Śokanivāraṇa: Non-brooding, Impermanence, Contentment, and Śuka’s Renunciation

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अशोकं शोकनाशार्थं शास्त्रं शांतिकरं शिवम् । निशम्य लभ्यते बुद्धिर्लब्धायां सुखमेधते ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்— துயரை அழிக்கவும் துயரமற்றதுமாக, அமைதி அளிக்கும் மங்களமான இந்தச் சாஸ்திரத்தைச் செவிமடுத்தால் உண்மையான அறிவு கிடைக்கும்; அறிவு பெற்றால் இன்பம் நாள்தோறும் பெருகும்।

Verse 2

हर्षस्थानसहस्राणि शोकस्थानशतानि च । दिवसे दिवसे मूढमाविशंति न पंडितम् ॥ २ ॥

மகிழ்ச்சிக்கான ஆயிரம் காரணங்களும், துயரத்திற்கான நூறு காரணங்களும் தினந்தோறும் எழுகின்றன; ஆனால் அவை மடையனையே பற்றும், ஞானியை அல்ல।

Verse 3

अनिष्टसंप्रंयोगाश्च विप्रयोगात्प्रियस्य च । मनुष्या मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते येऽल्पबुद्धयः ॥ ३ ॥

அற்ப அறிவுடையோர், விரும்பாதவற்றின் சேர்க்கையாலும், प्रियமானவற்றின் பிரிவாலும் உண்டாகும் மனத் துயரங்களில் கட்டுப்படுகின்றனர்।

Verse 4

द्रव्येषु समतीतेषु ये गुणास्तेन्न चिंदयेत् । ताननाद्रियमाणश्च स्नेहबन्धाद्विमुच्यते ॥ ४ ॥

கடந்துபோன பொருள்களின் குணங்களை நினைத்து வருந்தக் கூடாது; அவற்றை மதிக்காமல் விட்டால் பற்றின் கட்டிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 5

दोषदर्शी भवेत्तत्र यत्र रागः प्रवर्त्तते । अनिष्टबुद्धितां यच्छेत्ततः क्षिप्रं विराजते ॥ ५ ॥

எங்கே ராகம் (ஆசை/பற்று) எழுகிறதோ அங்கே குற்றம் காணும் மனம் உண்டாகும். அநிஷ்ட-புத்தியை அடக்கினால், அவன் விரைவில் தெளிவும் நிலைத்தன்மையும் கொண்டு ஒளிர்வான்.

Verse 6

नार्थो न धर्मो न यशो योऽतीतमनुशोचति । अस्याभावेन युज्येतं तञ्चास्य तु निवर्तते ॥ ६ ॥

கடந்ததைப் பற்றி தொடர்ந்து புலம்புகிறவனுக்கு செல்வமும் இல்லை, தர்மமும் இல்லை, புகழும் இல்லை. அவன் அவற்றின் இல்லாமையோடு இணைந்து, தன்னிடம் இருப்பதும் கூட அவனை விட்டு விலகும்.

Verse 7

गुणैर्भूतानि युज्यंते तथैव च न युज्यते । सर्वाणि नैतदेकस्य शोकस्थानं हि विद्यते ॥ ७ ॥

உயிர்கள் குணங்களால் பந்தப்படுகின்றன; குணங்களாலேயே விடுபடுகின்றன. ஆனால் இவை அனைத்தும் அந்த ஒரே பரம்பொருளுக்கு இல்லை; அவரில் சோகத்திற்கான இடமே இல்லை.

Verse 8

मृतं वा यदि वा नष्टं योऽतीतमनुशोचति । दुःखेन लभते दुःखं महानर्थे प्रपद्यते ॥ ८ ॥

மரணம் ஆனாலும் இழப்பு ஆனாலும்—கடந்ததைப் பற்றி அழுதுகொண்டிருப்பவன் துக்கத்தால் துக்கமே பெறுவான்; பெரும் அனர்த்தத்தில் வீழ்வான்.

Verse 9

दुःखोपघाते शारीरे मानसे चाप्युपस्थिते । यस्मिन्न शक्यते कर्तुं यत्नस्तन्नानुर्चितयेत् ॥ ९ ॥

உடலிலோ மனதிலோ துன்பத்தின் தாக்கம் வந்தபோது, அந்த நிலையில் உண்மையில் எந்த நிவாரண முயற்சியும் செய்ய இயலாவிட்டால், அதை மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கக் கூடாது.

Verse 10

भैषज्यमेतद्दःखस्य यदेतन्नानुचिंतयेत् । चिंत्यमानं हि न व्येति भूयश्चाभिप्रवर्द्धते ॥ १० ॥

துக்கத்திற்கான மருந்து இதுவே—அதை மீண்டும் மீண்டும் மனத்தில் சிந்திக்காதிருத்தல். சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தால் அது நீங்காது; மேலும் மேலும் பெருகும்.

