Śreyas and Paramārtha: The Ribhu–Nidāgha Teaching on Non-Dual Self (Advaita)

Verse 1

सनंदन उवाच । निशम्य तस्येति वचः परमार्थसमन्वितम् । प्रश्रयावनतो भूत्वा तमाह नृपतिर्द्विजम् ॥ १ ॥

சனந்தனன் கூறினார்—அவனுடைய பரமார்த்தம் நிறைந்த சொற்களை கேட்ட அரசன் பணிவும் பக்தியும் கொண்டு வணங்கி, அந்த இருபிறப்புச் முனிவரை இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 2

राजोवाच । भगवन्यत्त्वया प्रोक्त परमार्थमयं वचः । श्रुते तस्मिन्भ्रमंतीव मनसो मम वृत्तयः ॥ २ ॥

அரசன் கூறினான்: ஓ பகவனே! நீர் உரைத்த வாக்கு பரமார்த்தம் நிறைந்தது; ஆனால் அதை கேட்டவுடன் என் மனத்தின் அலைகள் குழப்பத்தில் சுழல்கின்றன.

Verse 3

एतद्विवेकविज्ञानं यदि शेषेषु जंतुषु । भवता दर्शितं विप्र तत्परं प्रकृतेर्महत् ॥ ३ ॥

ஓ விப்ரரே! பிற ஜீவர்களிடத்திலும் நீர் இவ்விவேக-ஞானத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தால், அது பிரகிருதியின் மகத்தத்துவத்தை நோக்கி உன்னதமாகச் செலுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 4

नाहं वहामि शिबिकां शिबिका मयि न स्थिता । शरीरमन्यदस्मत्तो येनेयं शिबिका धृता ॥ ४ ॥

நான் சிவிகையைச் சுமப்பதில்லை; சிவிகை என்னுள் தங்கியதுமில்லை. நான் உடலிலிருந்து வேறானவன்; இந்தச் சிவிகை உடலினாலேயே தாங்கப்படுகிறது.

Verse 5

गुण प्रवृत्तिर्भूतानां प्रवृत्तिः कर्मचोदिता । प्रवर्तंते गुणाश्चैते किं ममेति त्वयोदितम् ॥ ५ ॥

உயிர்களின் செயற்பாடு என்பது குணங்களின் செயற்பாடே; அது கர்மத்தால் தூண்டப்படுகிறது. இக்குணங்களே தொடர்ந்து இயங்குகின்றன—அப்படியிருக்க ‘இது என்’ என்ற எண்ணம், நீர் சொன்னபடி, எவ்வாறு பொருந்தும்?

Verse 6

एतस्मिन्परमार्थज्ञ मम श्रोत्रपथं गते । मनो विह्वलतामेति परमार्थार्थतां गतम् ॥ ६ ॥

ஓ பரமார்த்தஞானியே! இது என் செவிவழி புகுந்தவுடன் என் மனம் திகைத்து நிற்கிறது; பரமார்த்தத்தின் உண்மைப் பொருளைத் தொட்டதுபோல் ஆகிறது.

Verse 7

पूर्वमेव महाभाग कपिलर्षिमहं द्विज । प्रष्टुमभ्युद्यतो गत्वा श्रेयः किंत्वत्र संशये ॥ ७ ॥

ஓ மகாபாக இருபிறப்பாளனே! முன்பே நான் கபில முனிவரிடம் சென்று பரமச் சிறப்பை வினவ உறுதியுற்றேன்; ஆயினும் இவ்விஷயத்தில் என் ஐயம் இன்னும் நீங்கவில்லை।

Verse 8

तदंतरे च भवता यदिदं वाक्यमीरितम् । तेनैव परमार्थार्थं त्वयि चेतः प्रधावति ॥ ८ ॥

இந்நடுவே நீங்கள் உரைத்த வாக்குகளாலேயே, பரமார்த்தத்தின் பொருளை நாடி என் மனம் உம்மை நோக்கி விரைந்து செல்கிறது।

Verse 9

कपिलर्षिर्भगवतः सर्वभूतस्य वै किल । विष्णोरंशो जगन्मोहनाशाय समुपागतः ॥ ९ ॥

உண்மையாகக் கூறப்படுவது: கபில முனிவர், எல்லா உயிர்களுக்கும் பகவானான விஷ்ணுவின் அಂசமே; உலகை மயக்கும் மோகத்தை அழிக்க அவர் தோன்றினார்।

Verse 10

स एव भगवान्नूनमस्माकं हितकाम्यया । प्रत्यक्षतामनुगतस्तथैतद्भवतोच्यते ॥ १० ॥

நிச்சயமாக அந்தப் பகவான் நம் நலனைக் கருதி நேரடியாகப் பிரசன்னமாகியுள்ளார்; ஆகவே நீங்கள் கூறியது முற்றிலும் சரியே।

Verse 11

तन्मह्यं मोहनाशाय यच्छ्रेयः परमं द्विज । तद्वदाखिल विज्ञानजलवीच्युजधिर्भवान् ॥ ११ ॥

ஆகவே, ஓ இருபிறப்பாளனே! என் மோகத்தை அழிக்கும் பரமச் சிறப்பை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் எல்லா அறிவெனும் நீரலைகள் கொண்ட கடல்போன்றவர்।

Verse 12

ब्राह्मण उवाच । भूयः पृच्छसि किं श्रेयः परमार्थेन पृच्छसि । श्रेयांसि परमार्थानि ह्यशेषाण्येन भूपते ॥ १२ ॥

பிராமணன் கூறினான்—நீ மீண்டும் ‘பரம ஸ்ரேயஸ் என்ன?’ என்று கேட்கிறாய்; பரமார்த்த நோக்குடன் விசாரிக்கிறாய். அரசே, எல்லா ஸ்ரேயஸ்களும் உண்மையில் அந்தப் பரம இலக்கே ஆகும்.

