Adhyaya 2

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे प्रथमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच शृणुध्वमृषयः सर्वे यत्पृष्टो ऽहं जगद्धितम् / वक्ष्यमाणं मया सर्वमिन्द्रद्युम्नाय भाषितम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஆறாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையின் பூர்வப் பிரிவில் முதல் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ஸ்ரீகூர்மன் கூறினான்—எல்லா முனிவர்களே, உலக நலனுக்காக நீங்கள் என்னைக் கேட்டதை கேளுங்கள்; நான் இந்திரத்யும்ன அரசனிடம் சொன்னதுபோல அனைத்தையும் உரைப்பேன்।

Verse 2

भूतैर्भव्यैर्भविष्यद्भिश्चरितैरुपबृंहितम् / पुराणं पुण्यदं नृणां मोक्षधर्मानुकीर्तनम्

கடந்த, நிகழ், வருங்கால நிகழ்ச்சிகளால் செழுமைப்படுத்தப்பட்டதே புராணம்; அது மனிதர்க்கு புண்ணியம் அளித்து, மோக்ஷதர்மத்தைப் போற்றிப் பாடுகிறது।

Verse 3

अहं नारायणो देवः पूर्वमासं न मे परम् / उपास्य विपुलां निद्रां भोगिशय्यां समाश्रितः

நான் நாராயணன், தெய்வாதிதெய்வன்; ஆதியில் நான் ஒருவனே இருந்தேன், எனக்கு மேல் யாருமில்லை. பேரியோக நித்திரையில் ஆழ்ந்து, பாம்பணை (ஆதிசேஷன்) மீது தங்கினேன்।

Verse 4

चिन्तयामि पुनः सृष्टिं निशान्ते प्रतिबुध्य तु / ततो मे सहसोत्पन्नः प्रसादो मुनिपुङ्गवा

பிரளய இரவு முடிந்து நான் விழித்தெழும்போது, மீண்டும் படைப்பை நான் சிந்திக்கிறேன்; அப்போது, முனிவரிற் சிறந்தவனே, என் உள்ளத்தில் திடீரென அருள்நிறைந்த தெளிவும் நல்விருப்பமும் எழுகிறது।

Verse 5

चतुर्मुखस्ततो जातो ब्रह्मा लोकपितामहः / तदन्तरे ऽभवत् क्रोधः कस्माच्चित् कारणात् तदा

அதன்பின் நான்முகப் பிரம்மா, உலகங்களின் பிதாமகன், தோன்றினான். அந்தப் படைப்பின் நடுவே ஏதோ காரணத்தால் அப்போது கோபம் எழுந்தது.

Verse 6

आत्मनो मुनिशार्दूलास्तत्र देवो महेश्वरः / रुद्रः क्रोधात्मजो जज्ञे शूलपाणिस्त्रिलोचनः / तेजसा सूर्यसंकाशस्त्रैलोक्यं संहरन्निव

முனிசார்தூலர்களே, அப்போது ஆத்மத்திலிருந்தே தேவன் மகேஸ்வரன் வெளிப்பட்டான்—கோபத் தத்துவத்தில் பிறந்த ருத்ரன், சூலபாணி, திரிலோசனன்; சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன், முப்புலகையும் அழிக்க வருபவன் போல.

Verse 7

ततः श्रीरभवद् देवि कमलायतलोचना / सुरूपा सौम्यवदना मोहिनी सर्वदेहिनाम्

பின்னர், தேவி, ஸ்ரீ தோன்றினாள்—தாமரைப் பரந்த கண்கள் உடையவள், அழகிய வடிவம் கொண்டவள், மென்மையான முகத்தாள், எல்லா உடலுடையவர்களையும் மயக்கும் மோகினி.

Verse 8

शुचिस्मिता सुप्रसन्ना मङ्गला महिमास्पदा / दिव्यकान्तिसमायुक्ता दिव्यमाल्योपशोभिता

அவளது புன்னகை தூய ஒளியுடன் திகழ்ந்தது; மிகப் பிரசன்னமும் அருளும் நிறைந்தவள்; மங்களமயி, மகிமையின் ஆசனம். தெய்வீக காந்தியுடன், தெய்வ மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 9

नारायणी महामाया मूलप्रकृतिरव्यया / स्वधाम्ना पूरयन्तीदं मत्पार्श्वं समुपाविशत्

நாராயணீ—மகாமாயை, அழிவற்ற மூலப் பிரகிருதி—தன் ஸ்வதாமத்தின் ஒளியால் இவ்வுலகமெங்கும் நிரப்பி, என் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

Verse 10

तां दृष्टवा भगवान् ब्रह्मा मामुवाच जगत्पतिः / मोहायाशेषभूतानां नियोजय सुरूपिणीम् / येनेयं विपुला सृष्टिर्वर्धते मम माधव

அவளைக் கண்ட உலகநாதன் பகவான் பிரம்மா என்னிடம் கூறினார்— “ஹே மாதவா, அந்த அழகுரூபிணியை எல்லா உயிர்களுக்கும் ‘மோகம்’ என நியமி; அவளால் என் இந்தப் பெரும் படைப்பு வளர்ந்து விரிவடையட்டும்।”

Verse 11

तथोक्तो ऽहं श्रियं देवीमब्रुवं प्रहसन्निव / देवीदमखिलं विश्वं सदेवासुरमानुषम् / मोहयित्वा ममादेशात् संसारे विनिपातय

அவ்வாறு கூறப்பட்ட நான், புன்னகையுடன் தேவீ ஸ்ரீயிடம் சொன்னேன்— “தேவி, என் ஆணையால் தேவர்-அசுரர்-மனிதர் உட்பட இந்த முழு உலகையும் மயக்கி, அவர்களை சம்சாரச் சுழலில் வீழ்த்துவாயாக।”

Verse 12

ज्ञानयोगरतान् दान्तान् ब्रह्मिष्ठान् ब्रह्मवादिनः / अक्रोधनान् सत्यपरान् दूरतः परिवर्जय

ஞானயோகத்தில் ஈடுபட்டு, தமனமுடையவராய், பிரம்மத்தில் நிலைத்து, பிரம்மத்தைப் போதிப்பவராய்—கோபமற்றும் சத்தியநிஷ்டையுமுடையவர்களைத் தொலைவில் விலக்கி விடு।

Verse 13

ध्यायिनो निर्ममान् शान्तान् धार्मिकान् वेदपारगान् / जापिनस्तापसान् विप्रान् दूरतः परिवर्जय

தியானத்தில் ஆழ்ந்த, பற்றற்ற, அமைதியான, தர்மநிஷ்டையுடைய, வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்களையும்—ஜபம், தவம் செய்வோரான விப்ரர்களையும்—தொலைவில் விலக்கி விடு।

