Devapūjā-krama: Ārghya-saṃskāra, Maṇḍala–Nyāsa, Mudrā-pradarśana, Āvaraṇa-arcana, Homa, Japa, and Kṣamāpaṇa

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये देवपूजां साधकाभीष्टसिद्धिदाम् । त्रिकोणं चतुरस्रं वा वामभागे प्रकल्प्य च ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது சாதகனுக்கு இஷ்டசித்தியை அளிக்கும் தேவபூஜையை நான் உரைக்கிறேன். இடப்புறத்தில் முக்கோணம் அல்லது சதுரம் (மண்டலம்/இடம்) அமைத்து…॥

Verse 2

सम्पूज्या स्रेण संक्षाल्य हृदाधारं निधाय च । तत्राग्निमण्डलं चेद्वा पात्रं संक्षाल्य चास्रतः ॥ २ ॥

முறையாகப் பூஜை செய்து, வரிசையாகச் சுத்தமாகக் கழுவி, ஹ்ருதய-ஆதாரத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் அக்னி-மண்டலத்தை நிறுவ வேண்டும்; அல்லது பாத்திரத்தை கழுவி அவசரமின்றி தொடர வேண்டும்.

Verse 3

आधारे नामसं स्थाप्य तत्र चेद्रविमंडलम् । क्लिममातृका पूलमुञ्चरन्पूरपेज्जलैः ॥ ३ ॥

ஆதாரத்தில் ‘நாமஸம்’ எனும் எழுத்துக் குழுவை நிறுவி, அங்கேயே ரவி-மண்டலத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் ‘க்லீம்’ மாத்ருகா-வரிசையை உச்சரித்தபடி மந்திரத் தாரையைப் பாய்ச்சிச் சடங்கு நீரால் நிரப்ப வேண்டும்.

Verse 4

चत्रेंजुमंडलं प्रार्च्य तीर्थान्यावाह्य पूर्ववत् । गोमुद्रयामृतीकृत्य कवचेनावगुंठयेत् ॥ ४ ॥

சத்ரேஞ்சு-மண்டலத்தை முறையாக ஆராதித்து, முன்புபோல் தீர்த்தங்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் கோ-முத்திரையால் அம்ருதமயமாக்கி, கவச மந்திரத்தால் மூடி (பாதுகாத்து) கொள்ள வேண்டும்.

Verse 5

संक्षाल्यास्रेण प्रणवं तदुपर्यष्टधा जपेत् । सामान्यार्घमिदं प्रोक्तं सर्वसिद्धिकरं नृणाम् ॥ ५ ॥

நீரால் சுத்தம் செய்து அதன் மேல் பிரணவம் ‘ஓம்’ எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும். இதுவே ‘சாமான்ய அர்க்யம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; இது மனிதர்க்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும்.

Verse 6

तज्जलं र्किचिदुदूधृत्य प्रोक्षिण्या साधकोत्तमः । आत्मानं यागवस्तूनि तेन संप्रोक्षयेत्पुथक् ॥ ६ ॥

அந்த நீரிலிருந்து சிறிதளவு ப்ரோக்ஷணியால் எடுத்து, சிறந்த சாதகர் அதைத் தனித்தனியாகத் தன் மேலும் யாகப் பொருட்கள்மேலும் தெளித்து சுத்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

आत्मवामाग्रतः कुर्यात्षट्ट्कोणांतस्रिकोणकम् । चतुरस्रेण संवेष्ट्य संक्षाल्यार्घोदकेन च ॥ ७ ॥

தன் இடது முன்னிலையில் அறுகோணத்தின் உள்ளே முக்கோணத்தை வரைய வேண்டும். பின்னர் அதை சதுரத்தால் சூழ்ந்து அர்க்ய நீரால் இடம்/யந்திரத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்॥

Verse 8

ततस्तु साधकश्रेष्टः स्तंभयेच्छंखमुद्रया । आग्नेयादिषु कोणेषु हृदाद्यंगचतुष्टयम् ॥ ८ ॥

பின்பு சிறந்த சாதகர் சங்க முத்திரையால் ஸ்தம்பனம் செய்ய வேண்டும். ஆக்னேய முதலிய மூலைகளில் ஹ்ருதயாதி நான்கு அங்க மந்திரங்களை நிலைநிறுத்த வேண்டும்॥

Verse 9

नेत्रं मध्ये दिक्षु चास्रं त्रिकोणे पूजयेत्ततः । मूलखंडत्रयेनाथाधारशक्तिं तु मध्यगाम् ॥ ९ ॥

பின் நடுவில் ‘நேத்ர’த்தை வழிபட வேண்டும்; திசைகளில் முக்கோணமும் அஸ்திரமும் வழிபட வேண்டும். அதன் பின் மூலத்தின் மூன்று பகுதிகளால் நடுவில் நிலையும் ஆதார-சக்தியை ஆராதிக்க வேண்டும்॥

Verse 10

एवं संपूज्य विधिवदस्रंसंक्षालितं हृदा । प्रतिष्टाप्य त्रिपदिकां पूजयेन्मनुनामुना ॥ १० ॥

இவ்வாறு விதிப்படி முழுமையாக வழிபட்டு, இதயப் பக்தியால் மாசை கழுவி, அஸ்திரத்தால் தூய்மை செய்து, திரிபதிகையை நிறுவி இந்த மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்॥

Verse 11

मं वह्निमण्डला येति ततो देशकलात्मने । अमुकार्ध्येति पात्रांते सनापहृदयोंऽतिमे ॥ ११ ॥

‘மம்’ என மந்திரத்தை உச்சரித்து அதை அக்னி மண்டலத்தில் நியமிக்க வேண்டும். பின்னர் தேச-கால அதிஷ்டாத தத்துவத்திற்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பாத்திரத்தின் முடிவில் ‘அமுக-அர்க்யம்’ என்று கூறி, ஸ்நானத்தால் தூய இதயத்துடன் இறுதியாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்॥

Verse 12

चतुर्विंशतिवर्णोऽयमाधारस्यार्चने मनुः । स्वमंत्रक्षालितं शरंवं संस्याप्याय समर्चयेत् ॥ १२ ॥

இது ஆதார ஆராதனைக்கான இருபத்துநான்கு எழுத்து மந்திரம். தன் மந்திரத்தால் சுத்திகரித்த சராவப் பாத்திரத்தை நிறுவி, அதனால் ஆதாரத்தை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 13

तारः कार्म्ममहांस्ते तु ततो जलचराय च । वर्म फट् हृदयं पांचजन्याय हृदयं मनेः ॥ १३ ॥

பின்னர் மகாகூர்மத்திற்காக ‘தார’ பீஜத்தைச் செலுத்தி, அதன்பின் ஜலசரத்திற்கும் செய்ய வேண்டும். தொடர்ந்து ‘வர்ம’ மற்றும் ‘பட்’ ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி; பாஞ்சஜன்ய (தெய்வச் சங்கம்)க்கு ஹ்ருதய-ந்யாசமும், மனத்தின் நாதனுக்கும் ஹ்ருதய-ந்யாசமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 14

तत्रार्कमण्डलायेति द्वादशांते कलारमने । अमुकार्ध्येति पात्रांते नमोंतस्त्र्यक्षिवर्णवान् ॥ १४ ॥

அங்கே பன்னிரண்டின் முடிவில் ‘தத்ரார்கமண்டலாய’ என்றும், பின்னர் ‘கலாரமணே’ என்றும் உச்சரிக்க வேண்டும். அர்க்யப் பாத்திரத்தின் முடிவில் ‘அமுகார்த்யே’ என்று கூறி, இறுதியில் ‘நமோ’ என முடிக்க வேண்டும்; அது த்ர்யக்ஷி-வர்ண முறையால் அமைந்தது।

Verse 15

सम्पूज्य तेन तत्रार्चेद्द्वादशार्ककलाः क्रमात् । ततः शुद्धजलैर्मूलं विलोममातृकां पठन् ॥ १५ ॥

அதனால் முறையாகப் பூஜித்து, அங்கே வரிசையாக பன்னிரண்டு சூரிய-கலைகளை அர்ச்சிக்க வேண்டும். பின்னர் சுத்த நீரால் மூலக் கிரியையை செய்து, மாத்ருகா (எழுத்துமாலை மந்திரம்)யை எதிர் வரிசையில் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 16

शङ्खमापूरयेत्तस्मिन्पूजयेन्मनुनामुना । ॐ सोममण्डलायेति षोडशांते कलात्मने ॥ १६ ॥

அதில் சங்கத்தை நிரப்பி, இந்த மந்திரத்தால் அதனைப் பூஜிக்க வேண்டும்—“ஓம் சோமமண்டலாய நமः, ஷோடசாந்தே கலாத்மனே।”