Verse 11

प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः । एतद्विज्ञाय सामर्थ्यं न वान्यैः समतामियात् ॥ ११ ॥

பிரஞ்ஞையால் மனத் துக்கத்தை அழிக்க வேண்டும்; மருந்துகளால் உடல் நோய்களை நீக்க வேண்டும். இவ்விரண்டின் உண்மை வல்லமையை அறிந்து, ஒன்றை ஒன்றுடன் சமமாகக் கருதி குழம்பக் கூடாது.

Verse 12

अनित्यं जीवितं रूपं यौवनं द्रव्यसञ्चयः । आरोग्यं प्रियसंवासं न मृध्येत्पंडितः क्वचित् ॥ १२ ॥

வாழ்க்கை நிலையற்றது; அதுபோல அழகு, இளமை, செல்வச் சேர்க்கை, ஆரோக்கியம், அன்பினரின் உடனிருப்பு ஆகியனவும் நிலையற்றவை. இதை அறிந்த ஞானி எதிலும் மயங்கான்.

Verse 13

नाज्ञानप्रभवं दुःखमेकं शोचितुमर्हति । अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येदुपक्रमम् ॥ १३ ॥

அறியாமையால் பிறந்த ஒரு துக்கத்திற்குக் கூட அழுதல் உரியதல்ல. தீர்வைத் தொடங்கும் வழி தெரிந்தால், புலம்பாமல் அதை எதிர்த்து நீக்க வேண்டும்.

Verse 14

सुखात्प्रियतरं दुःखं जीविते नात्र संशयः । जरामरणदुःखेभ्यः प्रियमात्मानमुद्धरेत् ॥ १४ ॥

உடல் கொண்ட வாழ்வில் இன்பத்தை விடத் துன்பமே அதிகம் பிரியமானதாக (அதிகம் பழகியதாக) ஆகிறது—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே முதுமை, மரணம் ஆகிய துன்பங்களிலிருந்து தன் அன்பான ஆத்மாவை உயர்த்தி மீட்க வேண்டும்.

Verse 15

भजंति हि शारीराणि रोगाः शरीरमानसाः । सायका इव तीक्ष्णाग्राः प्रयुक्ता दृढधन्विभिः ॥ १५ ॥

உடலுடையோர்மேல் உடல்-மன நோய்கள் தாக்குகின்றன; அது உறுதியான வில்லாளர்கள் எய்த கூர்முனை அம்புகள் போலப் பாய்கின்றன.

Verse 16

व्याधितस्य चिकित्साभिस्त्रस्यतो जीवितैषिणः । आमयस्य विनाशाय शरीरमनुकृष्यते ॥ १६ ॥

நோயால் வாடி அஞ்சி உயிரைக் காக்க விரும்புவோர்க்கு, நோயை அழிக்க உடலைச் சிகிச்சைகளால் இழுத்து, கட்டுப்படுத்தி, துன்புறுத்துகின்றனர்.

Verse 17

स्रंसंति न निवर्तंते स्रोतांसि सरितामिव । आयुरादाय मर्त्यानां रात्र्यहानि पुनःपुनः ॥ १७ ॥

ஆறுகளின் ஓட்டம் திரும்பாதது போல, இரவும் பகலும் மீண்டும் மீண்டும் கடந்து, மர்த்தியரின் ஆயுளை எடுத்துச் செல்கின்றன.

Verse 18

अपयंत्ययमत्यंतं पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः । जातं मर्त्यं जरयति निमिषं नावतिष्टते ॥ १८ ॥

சுக்ல-கிருஷ்ண பக்ஷங்களின் ஓட்டத்தில் காலம் இடையறாது சென்று விடுகிறது; பிறந்த மர்த்தியனை முதுமையாக்கி, ஒரு நிமிடமும் நில்லாது.

Verse 19

सुखदुःखाभिभूतानामजरो जरयत्यसून् । आदित्यो ह्यस्तमभ्येति पुनः पुनरुदेति च ॥ १९ ॥

இன்பத் துன்பத்தில் ஆட்பட்டோரின் உயிர்மூச்சை அந்த அஜரனும் சிதையச் செய்கிறான்; ஆதித்யனும் மீண்டும் மீண்டும் அஸ்தமித்து மீண்டும் மீண்டும் உதயமாகிறான்.

Verse 20

अदृष्टपूर्वानादाय भावानपरिशंकितान् । इष्टानिष्टा मनुष्याणां मतं गच्छन्ति रात्रयः ॥ २० ॥

முன்பு காணாத அனுபவங்களையும் எதிர்பாராத மனநிலைகளையும் சுமந்து இரவுகள் கடந்து செல்கின்றன; மனிதருக்கு இஷ்டமும் அனிஷ்டமும் எனத் தாம் கருதும் பலன்களைத் தருவது போல அவை போய்விடுகின்றன।

Verse 21

यो यदिच्छेद्यथाकामं कामानां तत्तदाप्नुयात् । यदि स्यान्न पराधीनं पुरुषस्य क्रियाफलम् ॥ २१ ॥

