Shloka 15
Śrāddha-Kāla-Nirṇaya: Proper Times, Nakṣatra Fruits, Tīrtha Merit, and Offerings for Ancestral Rites
अजैकपादे कुप्यं स्यादहिर्बुध्ने गृहं शुभम् / रेवत्यां बहवो गावो ह्यश्विन्यां तुरगांस्तथा / याम्ये ऽथ जीवनं तत् स्याद्यदि श्राद्धं प्रयच्छति
ajaikapāde kupyaṃ syādahirbudhne gṛhaṃ śubham / revatyāṃ bahavo gāvo hyaśvinyāṃ turagāṃstathā / yāmye 'tha jīvanaṃ tat syādyadi śrāddhaṃ prayacchati
அஜைகபாத நக்ஷத்திரத்தில் ஸ்ராத்தம் அளித்தால் பாத்திரங்களும் உபகரணங்களும் கிடைக்கும்; அஹிர்புத்நத்தில் மங்களமான இல்லம் பெறுவான். ரேவதியில் பல பசுக்கள் கிடைக்கும்; அஸ்வினியில் குதிரைகளும் கிடைக்கும். யாம்யத்தில் முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்தால் உயிர்வளம் மற்றும் நீண்ட ஆயுள் உண்டாகும்.
Sūta (narrator) recounting the Kurma Purana’s dharma-teaching on Śrāddha fruits (as taught in the Kurma Purana dialogue tradition)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
FAQs
This verse is not an Ātman-metaphysics passage; it teaches karma-phala within Pitṛ-dharma—how properly offered Śrāddha yields specific worldly supports (home, cattle, horses) and even life-extension, reinforcing dharmic causality rather than direct non-dual exposition.
No formal yoga technique is taught here; the practice is ritual discipline (niyama-like observance) through Śrāddha aligned with auspicious lunar mansions, a Kurma Purana dharma framework that complements (but is distinct from) Pāśupata/Yoga teachings found elsewhere.
The verse does not explicitly mention Shiva–Vishnu unity; it reflects the Purana’s broader synthesis by prioritizing dharma (Śrāddha for Pitṛs) as universally efficacious, a shared religious ground across Śaiva and Vaiṣṇava observance.