Verse 17

अमुकार्ध्यामृतायेति हृन्मनुश्चार्ध्यपूजने । तत्र षोडशसंख्याका यजेञ्चंद्रमसः कलाः ॥ १७ ॥

அர்க்யப் பூஜையில் ‘அமுகார்க்யாம்ருதாய’ எனத் தொடங்கும் ஹ்ருந்மந்திரத்தை உபயோகிக்க வேண்டும். அங்கே சந்திரனின் பதினாறு கலைகளை முறையே வழிபட வேண்டும்॥१७॥

Verse 18

ततस्तु तीर्थान्यावाह्य गङ्गे चेत्यादिपूर्ववत् । गोमुद्रयामृतीकृत्याच्छादयेन्मत्स्ममुद्रया ॥ १८ ॥

பின்னர் ‘ஓ கங்கே’ முதலிய மந்திரங்களால் முன்புபோல் தீர்த்தத் தேவதைகளை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். கோமுத்ரையால் அம்ருதீகரித்து, மத்ஸ்யமுத்ரையால் மூடி முத்திரையிட வேண்டும்॥१८॥

Verse 19

कवचेनावगुंठ्याथ रक्षेदस्त्रेण तत्पुनः । चिंतयित्वेष्टदेवं च ततो मुद्राः प्रदर्शयेत् ॥ १९ ॥

பின் கவச மந்திரத்தால் மறைத்துக் கொண்டு, அஸ்திர மந்திரத்தால் மீண்டும் பாதுகாக்க வேண்டும். இஷ்டதேவனைத் தியானித்து, அதன் பின் முத்திரைகளை வெளிப்படுத்த வேண்டும்॥१९॥

Verse 20

शङ्खमौशलचकाख्याः परमीकरणं ततः । महामुद्रां योनिमुद्रां दर्शयेत्क्रमतः सुधीः ॥ २० ॥

அதன்பின் சங்க, மௌஷல, சகா எனப்படும் முத்திரைகளை காட்டி, பின்னர் ‘பரமீகரணம்’ செய்ய வேண்டும். அதன் பின் அறிவுடையவன் முறையே மகாமுத்திரை, யோனிமுத்திரையை வெளிப்படுத்த வேண்டும்॥२०॥

Verse 21

गारुडी गालिनी चैव मुख्ये मुद्रे प्रकीर्तिते । गन्धपुष्पादिभिस्तत्र पूजयेद्देवतां स्मरन् ॥ २१ ॥

காருடீ, காலினீ—இவ்விரண்டும் முதன்மை முத்திரைகள் எனப் போற்றப்படுகின்றன. அங்கே தேவனை நினைந்து சந்தனம், மலர் முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும்॥२१॥

Verse 22

अष्टकृत्वो जपेन्मूलं प्रणवं चाष्टधा तथा । शंखाद्दक्षिणदिग्भागे प्रोक्षणीपात्रमादिशेत् ॥ २२ ॥

மூலமந்திரத்தை எட்டு முறை ஜபித்து, அதுபோலப் பிரணவம் (ஓம்) என்பதையும் எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் சங்கின் தெற்கு பக்கத்தில் சுத்தி-ப்ரோக்ஷணிக்கான ப்ரோக்ஷணீ பாத்திரத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 23

प्रोक्षण्यां तज्जलं किंचित्कृत्वात्मानं त्रिधा ततः । आत्मतत्त्वात्मने हृञ्च विद्यातत्त्वात्मने नमः ॥ २३ ॥

ப்ரோக்ஷணீயில் அந்த நீரைச் சிறிதளவு வைத்து, பின்னர் தன்னில் மும்முறை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். (ஜபித்து:) “ஆத்மதத்த்வாத்மனே ஹ்ரீம்” மற்றும் “வித்யாதத்த்வாத்மனே நம:” என்று.

Verse 24

शिवतत्त्वात्मने हृञ्च इत्येतैर्मनुभिस्त्रिभिः । प्रोक्षेत्पुष्पाक्षतैश्चापि मण्डलं विधिवत्सुधीः ॥ २४ ॥

“சிவதத்த்வாத்மனே ஹ்ரீம்” முதலிய மூன்று மந்திரங்களால், மலரும் அக்ஷதையும் சேர்த்து, ஞானி விதிப்படி மண்டலத்தைப் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

अथवा मूलगायत्र्या पूजाद्रव्याणि प्रोक्षयेत् । पाद्यार्ध्याचमनूयार्थं मधुपर्कार्थमप्युत ॥ २५ ॥

அல்லது மூல-காயத்ரியை ஜபித்து பூஜைத் திரவியங்களைப் ப்ரோக்ஷணம் செய்து சுத்தி செய்ய வேண்டும். இது பாத்யம், அர்க்யம், ஆசமனீயம் மற்றும் மதுபர்க்கம் அர்ப்பணிக்கத் தகுதியாக்கும் பொருட்டு.

Verse 26

पात्राण्याधारयुक्तानि स्थापयेद्विधिना पुरः । पाद्यं श्यामाकदूर्वाब्जविष्णुक्रांतजलैः स्मृतम् ॥ २६ ॥

விதிப்படி ஆதாரத்துடன் கூடிய பாத்திரங்களை முன்னால் அமைக்க வேண்டும். பாத்யமாக, ச்யாமாக தானியம், தூர்வா, தாமரை மற்றும் விஷ்ணுக்ராந்தா கலந்த நீரே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 27

अर्ध्यं पुष्पाक्षतयवैः कुशाग्रतिलसर्षपैः । गंधदूर्वादलैः प्रोक्तं ततश्चाचमनीयकम् ॥ २७ ॥

அர்க்யம் மலர்கள், அக்ஷதை, யவம், குசாக்ரம், எள், கடுகு, நறுமணம் மற்றும் தூர்வா இலைகளுடன் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்; பின்னர் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 28

जातीफलं च कंकोलं लवंगं च जलान्वितम् । क्षौद्राज्यदधिसंमिश्रं मधुपर्कसमीरितम् ॥ २८ ॥

ஜாதிக்காய், கங்கோலம், கிராம்பு ஆகியவற்றை நீரால் நனைத்து, தேன், நெய், தயிருடன் கலந்தது—இதுவே மதுபர்க்கம் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 29

एकस्मिन्नथवा पात्रे पाद्यादीनि प्रकल्पयेत् । शंकरार्कार्चने शंखमयेनैव प्रशस्यते ॥ २९ ॥

பாத்யம் முதலான உபசாரங்களை ஒரே பாத்திரத்தில் அல்லது தனித்தனிப் பாத்திரங்களில் அமைக்கலாம்; ஆனால் சங்கரன் மற்றும் அர்க்கன் (சூரியன்) அர்ச்சனையில் சங்குப் பாத்திரம் சிறப்பாகப் புகழப்படுகிறது।

Verse 30

श्वेताकृष्णारुणापीताश्यामारक्तासितासिताः । रक्तांबराभयकराध्येयास्स्पुः पीठशक्तयः ॥ ३० ॥

பீட-சக்திகள் வெள்ளை, கருப்பு, அருணம், மஞ்சள், நீலம்கருமை, சிவப்பு மற்றும் மிகக் கருமையான நிறங்களுடன் கூறப்படுகின்றன; சிவப்பு ஆடை அணிந்து அபயமுத்திரை காட்டி தியானிக்கத் தக்கவர்கள்।

Verse 31

स्वर्णादिलिखिते यंत्रे शालग्रामे मणौ तथा । विधिना स्थापितायां वा प्रतिमायां प्रपूजयेत् ॥ ३१ ॥

தங்கம் முதலான உலோகங்களில் எழுதப்பட்ட யந்திரத்தில், சாலகிராம-சிலையில், புனித மணியில், மேலும் முறையாக பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட பிரதிமையிலும் விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

अंगुष्टादिवितस्त्यंतमाना स्वर्णादिधातुभिः । निर्मिता शुभदा गेहे पूजनाय दिने दिने ॥ ३२ ॥

அங்குஷ்ட அளவிலிருந்து விதஸ்தி (கை விரிப்பு) அளவு வரை அளக்கப்பட்டு, பொன் முதலிய உலோகங்களால் செய்யப்பட்ட விக்ரகம் வீட்டில் மங்களம் அளிப்பதாகும்; தினந்தோறும் வழிபடத் தக்கது।

Verse 33

वक्रां दग्धां खंडितां च भिन्नमूर्द्धदृशं पुनः । स्पष्टां वाप्यन्त्यजाद्यैश्च प्रतिमां नैव पूजयेत् ॥ ३३ ॥

வளைந்தது, எரிந்தது, உடைந்தது அல்லது துண்டானது; தலை அல்லது பார்வை சேதமடைந்தது; மேலும் தெளிவில்லாத/முறையாக முடிக்கப்படாதது அல்லது களங்கங்களால் கெடுபிடியான விக்ரகத்தை ஒருபோதும் வழிபடக் கூடாது।

