Adhyaya 7

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षटसाहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे षष्ठो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच सृष्टिं चिन्तयतस्तस्य कल्पादिषु यथा पुरा / अबुद्धिपूर्वकः सर्गः प्रादुर्भूतस्तमोमयः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணம் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவு. ஸ்ரீகூர்மர் உரைத்தார்—அவர் படைப்பைத் தியானித்தபோது, முன்கல்பங்களின் தொடக்கம்போல், முதலில் விவேகரஹிதமான தமோமய ஸர்கம் வெளிப்பட்டது.

Verse 2

तमो मोहो महामोहस्तामिस्त्रश्चान्धसंज्ञितः / अविद्या पञ्चपर्वैषा प्रादुर्भूता महात्मनः

தமஸ், மோகம், மகாமோகம், ‘தாமிஸ்ர’ எனப்படும் குருட்டிருள் மயக்கம், மேலும் ‘அந்தஸ’ எனப்படும் நிலை—இவை ஐந்து முடிச்சுகளுடைய அவித்யை; அது மகாத்மனான ஜீவனில் வெளிப்பட்டது.

Verse 3

पञ्चधावस्थितः सर्गो ध्यायतः सो ऽभिमानिनः / संवृतस्तमसा चैव बीजकम्भुवनावृतः

அஹங்காரப் பற்றுடைய அந்தத் தத்துவம் தியானித்தபோது, ஸர்கம் ஐந்துவகை நிலையில் அமைந்தது; ஆனால் அது தமஸால் மூடப்பட்டு, விதைபோல் அடங்கியிருந்தது; உலகங்களும் மறைக்கப்பட்டிருந்தன.

Verse 4

वर्हिरन्तश्चाप्रकाशः स्तब्धो निः संज्ञ एव च / मुक्या नगा इति प्रोक्ता मुख्यसर्गस्तु स स्मृतः

அவர்களின் வளர்ச்சி உள்ளே திரும்பிய புல்லைப் போல; அவர்கள் ஒளியற்றோர், அசைவற்றோர், அறிவுணர்வற்றோர் போல இருந்தனர். அவர்கள் ‘முக்யா நகாஃ’ (முதன்மை நிலைபெற்றோர்) என அழைக்கப்பட்டனர்; அதுவே ‘முக்ய-ஸர்கம்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 5

तं दृष्ट्वासाधकं सर्गममन्यदपरं प्रभुः / तस्याभिध्यायतः सर्गस्तिर्यक्स्त्रोतो ऽभ्यवर्तत

அந்த ஸர்கம் பயனற்றது (அசாதகம்) எனக் கண்டு, பிரபு வேறொரு ஸர்கத்தை எண்ணினார். அவர் அபித்யானத்தால் ‘திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும் படைப்பு வெளிப்பட்டது—அவர்களின் உயிரோட்டம் குறுக்காகச் செல்கிறது.

Verse 6

यस्मात् तिर्यक् प्रवृत्तः स तिर्यक्स्त्रोतस्ततः स्मृतः / पश्वादयस्ते विख्याता उत्पथग्राहिणो द्विजाः

அவர்களின் ஓட்டம் சாய்வாகச் செல்கின்றதால் அவர்கள் ‘திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர். ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, மிருகாதிகள் புகழ்பெற்றவர்கள்; அவர்கள் வழிமாறிச் செல்லுவோர்.

Verse 7

तमप्यसाधकं ज्ञात्वा सर्गमन्यं ससर्ज ह / ऊर्ध्वस्त्रोत इति प्रोक्तो देवसर्गस्तु सात्त्विकः

அந்தப் படைப்பும் நோக்கத்திற்குத் தகாதது என அறிந்து, அவர் மற்றொரு படைப்பை உருவாக்கினார். அது ‘ஊர்த்வ-ஸ்ரோத’ எனப்படும்; அதுவே தேவ-ஸர்கம், சாத்த்விகம் மேலோங்கியது.