Verse 14

वेदवेदान्तविज्ञानसंछिन्नाशेषसंशयान् / महायज्ञपरान् विप्रान् दूरतः परिवर्जय

வேத-வேதாந்த அறிவால் எல்லாச் சந்தேகங்களும் அறுந்தவராய், மகாயாகங்களில் முதன்மையாக ஈடுபடுவோரான விப்ரர்களையும் தொலைவில் விலக்கி விடு।

Verse 15

ये यजन्ति जपैर्हेमैर्देवदेवं महेश्वरम् / स्वाध्यायेनेज्यया दूरात् तान् प्रयत्नेन वर्जय

பொன் ஆசையால் ஈர்க்கப்பட்டு, மந்திரஜபம் மட்டும் கொண்டு தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரனை ‘வழிபடுவோர்’, வேதஸ்வாத்யாயத்தையும் உண்மையான யாகாராதனையையும் இரண்டாம் நிலை எனக் கருதுவோர்—அவர்களைத் தொலைவிலிருந்தே முயன்று விலக்கு।

Verse 16

भक्तियोगसमायुक्तानीश्वरार्पितमानसान् / प्राणायामादिषु रतान् दूरात् परिहरामलान्

பக்தியோகத்தில் இணைந்தோர், மனத்தை ஈசுவரனுக்கு அர்ப்பணித்தோர், பிராணாயாமம் முதலிய சாதனைகளில் மகிழ்வோர்—அத்தகைய தூயவர்களையும் தொலைவில் விலக்கு।

Verse 17

प्रणवासक्तमनसो रुद्रजप्यपरायणान् / अथर्वशिरसो ऽध्येतृन् धर्मज्ञान् परिवर्जय

மனம் பிரணவம் (ஓம்) ஒன்றிலேயே பற்றுடையோர், ருத்ரமந்திர ஜபத்திலேயே முழுமையாக ஈடுபடுவோர், அதர்வசிரஸ் மட்டும் படிப்போர்—தர்மம் அறிந்திருந்தாலும்—அவர்களை விலக்கு।

Verse 18

बहुनात्र किमुक्तेन स्वधर्मपरिपालकान् / ईश्वराराधनरतान् मन्नियोगान्न मोहय

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? தம் ஸ்வதர்மத்தைப் பேணுவோர், ஈசுவர ஆராதனையில் ஈடுபடுவோர், என் நியோகத்தின்படி செயல்படுவோர்—அவர்களை மயக்காதே।

Verse 19

एवं मया महामाया प्रेरिता हरिवल्लभा / यथादेशं चकारासौ तस्माल्लक्ष्मीं समर्चयेत्

இவ்வாறு என்னால் தூண்டப்பட்ட அந்த மகாமாயை—ஹரியின் வல்லபை—ஆணைப்படியே செய்தாள்; ஆகையால் லக்ஷ்மி (ஸ்ரீ)யை முறையாகச் சமர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 20

श्रियं ददाति विपुलां पुष्टिं मेधां यशो बलम् / अर्चिता भगवत्पत्नी तस्माल्लक्ष्मीं समर्चयेत्

பகவானின் துணைவியாம் லக்ஷ்மியை வழிபட்டால், அவள் மிகுந்த ஸ்ரீ, புஷ்டி, மேதா, யசஸ், பலம் ஆகியவற்றை அருள்கிறாள்; ஆகவே லக்ஷ்மியை முறையாகப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 21

ततो ऽसृजत् स भगवान् ब्रह्मा लोकपितामहः / चराचराणि भूतानि यथापूर्वं ममाज्ञया

அதன்பின் உலகப் பிதாமகனாகிய பகவான் பிரம்மா, என் ஆணைப்படி முன்புபோல அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களையும் படைத்தார்.

Verse 22

परीचिभृग्वङ्गिरसः पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् / दक्षमत्रिं वसिष्ठं च सो ऽसृजद् योगविद्यया

யோக ஞானத்தின் வல்லமையால் அவர் பரீசி, ப்ருகு, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்டரை உருவாக்கினார்.

Verse 23

नवैते ब्रह्मणः पुत्रा ब्रह्माणो ब्राह्मणोत्तमाः / ब्रह्मवादिन एवैते मरीच्याद्यास्तु साधकाः

இவர்கள் ஒன்பது பேரும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்—பிரம்மஞானிகள், பிராமணர்களில் சிறந்தோர். இவர்கள் பிரம்மத்தைப் போதிப்போர்; மரீசி முதலியோர் সিদ্ধ சாதகர்கள்.

Verse 24

ससर्ज ब्राह्मणान् वक्त्रात् क्षत्रियांश्च भुजाद् विभुः / वैश्यानूरुद्वयाद् देवः पादार्छूद्रान् पितामहः

அனைத்தாற்றலுடைய பிதாமகன் தேவன், தன் வாயிலிருந்து பிராமணர்களையும், தோள்களிலிருந்து க்ஷத்திரியர்களையும், இரு தொடைகளிலிருந்து வைசியர்களையும், பாதங்களிலிருந்து சூத்ரர்களையும் வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 25

यज्ञनिष्पत्तये ब्रह्मा शूद्रवर्जं ससर्ज ह / गुप्तये सर्ववेदानां तेभ्यो यज्ञो हि निर्बभौ

யாகம் நிறைவேறுவதற்காக பிரம்மா சூத்ரனை விலக்கி மூன்று வர்ணங்களைப் படைத்தான்; எல்லா வேதங்களையும் காக்க அவர்களிலிருந்தே யாகம் வெளிப்பட்டது।

Verse 26

ऋचो यजूंषि सामानि तथैवाथर्वणानि च / ब्रह्मणः सहजं रूपं नित्यैषा शक्तिरव्यया

ரிக், யஜுஸ் மந்திரங்கள், சாமப் பாடல்கள், அதர்வண ஸ்தோத்திரங்கள்—இவையே பிரம்மனின் இயல்பான வடிவம்; இதுவே அவனுடைய நித்திய, அழியாத சக்தி.

Verse 27

अनादिनिधना दिव्या वागुत्सृष्टा स्वयंभुवा / आदौ वेदमयी भूता यतः सर्वाः प्रवृत्तयः

ஆதி-அந்தமற்ற தெய்வீக வாக்கு ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) வால் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; தொடக்கத்தில் அது வேதமயமாக இருந்து, அதிலிருந்தே எல்லாப் பிரவிருத்திகளும் எழுகின்றன.

