Adhyaya 31

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागेत्रिंशो ऽध्यायः सूत उवाच समाभाष्य मुनीन् धीमान् देवदेवस्य शूलिनः / जगाम लिङ्गं तद् द्रष्टुं कपर्देश्वरमव्ययम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் முப்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—முனிவர்களை மரியாதையுடன் உரையாடி, அந்த ஞானி தேவதேவன் சூலினின் அவ்யய கபர்தேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசிக்கச் சென்றார்.

Verse 2

स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयित्वा पितॄन् द्विजाः / पिशाचमोचने तीर्थे पूजयामास शूलिनम्

அங்கே விதிப்படி நீராடி, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, த்விஜர்கள் ‘பிசாசமோசன’ தீர்த்தத்தில் சூலினான (திரிசூலதாரி சிவனை) வழிபட்டனர்.

Verse 3

तत्राश्चर्यमपश्यंस्ते मुनयो गुरुणा सह / मेनिरे क्षेत्रमाहात्म्यं प्रणेमुर्गिरिशं हरम्

அங்கே அந்த முனிவர்கள் குருவுடன் சேர்ந்து ஒரு அதிசயத்தை கண்டனர். அந்த க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை உணர்ந்து, கிரீசனான ஹரனுக்கு (சிவனுக்கு) வணங்கினர்.

Verse 4

कश्चिदभ्याजगामेदं शार्दूलो घोररूपधृक् / मृगीमेकां भक्षयितुं कपर्देश्वरमुत्तमम्

அப்போது பயங்கர வடிவம் கொண்ட ஒரு புலி, ஒரு பெண் மானை உண்ண எண்ணி, அந்த உயர்ந்த கபர்தேஸ்வர தலத்துக்கு வந்தது.

Verse 5

तत्र सा भीतहृदया कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणम् / धावमाना सुसंभ्रान्ता व्याघ्रस्य वशमागता

அங்கே அவள் அச்சத்தால் நடுங்கிய உள்ளத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் பிரதட்சிணம் செய்து, மிகுந்த கலக்கத்துடன் ஓடிக்கொண்டே புலியின் வசத்தில் அகப்பட்டாள்।

Verse 6

तां विदार्य नखैस्तीक्ष्णैः शार्दूलः सुमहाबलः / जगाम चान्यं विजनं देशं दृष्ट्वा मुनीश्वरान्

கூர்மையான நகங்களால் அவளைப் பிளந்து, மிகுந்த வலிமை கொண்ட புலி, முனீஸ்வரர்களைக் கண்டதும், வேறொரு தனிமையான இடத்திற்குச் சென்றது।

Verse 7

मृतमात्रा च सा बाला कपर्देशाग्रतो मृगी / अदृश्यत महाज्वाला व्योम्नि सूर्यसमप्रभा

அந்த இளம் மான் மரித்ததுபோல் கபர்தேசரின் முன்னே சரிந்தது; அப்போது வானில் சூரியனை ஒத்த ஒளியுடன் ஒரு மாபெரும் ஜ்வாலை தோன்றியது।

Verse 8

त्रिनेत्रा नीलकण्ठा च शशाङ्काङ्कितमूर्धजा / वृषाधिरूढा पुरुषैस्तादृशैरेव संवृता

அவள் மும்முகக் கண்களுடையவள், நீலக்கண்டத்தையுடையவள், தலையில் சந்திரச் சின்னம் தாங்கியவள்; காளையின் மேல் ஏறி, அதே தெய்வத் தோற்றமுடைய பரிவாரங்களால் சூழப்பட்டவள்।

Verse 9

पुष्पवृष्टिं विमुञ्चिन्ति खेचरास्तस्य मूर्धनि / गणेश्वरः स्वयं भूत्वा न दृष्टस्तत्क्षणात् ततः

