Adhyaya 6

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच आसीदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / शान्तवातादिकं सर्वं न प्रज्ञायत किञ्चन

இதி ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் ஐந்தாம் அதிகாரம். ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—ஒரே பயங்கர ஏகார்ணவம் இருந்தது; அது பிரிவற்றதும் தமோமயமும்; காற்று முதலிய அனைத்தும் அமைதியாய், எதுவும் அறியப்படவில்லை।

Verse 2

एकार्णवे तदा तस्मिन् नष्टे स्थावरजङ्गमे / तदा समभवद् ब्रह्मा सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात्

அந்த ஏகார்ணவத்தில் நிலைபொருள்-இயங்குபொருள் அனைத்தும் அழிந்து, அது மட்டுமே எஞ்சியபோது, ஆயிரம் கண்களும் ஆயிரம் பாதங்களும் உடைய பிரம்மா தோன்றினார்।

Verse 3

सहस्त्रशीर्षा पुरुषो रुक्मवर्णस्त्वतीन्द्रियः / ब्रह्मा नारायणाख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा

ஆயிரம் தலைகளுடைய பரமபுருஷன், பொன்னிறம் கொண்டவன், இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன்—நாராயணன் எனப் பெயர்பெற்ற அந்தப் பிரம்மா அப்போது நீரில் யோகநித்திரையில் பள்ளிகொண்டான்।

Verse 4

इमं चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं नारायणं प्रति / ब्रह्मस्वरूपिणं देवं जगतः प्रभवाप्ययम्

இங்கே நாராயணனை நோக்கி இந்தச் சுலோகமும் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது—“பிரம்மஸ்வரூபமான தேவன், உலகின் தோற்றமும் லயமும் அவரே.”

Verse 5

आपो नारा इति प्रोक्ता नाम्ना पूर्वमिति श्रुतिः / अयनं तस्य ता यस्मात् तेन नारायणः स्मृतः

ஸ்ருதி கூறுகிறது: நீர்கள் (ஆபः) முன்பு ‘நாரா’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்டன; அவை அவரின் அயனம்—ஆதாரமும் வாசஸ்தலமும்—ஆகையால் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 6

तुल्यं युगसहस्त्रस्य नैशं कालमुपास्य सः / शर्वर्यन्ते प्रकुरुते ब्रह्मत्वं सर्गकारणात्

ஆயிரம் யுகங்களுக்கு ஒப்பான அந்த இரவுக் காலத்தைத் தாண்டி, அந்த மஹாராத்திரியின் முடிவில் படைப்பின் காரணமாக அவர் மீண்டும் பிரம்மநிலையை ஏற்கிறார்।

Verse 7

ततस्तु सलिले तस्मिन् विज्ञायान्तर्गतां महीम् / अनुमानात् तदुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः

அப்போது அந்த நீரில் பூமி உள்ளடங்கியிருப்பதை உணர்ந்து, பிரஜாபதி சிந்தனையால் அறிந்து அவளை மீட்டெடுத்து உயர்த்தத் தீர்மானித்தார்।

Verse 8

जलक्रीडासु रुचिरं वाराहं रुपमास्थितः / अधृष्यं मनसाप्यन्यैर्वाङ्मयं ब्रह्मसंज्ञितम्

நீரில் விளையாடும் போது அவர் அழகிய வராஹ ரூபத்தை ஏற்றார்; ஆயினும் பிறரின் மனத்தாலும் அணுக இயலாதவர்—வாக்குருவான பிரம்மம், ‘பிரம்மன்’ என அறியப்படுபவர்।

Verse 9

पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविश्य च रसातलम् / दंष्ट्रयाभ्युज्जहारैनामात्माधारो धराधरः

பூமியை உயர்த்துவதற்காக அவர் ரசாதலத்தில் புகுந்து, தன் தந்தத்தால் அவளை மேலே தூக்கி எடுத்தார்—அனைத்திற்கும் ஆதாரமான, உலகைத் தாங்கி உயர்த்துபவர்।

Verse 10

दृष्ट्वा दंष्ट्राग्रविन्यस्तां पृथिवीं प्रथितपौरुषम् / अस्तुवञ्जनलोकस्थाः सिद्धा ब्रह्मर्षयो हरिम्

தன் தந்தத்தின் முனையில் பூமி வைக்கப்பட்டதைக் கண்டு—வீரப் பெருமை புகழ்பெற்ற அவரை—ஜனலோகத்தில் வாழும் சித்தர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் ஹரியைப் போற்றினர்।

Verse 11

ऋषय ऊचुः नमस्ते देवदेवाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने / पुरुषाय पुराणाय शाश्वताय जयाय च

ரிஷிகள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, பிரம்மன், பரமேஷ்வரனே உமக்கு நமஸ்காரம்; ஆதிபுருஷனே, புராதனனே, சாச்வதனே, ஜயஸ்வரூபனே உமக்கு வணக்கம்।

Verse 12

नमः स्वयंभुवे तुभ्यं स्त्रष्ट्रे सर्वार्थवेदिने / नमो हिरण्यगर्भाय वेधसे परमात्मने

ஸ்வயம்பூ, படைப்பாளி, எல்லாப் பொருளறிவோனே உமக்கு நமः; ஹிரண்யகர்பன், வேதஸ் (விதாதா), பரமாத்மா உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 13

