Adhyaya 27

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे षड्विंशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्चेति चतुर्युगम् / एषां स्वभावं सूताद्य कथयस्व समासतः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் இருபத்தாறாம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்—கிருத, த்ரேதா, த்வாபர, கலி எனும் நான்கு யுகங்கள் சதுர்யுகம்; ஹே சூதா, இவற்றின் இயல்பைச் சுருக்கமாக உரைப்பாயாக।

Verse 2

सूत उवाच गते नारायणे कृष्णे स्वमेव परमं पदम् / पार्थः परमधर्मात्मा पाण्डवः शत्रुतापनः

சூதர் கூறினார்—நாராயணராகிய கிருஷ்ணன் தமது பரம பதத்திற்குச் சென்றபின், பரமதர்மாத்மாவான பாண்டவர் பார்த்தன், பகைவரைத் தணிக்கும் வீரன், (அப்போது…).

Verse 3

कृत्वा चेवोत्तरविधिं शोकेन महतावृतः / अपश्यत् पथि गच्छन्तं कृष्णद्वैपायनं मुनिम्

முடிவுச் சடங்குகளை முறையாகச் செய்து, பேர்துயரால் மூடப்பட்டவனாய், வழியில் நடந்து சென்ற முனி கிருஷ்ணத்வைபாயனரை (வ்யாசரை) அவன் கண்டான்।

Verse 4

शिष्यैः प्रशिष्यैरभितः संवृतं ब्रह्मवादिनम् / पपात दण्डवद् भूमौ त्यक्त्वा शोकं तदार्ऽजुनः

சிஷ்யர், பிரசிஷ்யர் சூழ்ந்திருந்த அந்த பிரம்மவாதியின் முன், அர்ஜுனன் துயரை விட்டு, தரையில் தண்டவத் பணிந்து விழுந்தான்।

Verse 5

उवाच परमप्रीतः कस्माद् देशान्महामुने / इदानीं गच्छसि क्षिप्रं कं वा देशं प्रति प्रभो

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் கூறினான்—ஹே மகாமுனியே, நீங்கள் எந்த நாட்டிலிருந்து வந்தீர்? இப்போது இவ்வளவு விரைவாக எங்கே செல்கிறீர்—ஹே பிரபோ, எந்த நாட்டை நோக்கி?

Verse 6

संदर्शनाद् वै भवतः शोको मे विपुलो गतः / इदानीं मम यत् कार्यं ब्रूहि पद्मदलेक्षण

உமது தரிசனத்தால் என் பெருஞ்சோகம் நீங்கியது. இனி நான் செய்ய வேண்டியது என்னவென்று கூறுவீராக, பத்மதளக் கண்களையுடையவரே।

Verse 7

तमुवाच महायोगी कृष्णद्वैपायनः स्वयम् / उपविश्य नदीतिरे शिष्यैः परिवृतो मुनिः

அப்போது மகாயோகி கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வியாசர்) தாமே அவனிடம் உரைத்தார்—நதிக்கரையில் அமர்ந்து, சீடர்களால் சூழப்பட்ட முனிவர்।

Verse 8

इदं कलियुगं घोरं संप्राप्तं पाण्डुनन्दन / ततो गच्छामि देवस्य वाराणसीं महापुरीम्

பாண்டுவின் புதல்வனே, இந்தக் கொடிய கலியுகம் வந்தடைந்தது. ஆகையால் நான் தேவனின் மகாநகரமான வாராணசிக்குச் செல்கிறேன்।

Verse 9

अस्मिन् कलियुगे घोरे लोकाः पापानुवर्तिनः / भविष्यन्ति महापापा वर्णाश्रमविवर्जिताः

இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில் மக்கள் பாவ வழியைப் பின்பற்றுவர்; அவர்கள் மிகப் பாவிகளாய் வர்ணாஷ்ரம ஒழுக்கங்களைத் துறப்பர்।