Verse 34

बाणादिलिंगे वाभ्यर्चेत्सर्वलक्षणलक्षिते । मूलेन मूर्तिं संकल्प्य ध्यात्वा देवं यथोदितम् ॥ ३४ ॥

எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் கொண்ட பாண-லிங்கம் (அல்லது பிற புனித லிங்கம்) வழிபடப்பட வேண்டும். மூலமந்திரத்தால் விக்ரகத்தை மனத்தில் சங்கல்பித்து, விதிப்படி ஆண்டவனைத் தியானித்து பின்னர் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

आवाहा पूजयेतस्यां परिवारगणैः सह । शालग्रामे स्थापितायां नावाहनविसर्जने ॥ ३५ ॥

ஆவாஹனம் செய்து, அங்கேயே அவருடைய பரிவாரங்களுடன் சேர்த்து வழிபட வேண்டும். ஆனால் சாலகிராமத்தில் நிறுவப்பட்டிருந்தால் ஆவாஹனமும் விசர்ஜனமும் தேவையில்லை।

Verse 36

पुष्पांजलिं समादाय ध्यात्वा मंत्रमुदीरयेत् ॥ ३६ ॥

மலரஞ்சலியை எடுத்துக் கொண்டு, தியானித்து, பின்னர் மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 37

आत्मसंस्थमजं शुद्धं त्वामहं परमेश्वर । अरण्यामिव हव्याशं मूर्तावावाहयाम्यहम् ॥ ३७ ॥

ஹே பரமேஸ்வரா! ஆத்மத்தில் நிலைபெற்ற, அஜனும் தூயனுமான உம்மை, காட்டில் அக்னி எழுப்பப்படுவது போல, இம்மூர்த்தியில் நான் ஆவாஹனம் செய்கிறேன்.

Verse 38

तवेयं हि महामूर्तिस्तस्यां त्वां सर्वगं प्रभो । भक्तिरेवहसमाकृष्टं दीपवत्स्थापयाम्यहम् ॥ ३८ ॥

ஹே அனைத்திலும் நிறைந்த प्रभோ! இம்மகாமூர்த்தி உமதே; பக்தியால் ஈர்க்கப்பட்ட உம்மை நான் இதில் விளக்கைப் போல நிலைநிறுத்துகிறேன்.

Verse 39

सर्वांतर्यामिणे देवं सर्वबीजमय शुभम् । रवात्मस्थाय परं शुद्धमासनं कल्पयाव्यहम् ॥ ३९ ॥

அனைவரின் அந்தர்யாமி, எல்லா விதைகளின் மூலமான மங்கள தேவன், சூரிய-ஆத்மாவில் நிலைபெற்ற பரமனுக்காக நான் தினமும் மிகத் தூய ஆசனத்தை அமைப்பேன்.

Verse 40

अनन्या तव देवेश मूर्तिशक्तिरियं प्रभो । सांनिध्यं कुरु तस्यां त्वं भक्तानुग्राहकारक ॥ ४० ॥

ஹே தேவேசப் प्रभோ! இம்மூர்த்தியாகிய சக்தி உமக்கு அயலாத ஒன்றே; ஆகவே இதில் உமது சாந்நித்யத்தை அருள்வாயாக, பக்தர்க்கு அருள் செய்வோனே நீர்.

Verse 41

अज्ञानाजुच मत्तत्त्वाद्वैकल्यात्साधनस्य च । यद्यपूर्णं भवेत्कल्पं कतथाप्यभिमुखो भव ॥ ४१ ॥

அறியாமை, தத்துவத்தைத் தவறாகப் பற்றுதல், சாதனக் குறைவு ஆகியவற்றால் ஏதேனும் விதி/கல்பம் முழுமையடையாவிட்டாலும், எப்படியாயினும் பகவானை நோக்கி மனம் திருப்புக.

Verse 42

दृशा पूयूषवर्षिण्या पूरयन्यज्ञविष्टरे । मूर्तौ वा यज्ञसंपूर्त्यै स्थितो भव महेश्वर ॥ ४२ ॥

அமுதம் பொழியும் பார்வையால் யாகத்தின் விரிவை நிரப்பி, ஓ மகேஸ்வரா! யாகம் முழுமை பெற, மூர்த்தியாகவோ அமூர்த்தியாகவோ அங்கேயே நிலைத்திருப்பாயாக।

Verse 43

अभक्तवाङ्मनश्चक्षुः श्रोत्रदूरायितद्युते । स्वतेजः पंजरेणाशु वेष्टितो भव सर्वतः ॥ ४३ ॥

பக்தியற்றோரின் வாக்கு, மனம், கண்கள் வலியிழக்கட்டும்; அவர்களின் கேள்வி தூரமாகட்டும்; ஓ ஒளிமிகு ஒருவனே! உன் சொந்த தேஜஸின் கூண்டால் விரைவில் எல்லாத் திசைகளிலும் உன்னைச் சூழ்ந்துகொள்।

Verse 44

यस्य दर्शनामिच्छंति देवाः स्वाभीष्टसिद्धये । तस्मै ते परमेशाय स्वागतं स्वागतं च मे ॥ ४४ ॥

தேவர்களும் தங்கள் விருப்பங்கள் நிறைவேற உமது தரிசனத்தை நாடுகின்றார்களே—அந்த பரமேஸ்வரனாகிய உமக்கு என் வரவேற்பு; வரவேற்பே வரவேற்பு।

Verse 45

कृतार्थोऽनुगृहीतोऽस्मि सफलं जीवितं मम । आगतो देवदेवेशः सुखागतमिदं पुनः ॥ ४५ ॥

நான் நிறைவு பெற்றேன்; அருள்பெற்றேன்; என் வாழ்வு பயனடைந்தது. தேவர்களின் தேவன் வந்தருளினார்—சுகாகதம், மீண்டும் சுகாகதம்।

Verse 46

यद्भक्तिलेप्तसंपर्कात्परमानंदसंभवः । तस्मै मे परणाब्जाय पाद्यं शुद्धाय कल्प्यते ॥ ४६ ॥

பக்தியால் பூசப்பட்ட தொடர்பு-ஸ்பரிசத்தால் பரமானந்தம் எழுகின்றதோ—அந்த என் தூய, தாமரைத் திருவடிகளுடைய பரம்பொருளுக்காக நான் தூய பாத்யம் (திருவடி கழுவும் நீர்) ஆயத்தம் செய்கிறேன்।

Verse 47

वेदानामपि वेदाय देवानां देवतात्मने । आचामं कल्पयामीश शुद्धानां शुद्धिहेतवे ॥ ४७ ॥

ஏ ஈசா! நீ வேதங்களுக்கே வேதம்; தேவர்களின் உள்ளுறை தெய்வாத்மா. ஏற்கெனவே தூயோரின் தூய்மைக்காக நான் ஆச்சமனம் செய்கிறேன்.

Verse 48

तापत्रयहर दिव्यं परमानन्दलक्षणम् । तापत्रयविनिर्मुक्त्यै तवार्घ्यं कल्पयाम्यहम् ॥ ४८ ॥

ஏ திவ்யப் பெருமானே! நீ மூவகைத் தாபங்களை நீக்கும், பரமானந்தச் சொரூபன். அந்தத் தாபங்களிலிருந்து விடுதலை பெற உமக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 49

सर्वकालुष्यहीनाय परिपूर्णसुखात्मने । मधुपर्कमिदं देव कल्पयामि प्रसीद मे ॥ ४९ ॥

ஏ தேவா! நீ எல்லா மாசுகளும் அற்றவன்; நிறைவு பெற்ற ஆனந்தச் சொரூபன். இந்த மதுபர்க்கத்தை நான் அர்ப்பணிக்கிறேன்; என்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 50

अवच्छिष्टोऽप्यशुचिर्वापि यस्य स्मरणमात्रतः । शुद्धिमाप्नोति तस्मै ते पुनराचमनीयकम् ॥ ५० ॥

யாரை நினைத்தாலே, உச்சிஷ்டம் இருந்தாலும் அல்லது வேறு விதமாக அசுத்தமாயினும், தூய்மை பெறுகிறானோ—அதற்காக நான் மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்கிறேன்.

