Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । परीक्ष्य शिष्यं तु गुरुर्मंत्रशोधनमाचरेत् । प्राक्प्रत्यग्दक्षिणोदक्चपंचसूत्राणि पातयेत् ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—சிஷ்யனை நன்கு பரிசோதித்த பின் குரு மந்திர-சுத்தியைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு, வடக்கு திசைகளில் ஐந்து புனித நூல்களை ஒழுங்காக அமைக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 2

चतुष्टयं चतुष्कानां स्यादेवं नृपकोष्ठके । तत्राद्यप्रथमे त्वाद्यं द्वितीयाद्ये द्वितीयकम् ॥ २ ॥

இவ்வாறு ந்ருப-கோஷ்டக (அரசுத் தாளிகை) யில் நான்கு-நான்கு குழுக்களிலிருந்து ஒரு நால்வகை அமைப்பு உருவாகும்; அதில் முதல் இடத்தில் முதலாவதும், இரண்டாம் இடத்தில் இரண்டாவதும் வைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 3

तृतीयाद्ये तृतीयं स्याञ्चतुर्थाद्ये तुरीयकम् । तत्तदाग्नेयकोष्ठेषु तत्तत्पंचममक्षरम् ॥ ३ ॥

மூன்றாம் தொடக்கக் குழுவில் மூன்றாவதும், நான்காம் தொடக்கக் குழுவில் நான்காவதும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்; மேலும் ஒவ்வொரு தொடர்புடைய ஆக்நேய-கோஷ்டத்தில் (தென்-கிழக்கு பகுதி) அந்தக் குழுவின் ஐந்தாம் எழுத்து வைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 4

विलिख्य क्रमतो धीमान्मनुं संशोधयेत्ततः । नामाद्यक्षरमारभ्य यावन्मन्त्रादि वर्णकम् ॥ ४ ॥

மந்திரத்தை முறையாக எழுதி, ஞானி பின்னர் அதைச் சோதித்து திருத்த வேண்டும்; நாமத்தின் முதல் எழுத்திலிருந்து தொடங்கி, மந்திரத்தின் ஆரம்பப் பகுதிகளுடன் கூடிய ஒவ்வொரு வர்ணம்/அசை வரை பரிசோதிக்க வேண்டும்।

Verse 5

चतुष्के यत्र नामार्णस्तत्स्यात्सिद्धिचतुष्ककम् । प्रादक्षिण्यात्तद्द्वितीयं साध्याख्यं परिकीर्तितम् ॥ ५ ॥

நாமத்தின் எழுத்துகள் அமைந்துள்ள அந்த நால்வகைத் தொகுதி ‘சித்தி-சதுஷ்கம்’ எனப்படுகிறது; அவற்றை பிரதக்ஷிண (வலம்வரும்) முறையில் எடுத்தால் உருவாகும் இரண்டாம் தொகுதி ‘சாத்ய’ என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 6

तृतीयं पुंसि सिद्धाख्यं तुरीयमरिसंज्ञकम् । द्वयोर्वर्णावेककोष्ठे सिद्धसिद्धेति तन्मतम् ॥ ६ ॥

ஆண்பாலில் மூன்றாவது ‘சித்த’ எனவும், நான்காவது ‘அரி’ எனவும் கூறப்படுகிறது. இரண்டு எழுத்துகள் ஒரே கோஷ்டத்தில் இருந்தால் அது ‘சித்த–சித்த’ என ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 7

तद्द्वितीये तु मंत्रार्णे सिद्धसाध्यः प्रकीर्तितः । तृतीये तत्सुसिद्धः स्यात्सिद्धारिस्तञ्चतुर्थके ॥ ७ ॥

ஆனால் மந்திரார்ணத்தின் இரண்டாம் இடத்தில் அது ‘சித்த-சாத்ய’ என அறிவிக்கப்படுகிறது. மூன்றாமதில் அது ‘சுசித்த’ ஆகும்; நான்காமதில் ‘சித்தாரி’ (சித்திக்கு தடையாய்) எனப்படும்.

Verse 8

नामार्णान्यचतुष्कात्तु द्वितीये मंत्रवर्णके । चतुष्के चेत्तदा पूर्वं यत्र नामाक्षरं स्थितम् ॥ ८ ॥

பெயரெழுத்துகள் நான்காகக் குழுவாக இல்லையெனில், மந்திர எழுத்துகளின் இரண்டாம் நால்குழுவில்—நால்குழு விதி செய்ய வேண்டுமெனில்—பெயரெழுத்து உள்ள இடத்திலேயே முதலில் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 9

तत्र तत्कोष्ठमारभ्य गणयेत्पूर्ववत्क्रमात् । साध्यसिद्धः साध्यसाध्यस्तत्सुसिद्धश्च तद्रिप्रुः ॥ ९ ॥

அங்கே அந்தக் கோஷ்டத்திலிருந்து தொடங்கி, முன்புபோல் வரிசையாகக் கணக்கிட வேண்டும். அதனால் முறையே ‘சாத்ய-சித்த’, ‘சாத்ய-சாத்ய’, ‘தத்-சுசித்த’ மற்றும் ‘தத்-ரிப்ரு’ (தடையாளர்) எனும் பலன்கள் உண்டாகும்.

Verse 10

तृतीये चेञ्चतुष्के तु यदि स्यान्मंत्रवर्णकः । तदा पूर्वोक्तरीत्या तु क्रमाद्देयं मनीषिभिः ॥ १० ॥

மூன்றாம் நால்குழுவில் மந்திர எழுத்து ஒன்று ஏற்பட்டால், அறிஞர்கள் முன் கூறிய முறையின்படி வரிசையாக அதை அளிக்க/அமைக்க வேண்டும்.