Verse 13

देवताराधनं कृत्वा धनसंपदमिच्छति । पुत्रानिच्छति राज्यं च श्रेयस्तस्यैव तन्नृप ॥ १३ ॥

தேவனை ஆராதித்து மனிதன் செல்வமும் வளமும் நாடுகிறான்; புதல்வர்களையும் அரசாட்சியையும் நாடுகிறான். ஆனால் அரசே, பரம ஸ்ரேயஸ் அந்த பக்தனுக்கே உரியது.

Verse 14

विवकिनस्तु संयोगः श्रेयोऽसौ परमात्मना । कर्मयज्ञादिकं श्रेयः स्वर्लोकपलदायि यत् ॥ १४ ॥

ஆனால் விவேகமுள்ளவர்க்கு பரமாத்மாவுடன் ஒன்றுபடுதலே பரம ஸ்ரேயஸ்; கர்மம், யாகம் முதலியவை ‘ஸ்ரேயஸ்’ எனினும் அவை சொர்க்கலோகப் பலனையே அளிக்கும்.

Verse 15

श्रेयः प्रधानं च फले तदेवानभिसंहिते । आत्मा ध्येयः सदा भूप योगयुक्तैस्तथा परैः ॥ १५ ॥

அதை நோக்கமாகக் கொள்ளாமலிருந்தாலும், ஸ்ரேயஸ் முதன்மையான அந்தப் பலனே விளைகிறது. ஆகவே அரசே, யோகத்தில் நிலைத்தவர்களும் பரமநோக்குடையவர்களும் எப்போதும் ஆத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 16

श्रेय स्तस्यैव संयोगः श्रेयो यः परमात्मनः । श्रेयांस्येवमनेकानि शतशोऽथ सहस्त्रशः ॥ १६ ॥

பரமாத்மாவுடன் உள்ள ஒன்றுபடுதலே பரம ஸ்ரேயஸ். இவ்வாறு நன்மையின் வகைகள் பல—நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும்.

Verse 17

संत्यत्र परमार्थास्तु न त्वेते श्रूयतां च मे । धर्मोऽयं त्यजते किं तु परमार्थो धनं यदि ॥ १७ ॥

இங்கே நிச்சயமாக பரமார்த்தங்கள் உள்ளன; ஆனால் உன் இவ்வார்த்தைகளை நான் ஏற்கமாட்டேன். செல்வமே பரமப் பயன் என்றால், இந்த தர்மமும் பயனற்றதென கைவிடப்பட்டிருக்கும்.

Verse 18

व्ययश्चक्रियत कस्मात्कामप्राप्त्युपलक्षणः । मुत्रश्चेत्परमार्थाख्यः सोऽप्यन्यस्य नरेश्वर ॥ १८ ॥

அப்படியெனில் செலவு ஏன் செய்யப்படுகிறது? அது ஆசை நிறைவேற்றத்தின் குறியீடு மட்டுமே. மேலும் சிறுநீரையே ‘பரமார்த்தம்’ எனச் சொன்னாலும், அரசே, அதுவும் பிறருக்கே உரியது.

Verse 19

परमार्थभूतः सोऽन्यस्य परमार्थो हि नः पिता । एवं न परमार्थोऽस्ति जगत्यत्र चराचरे ॥ १९ ॥

அவரே பரமார்த்த-சொரூபன்; பிறருக்கும் அவரே பரம இலக்கு, அவரே நம் தந்தை. ஆகவே இந்த அசையும்-அசையாத உலகில் அவரைத் தவிர வேறு பரமார்த்தம் இல்லை.

Verse 20

परमार्थो हि कार्याणि करणानामशेषतः । राज्यादिप्राप्तिरत्रोक्ता परमार्थतया यदि ॥ २० ॥

பரமார்த்தமே எல்லா செயல்களுக்கும் கருவிகளுக்கும் முழுமையான பயன். அரசாட்சி முதலிய பெறுதலும் இங்கே ‘பரமார்த்தம்’ எனக் கூறப்படுகிறது—அதை அந்த இறுதி பரமார்த்த நோக்கில் எடுத்துக் கொண்டால்.

Verse 21

परमार्था भवंत्यत्र न भवंति च वै ततः । ऋग्यजुःसामनिष्पाद्यं यज्ञकर्म मतं तव ॥ २१ ॥

இங்கே பரமார்த்தம் அடையப்படுகிறது; ஆனால் அது வெறும் வெளிப்புறச் செயலில் மட்டும் பிறப்பதில்லை. உன் கருத்தில் ரிக்-யஜுஸ்-சாம வேதங்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட யாகக் கிரியையே முதன்மை; எனினும் பரமார்த்தம் பக்தியாலே நிறைவேறும்.

Verse 22

परमार्थभूतं तत्रापि श्रूयतां गदतो मम । यत्तु निष्पाद्यते कार्यं मृदा कारणभूतया ॥ २२ ॥

அங்கேயும் என் சொல்லிலிருந்து பரமார்த்தத்தை கேளுங்கள்; எவ்வினை உண்டாகிறதோ அது காரணமான மண்ணினாலேயே நிறைவேறுகிறது॥२२॥

Verse 23

तत्कारणानुगमनाज्जायते नृप मृन्मयम् । एवं विनाशिभिर्द्रव्यैः समिदाज्यकुशादिभिः ॥ २३ ॥

அரசே! காரணமான மண்ணைச் சார்வதால் மண்ணால் ஆன பொருள் தோன்றுகிறது; அதுபோல சமித்து, நெய், குசை முதலிய அழிவுடைய பொருட்களால் செயல்கள் உண்டாகின்றன॥২৩॥

Verse 24

निष्पाद्यते क्रिया या तु सा भवित्री विनाशिनी । अनाशी परमार्थस्तु प्राज्ञैरभ्युपगम्यते ॥ २४ ॥

எந்தச் செயலும் உண்டாகி நிறைவேறினால் அது நிகழ்ந்து அழியும்; ஆனால் பரமார்த்தம் அழிவற்றது—இதையே ஞானிகள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்॥२४॥