வானில் இயங்கும் தேவர்கள் அவன் தலைமேல் மலர்மழை பொழிந்தனர்; பின்னர் கணேஸ்வரர் தாமே வெளிப்பட்டு, அந்தக் கணமே மறைந்தார்।

Verse 10

दृष्ट्वैतदाश्चर्यवरं जैमिनिप्रमुखा द्विजाः / कपर्देश्वरमाहात्म्यं पप्रच्छुर्गुरुमच्युतम्

இந்த உத்தம அதிசயத்தை கண்ட ஜைமினி முதலிய இருபிறப்பினர் (த்விஜ) முனிவர்கள், தங்கள் குரு அச்யுதரிடம் கபர்தேஸ்வரரின் மாஹாத்மியத்தை வினவினர்.

Verse 11

तेषां प्रोवाच भगवान् देवाग्रे चोपविश्य सः / कपर्देशस्य माहात्म्यं प्रणम्य वृषभध्वजम्

அப்போது பகவான் தேவர்களின் முன்னிலையில் அமர்ந்து, வृषபத்வஜனான சிவனை வணங்கி, கபர்தேசத்தின் மாஹாத்மியத்தை உரைத்தார்.

Verse 12

इदं देवस्य तल्लिङ्गं कपर्दोश्वरमुत्तमम् / स्मृत्वैवाशेषपापौघं क्षिप्रमस्य विमुञ्चति

இது தேவனுடைய அந்தப் புனித லிங்கம்—உத்தம கபர்தோஸ்வரன். இதை நினைத்தாலே மனிதன் எல்லாப் பாபக் கூட்டத்திலிருந்தும் விரைவில் விடுபடுவான்.

Verse 13

कामक्रोधादयो दोषा वाराणसीनिवासिनाम् / विघ्नाः सर्वे विनश्यन्ति कपर्देश्वरपूजनात्

வாரணாசியில் வாழ்வோரின் காமம், கோபம் முதலிய குற்றங்களும் எல்லா தடைகளும் கபர்தேஸ்வரன் (சிவன்) பூஜையால் அழிகின்றன.

Verse 14

तस्मात् सदैव द्रष्टव्यं कपर्देश्वरमुत्तमम् / पूजितव्यं प्रयत्नेन स्तोतव्यं वैदिकैः स्तवैः

ஆகையால் உத்தம கபர்தேஸ்வரனை எப்போதும் தரிசிக்க வேண்டும்; முயற்சியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்; வேத ஸ்தவங்களால் அவரை ஸ்தோத்திரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

ध्यायतामत्र नियतं योगिनां शान्तचेतसाम् / जायते योगसंसिद्धिः सा षण्मासे न संशयः

இங்கே அமைதியான மனமும் கட்டுப்பாடும் கொண்ட யோகிகள் ஒழுங்குடன் தியானித்தால், யோகசித்தி பிறக்கும்—ஆறு மாதங்களில், ஐயமில்லை।

Verse 16

ब्रह्महत्यादयः पापा विनश्यन्त्यस्य पूजनात् / पिशाचमोचने कुण्डे स्नातस्यात्र समीपतः

அவரை வழிபட்டால் பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்கள் அழியும்—குறிப்பாக பிசாசமோசன குண்டத்தில் நீராடி இங்கே அருகில் இருப்பவர்க்கு।

Verse 17

अस्मिन् क्षेत्रे पुरा विप्रास्तपस्वी शंसितव्रतः / शङ्कुकर्ण इति ख्यातः पूजयामास शङ्करम् / जजाप रुद्रमनिशं प्रणवं ब्रह्मरूपिणम्

இந்தத் தலத்தில் முற்காலத்தில் நன்கு அனுஷ்டித்த விரதங்களால் புகழ்பெற்ற தபஸ்வி பிராமணன் ‘சங்குகர்ணன்’ என அறியப்பட்டவன்; அவன் சங்கரனை வழிபட்டான், மேலும் பிரம்மஸ்வரூபமான பிரணவம் ‘ஓம்’ என்ற ருத்ரமந்திரத்தை இடையறாது ஜபித்தான்।