Verse 11

सुसिद्धसिद्धस्तत्साध्यस्तत्सुसिद्धश्च तदृषिः । तुरीये चेञ्चतुष्के तु तदैवं गणयेत्सुधीः ॥ ११ ॥

‘ஸு-ஸித்த-ஸித்த’, ‘தத்-ஸாத்ய’, ‘தத்-ஸு-ஸித்த’—அதே ரிஷியும்; நான்காம் பகுதியில், நால்வகைக் குழுவினுள், ஞானி இதனை இவ்வாறே முறையாக எண்ண வேண்டும்।

Verse 12

अरिसिद्धोऽरिसाध्यश्च तत्सुसिद्धश्च तद्रिपुः । रिद्धसिद्धो यथोक्तेन द्विगुणात्सिद्धिसाध्यकः ॥ १२ ॥

ஒருவர் ‘அரி-ஸித்த’, மற்றொருவர் ‘அரி-ஸாத்ய’; அதுபோல ‘தத்-ஸு-ஸித்த’ மற்றும் அதற்குரிய ‘ரிபு’ உண்டு. முன் கூறியபடி ‘ரித்த-ஸித்த’ இருமடங்கு அளவால் ஸித்தியை நிறைவேற்றுவான்।

Verse 13

सिद्धः सुसिद्धोर्द्धतयात्सिद्धारिर्हंति गोत्रजान् । द्विगुणात्साध्यसिद्धस्तु साध्यसाध्यो विलंबतः ॥ १३ ॥

‘ஸித்த’ ஸு-ஸித்தின் உயர்ந்த வலிமையால் தன் கோத்திரத்தவரை அழிக்கிறான்—அவன் ‘ஸித்தாரி’. இருமடங்கு வலிமையால் ‘ஸாத்ய-ஸித்த’ ஆகிறான்; ஆனால் ‘ஸாத்ய-ஸாத்ய’ பலனைத் தாமதமாகவே அடைகிறான்।

Verse 14

साध्यः सुसिद्धो द्विगुणात्साध्यारिर्हंति बांधवान् । सुसिद्धसिद्धोर्द्धतया तत्साध्यो द्विगुणाज्जपात् ॥ १४ ॥

‘ஸாத்ய’ இருமடங்கு முயற்சியால் ‘ஸு-ஸித்த’ ஆகிறான்; ‘ஸாத்யாரி’ உறவினருக்கு தீங்கு செய்கிறான். ஆனால் ‘ஸு-ஸித்த-ஸித்த’ின் உயர்ந்த வலிமையால் அதே ‘தத்-ஸாத்ய’ இருமடங்கு ஜபத்தால் மீண்டும் பெறப்படுகிறது।

Verse 15

तत्सुसिद्धप्राप्तिमात्रात्सुसिद्धारिः कुटुंबहृत् । अरिसिद्धस्तु पुत्रघ्नोऽरिसाध्यः कन्यकापहः ॥ १५ ॥

அந்த ‘தத்-ஸு-ஸித்த’ கிடைத்ததுமே ‘ஸு-ஸித்தாரி’ குடும்பத்தைச் சிதைப்பவனாகிறான். ‘அரி-ஸித்த’ மகனைக் கொல்லுவான் எனவும், ‘அரி-ஸாத்ய’ கன்னியைக் கவர்வான் எனவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 16

तत्सुसिद्धः कलत्रघ्नः साधकघ्नोरेऽप्यरिः स्मृतः । अन्येऽप्यत्र प्रकारा हि संति वै बहवो मुने ॥ १६ ॥

அது முழுமையாகச் सिद्धமான பயன்பாடு எனக் கூறப்படுகிறது; அது மனைவியை அழிப்பதும், சாதகனுக்கே பகைவனுமாக ஸ்மிருதியில் சொல்லப்படுகிறது. ஓ முனிவரே, இங்கே இதுபோன்ற பல வகைகளும் நிச்சயமாக உள்ளன.

Verse 17

सर्वेषु मुख्योऽयं तेऽत्र कथितो कथहाभिधः । एवं संशोध्य मंत्रं तु शुद्धे काले स्थले तथा ॥ १७ ॥

எல்லா முறைகளிலும் இதுவே முதன்மை; ‘கதஹா’ என்ற பெயரால் இங்கே உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இவ்வாறு மந்திரத்தைச் சோதித்து தூய்மைப்படுத்தி, தூய காலத்திலும் தூய இடத்திலும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 18

दीक्षयेञ्च गुरुः शिष्यं तद्विधानमुदीर्यते । नित्यकृत्यं विधायाथ प्रणम्य गुरुपादुकाम् ॥ १८ ॥

குரு சீடனை தீட்சை அளிக்க வேண்டும்; அந்த தீட்சையின் விதி முதலில் உரைக்கப்படுகிறது. பின்னர் நித்தியக் கடமைகளைச் செய்யவைத்து, குருவின் பாதுகைகளுக்கு வணங்க வேண்டும்.

Verse 19

प्रार्थयेत्सद्गुरुं भक्त्याभीष्टार्थमादृतः । संपूज्य वस्त्रालंकारगोहिरण्यधरादिभिः ॥ १९ ॥

பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும், வேண்டிய பயன் நிறைவேற சத்குருவை வேண்ட வேண்டும்; முன்பாக ஆடைகள், அணிகலன்கள், பசுக்கள், பொன், நிலம் முதலியவற்றால் அவரை முழுமையாகப் பூஜித்து.

Verse 20

कृत्वा स्वस्ति विधानं तु मंडलादि च तुष्टिमान् । गुरुः शिष्येण सहितः शुचिर्यागगृहं विशेत् ॥ २० ॥

ஸ்வஸ்தி-விதானத்தைச் செய்து, மண்டலம் முதலிய முன்னேற்பாடுகளை நிறைவு செய்து, திருப்தியுடனும் தூய்மையுடனும் உள்ள குரு சீடனுடன் யாககிரகத்தில் நுழைய வேண்டும்.

Verse 21

सामान्यार्घोदकेनाथ संप्रोक्ष्य द्वारमस्त्रतः । दिव्यानुत्सारयेद्विघ्नान्नभस्थानर्च्य वारिणा ॥ २१ ॥

ஓ நாதா! சாதாரண அர்க்ய நீரால் வாசலைத் தெளித்து, அஸ்திர மந்திரத்தால் காவல் செய்து, தெய்வீகத் தடைகளை அகற்ற வேண்டும்; மேலும் நீராராதனையால் ஆகாயத்தில் நிலைபெற்ற தேவர்களைப் பிரசன்னப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 22

पार्ष्णिघातैस्त्रिभिर्भौमांस्ततः कर्म समाचरेत् । वर्णकैः सर्वतोभद्रे यथोक्तपरिकल्पिते ॥ २२ ॥

பின்னர் குதிகாலால் மூன்று முறை நிலத்தைத் தட்டி, விதிப்படி எழுத்துகளால் அமைக்கப்பட்ட ‘சர்வதோபத்ர’ மண்டலத்தின் உள்ளே கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 23