Verse 25

यत्तुं नाशि न संदेहो नाशिद्रव्योपपादितम् । तदेवापलदं कर्म परमार्थो मतो मम ॥ २५ ॥

அழிவுடையது என்பதில் ஐயமில்லை; அழிவுடைய பொருட்கள்மேல் நிறுவப்பட்டதுதான் உண்மையில் பயனற்ற செயல்; இதுவே எனது கருத்தில் பரமார்த்தம்॥२५॥

Verse 26

मुक्तिसाधनभूतत्वात्परमार्थो न साधनम् । ध्यानमेवात्मनो भूपपरमार्थार्थशब्दितम् ॥ २६ ॥

மோக்ஷத்திற்கான சாதனமாகவே இருப்பதால் பரமார்த்தம் தனி சாதனம் அல்ல; அரசே, ஆத்ம தியானமே ‘பரமார்த்தம்’—உயர்ந்த பயன்—என்று அழைக்கப்படுகிறது॥২৬॥

Verse 27

भेदकारि परेभ्यस्तु परमार्थो न भेदवान् । परमार्थात्मनोर्योगः परमार्थ इतीष्यते ॥ २७ ॥

வேறுபாடுகள் பிறவற்றை ஒட்டி மட்டுமே தோன்றும்; பரமார்த்தம் தன்னிலே பிளவுபடாதது. பரமார்த்தமும் ஆத்மாவும் ஒன்றாகும் யோகம் தான் பரம சத்தியம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 28

मिथ्यैतदन्यद्द्रव्यं हि नैतद्द्रव्यमयं यतः । तस्माच्छ्रेयांस्यशेषाणि नृपैतानि न संशयः ॥ २८ ॥

இந்த மற்ற ‘திரவியம்’ உண்மையில் பொய்; ஏனெனில் இது உண்மைத் திரவிய-சாரமல்ல. ஆகவே, அரசே, இவையெல்லாம் ஐயமின்றி உத்தம நன்மைகளே.

Verse 29

परमार्थस्तु भूपाल संक्षेपाच्छ्रूयतां मम । एको व्यापी समः शुद्धो निर्गुण प्रकृतेः परः ॥ २९ ॥

அரசே, சுருக்கமாக என்னிடமிருந்து பரமார்த்தத்தை கேள்: பரம்பொருள் ஒன்று; அது அனைத்திலும் வியாபித்து, சமநோக்குடையது, தூயது, குணங்களைத் தாண்டியது, பிரகிருதியை மீறியது.

Verse 30

जन्मवृद्ध्यादिरहित आत्मा सर्वगतो नृप । परिज्ञानमयो सद्भिर्नामजात्यादिभिविभुः ॥ ३० ॥

அரசே, ஆத்மா பிறப்பு, வளர்ச்சி முதலியவற்றற்றது; அனைத்திடமும் நிறைந்தது. அது நிறைஞான-சொரூபம்; ஆயினும் சான்றோர் பெயர், வகை முதலிய குறியீடுகளால் அதைச் சொல்கின்றனர்.

Verse 31

न योगवान्न युक्तोऽभून्नैव पार्थिवः योक्ष्यति । तस्यात्मपरदेहेषु सतोऽप्येकमयं हि तत् ॥ ३१ ॥

அவன் யோகியுமல்ல, உண்மையில் கட்டுப்பட்டவனுமல்ல; அரசே, இனியும் அவ்வாறாக மாறமாட்டான். அவனுக்குத் தன் உடலிலும் பிறர் உடலிலும் ஆத்மா இருந்தாலும், அந்தத் தத்துவம் ஒன்றே ஒன்றாகவே (தோன்றும்).

Verse 32

विज्ञानं परमार्थोऽसौ वेत्ति नोऽतथ्यदर्शनः । वेणुरंघ्रविभेदेन भेदः षङ्जादिसंज्ञितः ॥ ३२ ॥

விஞ்ஞானத்தையும் அந்த பரமார்த்தத்தையும் அறிந்தவன் தத்துவதரிசி; பொய்த் தரிசனம் உடையவன் அறியான். புல்லாங்குழலில் விரல் துளை வேறுபாடால் ஷட்ஜம் முதலிய ஸ்வரப் பிரிவுகள் பெயர்பெறுவது போல.

Verse 33

अभेदो व्यापिनो वायोस्तथा तस्य महात्मनः । एकत्वं रूपभेदश्च वाह्यकर्मप्रवृत्तिजः ॥ ३३ ॥

எங்கும் பரவும் காற்று இயல்பில் பிரிவற்றதுபோல், அந்த மகாத்மாவும் அப்படியே. அவனுடைய ஒன்றுமை உண்மை; வடிவ வேறுபாடு வெளிப்புறச் செயல்களில் ஈடுபாட்டால் மட்டும் தோன்றுகிறது.

Verse 34

देवादिभेदमध्यास्ते नास्त्येवाचरणो हि सः । श्रृण्वत्र भूप प्राग्वृत्तं यद्गीतमृभुणा भवेत् ॥ ३४ ॥

‘தேவர்’ முதலிய வேறுபாடுகளில் மூழ்கியவனுக்கு உண்மையான நல்வழக்கம் இல்லை. இப்போது கேள், அரசே, பழங்கால நிகழ்வொன்றை—ஒருகாலத்தில் ரிபு பாடியதை.

Verse 35

अवबोधं जनयतो निदाधस्य द्विजन्मनः । ऋभुर्नामाऽबवत्पुत्रो ब्रह्मणः परमेष्टिनः ॥ ३५ ॥

அவபோதத்தை (உணர்வை) எழுப்ப முயலும் இருபிறப்பன் நிதாகனுக்காக, பரமேஷ்டி பிரம்மாவிடமிருந்து ‘ரிபு’ எனும் மகன் பிறந்தான்.