Verse 28

अतो ऽन्यानितु शास्त्राणिपृथिव्यांयानिकानिचित् / न तेषु रमते धीरः पाषण्डी तेन जायते

ஆகையால் பூமியில் உள்ள பிற சாஸ்திரங்கள் எவை எப்படியிருந்தாலும்—தீரன் அவற்றில் மகிழ்வதில்லை; அவற்றில் பற்றால் பாஷண்டி, தவறான நோக்குடையவன் ஆகிறான்.

Verse 29

वेदार्थवित्तमैः कार्यं यत्स्मृतं मुनिभिः पुरा / स ज्ञेयः परमो धर्मो नान्यशास्त्रेषु संस्थितः

முனிவர்கள் பழங்காலத்தில் கூறியது—வேதத்தின் பொருளை அறிந்தவர்களின் வழியில் செயல் செய்ய வேண்டும்—அதுவே பரம தர்மம்; அது பிற சாஸ்திரங்களில் நிலைபெறவில்லை.

Verse 30

या वेदबाह्याः स्मृतयो याश्च काश्च कुदृष्टयः / सर्वास्ता निष्फलाः प्रेत्यतमोनिष्ठाहिताः स्मृताः

வேதப் பிரமாணத்துக்கு அப்பாற்பட்ட ஸ்மிருதிகளும், குதரிசனமான எந்தக் கோட்பாடுகளும்—அவை அனைத்தும் பயனற்றவை என அறிவிக்கப்படுகின்றன; மரணத்திற்குப் பின் அவை இருளான தமஸில் இட்டுச் செல்கின்றன, தமோகுணத்தில் நிலைத்தவை எனக் கூறப்படுவதால்।

Verse 31

पूर्वकल्पे प्रजा जाताः सर्वबादाविवर्जिताः / शुद्धान्तः करणाः सर्वाः स्वधर्मनिरताः सदा

முன்கல்பத்தில் உயிர்கள் எல்லா துன்பங்களும் தடைகளும் இன்றிப் பிறந்தன; அனைவரின் உள்ளக்கருவிகள் தூய்மையானவை; அவர்கள் எப்போதும் தத்தம் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 32

ततः कालवशात् तासां रागद्वेषादिको ऽभवत् / अधर्मो मुनिशार्दूलाः स्वधर्मप्रतिबन्धकः

பின்னர் காலத்தின் வலியால் அவர்களிடத்தில் ராகம்-த்வேஷம் முதலியவை எழுந்தன; ஓ முனிசார்தூலர்களே, ஸ்வதர்மத்தைத் தடுக்கின்ற அதர்மம் தோன்றியது।

Verse 33

ततः सा सहजा सिद्धिस्तासां नातीव जायते / रजोमात्रात्मिकास्तासां सिद्धयो ऽन्यास्तदाभवन्

அப்போது அவர்களுக்குரிய இயல்பான (சஹஜ) சித்தி மிகுதியாக எழவில்லை; அதற்குப் பதிலாக ரஜோகுணம் மேலோங்கிய பிற சித்திகள் அந்நேரம் அவர்களிடம் தோன்றின।

Verse 34

तासु क्षीणास्वशेषासु कालयोगेन ताः पुनः / वार्तोपायं पुनश्चक्रुर्हस्तसिद्धिं च कर्मजाम् / ततस्तासां विभुर्ब्रह्मा कर्माजीवमकल्पयत्

காலத்தின் ஓட்டத்தால் அவை அனைத்தும் முற்றிலும் சுருங்கியபோது, அவர்கள் மீண்டும் வாழ்வாதார வழியை அமைத்தனர்—வார்த்தா (விவசாயம்/வாணிகம்) மற்றும் கர்மத்தால் உண்டான கைத் தொழில்-சித்தி. அப்போது அனைத்தையும் ஆளும் பிரம்மா அவர்களுக்கு கர்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட வாழ்வை விதித்தார்।

Verse 35

स्वायंभुवो मनुः पूर्वं धर्मान् प्रोवाच धर्मदृक् / साक्षात् प्रजापतेर्मूर्तिर्निसृष्टा ब्रह्मणा द्विजाः / भृग्वादयस्तद्वदनाच्छ्रुत्वा धर्मानथोचिरे

முன்னொரு காலத்தில் தர்மத்தை அறிந்த ஸ்வாயம்புவ மனு தர்மங்களை உபதேசித்தார். பிரம்மா, ப்ருகு முதலிய இருபிறப்போர் முனிவர்களை பிரஜாபதியின் மூர்த்தியாகவே படைத்தார்; அவர்கள் மனுவின் வாயிலிருந்து அந்த தர்மங்களை கேட்டு மீண்டும் அறிவித்தனர்.

Verse 36

यजनं याजनं दानं ब्राह्मणस्य प्रतिग्रहम् / अध्यापनं चाध्ययनं षट् कर्माणि द्विजोत्तमाः

யாகம் செய்வது, பிறருக்காக யாகம் நடத்துவது, தானம் அளிப்பது, மேலும் பிராமணனுக்குத் தானம் ஏற்றுக்கொள்வது; கற்பித்தலும் கற்றலும்—இவையே, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, ஆறு கடமைகள்.

Verse 37

दानमध्ययनं यज्ञो धर्मः क्षत्रियवैश्ययोः / दण्डो युद्धं क्षत्रियस्य कृषिर्वैश्यस्य शस्यते

க்ஷத்திரியர் மற்றும் வைசியருக்குத் தானம், வேதப் பயில், யாகம்—இவையே பொதுத் தர்மம். க்ஷத்திரியருக்கு தண்டநீதி கையாள்தலும் போரும்; வைசியருக்கு வேளாண்மை சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 38

शुश्रूषैव द्विजातीनां शूद्राणां धर्मसाधनम् / कारुकर्म तथाजीवः पाकयज्ञो ऽपि धर्मतः

சூத்ரர்களுக்கு இருபிறப்போரின் பணிவிடையே தர்ம சாதனம். அதுபோல கைவினைக் தொழிலால் வாழ்வதும், பாகயாகம் (இல்லறச் சமையல் யாகம்) செய்வதும் தர்மப்படி ஏற்றதாகும்.

Verse 39

ततः स्थितेषु वर्णेषु स्थापयामास चाश्रमान् / गृहस्थं च वनस्थं च भिक्षुकं ब्रह्मचारिणम्

பின்னர் வர்ணங்கள் நிலைபெற்றபோது, அவர் ஆசிரமங்களையும் நிறுவினார்—கிருஹஸ்தன், வனஸ்தன் (வானப்ரஸ்தன்), பிக்ஷுகன் (சந்நியாசி), மற்றும் பிரம்மச்சாரி.

