Adhyaya 26

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः सूत उवाच ततो लब्धवरः कृष्णो जाम्बवत्यां महेश्वरात् / अजीजनन्महात्मानं साम्बमात्मजमुत्तमम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஆறாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் இருபத்தைந்தாம் அத்தியாயம். சூதர் கூறினார்—பின்னர் மகேஸ்வரரிடமிருந்து வரம் பெற்ற கிருஷ்ணன் ஜாம்பவதியிடத்தில் மகாத்மாவான சிறந்த மகன் சாம்பனைப் பெற்றான்।

Verse 2

प्रद्युम्नस्याप्यभूत् पुत्रो ह्यनिरुद्धो महाबलः / तावुभौ गुणसंपन्नौ कृष्णस्यैवापरे तनू

பிரத்யும்னனுக்கும் ஒரு மகன் பிறந்தான்—மிகுந்த வலிமையுடைய அனிருத்தன். அவர்கள் இருவரும் நற்குணம் நிறைந்தவர்கள்; கிருஷ்ணனின் மற்றொரு உடல்களெனத் தோன்றினர்।

Verse 3

हत्वा च कंसं नरकमन्यांश्च शतशो ऽसुरान् / विजित्य लीलया शक्रं जित्वा बाणं महासुरम्

கம்சனையும் நரகனையும் மேலும் நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களையும் வதைத்து, விளையாட்டாகவே சக்ரன் (இந்திரன்) மீது வென்று, மகா அசுரன் பாணனையும் ஜெயித்தார்।

Verse 4

स्थापयित्वा जगत् कृत्स्नं लोके धर्मांश्च शाश्वतान् / चक्रे नारायणो गन्तुं स्वस्थानं बुद्धिमुत्तमाम्

முழு உலகையும் ஒழுங்குபடுத்தி, உலகில் நித்திய தர்மக் கோட்பாடுகளை நிறுவி, நாராயணன் உன்னத ஞானத்தால் தன் சொந்த தாமத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்தான்।

Verse 5

एतस्मिन्नन्तरे विप्रा भृग्वाद्याः कृष्णमीश्वरम् / आजग्मुर्द्वारकां द्रष्टुं कृतकार्यं सनातनम्

அந்நேரத்தில், ப்ருகு முதலிய பிராமண முனிவர்கள், தம் காரியத்தை நிறைவேற்றிய சனாதன ஈஸ்வரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிக்க த்வாரகைக்கு வந்தனர்।

Verse 6

स तानुवाच विश्वात्मा प्रणिपत्याभिपूज्य च / आसनेषूपविष्टान् वै सह रामेण धीमता

அப்போது விஸ்வாத்மா, அவர்களுக்கு வணங்கி முறையாகப் பூஜித்து, அவர்கள் ஞானமிகு ராமனுடன் ஆசனங்களில் அமர்ந்திருந்தபோது அவர்களை உரைத்தார்।

Verse 7

गमिष्ये तत् परं स्थानं स्वकीयं विष्णुसंज्ञितम् / कृतानि सर्वकार्याणि प्रसीदध्वं मुनीश्वराः

“நான் என் பரம நிலையாம், ‘விஷ்ணு’ என அழைக்கப்படும் என் சொந்த தாமத்திற்குச் செல்கிறேன். செய்ய வேண்டிய அனைத்தும் நிறைவேறிவிட்டது; முனிவராதிபதிகளே, அமைதியுடன் பிரசன்னமாயிருங்கள்.”

Verse 8

इदं कलियुगं घोरं संप्राप्तमधुनाशुभम् / भविष्यन्ति जनाः सर्वे ह्यस्मिन् पापानुवर्तिनः

இந்தக் கொடிய, அசுபமான கலியுகம் இப்போது வந்து சேர்ந்தது; இதில் எல்லா மக்களும் நிச்சயமாகப் பாவத்தைப் பின்பற்றி அதர்மத்தையே வழியாகக் கொள்வர்।

Verse 9

प्रवर्तयध्वं मज्ज्ञानं ब्राह्मणानां हितावहम् / येनेमे कलिजैः पापैर्मुच्यन्ते हि द्विजोत्तमाः

என் ஞானத்தைப் பரப்பி நிலைநிறுத்துங்கள்; அது பிராமணர்களின் நலனுக்குரியது. அதனால் இச் சிறந்த த்விஜர்கள் கலியுகத்தில் பிறக்கும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்।

Verse 10

ये मां जनाः संस्मरन्ति कलौ सकृदपि प्रभुम् / तेषां नश्यतु तत् पापं भक्तानां पुरुषोत्तमे

கலியுகத்தில் மக்கள் ஆண்டவனாகிய என்னை ஒருமுறையாவது நினைத்தால், அந்த பக்தர்களின் பாவம் அழியட்டும்—நான் புருஷோத்தமன்.