Verse 36

विज्ञात तत्त्वसद्भावो निसर्गादेव भूपते । तस्य शिष्यो निदाघोऽभूत्पुलस्त्यतनयः पुरा ॥ ३६ ॥

அரசே, அவன் தத்துவத்தின் உண்மை இயல்பே தொடக்கத்திலிருந்தே அறியப்பட்டது. மேலும் முற்காலத்தில் புலஸ்த்யரின் மகன் நிதாகன் அவனுடைய சீடனானான்.

Verse 37

प्रादादशेषविज्ञानं स तस्मै परया मुदा । अवाप्तज्ञान तत्त्वस्य न तस्याद्वैतवासना ॥ ३७ ॥

அவர் பேரானந்தத்துடன் அவனுக்கு முழு சாஸ்திர ஞானத்தையும் அருளினார். ஆனால் ஞானத் தத்துவத்தை உணராதவர்க்கு உள்ளத்தில் அத்வைத வாசனை எழாது.

Verse 38

स ऋभुस्तर्कयामास निदाघस्य नरेश्वर । देविकायास्तटे वीर नागरं नाम वै पुरम् ॥ ३८ ॥

அரசே! ரிபு முனிவர் நிதாகனை நினைத்து ஆராய்ந்து, தேவிகா நதிக்கரையில் உள்ள ‘நாகர’ எனும் வீர நகரத்தை அடைந்தார்.

Verse 39

समृद्धमतिरम्यं च पुलस्त्येन निवेशितम् । रम्योपवनपर्यंतं स तस्मिन्पार्थवोत्तम ॥ ३९ ॥

பாண்டவரில் சிறந்தவரே! செழிப்பும் இனிமையும் நிறைந்த, புலஸ்த்யரால் நிறுவப்பட்ட, அழகிய பூங்காக்கள் வரை விரிந்த அந்த இடத்தில் அவர் தங்கினார்.

Verse 40

निदाधनामायोगज्ञस्तस्य शिष्योऽभवत्पुरा । दिव्ये वर्षसहस्त्रे तु समतीतेऽस्य तत्पुरम् ॥ ४० ॥

முன்னாளில் யோகத்தில் நிபுணனான நிதாதனன் அவனுடைய சீடனானான். ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் கடந்தபின் அவன் அவனுடைய வாசஸ்தலத்தை அடைந்தான்.

Verse 41

जगाम स ऋभुः शिष्यं निदाघमवलोकितुम् । स तस्य वैश्वदेवंति द्वारालोकनगोचरः ॥ ४१ ॥

பின்னர் ரிபு தன் சீடன் நிதாகனைப் பார்க்கச் சென்றார். அப்போது நிதாகன் வைஶ்வதேவ வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தான்; ரிபு வாசலில் அவன் பார்வைக்கு வந்தார்.

Verse 42

स्थित स्तेन गृहीतार्थो निजवेश्म प्रवेशितः । प्रक्षालितांघ्रिपाणिं च कृतासनपरिग्रहम् ॥ ४२ ॥

பிடிபட்ட திருடன்—திருடிய பொருளை மீட்டுக் கொண்டு—தன் இல்லத்திற்குள் அழைத்து வந்தாலும், அவனை விருந்தினரைப் போலவே மரியாதை செய்ய வேண்டும்; அவன் கை கால்களை கழுவச் செய்து, ஆசனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 43

उवाच स द्विजश्रेष्टो भुज्यतामिति सादरम् । ऋभुरुवाच । भो विप्रवर्य भोक्तव्यं यदत्र भवतो गृहे ॥ ४३ ॥

அந்த த்விஜசிரேஷ்டன் மரியாதையுடன், “உண்பீராக” என்றான். ரிபு கூறினார்: “ஓ பிராமணவர்யா, உங்கள் இல்லத்தில் இருப்பதெல்லாம் நிச்சயமாக உண்ணத்தக்கதே.”

Verse 44

तत्कथ्यतां कदन्नेषु न प्रीतिः सततं मम । निदाघ उवाच । सक्तुयावकव्रीहीनामपूपानां च मे गृहे ॥ ४४ ॥

“அப்படியெனில் கூறுங்கள்: சமைத்த உணவுகளில் எனக்கு ஏன் எப்போதும் நிலையான மகிழ்ச்சி இல்லை?” நிதாகன் சொன்னான்: “என் வீட்டில் சத்து, யவம், வ்ரீஹி (அரிசி) மற்றும் அபூபம் (பணியாரம்/பூவா) உள்ளன.”

Verse 45

यद्रोचते द्विजश्रेष्ट तावद्भुंक्ष्व यथेच्छया । ऋभुरुवाच । कदन्नानि दिजैतानि मिष्टमन्नं प्रयच्छ मे ॥ ४५ ॥

“ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, உமக்கு விருப்பமான அளவு விருப்பப்படி உண்ணுங்கள்.” ரிபு கூறினார்: “எனக்கு தவசிகளுக்கேற்ற கரடுமுரடான/எளிய உணவையும், மேலும் இனிய உணவையும் அளியுங்கள்.”

Verse 46

संयावपायसादीनि चेक्षुका रसवंति च । निदाघ उवाच । गृहे शालिनि मद्गेहे यत्किंचिदति शोभनम् ॥ ४६ ॥

நிதாகன் கூறினான்: “ஓ சாலீன, என் இல்லத்தில் மிக இனிமையானவை—ஸம்யாவம், பாயசம் முதலியனவும், சாறு நிறைந்த இனிய கரும்புச் சுவைபொருட்களும்—எல்லாம் உள்ளன.”

Verse 47

भोज्येषु साधनं मिष्टं तेनास्यान्नं प्रसाधय । इत्युक्ता तेन सा पत्नी मिष्टमन्नं द्विजस्य तत् ॥ ४७ ॥

“உணவுகளில் ஒரு இனிப்புப் பொருளைச் செய்; அதனால் அவருடைய அன்னத்தைச் சீரமைத்து பரிமாறு.” எனச் சொல்லப்பட்டபின், அந்த மனைவி அந்தத் த்விஜருக்காக இனிய அன்னத்தைத் தயாரித்தாள்.

