதாக தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 138

वामेन शुक्रं व्याख्यानमुद्रादोषं स्मरेत्सुधीः । अयुतं प्रजपेन्मन्त्रं दशांशं जुहुयाद् घृतैः ॥ १३८ ॥

இடக்கையால் சுக்ரனுடன் தொடர்புடைய விளக்க முத்திரையில் குறை ஏற்பட்டால், அறிவுடைய சாதகர் அதை நினைத்து பரிகாரம் செய்ய வேண்டும். மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை நெய்யால் அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 139

धर्मादिपीठे प्रयजेदंगेंद्रादितदायुधैः । श्वेतपुष्पैः सुगंधैश्च जुहुयाद् भृगुवासरे ॥ १३९ ॥

தர்மாதி பீடத்தில் வழிபாடு செய்து, அங்கே அங்கேந்திரன் முதலியோரின் ஆயுதங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ப்ருகுவாரத்தில் (வெள்ளிக்கிழமை) வெண்மையான நறுமண மலர்களால் ஹோம ஆஹுதிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 140

एकविंशतिवारं यो लभतेसोंऽशुकं मणीन् । मनवोऽमो सदा गोप्या न देया यस्य कस्यचित् ॥ १४० ॥

இதை இருபத்தொன்று முறை பெற்றோன்/சித்தி செய்தோன் ஆடைகளையும் மணிகளையும் பெறுவான். இந்த மந்திரம் எப்போதும் ரகசியமாகக் காக்கப்பட வேண்டும்; யாருக்காகவும் எளிதில் வழங்கக் கூடாது.

Verse 141

भक्तियुक्ताय शिष्याय देया वा निजसूनवे ॥ १४१ ॥

இது பக்தியுடன் கூடிய சீடனுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் தன் சொந்த மகனுக்கே வழங்க வேண்டும்.