Verse 40

अग्नयो ऽतिथिशुश्रूषा यज्ञो दानं सुरार्चनम् / गृहस्थस्य समासेन धर्मो ऽयं मुनिपुङ्गवाः

புனித அக்னிகளைப் பேணுதல், விருந்தினருக்குச் சிரத்தையுடன் சேவை, யாகம், தானம், தேவராராதனை—முனிவரிற் சிறந்தோரே, இதுவே சுருக்கமாகக் கிருஹஸ்த தர்மம்।

Verse 41

होमो मूलफलाशित्वं स्वाध्यायस्तप एव च / संविभागो यथान्यायं धर्मो ऽयं वनवासिनाम्

ஹோமம், வேர்-கனி உணவால் வாழ்தல், ஸ்வாத்யாயம் மற்றும் தவம்; மேலும் விதிப்படி உரிய பகிர்வு—இதுவே வனவாசிகளின் தர்மம்।

Verse 42

भैक्षाशनं च मौनित्वं तपो ध्यानं विशेषतः / सम्यग्ज्ञानं च वैराग्यं धर्मो ऽयं भिक्षुके मतः

பிச்சையுணவால் வாழ்தல், மௌனம், தவம், குறிப்பாகத் தியானம்; மேலும் சம்யக் ஞானமும் வைராக்யமும்—இதுவே பிக்ஷுவின் தர்மம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 43

भिक्षाचर्या च शुश्रूषा गुरोः स्वाध्याय एव च / सन्ध्याकर्माग्निकार्यं च धर्मो ऽयं ब्रह्मचारिणाम्

விதிப்படி பிச்சைச் சுற்றுதல், குருவின் சேவை, ஸ்வாத்யாயம்; மேலும் சந்த்யா கர்மமும் அக்னி காரியமும்—இதுவே பிரம்மச்சாரிகளின் தர்மம்।

Verse 44

ब्रह्मचारिवनस्थानां भिक्षुकाणां द्विजोत्तमाः / साधारणं ब्रह्मचर्यं प्रोवाच कमलोद्भवः

இருபிறப்பில் சிறந்தோரே, கமலோத்பவ பிரம்மா பிரம்மச்சாரி, வனஸ்தன், பிக்ஷு—இவர்களுக்கெல்லாம் பொதுவான பிரம்மச்சர்ய ஒழுக்கத்தை அறிவித்தார்।

Verse 45

ऋतुकालाभिगामित्वं स्वदारेषु न चान्यतः / पर्ववर्जं गृहस्थस्य ब्रह्मचर्यमुदाहृतम्

கிருஹஸ்தனுக்குப் ‘பிரம்மச்சரியம்’ என்பது—஋துகாலத்தில் தன் மனைவியிடமே அணுகுதல், பிறர் மனைவியிடம் ஒருபோதும் செல்லாமை, மேலும் பர்வ நாட்களில் கட்டுப்பாட்டுடன் விலகுதல் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 46

आगर्भसंभवादाद्यात् कार्यं तेनाप्रमादतः / अकुर्वाणस्तु विप्रेन्द्रा भ्रूणहा तु प्रजायते

கர்ப்பம் உண்டான தருணத்திலிருந்தே அதனுடன் தொடர்புடைய விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை அலட்சியமின்றி செய்ய வேண்டும். அதைச் செய்யாதவன்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே—கருவைக் கொன்றவன் எனக் கருதப்படுவான்।

Verse 47

वेदाभ्यासो ऽन्वहं शक्त्या श्राद्धं चातिथिपूजनम् / गृहस्थस्य परो धर्मो देवताभ्यर्चनं तथा

கிருஹஸ்தனின் உயர்ந்த தர்மம் இதுவே—தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தினமும் வேதப் பயிற்சி, ஸ்ராத்தம், விருந்தினர் போற்றல், மேலும் தேவதைகளின் ஆராதனை।

Verse 48

वैवाह्ममग्निमिन्धीत सायं प्रातर्यथाविधि / देशान्तरगतो वाथ मृतपत्नीक एव वा

விதிப்படி மாலையும் காலையும் வைवाहிக இல்லத்தீயை ஏற்ற வேண்டும்—அவன் வேறு நாட்டிற்குச் சென்றிருந்தாலும், அல்லது மனைவி இறந்து மனைவியற்றவனாக இருந்தாலும் கூட।

Verse 49

त्रयाणामाश्रमाणां तु गृहस्थो योनिरुच्यते / अन्ये तमुपजीवन्ति तस्माच्छ्रेयान् गृहाश्रमी

மூன்று ஆசிரமங்களிலும் கிருஹஸ்த ஆசிரமமே அவற்றின் ‘யோனி’ எனும் மூலமாகக் கூறப்படுகிறது; மற்ற ஆசிரமங்கள் அவனையே ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்கின்றன. ஆகவே கிருஹஸ்த தர்மம் உயர்ந்தது।

Verse 50

ऐकाश्रम्यं गृहस्थस्य त्रयाणां श्रुतिदर्शनात् / तस्माद् गार्हस्थ्यमेवैकं विज्ञेयं धर्मसाधनम्

ஸ்ருதி சான்றின்படி இல்லறத்தான் மற்ற மூன்று ஆசிரமங்களுக்கும் ஆதாரம்; ஆகவே காஹஸ்த்யமே தர்மசாதனத்தின் முதன்மை வழி என அறிய வேண்டும்।

Verse 51

परित्यजेदर्थकामौ यौ स्यातां धर्मवर्जितौ / सर्वलोकविरुद्धं च धर्ममप्याचरेन्न तु

தர்மமற்ற பொருள்-இன்ப நாடல்களைத் துறக்க வேண்டும்; மேலும் எல்லா மக்களின் நலனுக்கும் ஒப்புதலுக்கும் எதிரான ‘தர்மம்’ எனப்படுவதையும் செய்யக்கூடாது।

Verse 52

धर्मात् संजायते ह्यर्थो धर्मात् कामो ऽभिजायते / धर्म एवापवर्गाय तस्माद् धर्मं समाश्रयेत्

தர்மத்திலிருந்தே செல்வம் பிறக்கிறது; தர்மத்திலிருந்தே நியாயமான இன்பம் தோன்றுகிறது; தர்மமே அபவர்கம் (மோட்சம்) அளிக்கும், ஆகவே தர்மத்தைச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 53

धर्मश्चार्थश्च कामश्च त्रिवर्गस्त्रिगुणो मतः / सत्त्वं रजस्तमश्चेति तस्माद्धर्मं समाश्रयेत्

தர்மம், அர்த்தம், காமம் எனும் திரிவர்க்கம் மூன்று குணங்களால் ஆனது: சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்; ஆகவே தர்மத்தைச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 54

ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्त्वस्था मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः / जघन्यगुणवृत्तिस्था अधो गच्छन्ति तामसाः