Verse 48

प्रसाधितवती तद्वै भर्तुर्वचनगौरवात् । न भुक्तवंतमिच्छातो मिष्टमन्नं महामुनिम् ॥ ४८ ॥

கணவனின் சொல்லுக்கு மரியாதை காட்டி அவள் உண்மையிலேயே அதைச் சீரமைத்தாள்; ஆனால் மகாமுனி இன்னும் உண்டிருக்காததால், அவருக்கு இனிய அன்னம் அளிக்க அவள் விரும்பவில்லை.

Verse 49

निदाघः प्राहभूपाल प्रश्रयावनतः स्थितः । निदाघ उवाच । अपि ते परमा तृप्तिरुत्पन्ना पुष्टिरेव ॥ ४९ ॥

நிதாகர் பணிவுடன் வணங்கி நின்று அரசனிடம் கூறினார்: “உமக்கு பரம திருப்தி உண்டாயிற்றா—அதுவே உண்மையான புஷ்டியும் நலனுமா?”

Verse 50

अपि ते मानसं स्वस्थमाहारेण कृतं द्विज । क्व निवासी भवान्विप्र क्व वा गंतुं समुद्यतः ॥ ५० ॥

ஏ த்விஜரே, உணவு எடுத்த பின் உமது மனம் நலமாய் அமைந்ததா? ஏ விப்ரரே, நீர் எங்கு வசிக்கிறீர், இப்போது எங்கு செல்லத் தயாராகிறீர்?

Verse 51

आगम्यते च भवता यतस्तश्च निवेद्यताम् । ऋमुरुवाच । क्षुधितस्य च भुक्तेऽन्ने तृप्तिर्ब्रह्मन्विजायते ॥ ५१ ॥

“நீர் எங்கிருந்து வந்தீர், எதற்காக? தயவுசெய்து கூறுக.” என்று கேட்டபோது, ஋மு கூறினார்: “ஏ பிராமணரே, பசியுற்றவன் அன்னம் உண்டால் திருப்தி இயல்பாகவே உண்டாகும்.”

Verse 52

न मे क्षुधा भवेत्तॄप्तिः कस्मान्मां द्विज पृच्छति । वह्निना पार्थिवेनादौ दग्धे वै क्षुरापीश्वः ॥ ५२ ॥

எனக்கு பசி இல்லை; திருப்தியும் இல்லை; ஆகவே ஹே த்விஜா, இதைப் பற்றி என்னை ஏன் கேட்கிறாய்? ஆதியில் இந்தப் பார்திவ உடல் அக்னியால் எரிந்தபோதும், க்ஷுரதாரைபோல் கூர்மையான प्रभு-ஸ்வாமி உடல் நிலையைக் கடந்தவனாய் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 53

भवत्यंभसि च क्षीणे नृणां तृष्णासमुद्भवः । क्षुत्तृष्णे देहधर्माख्ये न ममैते यतो द्विज ॥ ५३ ॥

உடலின் நீர்தத்துவம் குறைந்தால் மனிதருக்கு தாகம் எழுகிறது. பசியும் தாகமும்—உடலின் தர்மங்கள் எனப்படும் இவை—எனது அல்ல, ஹே த்விஜா; ஆகவே அவைகளுடன் நான் ஒன்றுபடுவதில்லை।

Verse 54

ततः क्षुत्संभवाभावात्तृप्तिरस्त्येव मे सदा । मनसः स्वस्थता तुष्टिश्चित्तधर्माविमौ द्विज ॥ ५४ ॥

ஆகவே பசி எழுவதற்கே இடமில்லாததால் நான் எப்போதும் திருப்தியாய் இருக்கிறேன். ஹே த்விஜா, மனத்தின் நலநிலை மற்றும் திருப்தி—இவை இரண்டும் சித்தத்தின் குணங்கள்.

Verse 55

चेतसो यस्य यत्पृष्टं पुमानेभिर्न युज्यते । क्व निवासस्तवेत्युक्तं क्व गंतासि च यत्त्वया ॥ ५५ ॥

மனத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட இயல்புடைய அந்தப் புருஷனைப் பற்றி மனிதர் கேட்கும் கேள்விகள் உண்மையில் பொருந்தாது. ஆகவே நீ சொன்ன ‘உன் வாசம் எங்கே? நீ எங்கே செல்கிறாய்?’ என்ற சொற்கள் அவருக்கு ஏற்றதல்ல.

Verse 56

कुतश्चागम्यते त्वेतात्र्रितयेऽपि निबोध मे । पुमान्सवर्गतो व्यापीत्याकाशवदयं यतः ॥ ५६ ॥

இது (தத்துவம்) எங்கிருந்து வருகிறது? இதை மூன்று விதமாகவும் எனக்கு தெளிவாக விளக்கி உணர்த்துவாய். ஏனெனில் இந்தப் புருஷன் தன் எல்லா வகைகளுடனும் ஆகாயம்போல் அனைத்திலும் வியாபித்தவன்.

Verse 57

कुतः कुत्र क्व गंतासीत्येतदप्यर्थवत्कथम् । सोऽहं गंता न चागंता नैकदेशनिकेतनः ॥ ५७ ॥

நான் எங்கிருந்து எங்கே, எந்த வழியில் செல்வேன்—இந்தக் கேள்வியே எவ்வாறு பொருளுடையது? நான் அதே ஆத்மா; நான் செல்லுபவனும் அல்ல, செல்லாதவனும் அல்ல; ஏனெனில் நான் ஒரே இடத்தில் தங்குபவன் அல்ல।

Verse 58

त्वं चान्ये च न च त्वं त्वं नान्ये नैवाहमप्यहम् । मिष्टन्ने मिष्टमित्येषा जिह्वा सा मे कृता तव ॥ ५८ ॥

நீயும் உள்ளாய், பிறரும் உள்ளார்—ஆனால் நீ வெறும் ‘நீ’ அல்ல; அவர்களும் உண்மையில் ‘பிறர்’ அல்ல; நானும் தனித்த ‘நான்’ அல்ல. இனிய உணவு வந்தால் நாவு ‘இனிப்பு!’ என்கிறது—அந்த என் நாவையும் நீயே படைத்தாய்।