மனிதனின் செயல்களின் பலன் பிறவற்றின் சார்பாக இல்லையெனில், ஒருவர் எதை விரும்பினாலும், தன் விருப்பப்படி, விரும்பிய பொருள்களில் அதையே அதேபடி அடைவார்।

Verse 22

संयताश्चैव तक्षाश्च मतिमंतश्च मानवाः । दृश्यंते निष्फलाः संतः प्रहीनाश्च स्वकर्मभिः ॥ २२ ॥

தன்னடக்கம் உடையவர்களும், திறமையான கலைஞர்களும், அறிவுடைய மனிதர்களும் கூட வாழ்க்கையில் பலனற்றவர்களாய் தோன்றுகின்றனர்; ஏனெனில் அவர்கள் தம் உரிய கடமைக் கர்மங்களிலிருந்து விலகிவிடுகின்றனர்।

Verse 23

अपरे निष्फलाः सन्तो निर्गुणाः पुरुषाधमाः । आशाभिरण्यसंयुक्ता दृश्यन्ते सर्वकामिनः ॥ २३ ॥

மற்ற சிலரும் பலனற்றவர்களாகவே இருக்கின்றனர்—நற்குணமற்றவர்கள், மனிதரில் தாழ்ந்தவர்கள்; ஆசைகளும் செல்வமும் பின்னிப் பிணைந்து, எல்லாவகை விருப்பங்களாலும் உந்தப்படுவோர் எனத் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 24

भूतानामपरः कश्चिद्धिंसायां सततोत्थितः । वंचनायां च लोकेषु ससुखेष्वेव जीयते ॥ २४ ॥

இன்னொருவன் உயிர்களைப் பீடிப்பதில் எப்போதும் எழுந்து நிற்பவனாகவும், உலகில் ஏமாற்றத்தில் ஈடுபடுவனாகவும் இருந்தாலும், இன்பங்களுக்கிடையே வாழ்வது போலத் தோன்றுகிறான்।

Verse 25

अचेष्टमानमासीनं श्रीः कंचिदुपतिष्टति । कश्चित्कर्माणि कुरुते न प्राप्यमधिगच्छति ॥ २५ ॥

சில வேளைகளில் முயற்சி இன்றி அமர்ந்திருப்பவனிடமும் திருமகள் வந்து சேர்வாள்; ஆனால் பல செயல்கள் செய்தவனும் பெற வேண்டியதைப் பெறாமல் போகலாம்.

Verse 26

अपराधान्समाच्ष्टुं पुरुषस्य स्वभावतः । शुक्रमन्यत्र संभूतं पुनरन्यत्र गच्छति ॥ २६ ॥

இயல்பினாலேயே மனிதன் குற்றங்களைச் செய்கிறான்; ஒரு இடத்தில் உருவான விந்து மீண்டும் வேறு கருப்பைக்கு செல்கிறது—இவ்வாறு பிறவிச்சக்கரம் சுழல்கிறது.

Verse 27

तस्य योनौ प्रसक्तस्य गर्भो भवति मानवः । आम्रपुष्पोपमा यस्य निवृत्तिरुपलभ्यते ॥ २७ ॥

அந்த யோனியில் பற்றுள்ள மனிதனுக்கு கருவாகுதல் உண்டாகிறது; ஆனால் யாருக்கு விலகல் (நிவ்ருத்தி) கிடைக்கிறதோ, அந்த நிறுத்தம் மாமரப் பூவுக்கு ஒப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 28

केषांचित्पुत्रकामानामनुसन्तानमिच्छताम् । सिद्धौ प्रयतमानानां नैवांडमुपजायते ॥ २८ ॥

சிலர் புத்ரகாமத்துடன், சந்ததி தொடர வேண்டும் என்று விரும்பி, விதிப்படி முயன்றாலும் கூட, கருவுறுதலே நிகழாது.

Verse 29

गर्भादुद्विजमानानां क्रुद्धादशीविषादिव । आयुष्मान् जायते पुत्रः कथं प्रेतः पितेव सः ॥ २९ ॥

கருப்பையையே கோபித்த நச்சுப் பாம்பைப் போல அஞ்சித் தள்ளுபவர்களிடம்கூட நீண்ட ஆயுளும் மங்களமும் உடைய மகன் பிறக்கிறான்; அப்படியிருக்கத் தந்தை எவ்வாறு பிரேதனாகலாம்?