Verse 18

पुष्पधूपादिभिः स्तोत्रैर्नमस्कारैः प्रदक्षिणैः / उवास तत्र योगात्मा कृत्वा दीक्षां तु नैष्ठिकीम

மலர், தூபம் முதலிய அர்ப்பணங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள், நமஸ்காரம், பிரதட்சிணை ஆகியவற்றுடன், நைஷ்டிகீ தீக்ஷையை ஏற்று யோகாத்மன் அங்கே தங்கினான்।

Verse 19

कदाचिदागतं प्रेतं पश्यति स्म क्षुधान्वितम् / अस्थिचर्मपिनद्धाङ्गं निः श्वसन्तं मुहुर्मुहुः

ஒருமுறை அவர் அங்கே வந்த பசியால் வாடும் ஒரு பிரேதத்தை கண்டார்; அதன் அங்கங்கள் எலும்பும் தோலும் மட்டுமே கட்டியதுபோல் இருந்து, அது மீண்டும் மீண்டும் மூச்சுத் திணறி சுவாசித்தது।

Verse 20

तं दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठः कृपया परया युतः / प्रोवाच को भवान् कस्माद् देशाद् देशमिमंश्रितः

அவரைக் கண்ட மునிவரன் பேரருளால் நிறைந்து கூறினான்—“நீ யார்? எந்த நாட்டிலிருந்து வந்தாய்? ஏன் இந்நிலத்தில் அடைக்கலம் கொண்டாய்?”

Verse 21

तस्मै पिशाचः क्षुधया पीड्यमानो ऽब्रवीद् वचः / पूर्वजन्मन्यहं विप्रो धनधान्यसमन्वितः / पुत्रपौत्रादिभिर्युक्तः कुटुम्बभरणोत्सुकः

அப்போது பசியால் வாடிய பிசாசு கூறியது—“முன் பிறவியில் நான் ஒரு பிராமணன்; செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவன்; மகன், பேரன் முதலியோரால் சூழப்பட்டவன்; குடும்பப் பராமரிப்பில் ஆர்வமுடையவன்.”

Verse 22

न पूजिता मया देवा गावो ऽप्यतिथयस्तथा / न कदाचित् कृतं पुण्यमल्पं वा स्वल्पमेव वा

“நான் தேவர்களை வழிபடவில்லை; பசுக்களையும் விருந்தினர்களையும் போற்றவில்லை. எப்போதும் எந்தப் புண்ணியமும் செய்யவில்லை—பெரிதும் இல்லை, மிகச் சிறிதும் இல்லை।”

Verse 23

एकदा भगवान् देवो गोवृषेश्वरवाहनः / विश्वेश्वरो वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टे नमस्कृतः

“ஒருமுறை வாராணசியில் வृषபவாகனனாகிய கோவृषேஸ்வரன், விஸ்வேஸ்வர பகவானை கண்டேன்; தரிசித்து, தொடிந்து, பக்தியுடன் வணங்கினேன்।”

Verse 24

तदाचिरेण कालेन पञ्चत्वमहमागतः / न दृष्टं नन्मया घोरं यमस्य वदनं मुने

“அதன்பின் சிறிது காலத்திலேயே நான் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்தேன். ஆனால், ஓ முனிவரே, யமனின் அச்சமூட்டும் முகத்தை நான் காணவில்லை।”

Verse 25

ईदृशीं योनिमापन्नः पैशाचीं क्षुधयान्वितः / पिपासयाधुनाक्रान्तो न जानामि हिताहितम्

இத்தகைய பிசாசு-யோனியில் வீழ்ந்து பசியால் வாடுகிறேன்; இப்போது தாகம் என்னை முற்றிலும் ஆட்கொண்டது. எனக்கு நலம் எது, தீமை எது என்று இனி அறியேன்.