Verse 51

स्नेहं गृहाण स्नेहेन लोकनाथ महाशय । सर्वलोकेषु शुद्धात्मन्ददामि स्नेहमुत्तमम् ॥ ५१ ॥

ஏ லோகநாதா, மகாசயா! அன்பை அன்பினாலே ஏற்றருள்வாயாக. ஏ தூய ஆத்மனே! எல்லா உலகங்களிலும் உமக்கு உத்தமமான பிரேமையை நான் அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 52

परमानंदबोधाब्धिनिमग्ननिजमूर्तये । सांगोपांगमिदं स्नानं कल्पयाम्यहमीश ते । सहस्रं वा शतं वापि यथाशक्त्यादरेण च ॥ ५२ ॥

ஹே ஈசனே! பரமானந்தமும் விழிப்புணர்வு-போதமும் எனும் கடலில் லயித்த திருமேனியுடைய உமக்கு, இந்தச் சாங்கோபாங்க ஸ்நான சேவையை நான் பக்தியுடன், இயன்ற அளவு, ஆயிரமுறை அல்லது நூறுமுறை அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 53

गन्धपुष्पादिकैरीश मनुनां चाभिषिंचेत् ॥ ५३ ॥

ஹே ஈசனே! நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் மனுக்களுக்கும் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

मायाचि त्रपटच्छन्ननिजगुह्योरुतेजसे । निरावरणविज्ञान वासस्ते कल्पयाम्यहम् ॥ ५४ ॥

ஹே प्रभோ! மாயையின் மும்மடங்கு மறைவும், மறைஅங்க லஜ்ஜையும் மூடியதுபோல் தோன்றும் பேரொளியுடைய உமக்கு, தடையற்ற ஞானம் எனும் ஆடையை நான் அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 55

यमाश्रित्य म हामाया जगत्संमोहिनी सदा । तस्मै ते परमेशाय कल्पयाम्युत्तरीयकम् ॥ ५५ ॥

யமனை ஆதாரமாகக் கொண்டு உலகை எப்போதும் மயக்கும் மகாமாயை செயற்படுகிறது; ஆகவே ஹே பரமேசனே, உமக்கு இந்த உத்தரீயம் (மேலாடை) நான் அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 56

रक्तं शक्त्यर्कविघ्नेषु पीतंविष्णौ सितं शिवे । तैलादिदूषितं जीर्णं सच्छिद्रं मलिनं त्यजेत् ॥ ५६ ॥

சக்தி, சூரியன், விக்னநிவாரணம் ஆகியவற்றிற்கு சிவப்பு (ரக்த) அர்ப்பணம் விதிக்கப்பட்டது; விஷ்ணுவிற்கு மஞ்சள், சிவனிற்கு வெள்ளை. எண்ணெய் முதலியவற்றால் மாசடைந்தது, பழையது, துளையுள்ளது அல்லது அழுக்கானது ஆகியவற்றைத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 57

यस्य शक्तित्रयेणदं संप्रीतमखिलं जगत् । यज्ञसूत्राय तस्मै ते यज्ञसूत्रं प्रकल्पये ॥ ५७ ॥

யாருடைய மும்மடங்கு சக்தியால் இவ்வுலகம் முழுதும் போஷிக்கப்பட்டு மகிழ்கின்றதோ, அந்த யஜ்ஞசூத்திர-ஸ்வரூப ஆண்டவனுக்காக உமக்கு விதிப்படி இந்த யஜ்ஞோபவீதத்தை அணிவிக்கிறேன்।

Verse 58

स्वभावसुन्दरांगाय नानाशक्त्याश्रयाय ते । भूषणानि विचित्राणि कल्पयाम्यमरार्चित ॥ ५८ ॥

இயல்பாகவே அழகிய அங்கங்களையுடைய, பல சக்திகளின் ஆதாரமான, தேவர்களால் வணங்கப்படும் ஆண்டவனே! உமக்காக நான் வியத்தகு ஆபரணங்களை அமைக்கிறேன்।

Verse 59

परमानन्दसौरभ्यपरिपूर्णदिगंतरम् । गृहाण परम गंध कृपया परमेश्वर ॥ ५९ ॥

பரமேஸ்வரனே! பரமானந்தத்தின் மணம் திசையெங்கும் நிறையச் செய்யும் இந்த உன்னத நறுமணத்தை அருளுடன் ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 60

तुरीयवनसंभूतं नानागुणमनोहरम् । अमंदसौरभपुष्पं गृह्यतामिदमुत्तमम् । जपाक्षतार्कधत्तूरान्विष्णौ नैवार्पयेत्क्वचित् ॥ ६० ॥

துரீய வனத்தில் பிறந்த, பல குணங்களால் மனம் கவரும், மிகுந்த மணமுடைய இந்த உத்தம மலரை ஏற்றருள்வாயாக. ஆனால் ஜபா, அக்ஷதம், அர்க்கம், தத்தூரம்—இவற்றை விஷ்ணுவுக்கு எந்நேரமும் அர்ப்பணிக்கக் கூடாது।

Verse 61

केतकीं कुटजं कुंदं बंधूकं केसरं जपाम् । मालतीपुष्पक चैव नार्पयेत्तु महेश्वरे ॥ ६१ ॥

கேதகி, குடஜம், குந்தம், பந்தூகம், கேசரம், ஜபா, மாலதி—இம்மலர்களை மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கக் கூடாது।

Verse 62

मातुलिंगं च तगरं रवौ नैवार्पयेत्क्वचित् । शक्तौ दूर्वार्कमंदारान् गणेशे तुलसीं त्यजेत् ॥ ६२ ॥

சூரியதேவனுக்கு எந்நேரமும் மாதுளிங்கம் (பீஜபூரகம்) மற்றும் தகரப் பூவை அர்ப்பணிக்கக் கூடாது. சக்தி வழிபாட்டில் தூர்வை, அர்க்கம், மந்தாரப் பூக்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; கணேச வழிபாட்டில் துளசியைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 63

सरोजिनीदमनकौ तथा मरुबकः कुशः । विष्णुक्रांता नागवल्ली दूर्वापामार्गदाडिमौ ॥ ६३ ॥

சரோஜினி, தமனகம்; அதுபோல மருபகம், குசப் புல்; விஷ்ணுக்ராந்தா, நாகவல்லி, தூர்வை, அபாமார்க்கம், தாடிமம் (மாதுளை) ஆகியனவும் (சேர்க்கத்தக்கவை).

Verse 64

धात्री मुनियुतानां च पत्रैर्देवार्चनं चरेत् । कदली बदरी धात्री तिंतिणी बीजपूरकम् ॥ ६४ ॥

தாத்ரீ மற்றும் முனிவர்களுடன் தொடர்புடைய தாவரங்களின் இலைகளால் தேவர்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும். (உகந்த இலைகள்) கதளி, பதரி, தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்), திந்திணி (புளி) மற்றும் பீஜபூரகம் (மாதுளிங்கம்).

Verse 65

आम्रदाडिमजंबीरजंबूपनसभूरुहाः । एतेषां तु फलैः कुर्याद्देवतापूजनं बुधः ॥ ६५ ॥

மாம்பழம், தாடிமம் (மாதுளை), ஜம்பீரம் (மாதுளிங்கம்/எலுமிச்சை), ஜம்பூ, பணசு (பலா) மற்றும் பிற பழமரங்களின் பழங்களால் அறிவுள்ளவன் தேவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 66

शुष्कैस्तु नार्चयेद्देवं पत्रैः पुष्पैः फलैरपि ॥ ६६ ॥

ஆனால் உலர்ந்த (வாடிய) இலைகள், பூக்கள் அல்லது பழங்களாலும் இறைவனை அர்ச்சிக்கக் கூடாது.

Verse 67

धात्री खदिरबित्वानां तमालस्य दलानि च । छिन्नभिन्नान्यपि मुने न दूष्याणि जगुर्बुधाः ॥ ६७ ॥

முனிவரே, தாத்ரீ, கதீர, பித்வான ஆகியவற்றின் கனிகளும் தமால இலைகளும்—அவை துண்டிக்கப்பட்டாலும் உடைந்தாலும்—அசுத்தமல்ல என்று ஞானிகள் கூறினர்.

Verse 68

पद्ममामलकं तिष्टेच्छुद्धं चैव दिनत्रयम् । सर्वदा तुलसी शुद्धा बिल्वपत्राणि वै तथा ॥ ६८ ॥

தாமரை மற்றும் ஆமலகம் மூன்று நாட்கள் வரை சுத்தமாக நிலைக்கும். துளசி எப்போதும் சுத்தம்; பில்வ இலைகளும் அதுபோலவே (என்றும்) சுத்தம்.

Verse 69

पलाशकाशकुसुमैस्तमालतुलसीदलैः । छात्रीदलैश्च दूर्वाभिर्नार्चयेज्जगदंबिकाम् ॥ ६९ ॥

பலாசம், காசம் ஆகிய மலர்களாலும், தமாலம்-துளசி இலைகளாலும், சாத்திரீ இலைகளாலும், தூர்வா புல்லாலும் ஜகதம்பிகையை வழிபடக் கூடாது.

