Adhyaya 30

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वंविभागे एकोनत्रिशो ऽध्यायः सूत उवाच स शिष्यैः संवृतो धीमान् गुरुर्द्वैपायनो मुनिः / जगाम विपुलं लिङ्गमोङ्कारं मुक्तिदायकम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் முப்பதாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—சீடர்களால் சூழப்பட்ட ஞானமிகு குரு த்வைபாயன முனி (வியாசர்) முக்தி அளிக்கும் விசாலமான ஓங்கார-லிங்கத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 2

तत्राभ्यर्च्य महादेवं शिष्यैः सह महामुनिः / प्रोवाच तस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्

அங்கே சீடர்களுடன் மகாதேவரை வழிபட்டு, மகாமுனி, உள்ளம் பக்குவமடைந்த முனிவர்களுக்கு அவருடைய மஹாத்மியத்தை உரைத்தார்।

Verse 3

इदं तद् विमलं लिङ्गमोङ्कारं नाम शोभनम् / अस्य स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः

இதுவே அந்த மாசற்ற லிங்கம்; ‘ஓங்காரம்’ எனும் திருநாமம் உடையது. இதை நினைவு मात्रத்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்।

Verse 4

एतत् परतरं ज्ञानं पञ्चयतनमुत्तमम् / सेवितं सूरिभिर्नित्यं वाराणस्यां विमोक्षदम्

இதுவே பரமமான ஞானம்—உத்தம பஞ்சாயதன வழிபாடு. ஞானிகள் எப்போதும் இதைச் சேவிக்கின்றனர்; வாராணசியில் இது மோட்சம் அளிக்கும்.

Verse 5

अत्र साक्षान्महादेवः पञ्चायतनविग्रहः / रमते भगवान् रुद्रो जन्तूनामपवर्गदः

இங்கே சாக்ஷாத் மகாதேவன் பஞ்சாயதன வடிவில் வெளிப்படுகின்றான். இங்கே பகவான் ருத்ரன் மகிழ்கிறான்; உயிர்களுக்கு அபவர்கம் (பரம விடுதலை) அளிப்பவன்.

Verse 6

यत् तत् पाशुपतं ज्ञानं पञ्चार्थमिति शब्द्यते / तदेतद् विमलं लिङ्गमोङ्कारे समवस्थितम्

‘பஞ்சார்த்தம்’ எனப் புகழப்படும் பாசுபத ஞானமே இதுவாகும்; அதுவே ஓங்காரத்தில் நிலைபெற்ற மாசற்ற லிங்கம்.

Verse 7

शान्त्यतीता तथा शान्तिर्विद्या चैव परा कला / प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च पञ्चार्थं लिङ्गमैश्वरम्

சாந்தியைத் தாண்டிய நிலையும் சாந்தியும்; அதுபோல வித்யையும் பராகலையும்; மேலும் பிரதிஷ்டையும் நிவ்ருத்தியும்—இவை ஐந்தும் ஈஸ்வர லிங்கத்தின் பஞ்சார்த்தம்.

Verse 8

पञ्चानामपि देवानां ब्रह्मादीनां सदाश्रयम् / ओङ्कारबोधकं लिङ्गं पञ्चायतनमुच्यते

பிரம்மா முதலிய ஐந்து தேவர்களுக்கும் எப்போதும் ஆதாரமாக இருந்து, ஓங்காரத்தின் பொருளை வெளிப்படுத்தும் லிங்கமே ‘பஞ்சாயதனம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 9

संस्मरेदैश्वरं लिङ्गं पञ्चायतनमव्ययम् / देहान्ते तत्परं ज्योतिरानन्दं विशते बुधः

ஞானி எப்போதும் ஈசுவரனின் அழிவிலா பஞ்சாயதன லிங்கத்தை நினைவு கூர்வானாக. உடல் முடிவில் அதிலே முழுதும் திளைத்து, ஆனந்தமயமான பிரகாச ஜோதியில் புகுவான்.

Verse 10

अत्र देवर्षयः पूर्वं सिद्धा ब्रह्मर्षयस्तथा / उपास्य देवमीशानं प्राप्तवन्तः परं पदम्

இங்கே முற்காலத்தில் தேவரிஷிகள், சித்தர்கள், பிரம்மரிஷிகள் ஆகியோர் ஈசான தேவனை வழிபட்டு பரம பதத்தை அடைந்தனர்.