Verse 10

नान्यत् पश्यामि जन्तूनांमुक्त्वा वाराणसीं पुरीम् / सर्वपापप्रशमनं प्रायश्चित्तं कलौ युगे

கலியுகத்தில் உயிர்களுக்கு வாராணசி நகரத்தைத் தவிர, எல்லாப் பாவங்களையும் அடக்கும் வேறு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் எனக்குத் தோன்றவில்லை।

Verse 11

कृतं त्रेता द्वापरं च सर्वेष्वेतेषु वै नराः / भविष्यन्ति महात्मानो धार्मिकाः सत्यवादिनः

கிருத, திரேதா, துவாபர யுகங்கள் அனைத்திலும் நிச்சயமாக மகாத்மர்கள் தோன்றுவர்; அவர்கள் தர்மநிஷ்டரும் சத்தியவாதிகளும் ஆவர்.

Verse 12

त्वं हि लोकेषु विख्यातो धृतिमाञ् जनवत्सलः / पालयाद्य परं धर्मं स्वकीयं मुच्यसे भयात्

நீ உலகங்களில் புகழ்பெற்றவன்—திடநம்பிக்கையுடையவன், மக்கள்மேல் கருணையுடையவன். ஆகவே இப்போது உன் பரம தர்மமான ஸ்வதர்மத்தைப் பாதுகாப்பாயாக; அதனால் நீ அச்சத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.

Verse 13

एवमुक्तो भगवता पार्थः परपुरञ्जयः / पृष्टवान् प्रणिपत्यासौ युगधर्मान् द्विजोत्तमाः

பகவான் இவ்வாறு உரைத்தபின், பகைநகரங்களை வென்ற பார்த்தன் வணங்கி, ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, யுகதர்மங்களைப் பற்றி கேட்டான்.

Verse 14

तस्मै प्रोवाच सकलं मुनिः सत्यवतीसुतः / प्रणम्य देवमीशानं युगधर्मान् सनातनान्

அப்போது சத்தியவதியின் புதல்வனான முனிவர் (வியாசர்) ஈசான தேவனை வணங்கி, யுகங்களுக்கு உரிய சனாதன தர்மங்களை முழுமையாக உரைத்தார்.

Verse 15

वक्ष्यामि ते समासेन युगधर्मान् नरेश्वर / न शक्यते मया पार्थ विस्तरेणाभिभाषितुम्

மனிதர்களின் அரசனே, யுகதர்மங்களை உனக்கு சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். பார்த்தா, அவற்றை விரிவாக உரைப்பது எனக்குச் சாத்தியமில்லை.

Verse 16

आद्यं कृतयुगं प्रोक्तं ततस्त्रेतायुगं बुधैः / तृतीयं द्वापरं पार्थ चतुर्थं कलिरुच्यते

முதல் யுகம் க்ருதயுகம் எனப் போற்றப்படுகிறது; அதன் பின் ஞானிகள் த்ரேதாயுகம் எனக் கூறுவர். மூன்றாவது த்வாபரம், ஓ பார்த்தா, நான்காவது கலியுகம் என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 17

ध्यानं परं कृतयुगे त्रेतायां ज्ञानमुच्यते / द्वापरे यज्ञमेवाहुर्दानमेव कलौ युगे

க்ருதயுகத்தில் உன்னத சாதனை தியானம்; த்ரேதாவில் ஞானம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. த்வாபரத்தில் யஜ்ஞமே முதன்மை எனக் கூறுவர்; கலியுகத்தில் தானமே தலைமை ஒழுக்கமாக போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 18

ब्रह्मा कृतयुगे देवस्त्रेतायां भगवान् रविः / द्वापरे दैवतं विष्णुः कलौ रुद्रो महेश्वरः

க்ருதயுகத்தில் பிரம்மா அதிஷ்டாதேவன்; த்ரேதாவில் பகவான் ரவி (சூரியன்) ஆண்டவன். த்வாபரத்தில் விஷ்ணு ஆராத்ய தெய்வம்; கலியுகத்தில் ருத்ரன்—மஹேஸ்வரன்—அதிஷ்டாத் கர்த்தா.