Verse 11

येर्ऽचयिष्यन्तिमां भक्त्या नित्यं कलियुगे द्विजाः / विधाना वेददृष्टेन ते गमिष्यन्ति तत् पदम्

கலியுகத்தில் த்விஜர்கள் தினமும் பக்தியுடன் என்னை வழிபட்டு, வேதத்தில் காணப்படும் விதிமுறையின்படி செயல் புரிந்தால், அவர்கள் அந்த பரம பதத்தை அடைவர்।

Verse 12

ये ब्राह्मणा वंशजाता युष्माकं वै सहस्त्रशः / तेषां नारायणे भक्तिर्भविष्यति कलौ युगे

உங்கள் வம்சத்தில் பிறக்கும் பிராமணர்கள்—ஆயிரக்கணக்கில்—அவர்களிடத்தில் கலியுகத்தில் நாராயணன் மீது பக்தி எழும்।

Verse 13

परात् परतरं यान्ति नारायणपरायणाः / न ते तत्र गमिष्यन्ति ये द्विषन्ति महेश्वरम्

நாராயணனையே பரம சரணமாகக் கொண்டோர் பராத்பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமபதத்தை அடைவர்; மகேஸ்வரன் (சிவன்) மீது வெறுப்புடையோர் அங்கே செல்லார்.

Verse 14

ध्यानं होमं तपस्तप्तं ज्ञानं यज्ञादिको विधिः / तेषां विनश्यति क्षिप्रं ये निन्दन्ति पिनाकिनम्

தியானம், ஹோமம், நன்கு செய்த தவம், ஞானம், யாகாதி விதிகள்—பினாகி (சிவன்)னை நிந்திப்போருக்கு இவை அனைத்தும் விரைவில் அழிந்துவிடும்.

Verse 15

यो मां समाश्रयेन्नित्यमेकान्तं भावमाश्रितः / विनिन्द्य देवमीशानं स याति नरकायुतम्

ஒருவன் ஒருமுக பக்தியுடன் எப்போதும் என்னைச் சரணடைந்தாலும், ஈசான தேவன் (சிவன்)னை நிந்தித்தால் அவன் எண்ணற்ற நரகங்களுக்கு செல்கிறான்.

Verse 16

तस्मात् सा परिहर्तव्या निन्दा पशुपतौ द्विजाः / कर्मणा मनसा वाचा तद्भक्तेष्वपि यत्नतः

ஆகையால், ஓ இருபிறப்பினரே, பசுபதி (சிவன்)னை நிந்திப்பதை முற்றிலும் விலக்குங்கள்; செயலில், மனத்தில், சொல்லில், மேலும் அவருடைய பக்தர்களிடத்திலும் கவனமாக நிந்தை செய்யாதிருங்கள்.

Verse 17

ये तु दक्षाध्वरे शप्ता दधीयेन द्विजोत्तमाः / भविष्यन्ति कलौ भक्तैः परिहार्याः प्रयत्नतः

தக்ஷ யாகத்தில் ததீசி சபித்த அந்த இருபிறப்பினருள் சிறந்தோர் கலியுகத்தில் தோன்றுவர்; பக்தர்கள் அவர்களை முயற்சியுடன் விலக்க வேண்டும்.

Verse 18

द्विषन्तो देवमीशानं युष्माकं वंशसंभवाः / शप्ताश्च गौतमेनोर्व्यां न संभाष्या द्विजोत्तमैः

உங்கள் குலத்தில் பிறந்து தேவாதிபதி ஈசானனைத் த்வேஷித்தவர்கள், கௌதம முனிவரால் இப்பூமியில் சபிக்கப்பட்டார்கள்; ஆகவே சிறந்த இருபிறப்போர் அவர்களுடன் பேசக் கூடாது।

Verse 19

इत्येवमुक्ताः कृष्णेन सर्व एव महर्षयः / ओमित्युक्त्वा ययुस्तूर्णंस्वानि स्थानानि सत्तमाः

கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியபோது, அந்த மகரிஷிகள் அனைவரும்—நல்லோரில் சிறந்தோர்—‘ஓம்’ என்று உரைத்து விரைவாகத் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 20

ततो नारायणः कृष्णो लीलयैव जगन्मयः / संहृत्य स्वकुलं सर्वं ययौ तत् परमं पदम्

பின்னர் உலகமயமான நாராயணன்—கிருஷ்ணன்—தன் தெய்வீக லீலையாலே தன் குலமெங்கும் ஒடுக்கி, அந்த பரம பதத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 21

इत्येष वः समासेन राज्ञां वंशो ऽनुकीर्तितः / न शक्यो विस्तराद् वक्तुं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

இவ்வாறு அரசர்களின் வம்சம் உங்களுக்கு சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது. விரிவாகச் சொல்ல இயலாது—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 22

यः पठेच्छृणुयाद् वापि वंशानां कथनं शुभम् / सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

இந்த வம்சங்களின் புனிதக் கதையை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுவார்।