वह्निमण्डलमभ्यर्च्य तत्कलाः परिपूज्य च । अस्त्रप्रक्षालितं कुंभं यथाशक्ति विनिर्मितम् ॥ २३ ॥

அக்னி மண்டலத்தை அர்ச்சித்து, அதன் கலாக்களை முறையாகப் பூஜித்து, அஸ்திர மந்திரத்தால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட கும்பத்தை தன் சக்திக்கேற்ப அமைக்க வேண்டும்।

Verse 24

तत्र संस्थाप्य विधिवत्तत्र भानोः कलां यजेत् । विलोममातृकामूलमुच्चरन् शुद्धवारिणा ॥ २४ ॥

அங்கே கும்பத்தை விதிப்படி நிறுவி, சூரியனின் கலை/கதிர்பகுதியை வழிபட வேண்டும்; தூய நீருடன் மாத்ருகா மூலத்தை (எழுத்து-பீஜம்) எதிர் வரிசையில் உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 25

आपूर्य कुंभं तत्रार्चेत्सोमस्य विधिवत्कलाः । धूम्रार्चिरूष्मा ज्वलिनी ज्वालिनी विस्फुलिंगिनी ॥ २५ ॥

கும்பத்தை நிரப்பி, அங்கே விதிப்படி சோமனின் கலாக்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்—தூம்ரார்சி, ஊஷ்மா, ஜ்வலினீ, ஜ்வாலினீ, விஸ்புலிங்கினீ।

Verse 26

सुश्रीः सुरूपा कपिला हव्यकव्यवहा तथा । वह्नेर्दश कलाः प्रोक्ताः प्रोच्यंतेऽथ रवेः कलाः ॥ २६ ॥

சுஷ்ரீ, சுரூபா, கபிலா, ஹவ்யகவ்யவஹா—இவை அக்னிதேவனின் பத்து கலைகளென கூறப்பட்டன. இனி ரவி (சூரியன்) கலைகள் உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 27

तपिनी तापिनी धूम्रा मरीचिज्वालिनी रुचिः । सुषुम्णा भोगदा विश्वा बोधिनी धारिणी क्षमा ॥ २७ ॥

அவள் தபினீ, தாபினீ, தூம்ரா, மரீசி-ஜ்வாலினீ, ருசி; அவள் சுஷும்ணா, போகமளிப்பவள், உலகமெங்கும் நிறைந்தவள், ஞானம் எழுப்புபவள், தாங்குபவள், பொறுமையே வடிவானவள்.

Verse 28

अथेंदोश्च कला ज्ञेया ह्यमृता मानदा पुनः । पूषा तुष्टिश्च पुष्टिश्च रतिश्च धृतिसंज्ञिकाः ॥ २८ ॥

இப்போது இந்து (சந்திரன்) உடைய கலைகள் அறியப்பட வேண்டியவை—அம்ருதா, மானதா; மேலும் பூஷா, துஷ்டி, புஷ்டி, ரதி, மற்றும் த்ருதி எனப் பெயர்பெற்ற கலைகள்.

Verse 29

शशिनी चंद्रिका कांतिर्ज्योत्स्ना श्रीः प्रीतिरंगदा । पूर्णापूर्णामृता चेति प्रोक्ताश्चंद्रमसः कलाः ॥ २९ ॥

சஷினீ, சந்திரிகா, காந்தி, ஜ்யோத்ஸ்னா, ஸ்ரீ, ப்ரீதி, அங்கதா, பூர்ணா, அபூர்ணா, அம்ருதா—இவையே சந்திரனின் கலைகளென அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 30

वस्त्रयुग्मेन संवेष्ट्य तस्मिन्सर्वैषधीः क्षिपेत् । नवरत्नानि निक्षिप्य विन्यसेत्पञ्चपल्लवान् ॥ ३० ॥

இரண்டு துணிகளால் அதைச் சுற்றி, அதற்குள் எல்லா மூலிகை-ஔஷதங்களையும் இட வேண்டும். பின்னர் நவரத்தினங்களை வைத்து, ஐந்து பல்லவங்களை (புனித இளந்தழை கிளைகள்) ஒழுங்காக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 31

पनसाम्रवटाश्वत्थबकुलेति च तान् विदुः । मुक्तामाणिक्यवैडूर्यगोमेदान्वज्रविद्रुमौ ॥ ३१ ॥

அவர்கள் பலா, மா, ஆல (வட்டம்), அரச (அச்வத்தம்), பகுளம் என அறியப்படுவர்; மேலும் முத்து, மாணிக்கம், வைடூரியம் (பூனைக்கண்), கோமேதகம், வைரம், வித்ருமம் (பவளம்) என்றும் கூறப்படுவர்।

Verse 32

पद्मरागं मरकतं नीलं चेति यथाक्रम् । एवं रत्नानि निक्षिप्य तत्रावाह्येष्टदेवताम् ॥ ३२ ॥

வரிசையாக பத்மராகம் (சிவப்பு மாணிக்கம்), மரகதம் (பச்சை மாணிக்கம்/எமரால்டு), நீலம் (சப்பைர்) ஆகியவற்றை வைக்க வேண்டும். இவ்வாறு ரத்தினங்களை நிறுவி அங்கே தன் இஷ்டதெய்வத்தை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 33

संपूज्य विधिवन्मंत्री ततः शिष्यं स्वलंकृतम् । वेद्यां संवेश्य संप्रोक्ष्य प्रोक्षणीस्थेन वारिणा ॥ ३३ ॥

விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜை செய்து, மந்திரம் நடத்துபவர் பின்னர் அலங்கரிக்கப்பட்ட சீடனை வேதிக்கையில் அமர்த்தி, ப்ரோக்ஷணீ பாத்திரத்தில் உள்ள நீரால் சுத்திக்காகத் தெளிக்க வேண்டும்।

Verse 34

भूतशुद्ध्यादिकं कृत्वा तच्छरीरे विधानतः । न्यासजालेन संशोध्य मूर्ध्नि विन्यस्य पल्लवान् ॥ ३४ ॥

விதிப்படி பூதசுத்தி முதலியவற்றைச் செய்து, அந்த உடலை ந்யாச வலையால் பரிசுத்தப்படுத்தி, பின்னர் தலைச்சூட்டில் (மூர்த்தியில்) பசுமையான பல்லவங்களை வைக்க வேண்டும்।