Verse 19

ब्रह्मा विष्णुस्तथा सूर्यः सर्व एव कलिष्वपि / पूज्यते भगवान् रुद्रश्चतुर्ष्वपि पिनाकधृक्

பிரம்மா, விஷ்ணு, சூரியன்—அனைத்து தேவர்களும்—நான்கு யுகங்களிலும் வழிபடப்படுகின்றனர்; அதுபோல நான்கு யுகங்களிலும் பினாகம் தாங்கிய பகவான் ருத்ரனும் வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 20

आद्ये कृतयुगे धर्मश्चतुष्पादः सनातनः / त्रेतायुगे त्रिपादः स्याद् द्विपादो द्वापरे स्थितः / त्रिपादहीनस्तिष्ये तु सत्तामात्रेण तिष्ठति

ஆதி க்ருதயுகத்தில் சனாதன தர்மம் நான்கு பாதங்களில் நிலைகொள்கிறது. த்ரேதாயுகத்தில் அது மூன்று பாதங்களாகிறது; த்வாபரத்தில் இரண்டு பாதங்களில் நிலைத்திருக்கும். ஆனால் திஷ்ய (கலி) யுகத்தில் மூன்று பாதங்கள் இழந்து, வெறும் இருப்புமட்டத்தால் தான் தாங்கி நிற்கிறது.

Verse 21

कृते तु मिथुनोत्पत्तिर्वृत्तिः साक्षाद् रसोल्लसा / प्रजास्तृप्ताः सदा सर्वाः सदानन्दाश्च भोगिनः

கிருத யுகத்தில் ஆண்-பெண் சேர்க்கை இயல்பாகவே நிகழ்ந்தது; வாழ்வுமுறை நேரடியாக ரஸோல்லாசம் எனும் இனிமை-ஒற்றுமையால் நிறைந்தது. எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் திருப்தியாய், அனுபவிப்போர் என்றும் ஆனந்தமாய் இருந்தனர்.

Verse 22

अधमोत्तमत्वं नास्त्यासां निर्विशेषाः पुरञ्जय / तुल्यमायुः सुखं रूपं तासां तस्मिन् कृते युगे

ஓ புரஞ்சயா! அவர்களிடத்தில் ‘தாழ்வு’ ‘மேன்மை’ என்ற எண்ணமே இல்லை; அவர்கள் வேறுபாடற்றவர்கள். அந்த கிருத யுகத்தில் அவர்களின் ஆயுள், இன்பம், உடல்வடிவு அனைத்தும் ஒன்றுபோல இருந்தன.

Verse 23

विशोकाः सत्त्वबहुला एकान्तबहुलास्तथा / ध्याननिष्ठास्तपोनिष्ठा महादेवपरायणाः

அவர்கள் துயரமற்றோர், சத்துவம் நிறைந்தோர், தனிமையை விரும்புவோர்; தியானத்திலும் தவத்திலும் உறுதியானோர்—இத்தகையோர் முழுதும் மகாதேவனையே சரணமாகக் கொண்டவர்கள்.

Verse 24

ता वै निष्कामचारिण्यो नित्यं मुदितमानसाः / पर्वतोदधिवासिन्यो ह्यनिकेतः परन्तप

ஓ பரந்தபா! அவர்கள் ஆசையற்றவர்களாய் எங்கும் உலாவுவர்; அவர்களின் மனம் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கும். மலைகளிலும் கடற்கரையோரமும் தங்கினாலும், நிலையான இல்லம் எனப் பற்றில்லாதவர்கள்.

Verse 25

रसोल्लासा कालयोगात् त्रेताख्ये नश्यते ततः / तस्यां सिद्धौ प्रणष्टायामन्या सिद्धिरवर्तत

காலத்தின் சேர்க்கையால் ‘திரேதா’ எனப்படும் யுகத்தில் ‘ரஸோல்லாசா’ என்ற சித்தி அப்போது மறைந்து விடுகிறது. அந்தச் சித்தி அழிந்தபின் அதன் இடத்தில் வேறொரு சித்தி நிலைபெறுகிறது.