சத்துவத்தில் நிலைபெற்றோர் மேலே உயர்வர்; ரஜஸால் ஆட்பட்டோர் நடுவில் நிற்பர்; தமஸின் தாழ்ந்த இயல்பில் இருப்போர் கீழே வீழ்வர்।

Verse 55

यस्मिन् धर्मसमायुक्तावर्थकामौ व्यवस्थितौ / इह लोके सुखी भूत्वा प्रेत्यानन्त्याय कल्पते

தர்மத்தோடு ஒத்திசைந்து அர்த்தமும் காமமும் முறையாக நிலைபெற்றால், மனிதன் இவ்வுலகில் இன்பமுடன் வாழ்ந்து, மரணத்திற்குப் பின் முடிவிலா பேரருளுக்குத் தகுதியடைகிறான்।

Verse 56

धर्मात् संजायते मोक्षो ह्यर्थात् कामो ऽभिजायते / एवं साधनसाध्यत्वं चातुर्विध्ये प्रदर्शितम्

தர்மத்திலிருந்து மோக்ஷம் பிறக்கிறது; அர்த்தத்திலிருந்து காமம் தோன்றுகிறது. இவ்வாறு நான்கு புருஷார்த்தங்களில் சாதனமும் சாத்யமும் உள்ள தொடர்பு தெளிவாக விளக்கப்படுகிறது।

Verse 57

य एवं वेद धर्मार्थकाममोक्षस्य मानवः / माहात्म्यं चानुतिष्ठेत स चानन्त्याय कल्पते

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றின் இவ்வுண்மையை அறிந்து, இப்புனித மஹாத்மியத்தின்படி நடப்பவன் முடிவிலா நிலையிற்குத் தகுதியடைகிறான்।

Verse 58

तस्मादर्थं च कामं च त्यक्त्वा धर्मं समाश्रयेत् / धर्मात् संजायते सर्वमित्याहुर्ब्रह्मवादिनः

ஆகவே அர்த்தமும் காமமும் என்ற பற்றுகளை விட்டு தர்மத்தைச் சரணடைய வேண்டும்; தர்மத்திலிருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகிறது என்று பிரம்மவாதிகள் கூறுகின்றனர்।

Verse 59

धर्मेण धार्यते सर्वं जगत् स्थावरजङ्गमम् / अनादिनिधना शक्तिः सैषा ब्राह्मी द्विजोत्तमाः

தர்மத்தினாலேயே அசையும்-அசையாத அனைத்துலகமும் தாங்கப்படுகிறது. இச்சக்தி ஆதியுமில்லா, அந்தமுமில்லா; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே, இதுவே பிராஹ்மீ சக்தி.

Verse 60

कर्मणा प्राप्यते धर्मो ज्ञानेन च न संशयः / तस्माज्ज्ञानेन सहितं कर्मयोगं समाचरेत्

கர்மத்தால் தர்மம் பெறப்படுகிறது; ஞானத்தாலும்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே உண்மை ஞானத்துடன் இணைந்த கர்மயோகத்தை உறுதியாகப் பயில வேண்டும்।

Verse 61

प्रवृत्तं च निवृत्तं च द्विविधं कर्म वैदिकम् / ज्ञानपूर्वं निवृत्तं स्यात् प्रवृत्तं यदतो ऽन्यथा

வேதக் கர்மம் இருவகை—பிரவிருத்தி, நிவிருத்தி. உண்மை ஞானம் முன்னோடியாக இருப்பது நிவிருத்தி; அதற்கு மாறானது பிரவிருத்தி எனப்படும்।

Verse 62

निवृत्तं सेवमानस्तु याति तत् परमं पदम् / तस्मान्निवृत्तं संसेव्यमन्यथा संसरेत् पुनः

நிவிருத்தி மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவன் அந்த பரமப் பதத்தை அடைகிறான். ஆகவே நிவிருத்தியை முயற்சியுடன் வளர்த்திட வேண்டும்; இல்லையேல் மீண்டும் சம்சாரத்தில் சுழல்வான்।

Verse 63

क्षमा दमो दया दानमलोभस्त्याग एव च / आर्जवं चानसूया च तीर्थानुसरणं तथा

பொறுமை, தமம், கருணை, தானம், பேராசையின்மை, துறவு; மேலும் நேர்மை, பொறாமையின்மை, தீர்த்தங்களை பக்தியுடன் பின்பற்றுதல்—இவை கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 64

सत्यं सन्तोष आस्तिक्यं श्रद्धा चेन्द्रियनिग्रहः / देवताभ्यर्चनं पूजा ब्राह्मणानां विशेषतः

உண்மை, திருப்தி, ஆஸ்திகம், ஸ்ரத்தா, புலனடக்கம்; மேலும் தேவதைகளின் அர்ச்சனை-பூஜை, குறிப்பாக பிராமணர்களின் சேவை-வணக்கம்—இவை தர்மத்தின் தூண்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன।

Verse 65

आहिंसा प्रियवादित्वमपैशुन्यमकल्कता / सामासिकमिमं धर्मं चातुर्वर्ण्ये ऽब्रवीन्मनुः

அஹிம்சை, இனிய சொல், பழிச்சொல் தவிர்தல், களங்கமற்ற தூய்மை—இது நான்கு வர்ணங்களுக்கும் உரிய சுருக்கமான தர்மம் என மனு கூறினார்।

Verse 66

प्राजापत्यं ब्राह्मणानां स्मृतं स्थानं क्रियावताम् / स्थानमैन्द्रं क्षत्रियाणां संग्रामेष्वपलायिनाम्

வேள்வி-கிரியைகளில் ஈடுபடும் பிராமணர்களுக்குப் பிரஜாபத்திய லோகம் நியமிக்கப்பட்ட வாசஸ்தலம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; போரில் பின்வாங்காத க்ஷத்திரியர்களுக்குத் ஐந்திர லோகம் வாசஸ்தலம் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 67

वैश्यानां मारुतं स्थानं स्वधर्ममनुवर्तताम् / गान्धर्वं शूद्रजातीनां परिचारेण वर्तताम्

தம் ஸ்வதர்மத்தைப் பின்பற்றும் வைசியர்களுக்குப் மாருத லோகம் நிலையெனச் சொல்லப்படுகிறது; சேவை-பரிசரணையால் வாழும் சூத்ரர்களுக்குக் காந்தர்வ லோகம் நிலையெனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 68

अष्टाशीतिसहस्त्राणामृषीणामूर्ध्वरेतसाम् / स्मृतं तेषां तु यत्स्थानं तदेव गुरुवासिनाम्