Verse 30

देवानिष्ट्वा तपस्तप्त्वा कृपणैः पुत्रहेतुभिः । दशमासान्परिधृता जायते कुलपांसनाः ॥ ३० ॥

தேவர்களை வழிபட்டு தவம் செய்தாலும், கஞ்சர்கள் மகன் பெறவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கில் அதைச் செய்தால், பத்து மாதம் கருவில் தாங்கப்பட்டு பிறக்கும் பிள்ளை குலத்திற்குத் தூசி போன்ற களங்கமாகிறது।

Verse 31

अपरे धनधान्यानि भोगांश्च पितृसंचितान् । विमलानभिजायन्ते लब्ध्वा तैरेव मङ्गलैः ॥ ३१ ॥

மற்றவர்கள் முன்னோர்கள் சேர்த்த செல்வம், தானியம், இன்பப் பொருட்களைப் பெறுகின்றனர்; அந்த மங்களமானப் பெறுதல்களாலேயே அவர்கள் தூய, குற்றமற்றவர்களாகப் பிறக்கின்றனர்।

Verse 32

अन्योन्य समभिप्रेत्य मैथुनस्य समागमे । उपद्रवइवादृष्टो योनौ गर्भः प्रपद्यते ॥ ३२ ॥

இருவரும் பரஸ்பர சம்மதத்துடன் மைதுனச் சேர்க்கையில் இணையும் போது, காணாத ஒரு சக்தி—தூண்டுகின்ற கலக்கம்போல்—கருவை யோனியில் புகச் செய்து நிலைபெறச் செய்கிறது।

Verse 33

स्निग्धत्वादिंद्रियार्थेषु मोहान्मरणमप्रियम् । परित्यजति यो दुःखं सुखमप्युभयं नरः ॥ ३३ ॥

புலன்விஷயங்களில் பற்றும் மயக்கமும் காரணமாக மரணம் மனிதனுக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் துன்பமும் இன்பமும் இரண்டையும் துறப்பவன் அவை இரண்டையும் கடந்துவிடுகிறான்।

Verse 34

अत्येति ब्रह्म सोऽत्यन्तं सुखमप्यश्नुते परम् । दुःखमर्था हि त्यज्यंते पालने च न ते सुखाः ॥ ३४ ॥

அவன் பிரம்மத்தையும் கடந்துவிட்டு பரமமான, எல்லையற்ற ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான். உலகியலான பொருள்-நோக்கங்கள் துன்பம் தருவதால் அவை துறக்கப்படுகின்றன; அவற்றை காக்கும் நிலையிலும் உண்மையான இன்பம் இல்லை।

Verse 35

श्रुत्वैव नाधिगमनं नाशमेषां न चिंतयेत् । अन्यामन्यां धनावस्थां प्राप्य वैशेषिका नराः ॥ ३५ ॥

கேட்டதாலேயே உண்மையான அனுபவம் பெற்றோம் என்று எண்ணாதே; இவ்வுலக நிலைகளின் அழிவை நினைத்து வருந்தவும் வேண்டாம். தனித்தனியான ஆசை-கருத்துகளால் இயக்கப்படும் மக்கள் செல்வத்தின் பல நிலைகளில் மீண்டும் மீண்டும் மாறிச் செல்கிறார்கள்.

Verse 36

अतृप्ता यांति विध्वंसं सन्तोषं यांति पंडिताः । सर्वे क्षयांता निचयाः पतनांताः समुच्छ्रयाः ॥ ३६ ॥

திருப்தியில்லாதோர் அழிவை அடைகிறார்கள்; ஞானிகள் திருப்தியை அடைகிறார்கள். எல்லாச் சேமிப்பும் இறுதியில் குறைவாகிறது; எல்லா உயர்வும் இறுதியில் வீழ்ச்சியிலேயே முடிகிறது.

Verse 37

संयोगा विप्रयोगांता मरणांतं हि जीवितम् । अन्तो नास्ति पिपासायास्तुष्टिस्तु परमं सुखम् ॥ ३७ ॥

எல்லா கூடுகைகளும் பிரிவில் முடிகின்றன; வாழ்க்கை நிச்சயமாக மரணத்தில் முடிகிறது. ஆசைக்கு முடிவில்லை; ஆனால் திருப்தியே பரம ஆனந்தம்.

Verse 38

तस्मात्संतोषमेवेह धनं शंसन्ति पंडिताः । निमेषमात्रमपि हि योऽधिगच्छन्न तिष्टति ॥ ३८ ॥

ஆகையால் இங்கே ஞானிகள் திருப்தியையே செல்வம் என்று போற்றுகின்றனர்; ஏனெனில் பெறுவது எதுவாயினும் கண்சிமிட்டும் நேரம்கூட நிலைக்காது.

Verse 39

सशरीरेष्वनित्येषु नित्यं किमनुचिंतयेत् । भूतेषु भावं संचिंत्य ये बुद्ध्या तमसः परम् ॥ ३९ ॥

நிலையற்ற உடல்களைக் கொண்ட உயிர்களிடையே ‘நித்தியம்’ என்னைத் தொடர்ந்து சிந்திப்பது? எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள உள்ளார்ந்த உண்மையை ஆராய்ந்து, அறிவால் தமஸுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்தத் தத்துவத்தை ஞானிகள் அடைகிறார்கள்.