Verse 8

ते सुखप्रतिबहुला बहिरन्तश्च नावृताः / प्रकाशा बहिरन्तश्च स्वभावाद् देवसंज्ञिताः

அவர்கள் இன்பம் நிறைந்தவர்கள்; வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் தடையற்றவர்கள். இயல்பாகவே உள்ளும் புறமும் ஒளிமிக்கதால் ‘தேவர்கள்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 9

ततो ऽबिधायायतस्तस्य सत्याभिध्यायिनस्तदा / प्रादुरासीत् तदाव्यक्तादर्वाक्स्त्रोतस्तु साधकः

பின்னர் அவர் சத்தியத்தைத் தியானித்தவாறே முன்னே சென்றார்; அப்போது அவ்யக்தத்திலிருந்து ‘அர்வாக்-ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும் சாதகன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 10

ते च प्रकाशबहुलास्तमोद्रिक्ता रजोधिकाः / दुः खोत्कटाः सत्त्वयुता मनुष्याः परिकीर्तिता

அவர்கள் ஒளி மிகுந்தவர்களாயினும் இருள் தொடுதல் உண்டு; ரஜஸ் மேலோங்குவதால் துயரம் கடுமை—ஆயினும் சிறிது சத்த்வம் உடையதால் ‘மனிதர்’ எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 11

तं दृष्ट्वा चापरं सर्गममन्यद् भगवानजः / तस्याभिध्यायतः सर्गं सर्गो भूतादिको ऽभवत्

அந்த முன்னைய படைப்பைக் கண்டு, அஜனான பகவான் வேறொரு படைப்புமுறையை எண்ணினார். அந்தப் படைப்பைத் தியானித்தவுடன் ‘பூதாதி’ ஸர்க்கம்—ஆதி தத்துவங்களின் தோற்றம்—உண்டாயிற்று.

Verse 12

ते ऽपरिग्राहिणः सर्वे संविभागरताः पुनः / खादनाश्चाप्यशीलाश्च भूताद्याः परिकीर्तिताः / इत्येते पञ्च कथिताः सर्गा वै द्विजपुङ्गवाः

அவர்கள் அனைவரும் பற்றற்றவர்களாய், மீண்டும் பரஸ்பரப் பகிர்வில் ஈடுபட்டவர்களாய் இருந்தனர்; ஆயினும் உண்ணுதலுக்கே ஆவலுடன் ஒழுக்கமற்றவர்களாய்—இவர்கள் ‘பூதாதி’ எனக் கூறப்படுகின்றனர். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, இவ்வாறு ஐந்து ஸர்க்கங்கள் உரைக்கப்பட்டன.

Verse 13

प्रथमो महतः सर्गो विज्ञेयो ब्रह्मणस्तु सः / तन्मात्राणां द्वितीयस्तु भूतसर्गो हि स स्मृतः

முதல் ஸர்க்கம் ‘மஹத்’ தோற்றமே; அது பிரம்மத் தத்துவத்திற்குரியது. இரண்டாம் ஸர்க்கம் தன்மாத்திரங்களின் படைப்பு; அதுவே மரபில் ‘பூதஸர்க்கம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 14

वैकारिकस्तृतीयस्तु सर्ग ऐन्द्रियकः स्मृतः / इत्येष प्राकृतः सर्गः संभूतो ऽबुद्धिपूर्वकः

மூன்றாம் ஸர்க்கம் ‘வைகாரிக’ எனப்படும்; அதுவே ‘ஐந்திரியக’—இந்திரியங்களின் தோற்றம்—என நினைக்கப்படுகிறது. இது பிராக்ருத ஸர்க்கம்; சிந்தித்த அறிவால் அல்ல, இயற்கையிலிருந்து தானே எழுந்தது.

Verse 15

मुख्यसर्गश्चतुर्थस्तु मुख्या वै स्थावराः स्मृताः / तिर्यक्स्त्रोतस्तु यः प्रोक्तस्तिर्यग्योन्यः स पञ्चमः

நான்காம் ஸர்க்கம் ‘முக்யஸர்க்கம்’ எனப்படும்; அதில் முதன்மையாக ஸ்தாவரங்கள்—தாவரங்கள் போன்ற அசைவற்ற உயிர்கள்—என நினைக்கப்படுகின்றன. ‘திர்யக் ஸ்ரோதஸ்’ என உரைக்கப்படுவது ஐந்தாம் ஸர்க்கம்; அது திர்யக் யோனி, அதாவது விலங்கு யோனியின் தோற்றம்.