Verse 26

अपां सौक्ष्म्ये प्रतिहते तदा मेघात्मना तु वै / मेघेभ्यः स्तनयित्नुभ्यः प्रवृत्तं वृष्टिसर्जनम्

நீரின் நுண்ணிய ஆவி-நிலை தடுக்கப்படும்போது, அது மேக வடிவம் எடுத்து; இடியுடன் முழங்கும் மேகங்களிலிருந்து மழை பொழிவு தொடங்குகிறது।

Verse 27

सकृदेव तया वृष्ट्या संयुक्ते पृथिवीतले / प्रादुरासंस्तदा तासां वृक्षा वै गृहसंज्ञिताः

அந்த மழை ஒருமுறை பூமித்தளத்தைத் தொட்டவுடன், அவர்களுக்காக ‘வீடு’ என அழைக்கப்பட்ட மரங்கள் தோன்றின—இயற்கை தங்குமிடங்களாக।

Verse 28

सर्वप्रत्युपयोगस्तु तासां तेभ्यः प्रजायते / वर्तयन्ति स्म तेभ्यस्तास्त्रेतायुगमुखे प्रजाः

அவற்றிலிருந்தும் அவற்றின் வழியாகவும் எல்லா பரஸ்பரப் பயன்பாடுகளும் நடைமுறைகளும் தோன்றின; திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில் மக்கள் அவற்றின்படியே வாழ்க்கை ஒழுங்கை நடத்தினர்।

Verse 29

ततः कालेन महता तासामेव विपर्यतात् / रागलोभात्मको भावस्तदा ह्याकस्मिको ऽभवत्

பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின், அவர்களின் நிலை மாற்றம் (சரிவு) காரணமாக, ஆசை மற்றும் பேராசை நிறைந்த மனநிலை திடீரென அவர்களில் எழுந்தது।

Verse 30

विपर्ययेण तासां तु तेन तत्कालभाविना / प्रणश्यन्ति ततः सर्वे वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः

ஆனால் அவர்களின் நிலை எதிர்மாறாக மாறியபோது—அக்கால மாற்றத்தின் காரணமாக—‘வீடு’ என அழைக்கப்பட்ட அந்த மரங்கள் அனைத்தும் அப்போது முற்றிலும் அழிந்தன।

Verse 31

ततस्तेषु प्रनष्टेषु विभ्रान्ता मैथुनोद्भवाः / अभिध्यायन्ति तां सिद्धिं सत्याभिध्यायिनस्तदा

அப்போது அவை எல்லாம் மறைந்தபோது, மைதுனத்தில் பிறந்த உயிர்கள் மயங்கி அந்த உயர்ந்த சித்தியைத் தியானிக்கத் தொடங்கின; அந்நேரமே அவர்கள் சத்தியத் தியானிகளாயினர்।

Verse 32

प्रादुर्बभूवुस्तासां तु वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः / वस्त्राणि ते प्रसूयन्ते फलान्याभरणानि च

அப்போது அவர்களுக்காக ‘வீட்டு-மரங்கள்’ என அழைக்கப்படும் மரங்கள் தோன்றின; அவை ஆடைகளை உண்டாக்கின, அவற்றின் கனிகள் அணிகலன்களாயின।

Verse 33

तेष्वेव जायते तासां गन्धवर्णरसान्वितम् / अमाक्षिकं महावीर्यं पुटके पुटके मधु

அவற்றிலிருந்தே மணம், நிறம், சுவை உடைய தேன் பிறந்தது—தேனீ இல்லாத, மாபெரும் வலிமை கொண்டது—ஒவ்வொரு சிறு குழியிலும் குழியிலும் தோன்றியது।

Verse 34

तेन ता वर्तयन्ति स्म त्रेतायुगमुखे प्रिजाः / हृष्टपुष्टास्तया सिद्ध्या सर्वा वै विगतज्वराः