Verse 40

न शोचंति गताध्वानः पश्यंति परमां गतिम् । संचिन्वन्नेकमेवैनं कामानावितृप्तकम् ॥ ४० ॥

பயணத்தை நிறைவு செய்தோர் துயரப்படார்; அவர்கள் பரம கதியைத் தரிசிப்பர். ஆனால் ஆசைகளையே மட்டும் சேர்த்துக் கொண்டிருப்பவன் எந்நாளும் திருப்தியடையான்.

Verse 41

व्याघ्र पशुमिवासाद्य मृत्युरादाय गच्छति । अथाप्युपायं संपश्येद्दुःखस्यास्य विमोक्षणे ॥ ४१ ॥

புலி ஒரு மிருகத்தைப் பிடித்து எடுத்துச் செல்லும் போல, மரணம் மனிதனைப் பிடித்து எடுத்துச் செல்கிறது. ஆகவே இந்தத் துயரத்திலிருந்து விடுதலைக்கான வழியை நிச்சயம் தேட வேண்டும்.

Verse 42

अशोचन्नारभेन्नैव युक्तश्चाव्यसनी भवेत् । शब्दे स्पर्शे रसे रूपे गंधे च परमं तथा ॥ ४२ ॥

துயரமின்றி நடக்க வேண்டும்; துயரக் கலக்கத்தால் செயல்களைத் தொடங்கக் கூடாது. ஒழுக்கமுடன், அடிமைத்தனமின்றி இருந்து, ஒலி, தொடு, சுவை, உருவம், மணம் ஆகியவற்றில் உச்சக் கட்டுப்பாட்டை காக்க வேண்டும்.

Verse 43

नोपभोगात्परं किंचिद्धनिनो वाऽधनस्य वा । वाक्संप्रयोगाद्भृतानां नास्ति दुःखमनामयम् ॥ ४३ ॥

செல்வனாக இருந்தாலும் ஏழையாக இருந்தாலும்—(வெறும்) இன்பநுகர்வை விட உயர்ந்தது இல்லை என எண்ணப்படுகின்றது. ஆனால் சார்ந்திருப்போருக்கு கடுமையான, காயப்படுத்தும் சொற்களால் எளிதில் ஆறாத துயரம் உண்டாகிறது.

Verse 44

विप्रयोगश्च सर्वस्य न वाचा न च विद्यया । प्रणयं परिसंहृत्य संस्तुतेष्वितरेषु च ॥ ४४ ॥

எல்லாவற்றிலிருந்தும் பற்றின்மை வெறும் பேச்சாலும் அல்ல, வெறும் கல்வியாலும் அல்ல. நெருக்கமும் பாசமும் ஒதுக்கி, புகழப்பட்டவர்களிடமும் மற்றவர்களிடமும் சமநிலையுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 45

विचरेदसमुन्नद्धः स सुखी स च पंडितः । अध्यात्मगतमालीनो निरपेक्षो निरामिषः ॥ ४५ ॥

அவன் அகந்தையின்றி நடமாடுக; அவனே உண்மையில் இன்பமுடையவன், அவனே பண்டிதன்—ஆத்மநிஷ்டன், உள்ளுறுதி கொண்டவன், சார்பற்றவன், விஷயவேட்கையற்றவன்।

Verse 46

आत्मनैव सहायेन चश्चरेत्स सुखी भवेत् । सुखदुःखविपर्यासो यदा समुपपद्यते ॥ ४६ ॥

ஆத்மாவையே துணையாகக் கொண்டு வாழ்வில் நடப்பவன் இன்பமடைவான்—இன்பம்-துன்பம் மாறிமாறி வருவது தவிர்க்கமுடியாதபோது குறிப்பாக।

Verse 47

नैनं प्रज्ञा सुनियतं त्रायते नापि पौरुषम् । स्वभावाद्यत्नमातिष्ठेद्यत्नवान्नावसीदति ॥ ४७ ॥

வெறும் அறிவும், நன்றாகக் கட்டுப்படுத்திய ஒழுக்கமும், அல்லது தனிப் பராக்கிரமமும் ஒருவனை காக்காது. ஆகவே தன் இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிலையான முயற்சியை மேற்கொள்; முயல்வவன் வீழ்ச்சியடையான்।

Verse 48

उपद्रव इवानिष्टो योनिं गर्भः प्रपद्यते । तानि पूर्वशरीराणि नित्यमेकं शरीरिणम् ॥ ४८ ॥

விரும்பாத பேரிடர் போல கரு யோனியில் புகுகிறது; ஆனால் உடலுடைய ஆத்மா எப்போதும் ஒன்றே, அந்த உடல்கள் எல்லாம் முன் உடல்கள் மட்டுமே।

Verse 49

प्राणिनां प्राणसंरोधे मांसश्लेष्मविचेष्टितम् । निर्दग्धं परदेहेन परदेंहं बलाबलम् ॥ ४९ ॥

உயிர்களின் பிராணன் தடுக்கப்படும்போது, மாம்சமும் சளியும் தூண்டும் இந்த உடல் துடிதுடிக்கிறது; பின்னர் பிற உடல்/வெளிச் சக்தியால் இது எரிந்து அழிகிறது—இதன் வலிமையும் பலவீனமும் பிற உடலின் சார்பே எனத் தெரிகிறது।