Verse 16

तथोर्ध्वस्त्रोतसां षष्ठो देवसर्गस्तु स स्मृतः / ततोर्ऽवाक्स्त्रोतसां सर्गः सप्तमः स तु मानुषः

இவ்வாறு மேல்நோக்கிச் செல்லும் ஓட்டமுடைய உயிர்களில் ஆறாம் படைப்பு தேவர்சர்க்கம் என நினைக்கப்படுகிறது. பின்னர் கீழ்நோக்கிச் செல்லும் ஓட்டமுடையவர்களில் ஏழாம் படைப்பு மனிதர்சர்க்கம் ஆகும்.

Verse 17

अष्टमो भौतिकः सर्गो भूतादीनां प्रकीर्तितः / नवमश्चैव कौमारः प्राकृता वैकृतास्त्विमे

எட்டாம் படைப்பு ‘பௌதிக’ சர்க்கம் எனப் புகழப்படுகிறது—ஸ்தூல பூதங்களிலிருந்து தொடங்கும் உயிர்களின் வெளிப்பாடு. ஒன்பதாம் ‘கௌமார’ சர்க்கம். இவை பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும் என இருவகையாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 18

प्राकृतास्तु त्रयः पूर्वे सर्गास्ते ऽबुद्धिपूर्वकाः / बुद्धिपूर्वं प्रवर्तन्ते मुख्याद्या मुनिपुङ्गवाः

முனிவரே! முன்பிருந்த மூன்று படைப்புகள் பிராக்ருதமானவை; அவை முன்அறிவின்றியே நிகழ்கின்றன. ஆனால் ‘முக்ய’ முதலிய படைப்புகள் அறிவை முன்னோடியாகக் கொண்டு நிகழ்கின்றன.

Verse 19

अग्रे ससर्ज वै ब्रह्मा मानसानात्मनः समान् / सनकं सनातनं चैव तथैव च सनन्दनम् / ऋभुं सनात्कुमारं च पूर्वमेव प्रजापतिः

ஆரம்பத்தில் பிரஜாபதி பிரம்மா தன் மனத்திலிருந்தே, தன்னைப் போன்ற மனப்பிறவி முனிவர்களை முதலில் படைத்தார்—சனகன், சனாதனன், சனந்தனன், ரிபு, சனத்குமாரன்.

Verse 20

पञ्चैते योगिनो विप्राः परं वैराग्यमास्थिताः / ईश्वरासक्तमनसो न सृष्टौ दधिरे मतिम्

இந்த ஐந்து பிராமண யோகிகள் பரம வைராக்யத்தில் நிலைத்திருந்தனர்; ஈசுவரனில் முழுமையாகப் பற்றுடைய மனத்தால், படைப்புச் செயல்களில் தங்கள் எண்ணத்தைச் செலுத்தவில்லை.

Verse 21

तेष्वेवं निरपेक्षेषु लोकसृष्टौ प्रजापतिः / मुमोह मायया सद्यो मायिनः परमेष्ठिनः

இவ்வாறு அந்த உலகங்கள் தாமே நிரபேக்ஷமாகப் படைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில், பிரஜாபதி உடனே பரமேஷ்டி எனும் மகா மாயாவி பரமேஸ்வரனுடைய மாயையால் மயங்கினான்।

Verse 22

तं बोधयामास सुतं जगन्मायो महामुनिः / नारायणो महायोगी योगिचित्तानुरञ्जनः

அப்போது ஜகன்மாயையின் ஆதாரம் ஆகிய மகாமுனி நாராயணன்—மகாயோகி, யோகிகளின் மனங்களை மகிழ்விப்பவன்—தன் புதல்வனை விழிப்பூட்டி உபதேசித்தான்।

Verse 23

बोधितस्तेन विश्वात्मा तताप परमं तपः / स तप्यमानो भगवान् न किञ्चित् प्रतिपद्यत

அவரால் விழிப்பூட்டப்பட்ட விஸ்வாத்மா பரம தவம் செய்தான்; ஆனால் தவம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த பகவானுக்கும் எதுவும் கிடைக்கவில்லை—எந்த வெளிப்படையான பலனும் தோன்றவில்லை।

Verse 24

ततो दीर्घेण कालेन दुखात् क्रोधो व्यजायत / क्रोधाविष्टस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रु बिन्दवः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் துயரத்திலிருந்து கோபம் எழுந்தது; கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவனுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் விழுந்தன।