Verse 70

नार्पयेत्कुसुमं पत्रं फलं देवे ह्यधोमुखम् । पुष्पपत्रादिकं विप्र यथोत्पन्नं तथार्पयेत् ॥ ७० ॥

தெய்வத்திற்கு மலர், இலை அல்லது கனியை தலைகீழாக (கீழ்முகமாக) அர்ப்பணிக்கக் கூடாது. ஓ விப்ரரே, மலர்-இலை முதலியவை இயல்பாக வளர்ந்தபடியே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 71

वनस्पतिरसं दिव्यं गंधाढ्यं सुमनोहरम् । आघ्रेयं देवदेवेश धूपं भक्त्या गृहाम मे ॥ ७१ ॥

தேவர்களின் தேவனே, வனஸ்பதிகளின் சாரத்தால் உருவான இந்த தெய்வீக, நறுமணமிகு, மனம் கவரும் தூபத்தை—ஆக்ரேய அர்ப்பணமாக—என் பக்தியுடன் ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 72

सुप्रकाशं महादीपं सर्वदा तिमिरापहम् । घृतवर्तिसमायुक्तं गृहाण मम सत्कृतम् ॥ ७२ ॥

ஹே பரமனே, எப்போதும் இருளை அகற்றும் நெய்-திரியுடன் கூடிய இந்த மிகப் பிரகாசமான மகாதீபத்தை என் மரியாதைமிகு அர்ப்பணமாக ஏற்றருள்வீராக.

Verse 73

अन्नं चतुर्विधं स्वादु रसैः षड्भिः समन्वितम् । भक्त्या गृहाण मे देव नैवेद्यंतुष्टिदंसदा ॥ ७३ ॥

ஹே தேவா, ஆறு சுவைகளால் நிறைந்த நான்கு வகையான இந்த இனிய அன்ன-நைவேத்யத்தை பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கிறேன்; ஏற்றருள்வீராக, இது எப்போதும் திருப்தி அளிக்கட்டும்.

Verse 74

नागवल्लीदलं श्रेष्टं पूगखदिरचूर्णयुक् । कर्पूरादिसुगंधाढ्यं यद्दत्तं तद्गृहाण मे ॥ ७४ ॥

ஹே பிரபுவே, பாக்கும் கதீர் பொடியும் சேர்த்து, கற்பூரம் முதலிய நறுமணங்களால் நிறைந்த இந்தச் சிறந்த நாகவல்லி இலை—நான் அளித்ததை—ஏற்றருள்வீராக.

Verse 75

दद्यात्पुष्पाञ्जलिं पश्चात्कुर्यादावरणार्चनम् ॥ ७५ ॥

பின்னர் பூஷ்பாஞ்சலியை அர்ப்பணித்து, அதன் பின் ஆவரணார்ச்சனை (சுற்றியுள்ள தேவதைகளின் அர்ச்சனை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 76

यदाशाभिमुखो भूत्वा पूजनं तु समाचरेत् । सैव प्राची तु विज्ञेया ततोऽन्या विदिशो दश ॥ ७६ ॥

பூஜை செய்யும் போது எந்தத் திசையை நோக்கி நிற்கிறோமோ, அதுவே பிராசி (கிழக்கு) என அறியப்பட வேண்டும்; அதிலிருந்து மற்ற பத்து இடைத்திசைகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

Verse 77

केशरेष्वग्निकोणादि हृदयादीनि पूजयेत् । नेत्रमग्रे दिक्षु चास्त्रं अंगमंत्रैर्यथाक्रमम् ॥ ७७ ॥

தாமரையின் இதழ்களில் அக்னி-கோணம் முதலிய தெய்வங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். ஹ்ருதயம் முதலிய ஷடங்க மந்திரங்களை முறையாக ந்யாசம் செய்து; முன்னிலையில் நேத்ரம், திசைகளில் அஸ்திர மந்திரம்—அங்க மந்திரங்களுடன் வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்॥

Verse 78

शुक्लश्वेतसितश्यामकृष्णरक्तार्चिषः क्रमात् । वराभयकरा ध्येयाः स्वस्वदिक्ष्वं गशक्तयः ॥ ७८ ॥

வரிசையாக அவர்களின் ஒளி: வெண், பிரகாசமான வெண், மங்கலான வெண், கருநீலம், கருப்பு, செம்மை. வரம்-அபயம் முத்திரை தாங்கிய இவ்வங்க சக்திகளைத் தத்தம் திசைகளில் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 79

अमुकावरणांते तु देवता इति संवदेत् । सालंकारास्ततः पश्चात्सांगाः सपरिचारिकाः ॥ ७९ ॥

குறித்த ஆவரணச் செயல் முடிவில் ‘இது தெய்வம்’ என்று உரைக்க வேண்டும். பின்னர் தெய்வத்தை அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக, அங்கங்களுடன், பரிசாரிகைகளுடன் கூடியதாகத் தியானித்து/அழைத்து வணங்க வேண்டும்॥

Verse 80

सवाहनाः सायुधाश्च ततः सर्वो पचारकैः । संपूजितास्तर्पिताश्च वरदाः संत्विदं पठेत् ॥ ८० ॥

பின்பு (தெய்வங்களை) வாகனங்களுடனும் ஆயுதங்களுடனும் சேர்த்து எல்லா உபசாரங்களாலும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைந்து அந்த வரதர்கள் அருள்புரிவாராக—இவ்வாறு இதை ஓத வேண்டும்॥

Verse 81

मूलांते च समुञ्चार्य दिवतायै निवेदयेत् । अभीष्टसिद्धिं मे देहि शरणागतवत्सल ॥ ८१ ॥

மூலமந்திரத்தின் முடிவில் இதைத் தெளிவாக உச்சரித்து தெய்வத்திடம் விண்ணப்பிக்க வேண்டும்—‘சரணாகதவத்ஸலனே! எனது அபீஷ்டம் நிறைவேறச் செய்.’॥

Verse 82

भक्तया समर्पये तुभ्यममुकावरणार्चनम् । इत्युञ्चार्य क्षिपेत्पुष्पाञ्जलिं देवस्य मस्तके ॥ ८२ ॥

“பக்தியுடன் உமக்கு இவ்வமுக ஆவரணார்ச்சனையை சமர்ப்பிக்கிறேன்” என்று சொல்லி, தேவனின் சிரசில் புஷ்பாஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 83

ततस्त्वभ्यर्च्यनीयाः स्युः कल्पोक्ताश्चावृतीः क्रमात् । सायुधांस्तत इंद्राद्यान्स्वस्वदिक्षु प्रपूजयेत् ॥ ८३ ॥

பின்னர் கல்ப நூல்களில் கூறிய வரிசைப்படி ஆவிருதிகளை வழிபட வேண்டும்; அதன் பின் தத்தம் திசைகளில் ஆயுதம் தாங்கிய இந்திரன் முதலிய தேவர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 84

इद्रो वह्निर्यमो रक्षो वरुणः पवनो विधुः । ईशानोऽथ विधिश्चैवमधस्तात्पन्न गाधिपः ॥ ८४ ॥

இந்திரன், அக்னி, யமன், ரக்ஷன் (திக்குப் பாதுகாவலன்), வருணன், வாயு, சந்திரன்; பின்னர் ஈசானன் மற்றும் விதி (பிரம்மா). அதுபோல கீழே பாதாள நீரின் அதிபதியான நாகாதிபதி உள்ளான்।

Verse 85

ऐरावतस्तथा मेषो महिषः प्रेतस्तिमिर्मृगः । वाजी वृषो हंसकूर्मौ वाहनानि विदुर्बुधाः ॥ ८५ ॥

ஐராவதம், மேலும் மேஷம், மகிஷம், பிரேதம், திமி, மிருகம்; அதுபோல் குதிரை, காளை, அன்னம், ஆமை—இவையே (தேவர்களின்) வாகனங்கள் என அறிஞர்கள் கூறுவர்।

Verse 86

वज्रं शक्तिं दंडखङ्गौ पाशां कुशगदा अपि । त्रिशूलं पद्मचक्रे च क्रमादिंद्रादिहेतयः ॥ ८६ ॥

வஜ்ரம், சக்தி, தண்டு மற்றும் வாள், பாசம், அங்குசம் மற்றும் கதா; மேலும் திரிசூலம், பத்மம், சக்கரம்—இவை வரிசையாக இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் ஆயுதங்கள்.

Verse 87

समाप्यावरणार्चां तु देवतारार्तिकं चरेत् । शंखतोयं परिक्षिप्योद्वाहुर्नृत्यन् पतेत्क्षितौ ॥ ८७ ॥

ஆவரண ஆராதனையை முடித்த பின், தேவனுக்குத் தீபாராதனை செய்ய வேண்டும். சங்கத் தீர்த்தத்தைச் சுற்றிலும் தெளித்து, பக்தியால் கரங்களை உயர்த்தி நடனம் செய்து, இறுதியில் தரையில் சாஷ்டாங்கமாக வணங்க வேண்டும்.