Verse 50

विनश्यति विनाशांते नावि नावमिवाचलाम् । संगत्या जठरे न्यस्तं रेतोबिंदुमचेतनम् ॥ ५० ॥

பிரளயக் காலத்தில் அது நிச்சயமாக அழிகிறது—கடலில் நிலைத்ததுபோல் தோன்றும் படகுபோல. அதுபோலவே வெறும் சேர்க்கையால் அறிவற்ற ரேதோபிந்து ஜடரத்தில் கருவில் வைக்கப்படுகிறது॥50॥

Verse 51

केन यत्नेन जीवंतं गर्भं त्वमिह पश्यसि । अन्नपानानि जीर्यंते यत्र भक्ष्याश्च भक्षिताः ॥ ५१ ॥

எந்த முயற்சியால் நீ இங்கே உயிருள்ள கருவை காண்கிறாய்? அங்கு அன்னமும் பானமும் செரிமானமாகின்றன; உண்ணத்தக்கவையும் உண்டுபோய் அழிகின்றன॥51॥

Verse 52

तस्मिन्नेवोदरे गर्भः किं नान्नमिव जीर्यति । गर्भे मूत्रपुरीषाणां स्वभावनियता गतिः ॥ ५२ ॥

அதே வயிற்றில் கரு உணவைப்போல் செரிமானமாகாதா? கருவில் மூத்திரமும் மலமும் தத்தம் இயல்புச் சட்டத்தின்படி இயங்குகின்றன॥52॥

Verse 53

धारणे वा विसर्गे च न कर्तुं विद्यतेऽवशः । प्रभवंत्युदरे गर्भा जायमानास्तथापरे ॥ ५३ ॥

தாங்குதலாக இருந்தாலும் வெளியேற்றமாக இருந்தாலும், அசஹாயமான உயிரால் வேறுபடச் செய்ய இயலாது. வயிற்றில் கருக்கள் தோன்றுகின்றன; மற்றவர்களும் பிறக்கின்றனர்—அந்த கட்டாய விதிப்படி॥53॥

Verse 54

आगमेन महान्येषां विनाश उपपद्यते । एतस्माद्योनिसंबंधाद्यो जीवन्परिमुच्यते ॥ ५४ ॥

ஆகமப் பிரமாணத்தால் மகாத்மர்களுக்கு பந்தத்தின் முழு நாசம் சாத்தியமாகிறது. இந்த யோனி-சம்பந்தத்திலிருந்து உயிரோடிருக்கும்போதே முற்றிலும் விடுபடுகிறவன்—அவனே முக்தன்॥54॥

Verse 55

पूजां न लभते कांचित्पुनर्द्धंद्वेषु मज्जति । गर्भस्य सह जातस्य सप्तमीमीदृशीं दशाम् ॥ ५५ ॥

அவன் எவ்விதப் பூஜையையும் மரியாதையையும் பெறான்; மீண்டும் இன்பம்-துன்பம், லாபம்-நஷ்டம் போன்ற இரட்டைகளில் மூழ்குகிறான். கர்ப்பத்துடன் பிறந்த உடலுடைய உயிரின் ஏழாம் நிலையிலே இத்தகைய நிலை உண்டாகும்.

Verse 56

प्राप्नुवंति ततः पंच न भवंति शतायुषः । नाभ्युत्थाने मनुष्याणां योगाः स्युर्नात्र संशयः ॥ ५६ ॥

அதனால் அவர்கள் ஐந்து ஆண்டுகளையே அடைகிறார்கள்; நூறாண்டு வாழ்வோர் ஆகார். மனிதருக்கு உறுதியான எழுச்சியும் ஒழுங்கான முயற்சியும் இல்லையெனில் யோகப் பெறுபேறுகள் தோன்றாது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 57

व्याधिभिश्च विवध्यंते व्याघ्रैः क्षुद्रमृगा इव । व्याधिभिर्भक्ष्यमाणानां त्यजतां विपुलंधनम् ॥ ५७ ॥

அவர்கள் நோய்களால், புலிகளால் துன்புறும் சிறு மிருகங்களைப் போலவே வதைக்கப்படுகிறார்கள். நோய்கள் விழுங்கிக் கொண்டிருக்கையில், தங்கள் பெரும் செல்வத்தையும் கைவிடுகிறார்கள்.

Verse 58

वेदना नापकर्षंति यतमानास्चिकित्सकाः ॥ ५८ ॥

மருத்துவர்கள் எவ்வளவு முயன்றாலும் அந்த வேதனையை அகற்ற இயலாது.

Verse 59

ते चापि विविधा वैद्याः कुशला संमतौषधाः । व्याधिभिः परिकृष्यंते मृगा ज्याघ्रैरिवार्दिताः ॥ ५९ ॥

அந்த பல்வேறு வைத்தியர்கள்—மருந்துகளில் திறமைமிக்கவரும் அங்கீகரிக்கப்பட்டவரும்—அவர்களும் நோய்களால் இழுத்துத் தாழ்த்தப்படுகிறார்கள்; புலிகளால் துரத்தப்படும் மான்களைப் போல.