Verse 26

यदि कञ्चित् समुद्धर्तुमुपायं पश्यसि प्रभो / कुरुष्व तं नमस्तुभ्यं त्वामहं शरणं गतः

பிரபோ! இந்தத் துயரிலிருந்து என்னை உயர்த்தும் வழி ஏதேனும் உமக்குத் தெரிந்தால், தயை செய்து அதனை நிகழ்த்துங்கள். உமக்கு வணக்கம்—நான் உம்மையே சரணடைந்தேன்.

Verse 27

इत्युक्तः शङ्कुकर्णो ऽथ पिशाचमिदमब्रवीत् / त्वादृशो न हि लोके ऽस्मिन् विद्यते पुण्यकृत्तमः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சங்குகர்ணன் அந்தப் பிசாசிடம் சொன்னான்—“இந்த உலகில் உன்னைப் போன்றவன் இல்லை; புண்ணியச் செயல்களில் உன்னைவிட மேன்மையானவன் யாருமில்லை.”

Verse 28

यत् त्वया भगवान् पूर्वं दृष्टो विश्वेश्वरः शिवः / संस्पृष्टो वन्दितो भूयः को ऽन्यस्त्वत्सदृशो भुवि

நீ முன்பு பகவான் சிவனை—விச்வேஸ்வரன், உலகின் ஈசன்—தரிசித்தாய்; மீண்டும் அவரைத் தொட்டு, மறுபடியும் வணங்கி வழிபட்டாய். பூமியில் உனக்கு ஒப்பானவன் வேறு யார்?

Verse 29

तेन कर्मविपाकेन देशमेतं समागतः / स्नानं कुरुष्व शीघ्रं त्वमस्मिन् कुण्डे समाहितः / येनेमां कुत्सितां योनिं क्षिप्रमेव प्रहास्यसि

அந்தக் கர்மத்தின் விளைவால் நீ இவ்விடத்துக்கு வந்தாய். ஆகவே மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, இந்தக் குண்டத்தில் விரைவாகத் திருநீராடல் செய்; அதனால் இந்த இழிந்த யோனியை நீ சீக்கிரமே விட்டு விடுவாய்.

Verse 30

स एवमुक्तो मुनिना पिशाचो दयालुना देववरं त्रिनेत्रम् / स्मृत्वा कपर्देश्वरमीशितारं चक्रे समाधाय मनो ऽवगाहम्

கருணைமிகு முனிவரின் உபதேசத்தால் அந்த பிசாசன், தேவர்களில் சிறந்த மூன்று கண்களையுடைய கபர்தேஸ்வர பரமேசுவரனை நினைந்து, மனத்தை சமாதியில் நிலைநிறுத்தி ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கினான்।

Verse 31

तदावगाढो मुनिसंनिधाने ममार दिव्याभरणोपपन्नः / अदृश्यतार्कप्रतिमे विमाने शशाङ्कचिह्नाङ्कितचारुमौलिः

அப்போது முனிவர்களின் முன்னிலையிலேயே அவன் அந்த ஆழ்ந்த நிலையிலே புகுந்தான்; அங்கே தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு ஒளிமிகு உருவம் தோன்றியது—காணாத நட்சத்திரங்களை ஒத்த விமானத்தில் அமர்ந்து, அழகிய முடியில் சந்திரச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டவன்।

Verse 32

विभाति रुद्रैरभितो दिवस्थैः समावृतो योगिभैरप्रमेयैः / सबालखिल्यादिभिरेष देवो यथोदये भानुरशेषदेवः

அந்த தேவன் விண்ணுலக ருத்ரர்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டு, அளவிட முடியாத யோகிகளாலும் பாலகில்ய முதலிய முனிவர்களாலும் வட்டமிடப்பட்டு ஒளிர்கிறான்; உதயத்தில் எல்லாத் தேவர்களிடையே சூரியன் பிரகாசிப்பதுபோல்।