அந்த தர்ம ஒழுக்கத்தால் திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில் மக்கள் வாழ்ந்தனர்; அந்த சித்தியால் அனைவரும் மகிழ்ந்து, வளமுற்று, உண்மையிலேயே காய்ச்சல்-துன்பமின்றி ஆனார்கள்।

Verse 35

ततः कालान्तरेणैव पुनर्लोभावृतास्तदा / वृक्षांस्तान् पर्यगृह्णन्त मधु चामाक्षिकं बलात्

பின்னர் காலம் கடந்தபின் அவர்கள் மீண்டும் பேராசையால் மூடப்பட்டனர்; அந்த மரங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டு, தேனீ இல்லாத தேனை வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்தனர்।

Verse 36

तासां तेनापचारेण पुनर्लोभकृतेन वै / प्रणष्टामधुना सार्धं कल्पवृक्षाः क्वचित् क्वचित्

அவர்கள்மேல் செய்த அந்த அபசாரத்தாலும், மீண்டும் பேராசையாலும், தேனுடன் கூடிய கல்பவிருட்சங்கள் இடையிடையே மறைந்தன.

Verse 37

शीतवर्षातपैस्तीव्रै स्ततस्ता दुः खिता भृशम् / द्वन्द्वैः संपीड्यमानास्तु चक्रुरावरणानि च

கடுமையான குளிர், மழை, சுடும் வெயில் ஆகியவற்றால் அவர்கள் மிகுந்த துன்புற்றனர்; இவ்விரட்டைகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் நெருக்கப்பட்டதால் பாதுகாப்புக்காக மூடிகளையும் செய்தனர்.

Verse 38

कृत्वा द्वन्द्वप्रतीघातान् वार्तोपायमचिन्तयन् / नष्टेषु मधुना सार्धं कल्पवृक्षेषु वै तदा

இரட்டைப் பீடைகளை எதிர்த்து, வாழ்வாதாரமும் வாணிபமும் (வார்த்தா) பற்றிய வழியை அவர் சிந்தித்தார்; அப்போது தேனுடன் கூடிய கல்பவிருட்சங்கள் அழிந்திருந்தன.

Verse 39

ततः प्रादुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतायुगे पुनः / वार्तायाः साधिका ह्यन्या वृष्टिस्तासां निकामतः

பின்னர் திரேதா யுகத்தில் அவர்களின் சாதனை மீண்டும் வெளிப்பட்டது. வாழ்வாதாரத்திற்கு மற்றொரு துணையாக வார்த்தா—வேளாண்மை, வாணிபம்—உண்டாயிற்று; அவர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப மழையும் பெய்தது.

Verse 40

तासां वृष्ट्यूदकानीह यानि निम्नैर्गतानि तु / अवहन् वृष्टिसंतत्या स्त्रोतः स्थानानि निम्नगाः

இங்கே அவர்களுடைய மழைநீர் தாழ்வான பகுதிகளுக்குச் சென்று, இடையறாத மழைப்பெருக்கால் முன்னே கொண்டு செல்லப்பட்டது; அதனால் தாழ்நிலங்கள் ஆற்றுப்பாதைகளாகவும் நீரோட்டச் சாலைகளாகவும் அமைந்தன.

Verse 41

ये पुनस्तदपां स्तोका आपन्नाः पृथिवीतले / अपां भूणेश्च संयोगादोषध्यस्तास्तदाभवन्

ஆனால் அந்த நீரின் துளிகள் பூமித் தளத்தில் விழுந்தபோது, நீரும் பூமியின் வளமான சாரமும் சேர்ந்த சங்கமத்தால் அவை அந்நேரமே மருந்துச் செடிகளாக ஆனன.