Verse 88

दंडवञ्चाप्यथोत्थाय प्रार्थयित्वा निजेश्वरम् । दक्षिणे स्थंडिलं कृत्वा तत्र संस्कारमाचरेत् ॥ ८८ ॥

தண்டவத் (தண்டம்போல்) சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, பின்னர் எழுந்து தன் இஷ்ட ஈசனை வேண்ட வேண்டும். அதன் பின் வலப்புறத்தில் ஸ்தண்டிலம் அமைத்து, அங்கே விதிப்படி ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 89

मूलेनेक्षणमस्त्रेण प्रोक्षणं ताडनं पुनः । कुशैस्तद्वर्मणाभ्युक्ष्य पूज्य तत्र न्यसेद्वसुम् ॥ ८९ ॥

மூலமந்திரத்தால் ‘ஈக்ஷண’ மற்றும் ‘அஸ்த்ர’ மந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி ப்ரோக்ஷணம் செய்து, மீண்டும் தாடனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அந்த வர்மமந்திரத்தின் காவலில் குசையால் அப்யுக்ஷணம் செய்து, பூஜித்து, அங்கே வசு (அர்ப்பணப் பொருள்) வைப்பு செய்ய வேண்டும்.

Verse 90

प्रदाप्य तत्र जुहुयाद्ध्यात्वा चैवेष्टदेवताम् । महाव्याहृतिभिर्यस्तु समस्ताभिश्चतुष्टयम् ॥ ९० ॥

அங்கே அக்னியைத் தூண்டி, தன் இஷ்ட தெய்வத்தைத் தியானித்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும். மகாவ்யாஹ்ருதிகளால் நான்கையும் முழுமையாக ஒன்றாகக் கொண்டு ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 91

जुहुयात्सर्पिषा भक्तैस्तिलैर्वा पायसेन वा । सघृतैः साधकश्रेष्टः पञ्चविंशतिसंख्यया ॥ ९१ ॥

சாதகர்களில் சிறந்தவன், நெய்யுடன் கூடிய பக்தியர்ப்பண ஹவிஸ், அல்லது எள், அல்லது நெய்யுடன் செய்யப்பட்ட பாயசம் ஆகியவற்றால்—இருபத்தைந்து முறை—ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 92

पुनर्व्याहृतिभिघिर्हुत्वा गंधाद्यैः पुनरर्चयेत् । देवं संयोजयेन्मूर्तौ ततो वह्निं विसर्जयेत् ॥ ९२ ॥

மீண்டும் வ்யாஹ்ருதிகளுடன் ஆஹுதி அளித்து, நறுமணம் முதலியவற்றால் மறுபடியும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். பின்னர் தேவனை மூர்த்தியில் இணைத்து (பிரதிஷ்டை செய்து), அதன் பின் அக்னியை விதிப்படி விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 93

भो भो वह्ने महाशक्ते सर्वकर्मप्रसाधक । कर्मांतरेऽपि संप्राप्ते सान्निध्यं कुरु सादरम् ॥ ९३ ॥

ஓ ஓ வஹ்னியே, மகா சக்தியே, எல்லா கர்மங்களையும் நிறைவேற்றுபவனே! வேறு கர்மம் தொடங்கினாலும் அங்கேயும் மரியாதையுடன் சன்னிதி புரிவாயாக.

Verse 94

विसृज्याग्निदेवतायै दद्यादाचमनीयकम् । अवशिष्टेन हविषा गंधपुष्पाक्षतान्वितम् ॥ ९४ ॥

விடைபெற்ற பின் அக்னிதேவனுக்கு ஆச்சமன நீரை அளிக்க வேண்டும். மீதமுள்ள ஹவிஸால் நறுமணம், மலர், அக்ஷதை உடன் கூடிய படையலைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 95

देवतापार्षदेभ्योऽपि पूर्वोक्तेभ्यो बलिं ददेत् । ये रौद्रा रौद्रकर्माणो रौद्रस्थाननिवासिनः ॥ ९५ ॥

முன்னர் கூறப்பட்ட தேவதைகளின் பார்ஷதர்களுக்கும் பலி அளிக்க வேண்டும்—அவர்கள் ரௌத்ர இயல்பினர், ரௌத்ர செயல்கள் செய்பவர்கள், ரௌத்ர ஸ்தலங்களில் வசிப்பவர்கள்.

Verse 96

योगिन्यो ह्युग्ररूपाश्च गणानामधिपास्च ये । विघ्नभूतास्तथा चान्ये दिग्विदिक्षु समाश्रिताःग ॥ ९६ ॥

உக்கிர ரூபமுடைய யோகினிகள், கணங்களின் அதிபதிகள், மேலும் பிற விக்னபூதங்கள்—இவர்கள் திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் தங்கியிருப்பவர்கள்.

Verse 97

सर्वे ते प्रीतमनसः प्रतिगृह्णंत्विमं बलिम् । इत्यष्टदिक्षु दत्वा च पुनर्भूतबलिं चरेत् ॥ ९७ ॥

நீங்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் இந்த பலியை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். இவ்வாறு எட்டு திசைகளிலும் பலி அளித்து, மீண்டும் பூதபலியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 98

पानीयममृतीकृत्य मुद्रया धेनुसंज्ञया । देवतायाः करे दद्यात्पुनश्चाचमनीयकम् ॥ ९८ ॥

தேனு முத்திரையால் குடிநீரை அமிர்தமாக்கி, அதை தேவதையின் கரத்தில் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் மீண்டும் ஆச்சமன நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 99

देवमुद्वास्य मूर्तिस्थं पुनस्तत्रैव योजयेत् । नैवेद्यं च ततो दद्यात्तत्तदुच्छिष्टभोजिने ॥ ९९ ॥

தேவதையின் உத்வாசனத்தை நிறைவேற்றி, அதே இடத்தில் மூர்த்தியில் மீண்டும் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் அந்த நைவேத்யத்தின் உச்சிஷ்டபோஜிக்கு நைவேத்யம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 100

महेश्वरस्य चंडेशो विष्वक्सेनस्तथा हरेः । चंडांशुस्तरणेर्वक्ततुंडश्चापि गणेशितुः । शक्तेरुच्छिष्टचांडाली प्रोक्ता उच्छिष्टभोजिनः ॥ १०० ॥

மகேஸ்வரனுக்குச் சண்டேசன்; ஹரிக்குத் விஷ்வக்சேனன். சூரியனுக்குச் சண்டாம்சு; கணேசனுக்குத் வக்ததுண்டன். சக்திக்காக ‘உச்சிஷ்டசாண்டாளி’ என உரைக்கப்படுகிறது—இவர்களே உச்சிஷ்டபோஜிகள்.

Verse 101

ततो ऋष्यादिकं स्मृत्वा कृत्वा मूलषडंगकम् । जप्त्वा मंत्रं यथाशक्ति देवतायै निवेदयेत् ॥ १०१ ॥

பின்னர் ரிஷி முதலிய மந்திர விவரங்களை நினைத்து, மூலமந்திரத்தின் ஷடங்கத்தைச் செய்து, இயன்ற அளவு மந்திர ஜபம் செய்து தேவதைக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 102

गुह्यातिगुह्यगोप्ता त्वं गृहाणास्मत्कृतं जपम् । सिद्धिर्भवतु मे देव त्वत्प्रसादात्त्वयि स्थिता ॥ १०२ ॥

அதிகுஹ்யத்தின் கூடக் காவலனே! நான் செய்த இந்த ஜபத்தை ஏற்றருள்வாயாக. தேவா, உன் அருளால் எனக்கு சித்தி உண்டாக; அது உன்னிலே நிலையாக நிறுவப்படுக.

Verse 103

ततः पराङ्मुखं चार्घं कृत्वा पुष्पैः प्रपूजयेत् । दोर्भ्यां पभ्द्यां च जानुभ्यामुरसा शिरसादृशा । मनसा वचसा चेति प्रणामोऽष्टांग ईरितः ॥ १०३ ॥

பின்னர் பக்தியுடன் முகத்தைத் திருப்பி அர்க்யம் அர்ப்பணித்து மலர்களால் நன்கு பூஜிக்க வேண்டும். இரு கரங்கள், இரு பாதங்கள், இரு முழங்கால்கள், மார்பு, தலை, பார்வை—மேலும் மனமும் வாக்கும் சேர்ந்து செய்யப்படுவது அஷ்டாங்கப் பிரணாமம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 104

बाहुभ्यां च सजानुभ्यां शिरसा वचसापि वा । पंचांगकः प्रणामः स्यात्पूजायां प्रवरावुभौ ॥ १०४ ॥

பூஜையில் கரங்களும் முழங்கால்களும், தலைவும், வாக்கும் சேர்ந்து செய்யப்படும் பஞ்சாங்கப் பிரணாமம் சிறந்ததாகும்; உடல் வணக்கமும் வாக்கு வணக்கமும் இரண்டும் போற்றத்தக்கவை.