Verse 11

मत्स्योदर्यास्तटे पुण्यं स्थानं गुह्यतमं शुभम् / गोचर्ममात्रं विप्रेन्द्रा ओङ्कारेश्वरमुत्तमम्

மத்ஸ்யோதரி கரையில் புண்ணியமும் மிக இரகசியமும் மங்களமுமான தலம் உள்ளது. ஓ இருபிறப்போரின் தலைவர்களே, அது பசுத்தோல் அளவுதான் என்றாலும் அதுவே உத்தமமான ஓங்காரேஸ்வரத் திருத்தலம்.

Verse 12

कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गः मध्यमेश्वरमुत्तमम् / विश्वेश्वरं तथोङ्कारं कपर्देश्वरमेव च

(இங்கே உள்ள) சிவலிங்கங்கள்: க்ருத்திவாசேஸ்வரர், உத்தமமான மத்யமேஸ்வரர், விஸ்வேஸ்வரர், அதுபோல ஓங்காரர், மேலும் கபர்தேஸ்வரரும்.

Verse 13

एतानि गुह्यलिङ्गानि वाराणस्यां द्विजोत्तमाः / न कश्चिदिह जानाति विना शंभोरनुग्रहात्

ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவர்களே, வாராணசியில் இவை இரகசிய லிங்கங்கள்; சம்பு (சிவன்) அருளின்றி இங்கே யாரும் இவற்றை உண்மையாக அறியார்.

Verse 14

एवमुक्त्वा ययौ कृष्णः पाराशर्यो महामुनिः / कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं द्रष्टुं देवस्य शूलिनः

இவ்வாறு கூறி பராசரர் புதல்வன் மகாமுனி கிருஷ்ண த்வைபாயனர், சூலதாரி தேவனின் க்ருத்திவாசேஸ்வர லிங்க தரிசனத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 15

समभ्यर्च्य तथा शिष्यैर्माहात्म्यं कृत्तिवाससः / कथयामास शिष्येभ्यो भगवान् ब्रह्मवित्तमः

பின்பு சீடர்களுடன் முறையாக ஆராதனை செய்து, பிரம்மஞானிகளில் உன்னதமான பகவான் க்ருத்திவாசன் (சிவன்) மகிமையைச் சீடர்களுக்கு உரைத்தார்।

Verse 16

अस्मिन् स्थाने पुरा दैत्यो हस्ती भूत्वा भवान्तिकम् / ब्राह्मणान् हन्तुमायातो ये ऽत्र नित्यमुपासते

இவ்விடத்தில் முற்காலத்தில் ஒரு தைத்யன் யானை வடிவம் கொண்டு அருகே வந்து, இங்கு தினமும் வழிபடும் பிராமணர்களை கொல்ல எண்ணினான்।

Verse 17

तेषां लिङ्गान्महादेवः प्रादुरासीत् त्रिलोचनः / रक्षणार्थं द्विजश्रेष्ठा भक्तानां भक्तवत्सलः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அவர்களின் லிங்கத்திலிருந்து மும்முகக் கண்களையுடைய மகாதேவன் பாதுகாப்பிற்காக வெளிப்பட்டான்; ஏனெனில் அவர் பக்தர்களை நேசிக்கும் பக்தவத்ஸலன்।

Verse 18

हत्वा गजाकृतिं दैत्यं शूलेनावज्ञया हरः / वसस्तस्याकरोत् कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः

யானை வடிவம் கொண்ட அந்த தைத்யனை ஹரன் அவமதிப்புடன் தன் சூலத்தால் கொன்று, அதன் தோலைத் தன் ஆடையாகச் செய்தான்; ஆகவே அவர் க்ருத்திவாசேஸ்வரன் எனப் பெயர்பெற்றார்।

Verse 19

अत्र सिद्धिं परां प्राप्ता मुनयो मुनिपुङ्गवाः / तेनैव च शरीरेण प्राप्तास्तत् परमं पदम्

இங்கே முனிவர்களில் சிறந்தோர் பரம சித்தியை அடைந்தனர்; அதே உடலோடே அவர்கள் பரம பதம் (பரம தாமம்) சென்றடைந்தனர்।

Verse 20

विद्या विद्येश्वरा रुद्राः शिवाये च प्रकीर्तिताः / कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं नित्यमावृत्य संस्थिताः

தெய்வீக வித்யைகள், வித்யேஸ்வரர்கள், ருத்ரர்கள் மற்றும் ‘சிவ’ எனப் புகழப்படும் சிவகணங்கள்—கிருத்திவாசேஸ்வர லிங்கத்தை எப்போதும் சூழ்ந்து அங்கே நிலைத்திருக்கின்றனர்।