Verse 60

ते पिबंति कषायांश्च सर्पीषि विविधानि च । दृश्यंते जरया भग्ना नागैर्नागा इवोत्तमाः ॥ ६० ॥

அவர்கள் கஷாயங்களையும் பலவகை நெய்யையும் அருந்துகின்றனர்; ஆயினும் முதுமையால் முறிந்தவர்களாய் தோன்றுகின்றனர்—சிறந்த யானைகள் மற்ற யானைகளால் வீழ்த்தப்படுவது போல।

Verse 61

कैर्वा भुवि चिकित्स्येंत रोगार्त्ता मृगपक्षिणः । श्वापदाश्च दरिद्राश्च प्रायो नार्ता भवंति ते ॥ ६१ ॥

பூமியில் நோயால் வாடும் மான், பறவைகளுக்கு சிகிச்சை யார் செய்வார்? மேலும் காட்டு மிருகங்களும் ஏழைகளும்—அவர்களில் பெரும்பாலோர் உதவியின்றி துயரிலேயே இருப்பர்।

Verse 62

घोरानपि दुराधर्षान्नृपतीनुग्रतेजस । आक्रम्य रोग आदत्ते पशून्पशुपचो यथा ॥ ६२ ॥

அச்சமூட்டும், வெல்ல இயலாத, கடும் மகிமையுடைய அரசர்களையும் நோய் தாக்கி எடுத்துச் செல்கிறது—கசாப்புக்காரன் மிருகங்களைப் பிடிப்பதுபோல்।

Verse 63

इति लोकमनाक्रंदं मोहशोकपरिप्लुतम् । स्रोतसा महसा क्षिप्रं ह्रियमाणं बलीयसा ॥ ६३ ॥

இவ்வாறு உலகம்—அழுதுகூட இயலாமல், மயக்கமும் சோகமும் சூழ—மிகப் பெரும் வலிமைமிக்க ஓட்டத்தால் விரைவில் அடித்துச் செல்லப்பட்டது।

Verse 64

न धनेन न राज्येन नोग्रेण तपसा तथा । स्वभावा ह्यतिवर्तंते ये निर्मुक्ताः शरीरिषु ॥ ६४ ॥

செல்வத்தாலும் அல்ல, அரசாட்சியாலும் அல்ல, கடும் தவத்தாலும் அல்ல—இயல்பின் வாசனைகள் தாண்டப்படுவதில்லை; உடலென்ற பற்றிலிருந்து விடுபட்டவர்களே தம் இயல்பை மீறுவர்।

Verse 65

उपर्यपरि लोकस्य सर्वो भवितुमिच्छति । यतते च यथाशक्ति न च तद्वर्तते तथा ॥ ६५ ॥

உலகில் எல்லோரும் மிகச் சிறந்தவராக ஆக விரும்புவர். தம் வல்லமை அளவிற்கு முயன்றாலும், விளைவு அப்படியே அமையாது।

Verse 66

न म्रियेरन्नजीर्येरन्सर्वे स्युः सार्वकामिकाः । नाप्रियं प्रतिपद्येरन्नुत्थानस्य फलं प्रति ॥ ६६ ॥

அனைத்து உயிர்களுக்கும் உறுதியான முயற்சி இருந்தால், யாரும் இறக்கமாட்டார்; முதுமையும் வராது. அனைவரும் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற்றுவார்; முயற்சியின் பலனாகத் துன்பம் எதுவும் நேராது।

Verse 67

ऐश्वर्यमदमत्ताश्च मानान्मयमदेन च । अप्रमत्ताः शठाः क्रूरा विक्रांताः पर्युपासते ॥ ६७ ॥

செல்வமும் அதிகாரமும் தரும் மயக்கத்தாலும், பெருமை மற்றும் மாயை எனும் அகந்தையாலும் மத்தமடைந்தோர்—வெட்கமற்றோர், வஞ்சகர், கொடியோர், திமிருடையோர்—நல்லோரைக் கண்காணித்து காத்திருப்பர்।

Verse 68

शोकाः प्रतिनिवर्तंते केषांचिदसमीक्षताम् । स्वं स्वं च पुनरन्येषां न कंचिदतिगच्छति ॥ ६८ ॥

விவேகமாக ஆராயாதவர்களிடம் துயரங்கள் திரும்பத் திரும்ப வந்து சேரும். உண்மையில் ஒவ்வொருவரும் தம் பங்கையே அனுபவிப்பர்; பிறரின் பங்கை யாரும் மீற முடியாது।

Verse 69

महञ्च फलवैषम्यं दृश्यते कर्मसंधिषु । वहंति शिबिकामन्ये यांत्यन्ये शिबिकारुहः ॥ ६९ ॥