Verse 25

भ्रुकुटीकुटिलात् तस्य ललाटात् परमेश्वरः / समुत्पन्नो महादेवः शरण्यो नीललोहितः

அவனுடைய புருவச் சுருக்கத்தால் வளைந்த நெற்றியிலிருந்து பரமேஸ்வரன் தோன்றினார்—மகாதேவன், சரண்யன், நீலலோஹிதன் (நீலமும் செம்மையும் கொண்ட ருத்ரன்)।

Verse 26

स एव भगवानीशस्तेजोराशिः सनातनः / यं प्रपश्यन्ति विद्वांसः स्वात्मस्थं परमेश्वरम्

அவரே ஒரே பகவான் ஈசன், சனாதன தெய்வ ஒளியின் திரள்; ஞானிகள் தம் ஆத்மத்தில் உறையும் பரமேஸ்வரனாக அவரை நேரடியாகக் காண்கிறார்கள்।

Verse 27

ओङ्कारं समनुस्मृत्य प्रणम्य च कृताञ्जलिः / ताम भगवान् ब्रह्मा सृजेमा विविधाः प्रजाः

புனித ஓங்காரத்தை நினைந்து, கைகூப்பி வணங்கி, பின்னர் பகவான் பிரம்மா பலவகை உயிரினக் கூட்டங்களைப் படைக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 28

निशम्य भगवान् वाक्यं शङ्करो धर्मवाहनः / स्वात्मना सद्शान् रुद्रान् ससर्ज मनसा शिवः / कपर्दिनो निरातङ्कांस्त्रिनेत्रान् नीललोहितान्

அவ்வாக்கை கேட்ட தர்மவாஹனன் பகவான் சங்கரன்—சிவன், தன் ஆத்மசக்தியால் மனத்திலேயே தன்னை ஒத்த ருத்ரர்களை உருவாக்கினான்: சடையுடையோர், அச்சமற்றோர், மும்முகக் கண்கள் உடையோர், நீல-செம்மை நிறத்தோர்।

Verse 29

तं प्राह भगवान् ब्रह्मा जन्ममृत्युयुताः प्रजाः / सृजेति सो ऽब्रवीदीशो नाहं मृत्युजरान्विताः / प्रजाः स्त्रक्ष्ये जगन्नाथ सृज त्वमशुभाः प्रजाः

அவரிடம் பகவான் பிரம்மா, “பிறப்பு-இறப்புக்கு உட்பட்ட பிரஜைகளைப் படை” என்றார். ஆனால் ஈசன், “ஓ ஜகந்நாதா, மரணம்-மூப்பு உடைய சந்ததியை நான் படைக்கமாட்டேன்; நீயே அந்த அசுப (மரணமுடைய) உயிர்களைப் படை” என்றார்.

Verse 30

निवार्य च तदा रुद्रं ससर्ज कमलोद्भवः / स्थानाभिमानिनः सर्वान् गदतस्तान् निबोधत

அப்போது ருத்ரனைத் தடுத்து, தாமரையில் பிறந்தவன் (பிரம்மா) தத்தம் நிலையையே தாம் எனக் கருதும் எல்லா அதிஷ்டாத்ரி சக்திகளையும் படைத்தான்; அவன் உரைப்பதை கேளுங்கள்।

Verse 31

अपो ऽग्निरन्तरिक्षं च द्यौर्वायुः पृथिवी तथा / नद्यः समुद्राः शैलाश्च वृक्षा वीरुध एव च

நீர், அগ্নி, அந்தரிக்ஷம், த்யௌ (வானம்), வாயு, பூமி; நதிகள், சமுத்திரங்கள், மலைகள், மரங்கள், கொடிகள் மற்றும் மூலிகைகள்—இவை அனைத்தும் வெளிப்பட்ட படைப்பின் ஒழுங்கில் அடங்கும்।

Verse 32

लवाः काष्ठाः कलाश्चैव मुहूर्ता दिवसाः क्षपाः / अर्धमासाश्च मासाश्च अयनाब्दयुगादयः

லவம், காஷ்டம், கலை, முஹூர்த்தம்; பகல் மற்றும் இரவு; அரைமாதம் மற்றும் மாதம்; மேலும் அயனம், ஆண்டு, யுகம் முதலியவை—இவை காலத்தின் தொடர்ச்சியான பிரிவுகள்।

Verse 33

स्थानाबिमानिनः सृष्ट्वा साधकानसृजत् पुनः / मरीचिभृग्वङ्गिरसं पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् / दक्षमत्रिं वसिष्ठं च धर्मं संकल्पमेव च