Verse 35

अष्टोत्तरशतेनाथ मूलमंत्रेण मंत्रितैः । अभिषिंचेत्प्रियं शिष्यं जपन्मूलमनुं हृदि ॥ ३५ ॥

மூலமந்திரத்தை நூற்றெட்டு முறை ஜபித்து மந்திரமயமான நீரால் குரு அன்புச் சீடனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; இதயத்தில் மூலஅணுவை ஜபித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்।

Verse 36

शिष्टोदकेन वाचम्य परिधायांबरं शिशुः । गुरुं प्रणम्य विधिवत्संविशेत्पुरतः शुचिः ॥ ३६ ॥

தூய நீரால் ஆச்சமனம் செய்து, ஆடை அணிந்து, தூய்மையுடனும் ஒழுக்கத்துடனும் உள்ள சீடன் விதிப்படி குருவை வணங்கி, அவரின் முன் அமர வேண்டும்।

Verse 37

अथ शिष्यस्य शिरसि हस्तं दत्वा गुरुस्ततः । जपेदष्टोत्तरशतं देयमन्त्रं विधानतः ॥ ३७ ॥

பின்பு குரு சீடனின் தலைமேல் கை வைத்து, விதிப்படி அளிக்க வேண்டிய மந்திரத்தை நூற்றெட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 38

समोऽस्त्वित्यक्षरान्दद्यात्ततः शिष्योऽर्चयेद्गुरुम् । ततः सचन्दनं हस्तं दत्वा शिष्यस्य मस्तके ॥ ३८ ॥

‘ஸமோ’ஸ்து’ எனத் தொடங்கும் எழுத்துகளை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் சீடன் குருவை அர்ச்சிக்க வேண்டும். அதன் பின் சந்தனம் பூசப்பட்ட கையை சீடனின் தலைமேல் வைத்து கிரியையை நிறைவு செய்ய வேண்டும்।

Verse 39

तत्कर्णे प्रवदेद्विद्यामष्टवारं समाहितः । संप्राप्तविद्यः शिष्योऽपि निपतेद्गुरुपादयोः ॥ ३९ ॥

அதன்பின் குரு ஒருமுகமாக சீடனின் காதில் அந்த வித்யையை எட்டு முறை உச்சரிக்க வேண்டும். வித்யை பெற்ற சீடனும் குருபாதங்களில் தண்டவத் வணங்க வேண்டும்।

Verse 40

उत्तिष्ठ वत्स मुक्तोऽसि सम्यगाचारवान्भव । कीर्तिश्रीकांतिपुत्रायुर्बलारोग्य सदास्तु ते ॥ ४० ॥

எழுந்திரு, வத்ஸா; நீ விடுதலை பெற்றாய். நல்வழக்கத்தில் நிலைபெறு. உனக்கு எப்போதும் புகழ், செல்வம், ஒளி, புத்திரப் பேறு, நீண்ட ஆயுள், வலிமை, ஆரோக்கியம் உண்டாகுக।

Verse 41

ततः शिष्यः समुत्थाय गन्धाद्यैर्गुरुमर्चयेत् । दद्याञ्च दक्षिणां तस्मै वित्तशाठ्यविवर्जितः ॥ ४१ ॥

பின்னர் சீடன் எழுந்து சந்தனம் முதலான நறுமணப் பொருட்களால் குருவை வழிபட வேண்டும். செல்வத்தில் ஏமாற்றமின்றி விதிப்படி குருதக்ஷிணையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்॥

Verse 42

संप्राप्यैवं गुरोर्मंत्रं तदारभ्य धनादिभिः । देहपुत्रकलत्रैश्च गुरुसेवापरो भवेत् ॥ ४२ ॥

இவ்வாறு குருவிடமிருந்து மந்திரத்தைப் பெற்றபின், அந்நேரம் முதல் செல்வம் முதலான வளங்களாலும், தன் உடல், பிள்ளைகள், துணைவியுடன் கூட குருசேவையில் ஈடுபட வேண்டும்॥

Verse 43

स्वेष्टदेवं यजेन्मध्ये दत्वा पुष्पांजलिं ततः । अग्निनैर्ऋतिवागीशान् क्रमेण परिपूजयेत् ॥ ४३ ॥

நடுவில் தன் இஷ்டதெய்வத்தை வழிபட வேண்டும். பின்னர் மலரஞ்சலியை அர்ப்பணித்து, வரிசையாக அக்னி, நைர்ருதி, வாகீசன் (வாக்கின் அதிபதி) ஆகியோரையும் பூஜிக்க வேண்டும்॥

Verse 44

यदा मध्ये यजेद्विष्णुं बाह्यादिषु विनायकम् । रविं शिवां शिवं चैव यदा मध्ये तु शङ्करम् ॥ ४४ ॥

நடுவில் விஷ்ணுவை வழிபடும் போது, வெளிப்புறங்களில் விநாயகனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அதுபோல ரவி (சூரியன்), சிவா (தேவி) மற்றும் சிவனையும் பூஜிக்க வேண்டும். ஆனால் நடுவில் சங்கரனை வழிபட்டால், அதற்கேற்றவாறு அமைப்பைச் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 45

रविं गणेशमंबां च हरिं चाथ यदा शिवाम् । ईशं विघ्नार्कगोविंदान्मध्ये चेद्गणनायकम् ॥ ४५ ॥

ரவி (சூரியன்), கணேசன், அம்பா, ஹரி, பின்னர் சிவா—இந்நாமங்களைச் சொல்லும் போது ‘விக்ன’, ‘அர்க’, ‘கோவிந்த’ என்பவற்றின் நடுவில் ‘ஈச’ என்ற பெயர் வந்தால், நடுவில் கணநாயகன் (கணேசன்) ஐ அமைக்க வேண்டும்॥

Verse 46

शिवं शिवां रविं विष्णुं रवौ मध्यगते पुनः । गणेषं विष्णुमंबां च शिवं चेति यथाक्रमम् ॥ ४६ ॥

சிவன், சிவா, சூரியன், விஷ்ணு ஆகியோரை ஆவாஹனம் செய்ய; மீண்டும் சூரியன் நடுவில் இருப்பின், வரிசையாக கணேசன், விஷ்ணு, அம்பா, சிவன் என நிறுவுக।

Verse 47

एवं नित्य समभ्यर्च्य देवपञ्चकमादृतः । ब्राह्मे मुहूर्त्ते ह्युत्थाय कृत्वाचावश्यकं बुधः ॥ ४७ ॥