Verse 105

नत्वा च दंडवन्मंत्री ततः कुर्यात्प्रदक्षिणाः । विष्णुसोमार्कविघ्नानां वेदार्धेंद्वद्रिवह्नयः ॥ १०५ ॥

மந்திரம் ஜபிப்பவன் தண்டவத் பிரணாமம் செய்து பின்னர் பிரதட்சிணைகள் செய்ய வேண்டும். விஷ்ணுவிற்கு ‘வேதார்த்தம்’, சோமனிற்கு ‘இந்து’, அர்க்கனிற்கு ‘கிரி’, விக்னஹரனிற்கு ‘வஹ்னி’ எனும் குறியீட்டுச் சொற்களால் பிரதட்சிணை எண்ணிக்கை குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 106

ततः स्तोत्रादिकं मंत्री प्रपठेद्भक्तिपूर्वकम् । इतः पूर्णं प्राणबुद्धिदेहधर्माधिकारतः ॥ १०६ ॥

பின்னர் மந்திர சாதகன் பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் முதலியவற்றை பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இதனால் கிரியை நிறைவு பெறும்—பிராணவலிமை, அறிவு, உடல் திறன், மற்றும் தர்ம அதிகாரத்திற்கேற்ப.

Verse 107

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यंतेऽवस्थासु मनसा वदेत् । वाचा हस्ताभ्यां च पद्भ्यामुदरेण ततः परम् ॥ १०७ ॥

விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை நிலைகளின் முடிவில் சாதகன் மனத்தால் ‘வாக்கு’ உரைக்க வேண்டும்; பின்னர் வாக்கால், கைகளால், கால்களால், அதன் பின் வயிற்றினாலும் (உடல் செயல்களாலும்) வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 108

शिष्णांते यत्स्मृतं पश्चाद्यदुक्तं यत्कृतं ततः । तत्सर्वं च ततो ब्रह्मर्पणं भवतु ठद्वयम् ॥ १०८ ॥

இறுதியில் பின்னர் நினைந்தது, சொன்னது, செய்தது—அவை அனைத்தும் இனிமேல் பிரம்மனுக்கே அர்ப்பணமாகட்டும்; இருவகையிலும் அது நிறைவுபெறட்டும்.

Verse 109

मां मदीयं च सकलं विष्णवे च समर्पये । तारं तत्सदतो ब्रह्मर्पणमस्तु मनुर्मतः ॥ १०९ ॥

நானும் எனதென இருப்பதெல்லாமும் விஷ்ணுவுக்கே சமர்ப்பிக்கிறேன். ‘தார’ (ஓம்) மற்றும் ‘தத்-ஸத்’ எனும் உச்சரிப்புடன் இது பிரம்மார்ப்பணமாகட்டும்—மந்திர மரபின்படி.

Verse 110

प्रणवाद्योऽष्टवस्वर्णो ह्यनेनात्मानमर्पयेत् । अज्ञानाद्वा प्रमादाद्वा वैकल्यात्साधनस्य च ॥ ११० ॥

பிரணவம் (ஓம்) முதலாக எட்டு எழுத்துகளால் அமைந்த இந்த மந்திரத்தால் ஆத்மசமர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—அறியாமையாலோ, அலட்சியத்தாலோ, சாதனையில் குறைபாடாலோ இருந்தாலும்.

Verse 111

यन्न्यूनमतिरिक्तं वा तत्सर्वं क्षन्तुमर्हसि । द्रव्यहीनं क्रियाहीनं मंत्रहीनं मयान्यथा ॥ १११ ॥

குறைவாகவோ அதிகமாகவோ நடந்ததெல்லாம் நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டும். பொருள் இன்றியும், கிரியை இன்றியும், மந்திரம் இன்றியும் விதிக்கு மாறாக என்னால் நடந்த அனைத்தையும் மன்னிக்க வேண்டும்.

Verse 112

कृतं यत्तत्क्षमस्वेश कृपया त्वं दयानिधे । यन्मया क्रियते कर्म जाग्रत्स्वप्रसुषुप्तिषु ॥ ११२ ॥

கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! என் மூலம் நிகழ்ந்த எந்தத் தவறும் உமது அருளால் மன்னித்தருள்வாயாக. விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை ஆகிய மூன்று நிலையிலும் நான் செய்த எல்லாக் கருமங்களையும் நீர் பொறுத்தருள்வாயாக.

Verse 113

तत्सर्वं तावकी पूजा भूयाद्भूत्यै च मे प्रभो । भूमौ स्खलितपादानां भूमिरेवावलंबनम् ॥ ११३ ॥

பிரபுவே! இவை அனைத்தும் உமக்கே அர்ப்பணித்த பூஜையாகி, என் நலமும் செழிப்பும் விளையச் செய்யட்டும். நிலத்தில் கால் சறுக்கினோர்க்கு அதே நிலமே ஆதரவாக இருப்பதுபோல், நீரே எனக்கு ஆதாரம்.

Verse 114

त्वयि जातापराधानां त्वमेव शरणं प्रभो । अन्यथा शरणं नास्ति त्वमेव शरणं मम ॥ ११४ ॥

பிரபுவே! உமக்கு எதிராக அபராதம் செய்தவர்களுக்கு நீரே ஒரே சரணம். வேறு சரணம் இல்லை; நீரே என் சரணம்.

Verse 115

तस्मात्कारुण्यभावेन क्षमस्व परमेश्वर । अपराधसहस्राणि क्रियंतेऽहर्न्निशं मया ॥ ११५ ॥

ஆகையால், பரமேஸ்வரனே! கருணை மனத்தால் என்னை மன்னித்தருள்வாயாக; என்னால் பகலும் இரவும் ஆயிரம் அபராதங்கள் நிகழ்கின்றன.

Verse 116

दासोऽयमिति मां मत्वा क्षमस्व जगतां पते । आवाहनं न जानामि न जानामि विसर्जनम् ॥ ११६ ॥

உலகங்களின் அதிபதியே! என்னை உமது தாசனெனக் கருதி மன்னித்தருள்வாயாக. ஆவாஹன முறையும் எனக்குத் தெரியாது; விசர்ஜன முறையும் எனக்குத் தெரியாது.

Verse 117

पूजां चैव न जानामि त्वं गतिः परमेश्वर । संप्रार्थ्यैवं ततो मंत्री मूलांते श्लोकमुञ्चरेत् ॥ ११७ ॥

எனக்கு பூஜை முறையும் அறியாது; பரமேஸ்வரா, நீயே என் பரம சரணம். இவ்வாறு வேண்டி, மந்திர சாதகர் மூலமந்திரத்தின் முடிவில் இந்தச் ச்லோகத்தை ஓத வேண்டும்.

Verse 118

गच्छ गच्छ परं स्थानं जगदीश जगन्मय । यन्न ब्रह्मादयो देवा जानंति च सदाशिवः ॥ ११८ ॥

செல்—செல்—பரம தாமத்திற்கே, ஜகதீசா, ஜகன்மயனே; அந்த நிலையைக் பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் அறியார், சதாக்ஷிவனும் அறியார்.

Verse 119

इति पुष्पांजलिं दत्वा ततः संहारमुद्रया । निधाय देवं सांगं च स्वीयदृत्सरसीरुहे ॥ ११९ ॥

இவ்வாறு பூவஞ்சலியை அர்ப்பணித்து, பின்னர் ஸம்ஹார முத்திரையால், தேவனை அவருடைய அங்கோபாங்கங்களுடன் தன் இதய-சரோவரத் தாமரையில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 120

सुषुम्णावर्त्मना पुष्पमाघ्रायोद्वासयेद् बुधः । शंखचक्रशिलालिंगविघ्नसूर्यद्वयं तथा ॥ १२० ॥

ஞானி சுஷும்ணா வழியாக மலரின் மணத்தை உள்ளிழுத்து, பின்னர் மெதுவாக வெளியேற்ற வேண்டும். அதுபோல சங்கம், சக்கரம், ஶிலா, லிங்கம், விக்னஹரன் மற்றும் இரு சூரியர்களை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 121

शक्तित्रयं न चैकत्र पूजयेद्दुःखकारणम् । अकालमृत्युहरणं सर्वव्याधिविनाशन् ॥ १२१ ॥

சக்தி மூன்றையும் ஒரே இடத்தில் ஒன்றாகப் பூஜிக்கக் கூடாது; அது துயரக் காரணமாகும். முறையான பூஜை அகால மரணத்தை நீக்கி, எல்லா நோய்களையும் அழிக்கும்.