Verse 59

किं वक्ष्यतीति तत्रापि श्रूयतां द्विजसत्तमा । मिष्टमेव यदामिष्टं तदेवोद्वेगकारणम् ॥ ५९ ॥

‘அவன் என்ன சொல்வான்?’—அங்கேயும் கேளுங்கள், ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே. இனிப்பே இனிமையற்றதாக மாறினால், அதே இனிப்பே கலக்கத்திற்குக் காரணமாகிறது।

Verse 60

अमिष्टं जायते मिष्टं मिष्टादुद्विजते जनः । आदिमध्यावसानेषु किमन्नं रुचिकारणम् ॥ ६० ॥

இனிமையற்றதிலிருந்து இனிமை பிறக்கிறது; இனிமையிலிருந்தே மக்கள் மீண்டும் சலிப்படைகிறார்கள். தொடக்கம், நடு, முடிவு—எந்த உணவே நிலையான ருசிக்குக் காரணம்?

Verse 61

मृण्मयं हि मृदा यद्वद्गृहं लिप्तं स्थिरीभवेत् । पार्थिवोऽयं तथा देहः पार्थिवैः परमाणुभिः ॥ ६१ ॥

மண்ணால் ஆன வீடு மண்ணால் பூசப்பட்டால் உறுதியாகும்; அதுபோல இந்தப் புவித் தன்மையுடைய உடலும் புவியால் ஆன அணுக்களால் திடமாகிறது।

Verse 62

यवगोधूममुद्गादि र्घृतं तैलं पयो दधि । गुडः फलानीति तथा पार्थिवाः परमाणवः ॥ ६२ ॥

யவம், கோதுமை, பாசிப்பயறு முதலியன; நெய், எண்ணெய், பால், தயிர்; வெல்லம், பழங்கள்—இவையும் ப்ருத்வீத் தத்துவத்திற்குரிய நுண் பரமாணுக்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 63

तदेतद्भवता ज्ञात्वा मिष्टामिष्टविचारि यत् । तन्मनः शमनालबि कार्यं प्राप्यं हि मुक्तये ॥ ६३ ॥

இதனை அறிந்து, இனிமை–இனிமையல்லாததை விவேகித்து, மனஅடக்கத்தில் நிலைபெறும் சாதனையை மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் முக்தி அதனால் தான் பெறப்படுகிறது।

Verse 64

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य परमार्थाश्रितं नृप । प्रणिपत्य महाभागो निदाघो वाक्यमब्रवीत् ॥ ६४ ॥

அரசே, பரமார்த்தத்தில் நிலைத்த அவன் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட நிதாகன், பெரும்பாக்கியவான், வணங்கி பின்னர் உரைத்தான்।

Verse 65

प्रसीद मद्धितार्थाय कथ्यतां यस्त्वमागतः । नष्टो मोहस्तवाकर्ण्य वचांस्येतानि मे द्विज ॥ ६५ ॥

என் நலனுக்காக அருள்புரிவாயாக; நீர் ஏன் வந்தீர் என்று கூறுவீராக. ஓ இருபிறப்பனே, உமது சொற்களை கேட்டதும் என் மயக்கம் நீங்கியது।

Verse 66

ऋभुरुवाच । ऋभुरस्मि तवाचार्यः प्रज्ञादानाय ते द्विज । इहागतोऽहं दास्यामि परमार्थं सुबोधितम् ॥ ६६ ॥

ரிபு கூறினார்—ஓ இருபிறப்பனே, நான் ரிபு; உன் ஆசாரியன். உனக்கு ஞானத்தை அளிக்க இங்கு வந்தேன்; பரமார்த்தத்தை தெளிவாக உபதேசிப்பேன்।

Verse 67

एक एवमिदं विद्धि न भेदि सकलं जगत् । वासुदेवाभिधेयस्य स्वरुपं परात्मनः ॥ ६७ ॥

இதனை ஒன்றே என அறி—முழு உலகமும் உண்மையில் பிரிந்ததல்ல. ‘வாசுதேவ’ என அழைக்கப்படும் பரமாத்மாவின் சொரூபமே இதுவாகும்.

Verse 68

ब्रह्मण उवाच । तथेत्युक्त्वा निदाधेन प्रणिपातपुरः सरम् । पूजितः परया भक्त्यानिच्छितः प्रययौ विभुः ॥ ६८ ॥

பிரம்மா கூறினார்—‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, நிதாகன் முதலில் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, பரம பக்தியால் வழிபட்டான். ஆண்டவன் விரும்பாத போதிலும் அந்த விபு உடனே புறப்பட்டார்.

Verse 69

पुनवर्षसहस्त्रंते समायातो नरेश्वर । निदाघज्ञानदानाय तदेव नगरं गुरुः ॥ ६९ ॥

அரசே, மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தபின், நிதாகனுக்கு ஞானம் அருளுவதற்காக குரு அதே நகரத்திற்கே மீண்டும் வந்தார்.

Verse 70

नगरस्य बहिः सोऽथ निदाघं दृष्टवान् मुनिम् । महाबलपरीवारे पुरं विशति पार्थिवे ॥ ७० ॥

பின்னர் நகரத்தின் வெளியே அவர் முனி நிதாகனை கண்டார். பெரும் வலிமை கொண்ட பரிவாரத்தால் சூழப்பட்ட அரசன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.

Verse 71

दूरस्थितं महाभागे जनसंमर्दवर्जकम् । क्षुत्क्षामकण्ठमायांतमरण्यात्ससमित्कुशम् ॥ ७१ ॥

மகாபாகனே, கூட்ட நெரிசல் அற்ற தூர இடத்தில் அவனை கண்டேன்—பசியால் தொண்டை வறண்டு, காட்டிலிருந்து சமித்து மரக்குச்சிகளும் குசா புல்லும் எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.

