Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana
अनाहतेऽर्कपत्रे च कादिठांतार्णसंयुते । शुक्ले शूलाभयवरसधाकलशधारिणे ॥ ८७ ॥
anāhate'rkapatre ca kādiṭhāṃtārṇasaṃyute | śukle śūlābhayavarasadhākalaśadhāriṇe || 87 ||
அனாஹதச் சக்கரத்தில் சூரியம்போல் ஒளிரும் இதழில், ‘க’ முதல் ‘ഠ’ வரை பீஜாக்ஷரங்களுடன் கூடிய, வெண்மைப் பிரகாசத் தெய்வத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—திரிசூலம், அபய-வர முத்திரைகள், அமிர்தக் கலசம் ஏந்தியவர்।
Sanatkumara (teaching Narada the technical procedure of mantra-nyasa/dhyana)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It instructs a heart-centered (Anāhata) meditation where sacred syllables (varṇas) are ritually placed (nyāsa) and the deity is visualized with protective and grace-bestowing attributes, indicating inner purification and focused devotion.
By prescribing a clear dhyāna—visualizing a compassionate, boon-giving, fear-dispelling form—the verse channels emotion and attention into reverent contemplation, a core method for stabilizing bhakti in ritual practice.
It reflects mantra-śāstra/ritual application closely tied to phonetics and syllabic order (Śikṣā and Vyākaraṇa in practice), using an akṣara-group (‘ka’ to ‘ṭha’) for nyāsa as a technical aid in worship.