ஊர்த்வரேதஸ் எனும் பிரம்மச்சரிய நிஷ்டையுடைய எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் ரிஷிகளுக்குச் சொல்லப்படும் வாசஸ்தலம் எதுவோ, அதுவே குருவுடன் தங்கி சேவை செய்பவர்களுக்கும் அதே வாசஸ்தலம் ஆகும்।

Verse 69

सप्तर्षोणां तु यत्स्थानं स्मृतं तद् वै वनौकसाम् / प्राजापत्यं गृहस्थानां स्थानमुक्तं स्वयंभुवा

சப்தரிஷிகளுக்குச் சொல்லப்படும் வாசஸ்தலம் எதுவோ, அதுவே வனவாசி தவசிகளுக்கான நிலையாம்; இல்லறத்தாருக்குப் பிரஜாபத்திய லோகம் நிலையென ஸ்வயம்பூ பிரம்மா கூறினார்।

Verse 70

यतीनां यतचित्तानां न्यासिनामूर्ध्वरेतसाम् / हैरण्यगर्भं तत् स्थानं यस्मान्नावर्तते पुनः

அடக்கமுடைய யதிகள், மனம் கட்டுப்பட்ட முனிவர்கள், ஊர்த்வரேதஸ் சந்நியாசிகள் அடையும் தாமமே ஹிரண்யகர்ப ஸ்தானம்; அங்கிருந்து மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை।

Verse 71

योगिनाममृतं स्थानं व्योमाख्यं परमाक्षरम् / आनन्दमैश्वरं धाम सा काष्ठा सा परागतिः

யோகிகளுக்குப் ‘வ்யோம’ எனப்படும் அமர நிலையம் உண்டு; அது பரம அக்ஷரம். அது ஆனந்தமும் ஐஸ்வர்யமும் நிறைந்த தெய்வத் தாமம்; அதுவே உச்ச எல்லை, அதுவே பராகதி।

Verse 72

ऋषच ऊचुः भगवन् देवतारिघ्न हिरण्याक्षनिषूदन / चत्वारो ह्याश्रमाः प्रोक्ता योगिनामेक उच्यते

ரிஷிகள் கூறினர்—பகவனே! தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவனே, ஹிரண்யாக்ஷனை நாசம் செய்தவனே! நான்கு ஆச்ரமங்கள் சொல்லப்பட்டாலும், யோகிகளுக்கோ ஒன்றே (பரம) ஆச்ரமம் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 73

श्रीकूर्म ऊवाच सर्वकर्माणि संन्यस्य समाधिमचलं श्रितः / य आस्ते निश्चलो योगी स संन्यासी न पञ्चमः

ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—எல்லாக் கர்மங்களையும் துறந்து அசையாத சமாதியைச் சார்ந்து, உள்ளுறுதி கொண்டு அசையாமல் நிலைக்கும் யோகியே உண்மையான சந்நியாசி; இதற்கு அப்பால் ‘ஐந்தாம்’ ஆச்ரமம் இல்லை।

Verse 74

सर्वेषामाश्रमाणां तु द्वैविध्यं श्रुतदर्शितम् / ब्रह्मचार्युपकुर्वाणो नैष्ठिको ब्रह्मतत्परः

எல்லா ஆச்ரமங்களுக்கும் வேதம் காட்டிய இருவகைப் பிரிவு உண்டு. பிரம்மச்சாரியும் இருவகை—உபகுர்வாணன் (படிப்பை முடித்து அடுத்த ஆச்ரமத்திற்குச் செல்வான்) மற்றும் நைஷ்டிகன் (ஆயுள் முழுதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து பிரஹ்மத்தில் பராயணன் ஆக இருப்பான்)।

Verse 75

यो ऽधीत्यविधिवद्वेदान् गृहस्थाश्रममाव्रजेत् / उपकुर्वाणको ज्ञेयो नैष्ठिको मरणान्तिकः

விதிப்படி வேதங்களைப் பயின்று பின்னர் இல்லற ஆசிரமத்தில் புகுபவன் ‘உபகுர்வாணகன்’ என அறியப்படுவான்; ‘நைஷ்டிகன்’ என்பவன் ஆயுள் முழுதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து மரணம்வரை ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபடுவான்।

Verse 76

उदासीनः साधकश्च गृहस्थो द्विविधो भवेत् / कुटुम्बभरणे यत्तः साधको ऽसौ गृही भवेत्

இல்லறத்தார் இருவகை: உதாசீனன் மற்றும் சாதகன். குடும்பத்தைப் பேணிப் பாதுகாப்பதில் முயற்சி செய்பவன் சாதக-இல்லறத்தான் என அழைக்கப்படுவான்।

Verse 77

ऋणानित्रीण्यपाकृत्यत्यक्त्वा भार्याधनादिकम् / एकाकी यस्तु विचरेदुदासीनः स मौक्षिकः

மூன்று கடன்களையும் தீர்த்து, மனைவி-செல்வம் முதலியவற்றைத் துறந்து, தனியாகச் சுற்றித் திரியும்—உலகப் பந்தங்களிடம் உதாசீனமான—அவன் ‘மௌக்ஷிகன்’ (மோட்ச நாடி) எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 78

तपस्तप्यति यो ऽरण्ये यजेद् देवान् जुहोति च / स्वाध्याये चैव निरतो वनस्थस्तापसो मतः

காட்டில் தவம் செய்து, தேவர்களை யஜித்து, அக்னியில் ஹோமம் செய்து, ஸ்வாத்யாயத்தில் எப்போதும் ஈடுபடுபவன்—அத்தகைய வனவாசி ‘தாபசன்’ என மதிக்கப்படுவான்।

Verse 79

तपसा कर्षितो ऽत्यर्थं यस्तु ध्यानपरो भवेत् / सांन्यासिकः स विज्ञेयो वानप्रस्थाश्रमे स्थितः

தவத்தால் மிகுந்து இளைத்தவனாகி, எப்போதும் தியானத்தில் பரமையாக இருப்பவன்—வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் இருந்தாலும்—‘ஸாந்யாஸிகன்’ (சந்நியாசப் பாவம் உடையவன்) என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 80

योगाभ्यासरतो नित्यमारुरुक्षुर्जितेन्द्रियः / ज्ञानाय वर्तते भिक्षुः प्रोच्यते पारमेष्ठिकः

எப்போதும் யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, சமாதி நோக்கி உயர முயன்று, இந்திரியங்களை வென்ற பிக்ஷு—மோக்ஷம் தரும் ஞானத்திற்காக மட்டுமே வாழ்பவன் ‘பாரமேஷ்டிகன்’, அதாவது பரமேஸ்வரனுடன் இணைந்தவன் என அறிவிக்கப்படுகிறான்.