இவ்வாறு தினமும் பக்தியுடன் பஞ்சதேவரை வழிபட்டு, ஞானி பிராஹ்மமுஹூர்த்தத்தில் எழுந்து நித்ய அவசியக் கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 48

अशंकितो वा शय्यायां स्वकीयशिरसि स्मरेत् । सहस्रदलशुक्लाब्जकणिकास्थेंदुमण्डले ॥ ४८ ॥

அல்லது படுக்கையில் அச்சமின்றி இருந்து, தன் தலைக்குள் உள்ள சந்திரமண்டலத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; அது ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட வெண்தாமரையின் நடுக்கேசரத்தில் நிலைத்துள்ளது।

Verse 49

अकथादित्रिकोणस्थं वराभयकरं गुरुम् । द्विनेत्रं द्विभुजं शुक्लगंधमाल्यानुलेपनम् ॥ ४९ ॥

‘அகதா’ முதலிய முக்கோணத்தில் நிலைபெற்ற, வரமும் அபயமும் அளிக்கும் குருவைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவர் இரு கண்கள், இரு கரங்கள் உடையவர்; வெண்மையான நறுமணம், மாலைகள், சந்தனம் முதலிய அனுலேபனங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்।

Verse 50

वामे शक्त्या युतं ध्यात्वा मानसैरुपचारकैः । आराध्य पादुकामन्त्रं दशधा प्रजपेत्सुधीः ॥ ५० ॥

இடப்புறத்தில் சக்தியுடன் இணைந்த தெய்வத்தைத் தியானித்து, மனப்பூர்வமான உபசாரங்களால் ஆராதனை செய்து; பின்னர் ஞானி சாதகர் பாதுகா-மந்திரத்தை பத்துமுறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 51

वा माया श्रीर्भगेंद्वाढ्या वियद्धंसखकाग्नयः । हसक्षमलवार्यग्निवामकर्णेंदुयुग्मरुत् ॥ ५१ ॥

இவை பீஜாக்ஷரக் குழுக்கள்— ‘வா’, ‘மாயா’, ‘ஸ்ரீः’, மேலும் ‘பக’ (சந்திர-நாதம் உடன்); பின்னர் ‘வியத்’, ‘ஹம்ஸ’, ‘க’, ‘கா’, ‘அக்னி’. மேலும் ‘ஹ-ஸ’, ‘க்ஷ’, ‘மல’, ‘வாரி’, ‘அக்னி’, ‘இடது காது’ நாதம், இரட்டை ‘சந்திர’-நாதங்கள் மற்றும் ‘மருத்’ (பிராணவாயு) ஆகியன।

Verse 52

ततो भृग्वाकाशखाग्निभगेंद्वाढ्याः परंतिमः । सहक्षमलतोयाग्निचंद्रशांतियुतो मरुत् ॥ ५२ ॥

அதன்பின் மருத்-தத்துவம் பரமமாக உரைக்கப்படுகிறது— அது ப்ருகு, ஆகாசம், க (அந்தரிக்ஷம்), அக்னி, பக, இந்து (சந்திரன்) ஆகியவற்றால் செழுமைபெற்றது; மேலும் பொறுமை, தூய்மை, நீர், அக்னி, சந்திர-சாந்தி, சமனம் ஆகியவற்றுடன் கூடியது।

Verse 53

ततः श्रीश्चामुकांते तु नन्दनाथामुकी पुनः । देव्यंबांते श्रीपांदुकां पूजयामि हृदंतिमे ॥ ५३ ॥

அதன்பின் சாமுகாந்தத்தில் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யை வழிபடுகிறேன்; மீண்டும் ஆமுகியில் நந்தநாதனை; தேவ்யம்பாந்தத்தில் ஸ்ரீபாண்டுகாவை வழிபடுகிறேன்— இவை என் இதயத்தின் மிக உள்நெருக்கமான பிரியங்கள்।

Verse 54

अयं श्रीपादुकामंत्रः सर्वसिद्धिप्रदो नृणाम् । गुह्येति च समर्प्याथ मन्त्रैरेतैर्नमेत्सुधीः ॥ ५४ ॥

இந்த ஸ்ரீபாதுகா மந்திரம் மனிதர்க்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது. ‘குஹ்ய’ (மிக ரகசியம்) என்று அர்ப்பணித்து, பின்னர் ஞானி இம்மந்திரங்களால் வணங்க வேண்டும்।

Verse 55

अखण्डमंडलाकारं व्याप्तं येन चराचरम् । तत्पदं दर्शितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५५ ॥

அசையும் அசையாத உலகம் முழுதும் உடையாத, அனைத்தையும் சூழும் மண்டல-வடிவமாகப் பரவி இருப்பதை யாரால் அறியப்பட்டது, மேலும் அந்த பரமப் பதம் யாரால் வெளிப்படுத்தப்பட்டது— அந்த ஸ்ரீகுருவுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 56

अज्ञानतिमिरांधस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया । चक्षुरुन्मीलितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५६ ॥

அஞ்ஞான இருளால் குருடான உயிரின் கண்களை ஞான அஞ்சனச் சலாகையால் திறந்தருளிய அந்த ஸ்ரீகுருவுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 57

नमोऽस्तु गुरवे तस्मा इष्टदेवस्वरूपिणे । यस्य वागमृतं हंति विषं संसारसंज्ञकम् ॥ ५७ ॥

இஷ்டதேவனின் ஸ்வரூபமாக விளங்கும் அந்த குருவுக்கு நமஸ்காரம்; அவரின் அமுதமயமான வாக்கு ‘ஸம்ஸாரம்’ எனும் விஷத்தை அழிக்கிறது।

Verse 58

इति नत्वा पठेत्स्तोत्रं सद्यः प्रत्ययकारकम् । ॐ नमस्ते नाथ भगवान् शिवाय गुरुरूपिणे ॥ ५८ ॥

இவ்வாறு வணங்கி, உடனடி உறுதியை அளிக்கும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்— “ஓம், நாதனே! பகவான் சிவனே! குரு ரூபமாகத் தோன்றிய உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 59

विद्यावतारसंसिद्ध्यै स्वीकृतानेकविग्रह । नवाय तनरूपाय परमार्थैकरूपिणे ॥ ५९ ॥

வித்தியையின் அவதார நிறைவேற்றத்திற்காக பல வடிவங்களை ஏற்றுக் கொள்பவனே; நித்திய-நவனே, சூட்சுமத் தனுரூபனே, பரமார்த்தத்தின் ஒரே ஸ்வரூபனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 60