Verse 42

अफालकृष्टाश्चानुप्ता ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश / ऋतुपुष्पफलैश्चैव वृक्षगुल्माश्च जज्ञिरे

உழுதும் விதைத்தும் இல்லாமல்—கிராமியமும் காடுசார்ந்ததுமாக பதினான்கு வகைத் தாவரங்கள் தோன்றின; மேலும் பருவத்திற்கேற்ற மலர்-கனி தரும் மரங்களும் புதர்களும் பிறந்தன.

Verse 43

ततः प्रादुरभूत् तासां रागो लोभश्च सर्वशः / अवश्यं भाविनार्ऽथे न त्रेतायुगवशेन वै

அப்போது அவர்களிடையே எங்கும் ஆசையும் பேராசையும் எழுந்தன; ஏனெனில் விதிக்கப்பட்டது வேறாகாது—உண்மையாகத் திரேதா யுகத்தின் தாக்கத்தால் அது நிகழ்ந்தது.

Verse 44

ततस्ताः पर्यगृह्णन्त नदीक्षेत्राणि पर्वतान् / वृक्षगुल्मौषधीश्चैव प्रसह्य तु यथाबलम्

பின்னர் அவர்கள் தத்தம் வலிமைக்கேற்ப வலுக்கட்டாயமாக நதிகள், வயல்கள், மலைகள், மேலும் மரங்கள், புதர்கள், மருந்துச் செடிகளையும் கைப்பற்றத் தொடங்கினர்.

Verse 45

विपर्ययेण तासां ता ओषध्यो विविशुर्महीम् / पितामहनियोगेन दुदोह पृथिवीं पृथुः

பின்னர் எதிர் வரிசையில் அந்த மருந்துச் செடிகள் மீண்டும் பூமிக்குள் புகுந்தன; மேலும் பிதாமஹன் பிரம்மாவின் ஆணையால் அரசன் ப்ருது பூமியைப் பால் கறந்து அவளின் விளைவை வெளிக்கொணர்ந்தான்.

Verse 46

ततस्ता जगृहुः सर्वा अन्योन्यं क्रोधमूर्छिताः / वसुदारधनाद्यांस्तु बलात् कालबलेन तु

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் கோபமயக்கத்தில் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்தனர்; காலத்தின் வெல்லமுடியாத வலிமையால் தூண்டப்பட்டு பலவந்தமாக நிலம், மனைவியர், செல்வம் முதலியவற்றை பறித்தனர்।

Verse 47

मर्यादायाः प्रतिष्ठार्थं ज्ञात्वैतद् भगवानजः / ससर्ज क्षत्रियान् ब्रह्मा ब्राह्मणानां हिताय च

இதை அறிந்த சுயம்பூ பகவான் அஜன் (பிரம்மா) தர்மத்தின் எல்லைகளை நிலைநாட்டவும், பிராமணர்களின் நலன் மற்றும் பாதுகாப்பிற்காகவும் க்ஷத்திரியர்களை படைத்தார்।

Verse 48

वर्णाश्रमव्यवस्थां च त्रेतायां कृतवान् प्रभुः / यज्ञप्रवर्तनं चैव पशुहिंसाविवर्जितम्

திரேதா யுகத்தில் ஆண்டவன் வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்கை நிறுவினார்; மேலும் பசுஹிம்சை அற்ற யாக வழக்கத்தையும் தொடங்கினார்।

Verse 49

द्वापरेष्वथ विद्यन्ते मतिभेदाः सदा नृणाम् / रागो लोभस्तथा युद्धं तत्त्वानामविनिश्चयः

ஆனால் துவாபர யுகத்தில் மனிதர்களிடையே எப்போதும் கருத்து வேறுபாடுகள் உண்டு; ஆசை, பேராசை, போர் எழும்; தத்துவங்களின் உறுதியான தீர்மானமும் இல்லை।

Verse 50

एको वेदश्चतुष्पादस्त्रेतास्विह विधीयते / वेदव्यासैश्चतुर्धा तु व्यस्यते द्वापरादिषु