Verse 72

दृष्ट्वा निदाघं स ऋभुरुपागत्याभिवाद्य च । उवाच कस्मादेकांतं स्थीयत भवता द्विज ॥ ७२ ॥

நிதாகனைப் பார்த்து ரிபு முனிவர் அருகே வந்து வணங்கி கூறினார்— “ஓ த்விஜரே! நீங்கள் ஏன் தனிமையான ஏகாந்தத்தில் தனியே நின்றிருக்கிறீர்?”

Verse 73

निदाघ उवाच । भो विप्र जनसंमर्द्दो महानेष जनेश्वरे । प्रविवक्षौ पुरे रम्ये तेनात्र स्थीयते मया ॥ ७३ ॥

நிதாகன் கூறினான்— “ஓ விப்ரரே! இந்த அரசநகரில் மக்கள் பெருந்திரளாக உள்ளனர். நான் அந்த இனிய நகரில் நுழைய விரும்புகிறேன்; அதனால் இங்கே நின்றிருக்கிறேன்.”

Verse 74

ऋभुरुवाच । नराधिपोऽत्र कतमः कतमश्चेतरो जनः । कथ्यतां मे द्विजश्रेष्ट त्वमभिज्ञो मतो मम ॥ ७४ ॥

ரிபு கூறினார்— “இங்கே மனிதர்களில் அரசன் யார்? மற்றவன் யார்? ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே! எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் உண்மையறிந்தவர் என நான் கருதுகிறேன்.”

Verse 75

निदाघ उवाच । योऽयं गजेंद्रमुन्मत्तमद्रिश्रृंगसमुच्छ्रयम् । अधिरुढो नरेन्द्रोऽयं परितो यस्तथेतरः ॥ ७५ ॥

நிதாகன் கூறினான்— “மலைச்சிகரம் போல் உயர்ந்து, மதம் கொண்ட யானைத் தலைவனின் மேல் ஏறியிருப்பவன் அரசன்; அவனைச் சுற்றி நின்றிருப்பவன் மற்றவன்.”

Verse 76

ऋभुरुवाच । एतौ हि गजराजानौ दृष्टौ हि युगपन्मया । भवता निर्विशेषेण पृथग्वेदोपलक्षितौ ॥ ७६ ॥

ரிபு கூறினார்— “இந்த இரு அரசயானைகளையும் நான் ஒரே நேரத்தில் கண்டேன்; ஆனால் நீங்கள் பாகுபாடின்றி வேதம் கூறும் இலக்கணங்களால் அவற்றைத் தனித்தனியாக அறிந்தீர்கள்.”

Verse 77

तत्कथ्यतां महाभाग विशेषो भवतानयोः । ज्ञातुमिच्छाम्यहं कोऽत्र गजः को वा नराधिपः ॥ ७७ ॥

ஹே மகாபாக! இவ்விருவரின் விசேஷ வேறுபாட்டை விளக்குங்கள். இங்கே யார் யானை, யார் மனிதரின் அரசன் (நராதிபன்) என்று நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 78

निदाध उवाच । गजोयोऽयमधो ब्रह्मन्नुपर्यस्यैष भूपतिः । वाह्यवाहकसंबंधं को न जानाति वै द्विज ॥ ७८ ॥

நிதாகன் கூறினான்—ஹே பிராமணா! கீழே இது யானை; அதன் மேல் இந்த பூபதி அமர்ந்துள்ளார். ஹே த்விஜா! சுமப்பவன்–சுமக்கப்படுபவன் (வாஹக–வாஹ்ய) உறவை யார் அறியார்?

Verse 79

ऋभुरुवाच । ब्रह्मन्यथाहं जानीयां तथा मामवबोधय । अधः सत्त्वविभागं किं किं चोर्द्धमभिधीयते ॥ ७९ ॥

ரிபு கூறினான்—ஹே பிராமணா! நான் சரியாக அறியும்படி எனக்கு போதியுங்கள். ‘கீழே’ என்றால் இருப்பின் (சத்த்வத்தின்) பகுப்பு என்ன? ‘மேலே’ என்று எதைச் சொல்கிறார்கள்?

Verse 80

ब्राह्मण उवाच । इत्युक्त्वा सहसारुह्य निदाघः प्राह तं ऋभुम् । श्रयतां कथयाम्येष यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ ८० ॥

பிராமணன் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி நிதாகன் விரைவாக ஏறி ரிபுவிடம் சொன்னான்: கவனமாக அணுகி கேள்; நீ என்னிடம் கேட்டதையே இப்போது நான் கூறுகிறேன்.

Verse 81

उपर्यहं यथा राजा त्वमधःकुंजरो यथा । अवबोधाय ते ब्रह्मन्दृष्टांतो दर्शितो मया ॥ ८१ ॥

நான் மேலே அரசனைப் போல இருப்பதுபோல், நீ கீழே யானையைப் போல இருக்கிறாய். ஹே பிராமணா! உனக்கு விளங்கும்படி இந்தத் த்ருஷ்டாந்தத்தை நான் காட்டினேன்.

Verse 82

ऋभुरुवाच । त्वं राजेव द्विजश्रेष्ट स्थितोऽहं गजवद्यदि । तदेवं त्वं समाचक्ष्व कतमस्त्वमहं तथा ॥ ८२ ॥

஋பு கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! நீ அரசனைப் போல நின்று, நான் யானையைப் போல வைக்கப்பட்டிருந்தால், தெளிவாகச் சொல்—அப்போது நான் யார், நீ யார்?

Verse 83

ब्राह्मण उवाच । इत्युक्तः सत्वरस्तस्य चरणावभिवंद्य सः । निदाधः प्राह भगवन्नाचार्यस्त्वमृभुर्मम् ॥ ८३ ॥

பிராமணன் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் நிதாகன் விரைந்து அவன் திருவடிகளில் வணங்கி, “பகவானே! நீரே என் ஆசாரியர்; நீரே ஋புவே” என்றான்.