नमस्ते वासुदेवाय विष्णवे विश्वयोनये / नारायणाय देवाय देवानां हितकारिणे

வாசுதேவனே, விஷ்ணுவே—உலகின் கருவும் ஆதாரமும் ஆன உமக்கு நமஸ்காரம்; நாராயண தேவனே, தேவர்களின் நலங்கருதும் உமக்கு வணக்கம்।

Verse 14

नमो ऽस्तु ते चतुर्वक्त्रे शार्ङ्गचक्रासिधारिणे / सर्वभूतात्मभूताय कूटस्थाय नमो नमः

நான்முகனே, சார்ங்க வில், சக்கரம், வாள் தாங்கிய உமக்கு நமः; எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தான ஆத்மாவாய் நிற்கும் கூடஸ்தன், மாறாதவனே உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 15

नमो वेदरहस्याय नमस्ते वेदयोनये / नमो बुद्धाय शुद्धाय नमस्ते ज्ञानरूपिणे

வேத ரகசியத்தின் சாரமே உமக்கு நமः; வேதங்களின் யோனியும் ஆதாரமும் ஆன உமக்கு நமஸ்காரம்; விழித்தவன் (புத்தன்), தூயவன் உமக்கு நமः; ஞானமே வடிவான உமக்கு வணக்கம்।

Verse 16

नमो ऽस्त्वानन्दरूपाय साक्षिणे जगतां नमः / अनन्तायाप्रमेयाय कार्याय करणाय च

ஆனந்தஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; எல்லா உலகங்களின் சாட்சியே, உமக்கு நமஸ்காரம். அனந்தனே, அளவிடமுடியாதவனே—காரியமும் காரணமும் ஆகிய உமக்கு நமः.

Verse 17

नमस्ते पञ्चबूताय पञ्चभूतात्मने नमः / नमो मूलप्रकृतये मायारूपाय ते नमः

பஞ்சமஹாபூதமாகிய உமக்கு நமः; பஞ்சபூதங்களின் அந்தராத்மாவான உமக்கு நமः. மூலப்ரகிருதியே, உமக்கு வணக்கம்; மாயாரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 18

नमो ऽस्तु ते वराहाय नमस्ते मत्स्यरूपिणे / नमो योगाधिगम्याय नमः सकर्षणाय ते

வராஹ ரூபனே, உமக்கு நமः; மத்ஸ்ய ரூபனே, உமக்கு வணக்கம். யோகத்தால் அடையத்தக்கவனே, உமக்கு நமः; சங்கர்ஷணனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 19

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं त्रिधाम्ने दिव्यतेजसे / नमः सिद्धाय पूज्याय गुणत्रयविभाविने

திரிமூர்த்தியான உமக்கு நமः; திரிதாமங்களின் அதிபதி, தெய்வீக தேஜஸ்சுடையவனே, உமக்கு வணக்கம். சித்தனே, பூஜ்யனே, முக்குண வெளிப்பாடான உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 20

तमो ऽस्त्वादित्यवर्णाय नमस्ते पद्मयोनये / नमो ऽमूर्ताय मूर्ताय माधवाय नमो नमः

ஆதித்ய நிறமுடைய உமுன் இருள் அகலட்டும்; பத்மயோனியான உமக்கு வணக்கம். உருவமற்றதும் உருவமுடையதும் ஆகிய மாதவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 21

त्वयैव सृष्टमखिलं त्वय्येव लयमेष्यति / पालयैतज्जगत् सर्वं त्राता त्वं शरणं गति

ஓ பரமேசா! இவ்வுலகம் முழுதும் உம்மாலேயே படைக்கப்பட்டது; இறுதியில் உம்மிடமே லயிக்கும். இவ்வுலகமனைத்தையும் காத்தருள்வீர்; நீரே த்ராதா, சரணம், பரமகதி.

Verse 22

इत्थं स भगवान् विष्णुः सनकाद्यैरभिष्टुतः / प्रसादमकरोत् तेषां वराहवपुरीश्वरः

இவ்வாறு சனக முதலிய முனிவர்களால் போற்றப்பட்ட பகவான் விஷ்ணு—வராஹவபுரியின் ஈசன்—அவர்கள்மேல் அருளைப் பொழிந்தார்.

Verse 23

ततः संस्थानमानीय पृथिवीं पृथिवीपतिः / मुमोच रूपं मनसा धारयित्वा प्रिजापतिः

பின்னர் பூமியின் அதிபதியான பிரஜாபதி, பூமியைச் சரியான ஒழுங்கில் அமைத்து, அதன் ரூபத்தை மனத்தில் தாங்கி, நிலைபெற்ற நிலையில் அவளை நிறுவினார்.

Verse 24

तस्योपरि जलौघस्य महती नौरिव स्थिता / विततत्वाच्च देहस्य न मही याति संप्लवम्

அந்த பெருஞ் சுழலும் நீர்ப்பெருக்கின் மேலே, மாபெரும் பூமி ஒரு விசாலக் கப்பலைப் போல நிலைத்திருந்தது; அவருடைய உடல் விரிந்த ஆதாரமாக இருந்ததால் பூமி பிரளய நீரில் மூழ்கவில்லை.

Verse 25

पृथिवीं तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद् गिरीन् / प्राक्सर्गदग्धानखिलांस्ततः सर्गे ऽदधन्मनः

பூமியைச் சமப்படுத்தி ஒழுங்குபடுத்திய பின், அவர் பூமியில் மலைகளை அமைத்தார். அதன் பின், முன்-சிருஷ்டியின் தீயால் கருகிய அனைத்தையும் கண்டு, புதிய படைப்பிற்காக மனத்தை நிலைநிறுத்தினார்.