Verse 122

सर्वपापक्षयकरं विष्णुपादोदकं शुभम् ॥ १२२ ॥

விஷ்ணுவின் திருவடிகளைத் துவைத்த நீர் மிக மங்களமானது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது।

Verse 123

तत्तद्भक्तैर्गृही तव्यं तन्नैवेद्यनिवेदितम् । अग्राह्यं शिवनिर्माल्यं पत्रं पुष्पं फलं जलम् ॥ १२३ ॥

எந்த தெய்வத்திற்குப் நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்கப்பட்டதோ, அதை அந்தத் தெய்வத்தின் பக்தர்களே ஏற்க வேண்டும்; ஆனால் சிவனின் நிர்மால்யமான இலை, மலர், பழம், நீர் பிறர் ஏற்கக் கூடாது।

Verse 124

शालग्रामशिलास्पर्शात्सर्वं याति पवित्रताम् । पूजा पंचविधा तत्र कथिता नारदाखिलैः ॥ १२४ ॥

சாலகிராமச் சிலையின் தொடுதலாலேயே அனைத்தும் தூய்மையடைகிறது; அங்கு நாரதர் ஐந்துவகை பூஜை முறையை முழுமையாக உரைத்தார்।

Verse 125

आतुरी सौतिकी त्रासी साधना भाविनी तथा । दौर्बोधी च क्रमादासां लक्षणानि श्रृणुष्व मे ॥ १२५ ॥

ஆதுரீ, சௌதிகீ, த்ராஸீ, சாதனா, பாவினீ, தௌர்போதீ—இவற்றின் இலக்கணங்களை வரிசையாக என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 126

रोगादियुक्तो न स्रायान्न जपेन्न च पूजयेत् । विलोक्य पूजां देवस्य मूर्तिं वा सूर्य्यमंडलम् ॥ १२६ ॥

நோய் முதலியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவன் நீராடவும் கூடாது, ஜபிக்கவும் கூடாது, முறையாகப் பூஜிக்கவும் கூடாது; இறைவனின் பூஜையையோ, மூர்த்தியையோ, சூரிய மண்டலத்தையோ பார்த்து மனநிறைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 127

प्रणम्याथ स्मरन्मंत्रमर्पयेत्कुमांजलिम् । रोगे निवृत्ते स्नात्वाथ नत्वा संपूञ्चेद्गुरुम् ॥ १२७ ॥

பின்னர் வணங்கி, மந்திரத்தை நினைத்து மலரஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நோய் நீங்கிய பின் நீராடி, மீண்டும் வணங்கி குருவிடம் மரியாதையுடன் விடை பெற வேண்டும்।

Verse 128

त्वत्प्रसादाज्जगन्नाथ जगत्पूज्य दयानिधे । पूजाविच्छेददोषो मे मास्त्विति प्रार्थयेच्च तम् ॥ १२८ ॥

ஹே ஜகந்நாதா, உலகங்கள் வணங்கும் கருணைக் கடலே! உமது அருளால் நான் வேண்டுகிறேன்—என் பூஜையில் இடைச்செருக்கு எனும் குறை ஒருபோதும் ஏற்படாதிருக்கட்டும்।

Verse 129

द्विजानपि च संपूज्य यथाशक्त्या प्रतोष्य च । तेभ्यश्चाशिषमादाय देवं प्राग्वत्ततोऽर्चयेत् ॥ १२९ ॥

இருபிறப்பினரான (பிராமணர்களை) இயன்ற அளவு முறையாகப் போற்றி திருப்திப்படுத்தி, அவர்களிடமிருந்து ஆசீர்வாதம் பெற்று, பின்னர் முன் விதித்தபடியே தேவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 130

आतुरी कथिता ह्येषा सोतिक्यथ निगद्यते । सूतकं द्विविधं प्रोक्तं जाताख्यं मृतसंज्ञकम् ॥ १३० ॥

இந்த நிலை ‘ஆதுரீ’ எனவும், ‘சோதிகா’ எனவும் கூறப்படுகிறது. சூதகம் இரண்டு வகை என்று உரைக்கப்படுகிறது—பிறப்பு-சூதகம், இறப்பு-சூதகம்।

Verse 131

तत्र स्नात्वा मानसीं तु कृत्वा संध्यां समाहितः । मनसैव यजेद्देवं मनसैव जपेन्मनुम् ॥ १३१ ॥

அங்கே நீராடி, மனம் ஒருமுகப்படுத்தி மனதிற்குள் சந்தியாவந்தனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மனத்தாலேயே தேவனை வழிபட்டு, மனத்தாலேயே மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 132

निवृत्ते सूतके प्राग्वत्संपूज्य च गुरुं द्विजान् । तेभ्यश्चाशिषमादाय ततो नित्यक्रमं चरेत् ॥ १३२ ॥

சூதகக் காலம் நீங்கியபின், முன்புபோல குருவையும் இருபிறப்பினர் மூத்தோர்களையும் முறையாகப் பூஜித்து; அவர்களிடமிருந்து ஆசீர்வாதம் பெற்று, பின்னர் நித்தியக் கர்ம ஒழுங்கை மீண்டும் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 133

एषा तु सौतिकी प्रोक्ता त्रासी चाथ निगद्यते । दुष्टेभ्यस्त्रासमापन्नो यथालब्धोपचारंकैः ॥ १३३ ॥

இந்த முறைக்கு ‘சௌதிகீ’ என்று கூறப்படுகிறது; ‘த்ராஸீ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. தீயோரால் அச்சம் ஏற்பட்டால், அப்போது கிடைக்கும் பரிகாரங்களைக் கொண்டு இதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 134

मानसैर्वै यजेद्देवं त्रासी सा परिकीर्तिता । पूजासाधनवस्तूनाम सामर्थ्ये तु सर्वतः ॥ १३४ ॥

மனத்தாலேயே இறைவனை வழிபட வேண்டும்—இதுவே ‘த்ராஸீ’ என்று போற்றப்படுகிறது. பூஜைச் சாதனப் பொருட்களைப் பெறும் ஆற்றல் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், எல்லாச் சூழலிலும் இது பொருந்தும்।

Verse 135

पुष्पैः पत्रैः फलैर्वापि मनसा वा यजेद्विभुम् । साधनाभाविनी ह्येषा दौर्बोधीं श्रृणु नारद ॥ १३५ ॥

மலர்கள், இலைகள், கனிகள்—அல்லது மனத்தாலேயே அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனை வழிபடலாம். இது வெளிப்புற சாதனங்களுக்கு சார்பற்றது; நாரதா, இந்த நுண்ணிய (துர்போத) உபதேசத்தை கேள்।

Verse 136

स्त्रियो वृद्धास्तथा बाला मूर्खास्तैस्तु यथाक्रमम् । यथाज्ञानकृता सा तु दौर्बोधीति प्रकीर्तिता ॥ १३६ ॥

பெண்கள், முதியோர், குழந்தைகள், அறியாதோர்—இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் அறிவளவுக்கேற்ப சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்; ஆகவே அது ‘துர்போதா’ (புரிதற்கரியது) எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 137

एवं यथाकथंचित्तु पूजां कुर्याद्धि साधकः । देवपूजाविहीनो यः स गच्छेन्नरकं ध्रुवम् ॥ १३७ ॥

இவ்வாறு சாதகன் இயன்ற விதத்தில் நிச்சயமாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும். தேவபூஜை இன்றியவன் உறுதியாக நரகத்தை அடைவான்.

Verse 138

वैश्वदेवादिकं कृत्वा भोजयेद्द्विजसत्तमान् । देवे निवेदितं पश्चाद्भुंमजीत स्वगणैः स्वयम् ॥ १३८ ॥

முதலில் வைஶ்வதேவ முதலிய கர்மங்களைச் செய்து சிறந்த த்விஜர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். பின்னர் தேவனுக்கு நிவேதித்த அன்னத்திற்குப் பின் தன் பரிவாரத்துடன் தானும் உண்ண வேண்டும்.

Verse 139

आचम्याननशुद्धिं च कृत्वा तिष्टेत् कियत्क्षणम् । पुराणमितिहासं च श्रृणुयात्स्वजनैः सह ॥ १३९ ॥

ஆசமனம் செய்து வாய்சுத்தி செய்து சிறிது நேரம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். பின்னர் தன் உறவினருடன் புராணமும் இதிஹாசமும் கேட்க வேண்டும்.

Verse 140

समर्थः सर्वकल्पेषु योऽनुकल्पं समाचरेत् । न सांगशयिकं तस्य दुर्मतेर्जायते फलम् ॥ १४० ॥

எல்லாக் கல்ப விதிகளிலும் திறன் இருந்தும் வெறும் அனுகல்பத்தை மட்டும் மேற்கொள்வானுக்கு, தவறான நோக்கத்தால், துணைஅங்கங்களுடன் கூடிய முழுப் பயன் உண்டாகாது.