Verse 21

ज्ञात्वा कलियुगं घोरमधर्मबहुलं जनाः / कृत्तिवासं न मुञ्चन्ति कृतार्थास्ते न संशयः

கலியுகம் கொடியதும் அதர்மம் நிறைந்ததும் என்று அறிந்து மக்கள் கிருத்திவாசத்தை விட்டு விலகார்; அவர்கள் ஐயமின்றி க்ருதார்த்தர் ஆவர்।

Verse 22

जन्मान्तरसहस्त्रेण मोक्षो ऽन्यत्राप्यते न वा / एकेन जन्मना मोक्षः कृत्तिवासे तु लभ्यते

வேறு இடங்களில் ஆயிரம் பிறவிகளுக்குப் பின் மோட்சம் கிடைக்கலாம்—அல்லது கிடைக்காமலும் போகலாம்; ஆனால் கிருத்திவாசத்தில் ஒரே பிறவியிலே மோட்சம் பெறப்படுகிறது।

Verse 23

आलयः सर्वसिद्धानामेतत् स्थानं वदन्ति हि / गोपितं देवदेवेन महादेवेन शंभुना

இது எல்லா சித்தர்களின் ஆலயம் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்; தேவர்களின் தேவன் மகாதேவன் சம்பு இதை மறைத்து காத்தருள்கிறான்।

Verse 24

युगे युगे ह्यत्र दान्ता ब्राह्मणा वेदपारागाः / उपासते महादेवं जपन्ति शतरुद्रियम्

யுகம் யுகமாக இங்கு தமமுடைய, வேதப் பாரங்கத பிராமணர்கள் மகாதேவனை வழிபட்டு சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்கின்றனர்.

Verse 25

स्तुवन्ति सततं देवं त्र्यम्बकं कृत्तिवाससम् / ध्यायन्ति हृदये देवं स्थाणुं सर्वान्तरं शिवम्

அவர்கள் எப்போதும் திரியம்பகன்—கிருத்திவாசன்—என்ற தேவனைப் புகழ்ந்து, இதயத்தில் அனைத்தினுள்ளும் உறையும் ஸ்தாணு-சிவனைத் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 26

गायन्ति सिद्धाः किल गीतकानि ये वाराणस्यां निवसन्ति विप्राः / तेषामथैकेन भवेन मुक्तिर् ये कृत्तिवासं शरणं प्रपन्नाः

வாரணாசியில் வாழும் அந்த விப்ரர்களைப் பற்றி சித்தர்கள் புனிதப் பாடல்கள் பாடுகின்றனர்; கிருத்திவாசனைச் சரணடைந்தவர்களுக்கு ஒரே பிறவியிலே முக்தி உண்டாகிறது.

Verse 27

संप्राप्य लोके जगतामभीष्टं सुदुर्लभं विप्रकुलेषु जन्म / ध्याने समाधाय जपन्ति रुद्रं ध्यायन्ति चित्ते यतयो महेशम्

உலகில் உயிர்கள் விரும்பும், மிக அரிதான பிராமணக் குலப் பிறவியைப் பெற்ற யதிகள் தியான-சமாதியில் நிலைத்து ருத்ரனை ஜபித்து, மனத்தில் மகேசனைத் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 28

आराधयन्ति प्रभुमीशितारं वाराणसीमध्यगता मुनिन्द्राः / यजन्ति यज्ञैरभिसंधिहीनाः स्तुवन्ति रुद्रं प्रणमन्ति शंभुम्

வாரணாசியின் நடுவில் தங்கிய முனிவர்தலைவர்கள் ஆண்டவன்—பரமேசுவரனை—ஆராதிக்கின்றனர்; பலன் நோக்கமின்றி யாகங்கள் செய்து, ருத்ரனைப் புகழ்ந்து, சம்புவை வணங்குகின்றனர்.

Verse 29

नमो भवायामलयोगधाम्ने स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् / स्मरामि रुद्रं हृदये निविष्टं जाने महादेवमनेकरूपम्

மாசற்ற யோகதாமமான பவனுக்கு வணக்கம். பழமையான கிரீசன் ஸ்தாணுவைச் சரணடைகிறேன். இதயத்தில் அமர்ந்த ருத்ரனை நினைக்கிறேன்; பலரூபம் தரிக்கும் மகாதேவனை அறிகிறேன்.