தத்தம் நிலையைக் காத்து பெருமை கொள்ளும் அதிஷ்டாதிகளை முதலில் படைத்து, பின்னர் அவர் மீண்டும் सिद्ध பிரஜாபதிகளை உருவாக்கினார்—மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்டன்; மேலும் தர்மமும் சங்கல்பமும்।

Verse 34

प्राणाद् ब्रह्मासृजद् दक्षं चक्षुषश्च मरीचिनम् / शिरसो ऽङ्गिरसं देवो हृदयाद् भृगुमेव च

பிராணத்திலிருந்து பிரம்மா தக்ஷனைப் படைத்தார்; கண்களிலிருந்து மரீசியை; தேவன் தலையிலிருந்து அங்கிரஸை, இதயத்திலிருந்து ப்ருகுவையும் உருவாக்கினார்।

Verse 35

श्रोत्राभ्यामत्रिनामानं धर्मं च व्यवसायतः / संकल्पं चैव संकल्पात् सर्वलोकपितामहः

அனைத்து உலகங்களின் பிதாமஹன், இரு காதுகளிலிருந்து அத்ரி என்னும் முனிவரை; உறுதியான தீர்மானத்திலிருந்து தர்மத்தை; மேலும் சங்கல்பத்திலிருந்து சங்கல்பத்தையே வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 36

पुलस्त्यं च तथोदानाद् व्यनाच्च पुलहं मुनिम् / अपानात् क्रतुमव्यग्रं समानाच्च वसिष्ठकम्

உதானத்திலிருந்து புலஸ்த்யர் தோன்றினார்; வியானத்திலிருந்து முனி புலஹர். அபானத்திலிருந்து அவ்யக்ரனான கிரது, சமானத்திலிருந்து வசிஷ்டர் வெளிப்பட்டார்.

Verse 37

इत्येते ब्रह्मणा सृष्टाः साधका गृहमेधिनः / आस्थाय मानवं रूपं धर्मस्तैः संप्रवर्तितः

இவ்வாறு பிரம்மனால் சாதகர்களான இல்லறத்தார் படைக்கப்பட்டனர். தர்மம் மனித வடிவம் ஏற்று, அவர்களாலேயே இயக்கப்பட்டு நிலைபெற்றது.

Verse 38

ततो देवासुरपितृन् मनुष्यांश्च चतुष्टयम् / सिसृक्षुरम्भांस्येतानि स्वमात्मानमयूयुजत्

பின்னர் தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் எனும் நால்வகையையும் படைக்க விரும்பி, படைப்பின் ஆதாரமாக ஆதிநீரில் தன் ஆத்மாவை இணைத்தான்.

Verse 39

युक्तात्मनस्तमोमात्रा उद्रिक्ताभूत् प्रजापतेः / ततो ऽस्य जघनात् पूर्वमसुरा जज्ञिरे सुताः

பிரஜாபதி மனம் ஒருமைப்பட இருந்தாலும், தமோகுணம் மேலோங்கியது. அப்போது அவன் ஜகனத்தின் முன்புறத்திலிருந்து அசுரர்கள் புதல்வர்களாகப் பிறந்தனர்.

Verse 40

उत्ससर्जासुरान् सृष्ट्वा तां तनुं पुरुषोत्तमः / सा चोत्सृष्टा तनुस्तेन सद्यो रात्रिरजायत / सा तमोबहुला यस्मात् प्रजास्तस्यांस्वपन्त्यतः

அசுரர்களை படைத்த பின் புருஷோத்தமன் அந்த உடலை விட்டு நீங்கினான். அவன் விட்டு நீங்கிய உடனே இரவு தோன்றியது; அது இருளால் நிறைந்ததால் உயிர்கள் அதில் உறங்குகின்றன.

Verse 41

सत्त्वमात्रत्मिकां देवस्तनुमन्यामगृह्णत / ततो ऽस्य मुखतो देवा दीव्यतः संप्रजज्ञिरे

அப்போது பகவான் சத்த்வமாத்திரமயமான இன்னொரு தெய்வத் திருமேனியை ஏற்றார். அவர் தெய்வ ஒளியால் பிரகாசிக்க, அவரது வாயிலிருந்து தேவர்கள் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 42

त्यक्ता सापि तनुस्तेन सत्त्वप्रायमभूद् दिनम् / तस्मादहो धर्मयुक्ता देवताः समुपासते

அவர் அந்தத் திருமேனியையும் விட்டு நீங்கினார்; அதனால் ‘பகல்’ சத்த்வப் பெருமையுடன் ஒளிமயமானது. ஆகவே தர்மநிலையுடைய தேவர்கள் அதனை (பகல்/நிலை) பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்.