Verse 33

स्तुवन्ति सिद्धा दिवि देवसङ्घा नृत्यन्ति दिव्याप्सरसो ऽभिरामाः / मुञ्चन्ति वृष्टिं कुसुमाम्बुमिश्रां गन्धर्वविद्याधरकिंनराद्याः

விண்ணுலகில் சித்தர்களும் தேவர்கூட்டமும் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்; இனிய தெய்வீக அப்சரஸ்கள் நடனம் ஆடுகின்றனர்; கந்தர்வர், வித்யாதரர், கின்னரர் முதலியோர் மலரும் நீரும் கலந்த மழையைப் பொழிகின்றனர்।

Verse 34

संस्तूयमानो ऽथ मुनीन्द्रसङ्घै- रवाप्य बोधं भगवात्प्रसादात् / समाविशन्मण्डलमेतदग्र्यं त्रयीमयं यत्र विभाति रुद्रः

பின்னர் முனிவர்தலைவர்களின் கூட்டத்தால் போற்றப்பட்டு, பகவானின் அருளால் ஞான விழிப்பை அடைந்து, அவன் அந்த உத்தம மண்டலத்தில் நுழைந்தான்—அது மூன்று வேதங்களின் சாரமாய், அங்கே ருத்ரன் வெளிப்பட்ட மகிமையுடன் ஒளிர்கிறான்।

Verse 35

दृष्ट्वा विमुक्तं स पिशाचभूतं मुनिः प्रहृष्टो मनसा महेशम् / विचिन्त्य रुद्रं कविमेकमग्निं प्रणम्य तुष्टाव कपर्दिनं तम्

பிசாசு-நிலையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த உயிரை கண்ட முனிவர் உள்ளத்தில் பேரானந்தம் கொண்டார். மகேசன்—ருத்ரன், ஒரே கவிஞன், அக்கினி-ஸ்வரூப ஆண்டவன்—என்று தியானித்து, கபர்தி சிவனை வணங்கி புகழ்ந்தார்.

Verse 36

शङ्कुकर्ण उवाच कपर्दिनं त्वां परतः परस्ताद् गोप्तारमेकं पुरुषं पुराणम् / व्रजामि योगेश्वरमीशितार- मादित्यमग्निं कपिलाधिरूढम्

சங்குகர்ணன் கூறினான்—கபர்தினே! நீ பராத்பரன், ஒரே காவலன், ஆதிப் புருஷன்; நான் உன் சரணடைவேன். நீ யோகேஸ்வரன், ஆளும் ஈசன், சூரியனும் அக்கினியும் ஆகி, கபிலத்தின் மேல் அமர்ந்த ஆண்டவன்.

Verse 37

त्वां ब्रह्मपारं हृदि सन्निविष्टं हिरण्मयं योगिनमादिमन्तम् / व्रजामि रुद्रं शरणं दिवस्थं महामुनिं ब्रह्ममयं पवित्रम्

நீ இதயத்தில் உறையும் பிரம்மபாரம், பொன்னொளி நிறைந்த ஆதியோகி. விண்ணுலகில் நிலைபெற்ற அந்த ருத்ரன்—மகாமுனி, பிரம்மமயம், பரமப் புனிதன்—அவனிடமே நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 38

सहस्त्रपादाक्षिशिरो ऽभियुक्तं सहस्त्रबाहुं नमसः परस्तात् / त्वां ब्रहामपारं प्रणमामि शंभुं हिरण्यगर्भाधिपतिं त्रिनेत्रम्

ஆயிரம் பாதங்கள், கண்கள், தலைகள்; ஆயிரம் கரங்கள் உடையவனாய், வணக்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவனாய்—சம்புவே! எல்லையற்ற பரம்பிரம்மம், ஹிரண்யகர்பத்தின் அதிபதி, மும்முகக் கண்கள் உடைய ஆண்டவனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 39

यतः प्रसूतिर्जगतो विनाशो येनावृतं सर्वमिदं शिवेन / तं ब्रह्मपारं भगवन्तमीशं प्रणम्य नित्यं शरणं प्रपद्ये

யாரிடமிருந்து உலகின் தோற்றமும் அழிவும் நிகழ்கின்றன, யாரான சிவனால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது—அந்த பிரம்மபாரமான பகவான் ஈசனை நான் எப்போதும் வணங்கி நிரந்தர சரணடைவேன்.

