Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 92
Śreyas and Paramārtha: The Ribhu–Nidāgha Teaching on Non-Dual Self
Advaita
सनंदन उवाच । इतीरितस्तेन स राजवर्यस्तत्याज भेदं परमार्थदृष्टिः । स चापि जातिस्मरणावबोदस्तत्रैव जन्मन्यपवर्गमाप ॥ ९२ ॥
sanaṃdana uvāca | itīritastena sa rājavaryastatyāja bhedaṃ paramārthadṛṣṭiḥ | sa cāpi jātismaraṇāvabodastatraiva janmanyapavargamāpa || 92 ||
சனந்தனன் கூறினார்—அவரால் இவ்வாறு உபதேசிக்கப்பட்ட அந்த அரசருள் சிறந்தவன் பரமார்த்தத் தரிசனம் பெற்றவனாய் வேற்றுமை எண்ணத்தைத் துறந்தான். மேலும் பிறவிச் சிந்தனை (ஜாதிஸ்மரணம்) மூலம் எழுந்த ஞானத்தால் அதே பிறவியிலேயே அபவர்கம் எனும் மோக்ஷத்தை அடைந்தான்.
Sanandana
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It states that right instruction culminates in paramārtha-dṛṣṭi (vision of ultimate reality), by which one drops bheda-buddhi (the sense of separateness) and can attain apavarga (final liberation) even within the same lifetime.
While the verse speaks in the language of jñāna (non-difference and ultimate vision), in the Narada Purana this maturity typically supports pure devotion—because seeing the one Reality removes egoic separation, making surrender and single-pointed worship natural and unwavering.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught here; the practical takeaway is sādhanā-oriented—listen to true instruction (upadeśa), cultivate paramārtha-dṛṣṭi, and practice inner discernment that dissolves bheda-buddhi.