सर्वाज्ञानतमोभेदभानवे चिद्धनाय ते । स्वतंत्राय दयाक्लृप्तविग्रहाय शिवात्मने ॥ ६० ॥

அனைத்து அஞ்ஞான இருளையும் கிழிக்கும் சூரியனே, சித்-தனமே, முழு சுதந்திரனே, கருணையால் ஏற்ற வடிவனே, சிவ-ஆத்மாவே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 61

परत्र त्राय भक्तानां भव्यानां भावरूपिणे । विवेकिनां विवेकाय विमर्शाय विमर्शिनाम् ॥ ६१ ॥

பரலோகத்தில் பக்தர்களைக் காக்கட்டும்; மங்களமான பாவஸ்வரூபனான இறைவன் சஜ்ஜனர்களையும் காப்பாற்றட்டும். விவேகிகளுக்கு விவேகம், விசாரணை செய்பவர்களுக்கு ஆழ்ந்த விமர்சன ஞானம் அருளட்டும்.

Verse 62

प्रकाशानां प्रकाशाय ज्ञानिनां ज्ञानरूपिणे । पुरस्तात्पार्श्वयोः पृष्टे नमस्तुभ्यमुपर्यधः ॥ ६२ ॥

உமக்கு நமஸ்காரம்—நீர் எல்லா ஒளிகளுக்கும் ஒளி; ஞானிகளுக்கு ஞானஸ்வரூபம். முன், இருபுறம், பின், மேல், கீழ் என அனைத்திடத்திலும் நீர் நிறைந்திருக்கிறீர்.

Verse 63

सदा सञ्चित्स्वरूपेण विधेहि भवदासनम् । त्वत्प्रसादादहं देव कृताकृत्योऽस्मि सर्वतः ॥ ६३ ॥

தேவா! தூய சத்-சித்-ஸ்வரூபமாகிய உமது ஆசனத்தில் என்னை எப்போதும் நிலைநிறுத்து. உமது அருளால், ஆண்டவா, நான் அனைத்திலும் கೃತகೃತ்யன்—இனி எதுவும் மீதமில்லை.

Verse 64

मायामृत्युमहापाशाद्विमुक्तोऽस्मि शिवोऽस्मि वः । इति स्तुत्वा ततः सर्व गुरवे विनिवेदयेत् ॥ ६४ ॥

“மாயை மற்றும் மரணத்தின் மகாபாசத்திலிருந்து நான் விடுபட்டேன்; உங்களுக்காக நான் சிவன்—மங்களமயன்.” இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து, பின்னர் அனைத்தையும் குருவிற்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 65

प्रातः प्रभृति सायांतं सांयादिप्रातरंततः । यत्करोमि जगन्नाथ तदस्तु तव पूजनम् ॥ ६५ ॥

காலை முதல் மாலை வரை, மாலை முதல் மீண்டும் காலை வரை—ஹே ஜகன்னாதா! நான் செய்வதெல்லாம் உமது பூஜையாக ஆகட்டும்.

Verse 66

ततश्च गुरुपादाब्जगलितामृतधारया । क्षालितं निजमात्मानं निर्मलं भावयेत्सुधीः ॥ ६६ ॥

பின்பு குருவின் பாதபத்மங்களில் இருந்து வழியும் அமுதத் தாரையால் தன் ஆத்மாவை கழுவப்பட்டு முற்றிலும் நிர்மலமானதாக ஞானி பாவித்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 67

मूलादिब्रह्मरंध्रांतं मूलविद्यां विभावयेत् । मूलाधारादधो भागे वर्तुलं वायुमंडलम् ॥ ६७ ॥

மூலாதி நிலையிலிருந்து பிரம்மரந்த்ரம் வரை மூலவித்யையை தியானிக்க வேண்டும். மேலும் மூலாதாரத்திற்குக் கீழ்பகுதியில் வட்ட வடிவ வாயு மண்டலத்தை கற்பனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

तत्रस्थवायुबीजोत्थवायुना च तदूर्द्ध्वकम् । त्रिकोणं मंडलं वह्नेस्तत्रस्थवह्निबीजतः ॥ ६८ ॥

அங்கே உள்ள வாயு-பீஜத்திலிருந்து எழும் வாயுவால் அதனை மேலே உயர்த்த வேண்டும். அங்கேயே உள்ள அக்னி-பீஜத்திலிருந்து தீயின் முக்கோண மண்டலம் தோன்றுகிறது.

Verse 69

उत्पन्नेनाग्निना मूलाधारावस्थितविग्रहाम् । प्रसुप्तभुजगाकारां स्वयंभूलिंगवेष्टिनीम् ॥ ६९ ॥

உண்டான அக்னியால் மூலாதாரத்தில் நிலைத்துள்ள அவளது வடிவத்தை தியானிக்க வேண்டும்—தூங்கும் பாம்பு போன்ற வடிவமாய், சுயம்பூ லிங்கத்தைச் சுற்றி சுருண்டிருப்பவளாக.

Verse 70

विसतंतुनिभां कोटिविद्युदाभां तनीयसीम् । कुलकुंडलिनीं ध्यात्वा कूर्चेनोत्थापयेञ्च ताम् ॥ ७० ॥

தாமரை நாரைப் போல மிக நுண்ணியதும், கோடி மின்னலைப் போல ஒளிர்வதும், மிகவும் மெலிந்ததுமான குலகுண்டலினியை தியானித்து ‘கூர்ச்ச’ மூலம் அவளை மேலே எழுப்ப வேண்டும்.