Verse 84

नान्यस्याद्वैतसंस्कारसंस्कृतं मानसं तथा । यथाचार्यस्य तेन त्वां मन्ये प्राप्तमहं गुरुम् ॥ ८४ ॥

உண்மையான ஆசாரியரின் மனம் அத்துவைதப் பயிற்சிகளால் எவ்வளவு செம்மையடைகிறதோ, அவ்வாறு வேறொருவருடைய மனம் செம்மையடைவதில்லை. ஆகவே, பிரபுவே, உம்மையே நான் குருவாகப் பெற்றேன் என எண்ணுகிறேன்.

Verse 85

ऋभुरुवाच । तवोपदेशदानाय पूर्वशुश्रूषणात्तव । गुरुस्नेहादृभुर्नामनिदाघं समुपागतः ॥ ८५ ॥

஋பு கூறினார்—உனக்கு உபதேசம் அளிக்க, முன்பு நீ செய்த பக்தியுடனான சேவையினாலும், குருவின் அன்பினாலும், ‘஋பு’ என்னும் பெயருடைய நான் நிதாகனிடம் வந்தேன்.

Verse 86

तदेतदुपदिष्टं ते संक्षेपेण महामते । परमार्थसारभूतं यत्तदद्वैतमशेषतः ॥ ८६ ॥

ஓ மகாமதியே! உனக்கு சுருக்கமாக உபதேசிக்கப்பட்டது இதுவே—பரமார்த்தத்தின் சாரமாய் விளங்கும், முழுமையான அத்துவைதத் தத்துவம்.

Verse 87

ब्राह्मण उवाच । एवमुक्त्वा ददौ विद्यां निदाघं स ऋभुर्गुरुः । निदाघोऽप्युपदेशेन तेनाद्वैतपरोऽभवत् ॥ ८७ ॥

பிராமணன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி குரு ரிபு நிதாகனுக்கு வித்யையை அருளினார். அந்த உபதேசத்தால் நிதாகனும் அத்வைதத்தில் பரமநிஷ்டை கொண்டான்.

Verse 88

सर्वभूतान्यभेदेन ददृशे स तदात्मनः । तथा ब्रह्मतनौ मुक्तिमवाच परमाद्विजः ॥ ८८ ॥

அவன் எல்லா உயிர்களையும் வேறுபாடின்றி தன் ஆத்மாவாகவே கண்டான். அப்பொழுது அந்த பரம த்விஜன், ‘முக்தி பிரம்மஸ்வரூபத்திலேயே’ என்று உரைத்தான்.

Verse 89

तथा त्वमपि धर्मज्ञ तुल्यात्मरिपुबांधवः । भव सर्वगतं ज्ञानमात्मानमवनीपते ॥ ८९ ॥

தர்மத்தை அறிந்தவனே! நீயும் பகைவர்-நண்பர், உறவு-அன்யர் என சமபாவம் கொள். பூமியின் அரசனே! அனைத்திலும் நிறைந்த ஞானஸ்வரூப ஆத்மாவை உணர்வாயாக.

Verse 90

सितनीलादिभेदेन यथैकं दृश्यते नभः । भ्रांतदृष्टिभिरात्मापि तथैकः सन्पृथक् पृथक् ॥ ९० ॥

ஒரே ஆகாயம் வெள்ளை-நீலம் முதலிய வேறுபாடுகளால் பலவாறு தோன்றுவது போல, ஆத்மாவும் ஒன்றே ஆனாலும் மயக்கக் கண்ணோட்டத்தால் பலவாறு தோன்றுகிறது.

Verse 91

एकः समस्तं यदिहास्ति किंचित्तदच्युतो नास्ति परं ततोऽन्यत् । सोऽहं स च त्वं स च सर्वमेतदात्मांस्वयं भात्यपभेदमोहः ॥ ९१ ॥

இங்கு இருப்பதெல்லாம் ஒரே அச்யுதனே; அவரைத் தாண்டி வேறு எதுவும் இல்லை. அவரே ‘நான்’, அவரே ‘நீ’, அவரே இவ்வெல்லாம்—ஆத்மா தானே ஒளிர்கிறது; வேறுபாட்டின் மயக்கம் வெறும் மித்யை.

Verse 92

सनंदन उवाच । इतीरितस्तेन स राजवर्यस्तत्याज भेदं परमार्थदृष्टिः । स चापि जातिस्मरणावबोदस्तत्रैव जन्मन्यपवर्गमाप ॥ ९२ ॥

சனந்தனன் கூறினார்—அவரால் இவ்வாறு உபதேசிக்கப்பட்ட அந்த அரசருள் சிறந்தவன் பரமார்த்தத் தரிசனம் பெற்றவனாய் வேற்றுமை எண்ணத்தைத் துறந்தான். மேலும் பிறவிச் சிந்தனை (ஜாதிஸ்மரணம்) மூலம் எழுந்த ஞானத்தால் அதே பிறவியிலேயே அபவர்கம் எனும் மோக்ஷத்தை அடைந்தான்.

Verse 93

परमार्थाध्यात्ममेतत्तुभ्यमुक्तं मुनीश्वर । ब्राह्मणक्षत्रियविशां श्रोर्तॄणां चापि मुक्तिदम् ॥ ९३ ॥

முனிவரரே, பரமார்த்தத்தைச் சார்ந்த இந்த உயர்ந்த ஆத்மிக உபதேசம் உமக்குச் சொல்லப்பட்டது. இது பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் மற்றும் பக்தியுடன் கேட்போருக்கும் விடுதலை அளிப்பதாகும்.

Verse 94

यथा पृष्टं त्वया ब्रह्मंस्तथा ते गदितं मया । ब्रह्मज्ञानमिदं शुद्धं किमन्यत्कथयामि वै ॥ ९४ ॥

பிராமணரே, நீர் கேட்டதுபோலவே நான் உமக்குச் சொன்னேன். இது தூய பிரம்மஞானம்; இதற்கு மேல் நான் என்ன கூறுவேன்?