Verse 43

सत्त्वमात्रात्मिकामेव ततो ऽन्यां जगृहे तनुम् / पितृवन्मन्यमानस्य पितरः संप्रजज्ञिरे

பின்னர் அவர் சத்த்வமாத்திரமயமான இன்னொரு திருமேனியை ஏற்றார். தன்னைத் தந்தைபோல் எண்ணியபோது பித்ருக்கள் முறையாக வெளிப்பட்டனர்.

Verse 44

उत्ससर्ज पितृन् सृष्ट्वा ततस्तामपि विश्वसृक् / सापविद्धा तनुस्तेन सद्यः सन्ध्या व्यजायत

பித்ருக்களைப் படைத்த பின், உலகைச் சிருஷ்டிப்பவன் அந்தத் திருமேனியையும் விட்டு நீங்கினான். அந்தத் தள்ளப்பட்ட வடிவிலிருந்து உடனே புனித ‘சந்த்யா’ பிறந்தது.

Verse 45

तस्मादहर्देवतानां रात्रिः स्याद् देवविद्विषाम् / तयोर्मध्ये पितॄणां तु मूर्तिः सन्ध्या गरीयसी

ஆகவே தேவர்களுக்கு ‘பகல்’ எனப்படுவது, தேவரை வெறுப்போருக்கு ‘இரவு’ ஆகும். அவை இரண்டிற்கும் நடுவில் பித்ருக்களின் மிக வணங்கத்தக்க வடிவம் ‘சந்த்யா’ ஆகும்.

Verse 46

तस्माद् देवासुराः सर्वे मनवो मानवास्तथा / उपासते तदा युक्ता रात्र्यह्नोर्मध्यमां तनुम्

ஆகையால் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனுக்கள் மற்றும் மனிதர்களும்—ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து—அந்நேரத்தில் இரவும் பகலும் இடையே உள்ள ‘மத்தியம தநு’வை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 47

रजोमात्रात्मिकां ब्रह्मा तनुमन्यामगृह्णत / ततो ऽस्य जज्ञिरे पुत्रा मनुष्या रजसावृताः

அப்போது பிரம்மா ரஜோகுணம் மட்டுமே கொண்ட மற்றொரு உடலை ஏற்றார். அந்த வடிவத்திலிருந்து ரஜஸால் மூடப்பட்டு உந்தப்பட்ட மனிதர்கள்—அவரின் புதல்வர்கள்—பிறந்தனர்।

Verse 48

तामप्याशु स तत्याज तनुं सद्यः प्रजापतिः / ज्योत्स्त्रा सा चाभवद्विप्राः प्राक्सन्ध्या याबिधीयते

பின்னர் பிரஜாபதி அந்த உடலையும் உடனே துறந்தார்; அது ஜ்யோத்ஸ்னா (ஒளிர்வு) ஆக மாறியது. ஓ விப்ரர்களே, இதுவே ‘ப்ராக்-ஸந்த்யா’ எனப்படும் காலைத் துவில்நேரம்.

Verse 49

ततः स भगवान् ब्रह्मा संप्राप्य द्विजपुङ्गवाः / मूर्ति तमोरजः प्रायां पुनरेवाभ्ययूयुजत्

பின்னர் அந்த பகவான் பிரம்மா, ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, உங்களிடம் வந்து, படைப்புப் பணி நடைபெறும்படியாக, தமஸ்-ரஜஸ் மேலோங்கிய ஒரு மூர்த்தியுடன் மீண்டும் இணைந்தார்।

Verse 50

अन्धकारे क्षुधाविष्टा राक्षसास्तस्य जज्ञिरे / पुत्रास्तमोरजः प्राया बलिनस्ते निशाचराः

இருளில், பசியால் வாட்டமுற்ற ராட்சசர்கள் அவரிடமிருந்து பிறந்தனர். அந்த இரவுலாவிகள் தமோகுணம் மேலோங்கிய வலிமைமிக்க புதல்வர்களாயினர்।

Verse 51

सर्पा यक्षास्तथा बूता गन्धर्वाः संप्रजज्ञिरे / रजस्तमोभ्यामाविष्टांस्ततो ऽन्यानसृजत् प्रभुः

அப்போது பாம்புகள், யக்ஷர்கள், பூதங்கள், கந்தர்வர்கள் தோன்றினர். பின்னர் ரஜஸ்-தமஸ் ஆட்கொண்ட பிற உயிர்களையும் ஆண்டவன் தூண்டி மீண்டும் படைத்தான்.