Verse 81

यस्त्वात्मरतिरेव स्यान्नित्यतृप्तो महामुनिः / सम्यग् दर्शनसंपन्नः स योगी भिक्षुरुच्यते

ஆனால் தன்னிலேயே இன்புறும் மகாமுனி, எப்போதும் திருப்தியுடன் இருந்து, சம்யக் தரிசனத்தால் நிறைந்திருந்தால்—அவனே யோகி, உண்மையான பிக்ஷு என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 82

ज्ञानसंन्यासिनः केचिद् वेदसंन्यासिनो ऽपरे / कर्मसन्यासिनः केचित् त्रिविधाः परामेष्ठिकाः

சிலர் ஞானத்தில் நிலைபெற்ற சந்நியாசிகள்; சிலர் வேதச் சடங்குகளை விலக்கி நிற்போர்; சிலர் செயலைத் துறந்த சந்நியாசிகள்—இவ்வாறு பாரமேஷ்டிக சந்நியாசிகள் மூன்று வகையினர்.

Verse 83

योगी च त्रिविधो ज्ञेयो भौतिकः सांख्य एव च / तृतीयोत्याश्रमी प्रोक्ती योगमुत्तममास्थितः

யோகியும் மூன்று வகை: உலகியல் (பௌதிக), சாங்க்ய நோக்குடையவன், மற்றும் மூன்றாவது ‘அத்யாஷ்ரமி’—இவன் உயர்ந்த யோகத்தில் நிலைபெற்றவன் என கூறப்படுகிறது.

Verse 84

प्रथमा भावना पूर्वे सांख्ये त्वक्षरभावना / तृतीये चान्तिमा प्रोक्ता भावना पारमेश्वरी

முன்னைய சாங்க்ய உபதேசத்தில் முதல் பாவனை ‘அக்ஷர’ தியானம் எனக் கூறப்பட்டது; மூன்றாவது (உபதேசத்தில்) இறுதி பாவனை ‘பாரமேஸ்வரீ’ பாவனை—அதாவது பரமேஸ்வரனை மையமாக்கிய தியானம்—எனப் பிரகடனமாகிறது.

Verse 85

तस्मादेतद् विजानीध्वमाश्रमाणां चतुष्टयम् / सर्वेषु वेदशास्त्रेषु पञ्चमो नोपपद्यते

ஆகையால் இதை நன்கு அறிந்துகொள்ளுங்கள்—ஆசிரமங்கள் நான்கே; எல்லா வேத-சாஸ்திரங்களிலும் ஐந்தாம் ஆசிரமம் ஏற்கப்படாது।

Verse 86

एवं वर्णाश्रमान् सृष्ट्वा देवदेवो निरञ्जनः / दक्षादीन् प्राह विश्वात्मा सृजध्वं विविधाः प्रजाः

இவ்வாறு வர்ணங்களையும் ஆசிரமங்களையும் நிறுவிய தேவர்களின் தேவன், நிரஞ்சனமான விச்வாத்மா, தக்ஷ முதலிய பிரஜாபதிகளிடம்—“பலவகை உயிர்களைப் படையுங்கள்” என்று கூறினார்।

Verse 87

ब्रह्मणो वचनात् पुत्रा दक्षाद्या मुनिसत्तमाः / असृजन्त प्रजाः सर्वा देवमानुषपूर्विकाः

பிரம்மாவின் ஆணையினால், தக்ஷ முதலிய முனிவர்சிறந்தோர் ஆகிய அவரது புதல்வர்கள், தேவர்களிலிருந்து தொடங்கி மனிதர்கள் வரை எல்லாப் பிரஜைகளையும் படைத்தனர்।

Verse 88

इत्येष भगवान् ब्रह्मा स्त्रष्ट्वत्वे स व्यवस्थितः / अहं वै पालयामीदं संहरिष्यति शूलभृत्

இவ்வாறு பகவான் பிரம்மா படைப்பின் பதவியில் நிலைபெற்றுள்ளார். நான் இதை காத்து வளர்க்கிறேன்; சூலதாரி (சிவன்) இதை லயப்படுத்துவான்।

Verse 89

तिस्त्रस्तु मूर्तयः प्रोक्ता ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः / रजः सत्त्वतमोयोगात् परस्य परमात्मनः

மூன்று வடிவங்கள் கூறப்படுகின்றன—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன்—பரமாத்மனில் ரஜஸ், சத்த்வ, தமஸ் ஆகிய குணங்களின் சேர்க்கையால் வெளிப்படுபவை।

Verse 90

अनोयन्यमनुरक्तास्ते ह्यन्योन्यमुपजीविनः / अन्योन्यं प्रणताश्चैव लीलया परमेश्वराः

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அன்புடன் பற்றுடையவராய், ஒருவரை ஒருவர் தாங்கி வாழ்விக்கின்றனர்; பரமேஸ்வரராயிருந்தும் லீலையாலே ஒருவருக்கொருவர் வணங்குகின்றனர்।

Verse 91

ब्राह्मी माहेश्वरी चैव तथैवाक्षरभावना / तिस्त्रस्तु भावना रुद्रे वर्तन्ते सततं द्विजाः

பாவனைகள் மூன்று—பிராஹ்மீ, மாஹேஸ்வரீ, மேலும் அக்ஷர-பாவனை. ஓ இருபிறப்பினரே, இம்மூன்றும் எப்போதும் ருத்ரனை மையமாகக் கொண்டு நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 92

प्रवर्तते मय्यजस्त्रमाद्या चाक्षरभावना / द्वितीया ब्रह्मणः प्रोक्ता देवस्याक्षरभावना

அக்ஷர-பாவனையின் முதல் நிலை என்னுள் இடையறாது நிகழ்கிறது. இரண்டாவது பிரம்மனுக்குரியது எனக் கூறப்படுகிறது; அதுவே தேவனின் அக்ஷர-பாவனையாகவும் போதிக்கப்படுகிறது।

Verse 93

अहं चैव महादेवो न भिन्नौ परमार्थतः / विभज्यस्वेच्छयात्मानं सो ऽन्यर्यामीश्वरः स्थितः

நானும் மகாதேவரும் பரமார்த்தத்தில் வேறல்ல. அந்த ஈஸ்வரன் தன் சுயஇச்சையால் தன்னைப் பிரித்து, அனைவருள்ளும் அந்தர்யாமியாக நிலைகொள்கிறான்।

Verse 94

त्रैलोक्यमखिलं स्त्रष्टुं सदेवासुरमानुषम् / पुरुषः परतो ऽव्यक्ताद् ब्रह्मत्वं समुपागमत्

தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட முழுத் திரிலோகத்தையும் படைக்க, அவ்யக்தத்தைத் தாண்டிய புருஷன் பிரம்மத்துவம் (படைப்புச் செயல்நிலை) ஏற்றான்।