Verse 71

सुषुम्णावर्त्मनातां च षट्चक्रक्रमभेदिनीम् । गुरुपदिष्टविधिना ब्रह्मरंध्रं नयेत्सुधीः ॥ ७१ ॥

சுஷும்ணா மார்க்கத்தில் சென்று, ஆறு சக்கரங்களின் வரிசையைத் துளைத்து, குரு உபதேசித்த முறையினால் ஞானி அதனை பிரம்மரந்திரத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்।

Verse 72

तत्रस्थामृतसंमग्नीकृत्यात्मानं विभावयेत् । तत्प्रभापटलव्याप्तैविमलं चिन्मयं परम् ॥ ७२ ॥

அங்கே நிலைத்து, ஆத்மாவை அமிர்த ஆனந்தத்தில் மூழ்கியதாகக் கருதி தியானிக்க வேண்டும். அந்த பரம ஒளியின் திரை முழுதும் பரவி, மாசற்ற சின்மய பரத்தத்துவத்தை உணர்வான்।

Verse 73

पुनस्तां स्वस्थलं नीत्वा हृदिदेवं विचिंतयन् । दृष्ट्वा च मानसैर्द्रव्यैः प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७३ ॥

பின்னர் அதனை மீண்டும் நிலையான இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து, இதயத்தில் உறையும் தேவனைத் தியானித்து, மனத்தில் கற்பித்த பொருட்களால் அர்ப்பணம் செய்து, இந்த மந்திரத்தால் பிரார்த்திக்க வேண்டும்।

Verse 74

त्रैलोक्यचैत न्यमयादिदेव श्रीनाथ विष्णो भवदाज्ञयैव । प्रातः समुत्थाय तव प्रियार्थं संसारयात्रां त्वनुवर्तयिष्ये ॥ ७४ ॥

மூன்று உலகங்களின் சைதன்யமாகிய ஆதிதேவனே! ஸ்ரீநாத விஷ்ணுவே! உமது ஆணையினாலேயே நான் காலையில் எழுந்து, உமக்கு பிரியமானதற்காக உலக வாழ்வின் பயணத்தைத் தொடர்ந்து பின்பற்றுவேன்।

Verse 75

विष्णोरिति स्थले विप्र कार्य ऊहोऽन्यदैवते । ततः कुर्यात्सर्वसिद्ध्यै त्वजपाया निवेदनम् ॥ ७५ ॥

ஓ பிராமணரே! ‘விஷ்ணோரிதி’ எனக் கூறப்பட்ட இடத்தில், அதை வேறு தேவதைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டுமெனில் உரிய மாற்றம் (ஊஹ) செய்ய வேண்டும். பின்னர் எல்லாச் சித்திகளுக்கும் அஜபாவிற்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 76

षट्शतानि दिवा रात्रौ सहस्राण्येकविंशतिः । अजपाख्यां तु गायत्रीं जीवो जपति सर्वदा ॥ ७६ ॥

பகலில் அறுநூறு, இரவில் இருபத்தொன்று ஆயிரம் (மூச்சுகள்) உள. இவ்வாறு உடலுடைய ஜீவன் ‘அஜபா’ எனப்படும் காயத்ரீயை எப்போதும், முயற்சியின்றி, இடையறாது ஜபிக்கின்றான்॥

Verse 77

ऋषिर्हंसस्तथाव्यक्तगायत्रीछंद ईरितम् । देवता परमो हंसश्चाद्यंते बीजशक्तिकम् ॥ ७७ ॥

இதன் ரிஷி ‘ஹம்ஸ’; சந்தஸ் ‘அவ்யக்த-காயத்ரீ’ என அறிவிக்கப்படுகிறது. தேவதை ‘பரம ஹம்ஸ’; பீஜமும் சக்தியும் மந்திர/விதியின் தொடக்கமும் முடிவிலும் நிறுவப்படுகின்றன॥

Verse 78

ततः षडंगं कुर्वीत सूर्यः सोमोनिरंजनः । निराभासश्च धर्मश्च ज्ञानं चेति तथा पुनः ॥ ७८ ॥

பின்பு ஷடங்கத்தை நிறுவ வேண்டும்—சூர்யன், சோமன், நிரஞ்சனன், நிராபாஸன், தர்மம், மேலும் மீண்டும் ஞானம்॥

Verse 79

क्रमादेतान्हंसपूर्वानात्मनेपदपश्चिमान् । जातयुक्तान्साधकेंद्र षडंगेषु नियोजयेत् ॥ ७९ ॥

ஹே சாதகர்களில் முதன்மையானவரே! வரிசையாக இவற்றை—‘ஹம்ஸ’ தொடக்கமாகவும் ஆத்மநேபதத் தொகுதி முடிவாகவும்—தத்தம் ஜாதியுடன் ஷடங்கங்களில் நியமிக்க வேண்டும்॥

Verse 80

हकारः सूर्यसंकाशतेजाः संगच्छते बहिः । सकारस्तादृशश्चैव प्रवेशे ध्यानमीरितम् ॥ ८० ॥

‘ஹ’காரம் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து வெளிப்புறம் செல்கிறது. ‘ஸ’காரமும் அதேபோல்; உள்ளே நுழையும் வேளையில் அதுவே தியானம் என உரைக்கப்படுகிறது॥

Verse 81

एवं ध्यात्वार्पयेद्धीमान्वह्न्यर्केषु विभागशः । मूलाधारे वादिसांतबीजयुक्ते चतुर्दले ॥ ८१ ॥

இவ்வாறு தியானித்து ஞானி சாதகர் பகுப்பின்படி அக்னியிலும் சூரியனிலும் மந்திர-சக்திகளை நியாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் மூலாதாரத்தின் நான்கு இதழ் தாமரையில் ‘வ’ முதல் ‘ஸ’ வரை பீஜ எழுத்துகளுடன் அவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்॥

Verse 82

बंधूकाभे स्वशक्त्या तु सहितापास्वगाय च । पाशांकुशसुधापात्रमोदकोल्लासपाणये ॥ ८२ ॥

பந்தூக மலரைப் போல ஒளிவிடுபவர், தம் சக்தியுடன் இணைந்தவர், அருகில் சேவகர்கள் சூழ்ந்தவர்; கயிறு (பாசம்), அங்குசம், அமுதப் பாத்திரம், மோதகம் ஆகியவை கைகளில் விளங்குபவருக்கு வணக்கம்॥

Verse 83

षट्शतं तु गणेशाय वागधीशाय चार्पयेत् । स्वाधिष्ठाने विद्रुमाभे वादिलांतार्णसंयुते ॥ ८३ ॥

வாக்கின் அதிபதி கணேசருக்கு அறுநூறு (ஜபம்/ஆஹுதி) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஸ்வாதிஷ்டானத்தில் பவளம் போன்ற நிறத்துடன், ‘வ’ முதல் ‘ல’ வரை உள்ள உள்எழுத்து வரிசையுடன் இணைந்தவராகத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 84

वामांगशक्तियुक्ताय विद्याधिपतये तथा । स्रुवाक्षमालालसितबाहवे पद्मजन्मने ॥ ८४ ॥

இடப்புறத்தில் சக்தியுடன் இணைந்த, வித்யைகளின் அதிபதி; ஸ்ருவம் (ஹோம கரண்டி) மற்றும் அக்‌ஷமாலை ஆகியவற்றால் கைகள் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; தாமரையில் பிறந்தவருக்கு வணக்கம்॥