Verse 52

वयांसि वयसः सृष्ट्वा अवयो वक्षसो ऽसृजत् / मुखतो ऽजान् ससर्जान्यान् उदराद्गाश्चनिर्ममे

காலப் போக்கிலிருந்து பறவைகளைப் படைத்து, தன் மார்பிலிருந்து ஆடுகளை உருவாக்கினான். வாயிலிருந்து ஆடுகள் (மாடுகள் அல்ல) அல்ல, ஆடுகள் அல்ல; ஆடுகள்?—வாயிலிருந்து ஆடுகள் அல்ல; வாயிலிருந்து ஆடுகள் அல்ல; (சரியாக) வாயிலிருந்து ஆடுகள் அல்ல; வாயிலிருந்து ஆடுகள் அல்ல; வாயிலிருந்து ஆடுகள் அல்ல; (திருத்தம்) வாயிலிருந்து ஆடுகள் அல்ல; வாயிலிருந்து ஆடுகள் அல்ல.

Verse 53

पद्भ्याञ्चाश्वान् समातङ्गान् रासभान् गवयान् मृगान् / उष्ट्रानश्वतरांश्चैव न्यङ्कूनन्यांश्व जातयः / औपध्यः फलमूलिन्यो रोमभ्यस्तस्य जज्ञिरे

அவனுடைய பாதங்களிலிருந்து குதிரைகள், யானைகள், கழுதைகள், கவை (காட்டுமாடு), மான்கள் தோன்றின; மேலும் ஒட்டகங்கள், கழுதை-குதிரை கலவையான கழுதைக்குதிரைகள், ந்யங்கு எனும் மான் முதலிய பிற இனங்களும். அவனுடைய உடல் ரோமங்களிலிருந்து கனியும் வேரும் தரும் மூலிகைத் தாவரங்கள் பிறந்தன.

Verse 54

गायत्रं च ऋचं चैव त्रिवृत्साम रथन्तरम् / अग्निष्टोमं च यज्ञानां निर्ममे प्रथमान्मुखात्

முதல் முகத்திலிருந்து அவர் காயத்ரீச் சந்தஸ், ரிக் மந்திரம், திரிவ்ருத் சாமம், ரதந்தரப் பாடல், மேலும் யாகங்களில் முதன்மையான அக்னிஷ்டோம யாகத்தையும் உருவாக்கினார்.

Verse 55

यजूंषि त्रैष्टुभं छन्दः स्तोमं पञ्चदशं तथा / बृहत्साम तथोक्थं च दक्षिणादसृजन्मुखात्

தெற்கு முகத்திலிருந்து அவர் யஜுஸ் மந்திரங்கள், த்ரைஷ்டுப் சந்தஸ், பதினைந்து ஸ்தோமம், ப்ருஹத் சாமம், மேலும் உக்தப் பாராயணத்தையும் வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 56

सामानि जागतं छन्दस्तोमं सप्तदशं तथा / वैरूपमतिरात्रं च पश्चिमादसृजन्मुखात्

பரமேஸ்வரனின் மேற்கு முகத்திலிருந்து சாமன் ஸ்தோத்திரங்கள், ஜகதீச் சந்தம், பதினேழு ஸ்தோத்திரங்களுடைய சந்தஸ்தோமச் சடங்கு, மேலும் வைரூபமும் அதிராத்திரமும் எனும் சோமயாகங்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 57

एकविशमथर्वाणमाप्तोर्यामाणमेव च / अनुष्टुभं सवैराजमुत्तरादसृजन्मुखात्

பரமேஸ்வரனின் வடக்கு முகத்திலிருந்து இருபத்தொன்றாம் அதர்வவேதம், அதனுடன் ஆப்தோர்யாமச் சடங்கு, மேலும் அனுஷ்டுப் சந்தமும் வைராஜமும் வெளிப்பட்டன।