Verse 40

अलिङ्गमालोकविहीनरूपं स्वयंप्रभं चित्पतिमेकरुद्रम् / तं ब्रह्मपारं परमेश्वरं त्वां नमस्करिष्ये न यतो ऽन्यदस्ति

அலிங்கனே, உலக–அலோகத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ரூபமுடையவனே, தன்னொளியாய் விளங்கும் சித்-பதியே, ஏகருத்ரனே! நீயே பிரம்மத்தின் அப்பாற் கரை, பரமேஸ்வரன். உன்னை வணங்குகிறேன்; உன்னைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 41

यं योगिनस्त्यक्तसबीजयोगा लब्ध्वा समाधिं परमार्थभूताः / पश्यन्ति देवं प्रणतो ऽस्मि नित्यं तं ब्रह्मपारं भवतः स्वरूपम्

யோகிகள் சபீஜ யோகத்தையும் விட்டு, சமாதியை அடைந்து பரமார்த்தமாகக் காணும் அந்த தேவனை—உமது சொரூபமாய், பிரம்மபாரமாய் இருப்பவனை—நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

Verse 42

न यत्र नामादिविशेषकॢप्ति- र् न संदृशे तिष्ठति यत्स्वरूपम् / तं ब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यं स्वयंभुवं त्वां शरणं प्रपद्ये

பெயர் முதலான வேறுபாடுகளின் கட்டமைப்பு எழாத இடமும், சாதாரண பார்வையில் நிலைக்காத சொரூபமுமாகிய அந்த பிரம்மபாரத் தத்துவத்தை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன். சுயம்புவான ஆண்டவனே, உம்மிடமே சரணடைகிறேன்.

Verse 43

यद् वेदवादाभिरता विदेहं सब्रह्मविज्ञानमभेदमेकम् / पश्यन्त्यनेकं भवतः स्वरूपं सब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यम्

வேதவாக்குகளில் ஈடுபட்டோர் உம்மை உடலற்ற, பிரம்மவிஞ்ஞானமேயான, பிளவில்லா ஒரே தத்துவமென அறிந்தும், உமது சொரூபத்தைப் பல வடிவங்களாகக் காண்கிறார்கள்—பிரம்மமும் பிரம்மாவின் எல்லையும் கடந்த உம்மை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

Verse 44

यतः प्रधानं पुरुषः पुराणो विवर्तते यं प्रणमन्ति देवाः / नमामि तं ज्योतिषि संनिविष्टं कालं बृहन्तं भवतः स्वरूपम्

எவரிடமிருந்து பிரதானமும் பழமையான புருஷனும் வெளிப்படுகின்றனவோ, எவரை தேவர்கள் வணங்குகிறார்களோ—அந்த பரம ஒளியில் நிலைபெற்ற, உமது சொரூபமான மகாகாலனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 45

व्रजामि नित्यं शरणं गुहेशं स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुरारिम् / शिवं प्रपद्ये हरमिन्दुमौलिं पिनाकिनं त्वां शरणं व्रजामि

நான் எப்போதும் குஹேசனின் சரணடைவேன்; அசையாத ஸ்தாணு, கிரீசன், திரிபுராரியின் அடைக்கலம் புகுவேன். சந்திரமௌலி ஹர-சிவனின் சரணடைவேன்; பினாகதாரியே, உன் சரணமே அடைகிறேன்.