Verse 95

तस्माद् ब्रह्मा महादेवो विष्णुर्विश्वेश्वरः परः / एकस्यैव स्मृतास्तिस्त्रस्तनूः कार्यवशात् प्रभोः

ஆகையால் பிரம்மா, மகாதேவன் (சிவன்), விஷ்ணு—விச்வேஸ்வரன் பரம்பொருள்—ஒரே பரம ஆண்டவனின் மூன்று திருமேனிகளாக நினைக்கப்படுகின்றனர்; உலகக் காரியத்திற்கேற்ப அவை ஏற்கப்படுகின்றன।

Verse 96

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन वन्द्याः पूज्याः प्रयत्नतः / यदीच्छेदचिरात् स्थानं यत्तन्मोक्षाख्यमव्ययम्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அவர்களை வணங்கி, கவனத்துடன் பூஜிக்க வேண்டும்—யாரேனும் விரைவில் ‘மோக்ஷம்’ எனப்படும் அழிவற்ற நிலையைக் பெற விரும்பினால்।

Verse 97

वर्णाश्रमप्रयुक्तेन धर्मेण प्रीतिसंयुतः / पूजयेद् भावयुक्तेन यावज्जीवं प्रतिज्ञया

அன்பு-பக்தியுடன், தன் வர்ண-ஆசிரமத்திற்குரிய தர்மக் கடமைகளைச் செய்து, உள்ளார்ந்த உணர்வுடன் (இறைவனை) வழிபட வேண்டும்—வாழ்நாள் முழுதும் விரதமாக.

Verse 98

चतुर्णामाश्रमाणां तु प्रोक्तो ऽयं विधिवद्द्विजाः / आश्रमो वैष्णवो ब्राह्मो हराश्रम इति त्रयः

ஓ இருபிறப்பினரே, நான்கு ஆசிரமங்களைப் பற்றிய இந்த விதி முறையாக உரைக்கப்பட்டது: அவை மூன்று வகை—வைஷ்ணவ ஆசிரமம், பிராஹ்ம (பிரம்மா-சார்ந்த) ஆசிரமம், மற்றும் ஹர-ஆசிரமம் (சைவ ஆசிரமம்)।

Verse 99

तल्लिङ्गधारी सततं तद्भक्तजनवत्सलः / ध्यायेदथार्चयेदेतान् ब्रह्मविद्यापरायणः

அந்தப் புனித லிங்கச் சின்னத்தை எப்போதும் தரித்து, பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவனாய், பிரம்மவித்யையில் நிலைத்தவனாய்—முதலில் இவற்றை (தெய்வத் தோற்றங்களை) தியானித்து, பின்னர் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 100

सर्वेषामेव भक्तानां शंभोर्लिङ्गमनुत्तमम् / सितेन भस्मना कार्यं ललाटे तु त्रिपुण्ड्रकम्

அனைத்து பக்தர்களுக்கும் சம்புவின் லிங்கமே உத்தமச் சின்னம். வெண்மையான விபூதியால் நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரம் இட வேண்டும்.

Verse 101

यस्तु नारायणं देवं प्रपन्नः परमं पदम् / धारयेत् सर्वदा शूलं ललाटे गन्धवारिभिः

பரம இலக்கான நாராயண தேவனைச் சரணடைந்தவன், நறுமண நீரால் நெற்றியில் சூலச் சின்னத்தை எப்போதும் தரிக்க வேண்டும்.

Verse 102

प्रपन्ना ये जगद्बीजं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् / तेषां ललाटे तिलकं धारणीयं तु सर्वदा

உலகின் விதையான பரமேஷ்டி பிரம்மாவைச் சரணடைந்தோர், நெற்றியில் திலகத்தை எப்போதும் தரிக்க வேண்டும்.

Verse 103

यो ऽसावनादिर्भूतादिः कालात्मासौ धृतो भवेत् / उपर्यधो भावयोगात् त्रिपुण्ड्रस्य तु धारणात्

திரிபுண்ட்ரம் தரித்தலும், மேல்நோக்கும் கீழ்நோக்கும் பாவயோகத் தியானமும் மூலம், ஆதியற்ற, உயிர்களின் ஆதியான, காலஸ்வரூபமான அந்த இறைவனை உறுதியாகப் பற்றுகின்றான்.

Verse 104

यत्तत् प्रधानं त्रिगुणं ब्रह्मविष्णुशिवात्मकम् / धृतं त्रिशूलधरणाद् भवत्येव न संशयः

மூன்று குணங்களால் ஆன ஆதிப் பிரதானம் பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவ ஸ்வரூபமாய் உள்ளது; திரிசூலதாரி அதைத் தாங்கினால், சந்தேகமின்றி அது வெளிப்படும்.

Verse 105

ब्रह्मतेजोमयं शुक्लं यदेतन् मण्डलं रवेः / भवत्येव धृतं स्थानमैश्वरं तिलके कृते

பிரம்மத் தேஜஸால் ஆன சூரியனின் அந்த வெண்மையான மண்டலம்—திலகமாக அணியப்படும்போது—அணிபவர்க்கு நிச்சயமாக ஈச்வரத்தன்மை நிறைந்த ஐஸ்வர்யப் பீடமாகிறது.

Verse 106

तस्मात् कार्यं त्रिशूलाङ्कं तथा च तिलकं शुभम् / त्रियायुषं च भक्तानां त्रयाणां विधिपूर्वकम्

ஆகையால் விதிப்படி திரிசூலச் சின்னமுடைய சுபத் திலகத்தையும் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பக்தர்களுக்கு மும்மடங்கு ஆயுளளிக்கும் அந்த மும்முறை விதியையும் முறையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 107

यजेत जुहुयादग्नौ जपेद् दद्याज्जितेन्द्रियः / शान्तो दान्तो जितक्रोधो वर्णाश्रमविधानवित्

இந்திரியங்களை அடக்கியவன் யாகம் செய்யட்டும், அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தட்டும், ஜபம் செய்யட்டும், தானம் அளிக்கட்டும்; அவன் அமைதியுடன், கட்டுப்பாட்டுடன், கோபத்தை வென்றவனாகவும், வர்ண-ஆச்ரம விதிகளை அறிந்தவனாகவும் இருக்கட்டும்.

Verse 108

एवं परिचरेद् देवान् यावज्जीवं समाहितः / तेषां संस्थानमचलं सो ऽचिरादधिगच्छति

இவ்வாறு ஒருமுகச் சித்தத்துடன் வாழ்நாள் முழுதும் தேவர்களைப் பணிந்துசேவிக்க வேண்டும்; அவன் விரைவில் அவர்களின் நிலையான, அசையாத தாமத்தை அடைகிறான்.