Verse 58

उच्चावचानि भूतानि गात्रेभ्यस्तस्य जज्ञिरे / ब्रह्मणो हि प्रजासर्गं सृजतस्तु प्रजापतेः

பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கிய பிரஜாபதி பிரம்மாவின் அங்கங்களிலிருந்து உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் எனப் பலவகை உயிர்கள் தோன்றின।

Verse 59

सृष्ट्वा चतुष्टयं सर्गं देवर्षिपितृमानुषम् / ततो ऽसृजच्च भूतानि स्थावराणि चराणि च

தேவர், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், மனிதர் எனும் நால்வகைச் சிருஷ்டியைப் படைத்த பின், அசையாததும் அசையும் உயிர்களையும் அவர் மீண்டும் உருவாக்கினார்।

Verse 60

यक्षान् पिशाचान् गन्धर्वांस्तथैवाप्सरसः शुभाः / नरकिन्नररक्षांसि वयः पुशुमृगोरगान् / अव्ययं च व्ययं चैव द्वयं स्थावरजङ्गमम्

அவர் யக்ஷர்கள், பிசாசர்கள், கந்தர்வர்கள், நல்வழி அப்சரஸ்கள்; நரர்கள், கின்னரர்கள், ராக்ஷஸர்கள்; பறவைகள், கால்நடைகள், வனமிருகங்கள், பாம்புகள் ஆகியவற்றைச் சிருஷ்டித்தார். இவ்வாறு உலகம் அவ்யயம்-வ்யயம், ஸ்தாவரம்-ஜங்கமம் என இருவகையாயிற்று।

Verse 61

तेषां ये यानि कर्माणि प्राक्सृष्टौ प्रतिपेदिरे / तान्येव ते प्रपद्यन्ते सृज्यमानाः पुनः पुनः

முன்னைய படைப்பில் எந்த எந்த செயல்களை அந்த உயிர்கள் ஏற்றனவோ, மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்படும்போது அவையே மீண்டும் அவற்றால் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன।

Verse 62

हिंस्त्राहिंस्त्रे मृदुक्रूरे धर्माधर्मावृतानृते / तद्भाविताः प्रपद्यन्ते तस्मात् तत् तस्य रोचते

வன்முறை அல்லது அஹிம்சை, மென்மை அல்லது கொடுமை, தர்மம் அல்லது அதர்மம், உண்மை அல்லது பொய்—உள்ளத்தில் வளர்த்த பண்பின்படி உயிர்கள் அதையே நாடுகின்றன; ஆகவே அதுவே அவர்களுக்கு இனிமையாகிறது।

Verse 63

महाभूतेषु नानात्वमिन्द्रियार्थेषु मूर्तिषु / विनियोगं च भूतानां धातैव विदधात् स्वयम्

மகாபூதங்களில், இந்திரியப் பொருள்களில், உடல் வடிவங்களில் காணும் பல்வகைமை, மேலும் உயிர்களின் பணிவினியோகம்—இவற்றை எல்லாம் தாதா (விதாதா) தானே அமைக்கிறான்।

Verse 64

नामरूपं च भूतानां कृत्यानां च प्रपञ्चनम् / वेदशब्देभ्य एवादौ निर्ममे स महेश्वरः

ஆரம்பத்தில் மகேஸ்வரன் வேதச் சொற்களிலிருந்தே உயிர்களின் நாம-ரூபங்களையும், செயல்கள் மற்றும் விதிகளின் விரிவான வெளிப்பாட்டையும் படைத்தான்।

Verse 65

आर्षाणि चैव नामानि याश्च वेदेषु दृष्टयः / शर्वर्यन्ते प्रसूतानां तान्येवैभ्यो ददात्यजः

ரிஷிகளால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு வேதங்களில் காணப்படும் அந்தப் பெயர்களை, குழந்தை பிறந்த பின் உரிய காலத்தில் அஜன் (அஜன்மன்) ஆண்டவன் அவர்களுக்கு அளிக்கிறான்।

Verse 66

यथर्तावृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये / दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा भावा युगादिषु

பருவங்களின் குறிகள் சுழற்சியில் பல வடிவங்களாகத் தோன்றினாலும், அவை அதே பருவக் குறிகளே; அதுபோல யுகம் முதலான காலப் பிரிவுகளில் நிலைமைகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன।