Adhyaya 41 — Yogic Conduct and the Discipline Leading to Siddhi
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे योगसिद्धिर्नाम चत्वारिंशोऽध्यायः । एकचत्वारिंशोऽध्यायः । अलर्क उवाच— भगवन्! योगिनश्चर्यां श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । ब्रह्मवर्त्मन्यनुसरन् यथा योगी न सीदति ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe yogasiddhirnāma catvāriṃśo 'dhyāyaḥ | ekacatvāriṃśo 'dhyāyaḥ | alarka uvāca— bhagavan! yoginaś caryāṃ śrotum icchāmi tattvataḥ | brahmavartmany anusaran yathā yogī na sīdati ||
அலர்க்கன் கூறினான்— ஓ பகவனே, யோகியின் முறையான நடத்தையை நான் உண்மையிலே கேட்க விரும்புகிறேன்; பிரம்ம மார்க்கத்தைப் பின்பற்றி யோகி எவ்வாறு மனச்சோர்விலும் வீழ்ச்சியிலும் அகப்படாமல் இருப்பான்?
{ "primaryRasa": "jijnasa", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The verse frames yoga as not merely technique but a life-conduct (caryā) aligned with Brahman-realization; stability (not “sinking”) is achieved through disciplined living and right orientation.
Primarily Dharma/ācāra instruction rather than pañcalakṣaṇa narrative (sarga/pratisarga/vaṃśa/manvantara/vaṃśānucarita). It functions as upadeśa (didactic teaching) embedded in Purāṇic discourse.
“Brahmavartman” signals an inward path: conduct is the outer guardrail for inner realization; ‘not sinking’ implies equanimity and non-collapse of awareness amid worldly pressures.