கர்மத்தின் நிகழ்வுகளில் பலனில் பெரும் வேறுபாடு காணப்படுகிறது. சிலர் பல்லக்கை சுமக்கின்றனர்; சிலர் பல்லக்கில் ஏறிச் செல்கின்றனர்।

Verse 70

सर्वेषामृद्धिकामानामन्ये रथपुरः सराः । मनुजाश्च गतश्रीकाः शतशो विविधाः स्त्रियाः ॥ ७० ॥

செல்வத்தை நாடுவோர்க்கு எங்கோ ரதங்கள், நகரங்கள், ஏரிகள் போன்ற போகப் பொருட்கள் உள்ளன; மேலும் எங்கோ செல்வம் இழந்த மனிதர்கள், பலவகை பெண்கள் நூற்றுக்கணக்கில் காணப்படுகின்றனர்॥௭௰॥

Verse 71

द्वंद्वारामेषु भूतेषु गच्छन्त्येकैकशो नराः । इदमन्यत्परं पश्य नात्र मोहं करिष्यसि ॥ ७१ ॥

இருமைகளின் விளையாட்டில் மகிழும் உயிர்களிடையே மனிதர் ஒவ்வொருவராகத் தனித்தனியே செல்கின்றனர். இதிலிருந்து வேறான அந்த பரம உண்மையை நோக்கு; அப்பொழுது இவ்விஷயத்தில் மயக்கம் உண்டாகாது॥௭௱॥

Verse 72

धर्मं चापि त्यजा धर्मं त्यज सत्यानृतां धियम् । सर्वं त्यक्त्वा स्वरूपस्थः सुखी भव निरामयः ॥ ७२ ॥

தர்மத்தையும் கூட விடு; தர்மத்தை ‘என் அடையாளம்’ எனப் பற்றும் அகந்தை-பற்றையும் விடு. உண்மை-பொய் என அலைபாயும் மனநிலையைத் துற. அனைத்தையும் துறந்து உன் சொரூபத்தில் நிலைத்து, இன்பமாய் இரு; நோயற்றவனாய் இரு॥௭௲॥

Verse 73

एतत्ते परमं गुह्यमाख्यातमृषिसत्तम । येन देवाः परित्यज्य भर्त्यलोकं दिवं गताः ॥ ७३ ॥

ஓ முனிவருள் சிறந்தவரே! இந்தப் பரம ரகசியத்தை நான் உமக்கு உரைத்தேன்; இதனால் தேவர்கள் அடிமைத் தனத்தின் உலகை விட்டு திவ்ய உலகை (சுவர்க்கத்தை) அடைந்தனர்॥௭௳॥

Verse 74

सनंदन उवाच । इत्युक्त्वा व्यासतनयं समापृच्छ्य महामुनिः । सनत्कुमारः प्रययौ पूजितस्तेन सादरम् ॥ ७४ ॥

சனந்தனன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி மகாமுனி சனத்குமாரர் வியாசரின் புதல்வனிடம் விடைபெற்றார்; அவனால் மரியாதையுடன் பூஜிக்கப்பட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார்॥௭௴॥

Verse 75

शुकोऽपि योगिनां श्रेष्टः सम्यग्ज्ञात्वा ह्यवस्थितम् । ब्रह्मणः पदमन्वेष्टुमुत्सुकः पितरं ययौ ॥ ७५ ॥

யோகிகளில் சிறந்த சுகரும் நிலைபெற்ற தத்துவத்தை முறையாக அறிந்து, பிரம்மத்தின் பரமபதத்தை நாட ஆவலுடன் தந்தையிடம் சென்றார்।

Verse 76

ततः पित्रा समागम्य प्रणम्य च महामुनिः । शुकः प्रदक्षिणीकृत्य ययौ कैलासपर्वतम् ॥ ७६ ॥

பின்னர் தந்தையைச் சந்தித்து வணங்கி, மகாமுனி சுகர் அவரை வலம் வந்து கைலாசப் பர்வதத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 77

व्यासस्तद्विरहाद्दूनः पुत्रस्नेहसमावृतः । क्षणैकं स्थीयतां पुत्र इति च क्रोश दुर्मनाः ॥ ७७ ॥

அவனின் பிரிவால் வியாசர் துயருற்றார்; மகன் மீது அன்பால் மூடப்பட்டு, மனம் கலங்கி ‘மகனே, ஒரு கணம் நில்’ என்று கதறினார்।

Verse 78

निरपेक्षः शुको भूत्वा निःस्नेहो मुक्तबन्धनः । मोक्षमेवानुसंचित्य गत एव परं पदम् ॥ ७८ ॥

சுகரைப் போல சார்பற்றவனாய், பற்றற்றவனாய், எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, மோக்ஷமே இலக்கெனக் கொண்டு நிச்சயமாக பரமபதத்தை அடைந்தான்।

Verse 79

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने द्वितीयपादे एकषष्टितमोऽध्यायः ॥ ६१ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் இரண்டாம் பாதத்தில் அறுபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।