Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
मृदाभारसहस्त्रैस्तु कुम्भकोटिजलैस्तथा । कृतशौचोऽपि दुष्टात्मा चंडालसदृशः स्मृतः ॥ ३ ॥
mṛdābhārasahastraistu kumbhakoṭijalaistathā | kṛtaśauco'pi duṣṭātmā caṃḍālasadṛśaḥ smṛtaḥ || 3 ||
ஆயிரம் மண் சுமைகளாலும், கோடி குடங்களின் நீராலும் சுத்திகரித்தாலும், தீய இயல்புடையவன் வெளிப்புறத் தூய்மையுடன் இருந்தாலும் சாண்டாளன் போன்றவனாகவே கருதப்படுவான்।
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bibhatsa
It teaches that external ritual cleanliness (using earth and water) is powerless without inner purification; character and intention determine spiritual purity more than ceremonial washing.
Bhakti requires inner sincerity, humility, and non-malice; mere outward observances without a purified heart do not qualify one for genuine devotion or divine grace.
It reflects Dharma-śāstra style teaching about śauca (purificatory practice) and āchāra (right conduct), emphasizing that ritual procedure must be supported by ethical discipline.