இந்த உலகில் திரேதா யுகத்தில் வேதம் ஒன்று தான்; ஆயினும் நான்கு பாதங்களுடன் நிலைபெற்றது; ஆனால் துவாபர முதலிய யுகங்களில் வேதவ்யாசர்கள் அதை நான்கு பிரிவுகளாகப் பகுக்கின்றனர்।

Verse 51

ऋषिपुत्रैः पुनर्भेदाद् भिद्यन्ते दृष्टिविभ्रमैः / मन्त्रब्राह्मणविन्यासैः स्वरवर्णविपर्ययैः

மீண்டும் ரிஷிகளின் புதல்வர்கள் செய்த மேலும் மேலும் பிரிவுகளால் மரபுகள் சிதறுகின்றன—பார்வை மயக்கத்தால், மந்திரம்-பிராஹ்மணப் பகுதிகளின் அமைப்பு மாறுவதால், மேலும் ஸ்வரம் மற்றும் வர்ணங்களில் புரட்டல்களால்।

Verse 52

संहिता ऋग्यजुः साम्नां संहन्यन्ते श्रुतर्षिभिः / सामान्याद् वैकृताच्चैवदृष्टिभेदैः क्वचित् क्वचित्

ரிக், யஜுஸ், சாமன் ஆகியவற்றின் ஸம்ஹிதைகள் ஸ்ருதி-ரிஷிகளால் தொகுக்கப்படுகின்றன; ஆனால் இடம் இடமாக பொதுவானதும் மாற்றமடைந்ததும் ஆகிய பார்வை வேறுபாடுகளால் அவை பலவகையாகப் பிரிகின்றன।

Verse 53

ब्राह्मणं कल्पसूत्राणि मन्त्रप्रवचनानि च / इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि सुव्रत

நல்ல விரதம் உடையவனே! பிராஹ்மணங்கள், கல்பசூத்திரங்கள், மந்திர விளக்கங்கள், இதிஹாச-புராணங்கள், மற்றும் தர்மசாஸ்திரங்கள்—இவை அனைத்தும் தர்மத்தைத் தாங்கும் அதிகாரப்பூர்வ சாஸ்திரங்கள்.

Verse 54

अवृष्टिर्मरणं चैव तथैव वायाध्युपद्रवाः / वाङ्मनः कायजैर्दुः सैर्निर्वेदो जायते नृणाम्

மழையின்மை, மரணம், கடும் காற்றால் வரும் பேரிடர்கள், மேலும் வாக்கு-மனம்-உடல் சார்ந்த துயரங்கள்—இவற்றால் மனிதர்களில் நிர்வேதம் (விரக்தி உணர்வு) பிறக்கிறது.

Verse 55

निर्वेदाज्जायते तेषां दुः खमोक्षविचारणा / विचारणाच्च वैराग्यं वैराग्याद् दोषदर्शनम्

நிர்வேதத்தால் அவர்களில் துயரம் மற்றும் மோட்சம் பற்றிய சிந்தனை எழுகிறது; அந்தச் சிந்தனையால் வைராக்யம், வைராக்யத்தால் உலக வாழ்வின் குறைகள் தெளிவாகப் புலப்படும்.

Verse 56

दोषाणां दर्शनाच्चैव द्वापरे ज्ञानसंभवः / एषा रजस्तमोयुक्ता वृत्तिर्वै द्वापरे स्मृता

குற்றங்களை உணர்வதாலேயே துவாபர யுகத்தில் விவேக ஞானம் தோன்றுகிறது. ரஜஸ்-தமஸ் கலந்த இந்த வாழ்வுநிலை துவாபரத்தின் இயல்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 57

आद्ये कृते तु धर्मो ऽस्ति स त्रेतायां प्रवर्तते / द्वापरे व्याकुलीभूत्वा प्रणश्यति कलौ युगे

ஆதி க்ருத யுகத்தில் தர்மம் உறுதியாக நிற்கிறது; திரேதாவிலும் அது செயல்படுகிறது. துவாபரத்தில் அது கலங்கி நிலையிழக்கிறது; கலியுகத்தில் அது பெரும்பாலும் அழிகிறது.