Verse 46

स्तुत्वैवं शङ्कुकर्णो ऽसौ भगवन्तं कपर्दिनम् / पपात दण्डवद् भूमौ प्रोच्चरन् प्रणवं परम्

இவ்வாறு பகவான் கபர்தினன் (சிவன்)ைத் துதித்த சங்குகர்ணன் தண்டவத் நமஸ்காரமாக நிலத்தில் விழுந்து, பரமப் பிரணவமான ‘ஓம்’ என்பதை உரக்க உச்சரித்தான்.

Verse 47

तत्क्षणात् परमं लिङ्गं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम् / ज्ञानमानन्दमद्वैतं कोटिकालाग्निसन्निभम्

அந்தக் கணமே பரம லிங்கம் வெளிப்பட்டது—சிவத் தத்துவமே ஆனது, அத்வைதம், ஞான-ஆனந்த இயல்புடையது, கோடி கோடி பிரளய அக்கினிபோல் ஒளிர்ந்தது.

Verse 48

शङ्कुकर्णो ऽथ मुक्तात्मा तदात्मा सर्वगो ऽमलः / निलिल्ये विमले लिङ्गे तद्भुतमिवाभवत्

பின்னர் முக்தாத்மாவான சங்குகர்ணன் அதே தத்துவமாகி—எங்கும் நிறைந்த, மாசற்றவனானான். அவன் தூய லிங்கத்தில் லயமானான்; அது காண்போர்க்கு அதிசயமெனத் தோன்றியது.

Verse 49

एतद् रहस्यमाख्यातं माहात्म्यं वः कपर्दिनः / न कश्चिद् वेत्ति तमसा विद्वानप्यत्र मुह्यति

கபர்தினன் (சிவன்) பற்றிய இந்த இரகசியமான மகிமையை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். ஆயினும் இதை யாரும் உண்மையாக அறியார்; தமஸால் மறைக்கப்பட்டு இங்கே அறிஞரும் மயங்குவர்.

Verse 50

य इमां शृणुयान्नित्यं कथां पापप्रणाशिनीम् / भक्तः पापविशुद्धात्मा रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

எவன் பக்தியுடன் தினமும் இந்தப் பாபநாசினி புனிதக் கதையைச் செவிமடுக்கிறானோ, அவன் பாவம் நீங்கிய உள்ளத்துடன் ருத்ரன் (சிவன்) சன்னிதியை அடைகிறான்.

Verse 51

पठेच्च सततं शुद्धो ब्रह्मपारं महास्तवम् / प्रातर्मध्याह्नसमये स योगं प्राप्नुयात् परम्

தூய்மையுடையவன் ‘பிரஹ்மபார’ எனப்படும் இந்த மகாஸ்தவத்தை இடையறாது, குறிப்பாக காலை மற்றும் மதிய நேரங்களில், பாராயணம் செய்தால் அவன் பரம யோகத்தை அடைவான்.

Verse 52

इहैव नित्यं वत्स्यामो देवदेवं कपर्दिनम् / द्रक्ष्यामः सततं देवं पूजयामो ऽथ शूलिनम्

நாம் இங்கேயே என்றும் தங்குவோம்; தேவர்களின் தேவனான கபர்தி (சிவன்)னை இடையறாது தரிசிப்போம்; மேலும் திரிசூலதாரியான ஆண்டவன் (சூலின்)னை நித்தமும் வழிபடுவோம்.

Verse 53

इत्युक्त्वा भगवान् व्यासः शिष्यैः सह महामुनिः / उवास तत्र युक्तात्मा पूजयन् वै कपर्दिनम्

இவ்வாறு கூறிய பின் பகவான் வியாசர்—அந்த மகாமுனி—தம் சீடர்களுடன் அங்கே யோகநிலையுடன் தங்கி, கபர்தி (சிவன்)னை வழிபட்டு வந்தார்.