Verse 85

ब्रह्मणे षट्सहस्रं तु हंसारूढाय चार्पयेत् । विद्युल्लसितमेघाभे डादिफांतार्णपत्रके ॥ ८५ ॥

அன்னத்தில் ஏறிய பிரம்மாவுக்கு ஆறாயிரம் (ஜபம்/ஆஹுதி) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மின்னல் ஒளிரும் மேகம் போன்ற தோற்றமுடைய, ‘ட’ முதல் ‘ஃப’ வரை எழுத்துகள் கொண்ட இலை/பத்திரம் (யந்திரம்/தாலிசம்) மீது அதைச் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 86

मणिपूरे शंखचक्रगदापंकजधारिणे । सश्रिये षट्सहस्रं च विष्णवे विनिवेदयेत् ॥ ८६ ॥

மணிபூரச் சக்கரத்தில் சங்கம், சக்கரம், கதா, தாமரை ஏந்தி, ஸ்ரீலட்சுமியுடன் விளங்கும் விஷ்ணுவுக்கு ஆறாயிரம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 87

अनाहतेऽर्कपत्रे च कादिठांतार्णसंयुते । शुक्ले शूलाभयवरसधाकलशधारिणे ॥ ८७ ॥

அனாஹதச் சக்கரத்தில் சூரியம்போல் ஒளிரும் இதழில், ‘க’ முதல் ‘ഠ’ வரை பீஜாக்ஷரங்களுடன் கூடிய, வெண்மைப் பிரகாசத் தெய்வத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—திரிசூலம், அபய-வர முத்திரைகள், அமிர்தக் கலசம் ஏந்தியவர்।

Verse 88

वामांगे शक्तियुक्ताय विद्याधिपतये सुधीः । वृषारूढाय रुद्राय षट्सहस्रं निवेदयेत् ॥ ८८ ॥

ஞானமுள்ள சாதகர், இடப்புறத்தில் சக்தியுடன் கூடிய, வித்யையின் அதிபதி, காளைமேல் ஏறும் ருத்ரனுக்கு ஆறாயிரம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 89

विशुद्धे षोडशदले स्वराढ्ये शुक्लवर्णके । महाज्योतिप्रकाशायेन्द्रियाधिपतये ततः ॥ ८९ ॥

பின்னர் விசுத்தச் சக்கரத்தின் பதினாறு இதழ்கள் கொண்ட, ஸ்வரங்களால் நிறைந்த, வெண்நிறத் தாமரையில் மகாஜ்யோதி பிரகாசமான, இந்திரியங்களின் அதிபதியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 90

सहस्रमर्पयेत्प्राणशक्त्या युक्तेश्चराय च । आज्ञाचक्रे हक्षयुक्ते द्विदिलेऽब्जे सहस्रकम् ॥ ९० ॥

பிராணசக்தியுடன் கூடி யுக்தேஸ்வரருக்கு ஆயிரம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘ஹ’ ‘க்ஷ’ இணைந்த ஆஜ்ஞா சக்கரத்தின் இரு இதழ்த் தாமரையிலும் ஆயிரம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 91

सदाशिवाय गुरवे पराशक्तियुताय वै । सहस्रारे महापद्मे नादबिन्दुद्वयान्विते ॥ ९१ ॥

சதாசிவஸ்வரூபமாய் பராசக்தியுடன் இணைந்த குருவுக்கு வணக்கம்; ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட சகஸ்ரார மகாபத்மத்தில் நாத–பிந்து இரட்டைத்தத்துவம் உடையவராய் உறைகின்றார்।

Verse 92

विलसन्मातृकावर्णे वराभयकराय च । प्ररमाद्ये च गुरवे सहस्रं विनिवेदयेत् ॥ ९२ ॥

மாத்ரிகா எழுத்துகளால் ஒளிர்ந்து, வரமும் அபயமும் அளிக்கும் கரங்களையுடைய, ஆதியும் முதன்மையும் ஆன குருவிற்கு ஆயிரம் (ஜபம்/ஆஹுதி) சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 93

चुलुकेंऽबु पुनर्द्धृत्वा स्वभावादेव सिध्यतः । एकविंशतिसाहस्रप्रमितस्य जपस्य च ॥ ९३ ॥

மீண்டும் ஒரு உள்ளங்கையளவு நீரை எடுத்தால், இந்த விதி இயல்பாகவே நிறைவேறுகிறது; அதுபோல இருபத்தொன்று ஆயிரம் அளவுடைய ஜபமும் நிறைவேறுகிறது।

Verse 94

षट्शताधिकसंख्या स्यादजपाया विभागशः । संकल्पेन मोक्षदाता विष्णुर्मे प्रीयतामिति ॥ ९४ ॥

பிரிவுகளின்படி அஜபா ஜபத்தின் எண்ணிக்கை அறுநூற்றைச் சிறிது மீறியது என்று கூறப்படுகிறது. “மோக்ஷதாதா விஷ்ணு என்மேல் பிரியமடையட்டும்” என்ற சங்கல்பத்துடன் அதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 95

अस्याः संकल्पमात्रेण महापापैः प्रमुच्यते । ब्रह्मैवाहं न संसारी नित्यमुक्तो न शोकभाक् ॥ ९५ ॥

இதன் சங்கல்பமात्रத்தாலேயே மகாபாபங்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கிறது. (உணர்வு:) “நான் பிரம்மமே; நான் சம்சாரி அல்ல; நான் நித்தியமுக்தன், துக்கத்தின் பங்காளி அல்ல.”

Verse 96

सञ्चिदानंदरूपोऽहमात्मानमिति भावयेत् । ततः समाचरेद्देहकृत्यं देवार्चनं तथा ॥ ९६ ॥

“நான் சச்சிதானந்த ஸ்வரூபமான ஆத்மா”—என்று இடையறாது தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி உடற்கடமைகளையும், தேவார்ச்சனையையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 97

तद्धिधानं प्रवक्ष्यामि सदाचारस्य लक्षणम् ॥ ९७ ॥

இப்போது நான் அந்த விதியை விளக்குகிறேன்—சதாசாரத்தின் இலக்கணங்களை வெளிப்படுத்துவதை.