Adhyaya 28

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे सप्तविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच तिष्ये मायामसूयां च वधं चैव तपस्विनाम् / साधयन्ति नरा नित्यं तमसा व्याकुलीकृताः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் இருபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—திஷ்ய (கலி) யுகத்தில் தமஸால் கலங்கிய மனிதர்கள் நாள்தோறும் வஞ்சகம், பொறாமை, மேலும் தவசிகளைக் கொல்வதுவரைச் செய்கின்றனர்.

Verse 2

कलौ प्रमारको रोगः सततं क्षुद् भयं तथा / अनावृष्टिभयं घोरं देशानां च विपर्ययः

கலியுகத்தில் உயிர்கொல்லி நோய்கள் பரவும்; எப்போதும் பசியின் அச்சம் இருக்கும்; கொடிய மழையின்மை அச்சமும் இருக்கும்; மேலும் நாடுகளில் குழப்பமும் தலைகீழ்மையும் ஏற்படும்.

Verse 3

अधार्मिका अनाचारा महाकोपाल्पचेतसः / अनृतं वदन्ति ते लुब्धास्तिष्ये जाताः सुदुः प्रजाः

திஷ்ய (கலி) யுகத்தில் மக்கள் மிகுந்த துயருடன் பிறக்கின்றனர்—அதர்மிகள், நல்வழக்கமற்றோர், பெருங்கோபம் உடையோர், குறைந்த அறிவுடையோர்; பேராசையால் தூண்டப்பட்டு பொய் பேசுகின்றனர்.

Verse 4

दुरिष्टैर्दुरधीतैश्च दुराचारैर्दुरागमैः / विप्राणां कर्मदोषैश्च प्रजानां जायते भयम्

தீய யாகங்கள், தவறான வேதப் பயில், துராசாரம், மாறுபட்ட ஆகமங்கள் ஆகியவற்றாலும்—விப்ரர்களின் கர்மத் தோஷங்களாலும்—மக்களிடையே அச்சம் எழுகிறது।

Verse 5

नाधीयते कलौ वेदान् न यजन्ति द्विजातयः / यजन्त्यन्यायतो वेदान् पठन्ते चाल्पबुद्धयः

கலியுகத்தில் வேதங்கள் முறையாகப் பயிலப்படுவதில்லை; இருபிறப்பினர் யாகம் செய்யார்; சிற்றறிவினர் வேதம் ஓதினாலும் விதி மீறி அநீதியாகச் செயல்களை நடத்துவர்।

Verse 6

शूद्राणां मन्त्रयौनैश्च संबन्धो ब्राह्मणैः सह / भविष्यति कलौ तस्मिञ् शयनासनभोजनैः

அந்த கலியுகத்தில் சூத்ரர்கள் பிராமணர்களுடன் மந்திரக் கர்மங்களாலும் பாலுறவுச் சம்பந்தங்களாலும் தொடர்பு கொள்வர்; படுக்கை, இருக்கை, உணவு ஆகியவற்றையும் பகிர்வர்।

Verse 7

राजानः सूद्रभूयिष्ठा ब्राह्मणान् बाधयन्ति च / भ्रूणहत्या वीरहत्या प्रजायेते नरेश्वर

மனிதரின் அரசே! அரசர்கள் சூத்ரப் போக்கில் ஆட்பட்டு பிராமணர்களைத் துன்புறுத்துவர்; அந்த அதர்மத்தால் கருவழிப்பு (ப்ரூணஹத்யா) மற்றும் வீரஹத்யா போன்ற பாவங்கள் தோன்றும்।

Verse 8

स्नानं होमं जपं दानं देवतानां तथार्ऽचनम् / अन्यानि चैव कर्माणि न कुर्वन्ति द्विजातयः

நீராடல், ஹோமம், ஜபம், தானம், தேவதார்ச்சனை—மேலும் விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பிற கர்மங்கள்—இவற்றை இருபிறப்பினர் முறையாகச் செய்யார்।

Verse 9

विनिन्दन्ति महादेवं ब्राह्मणान् पुरुषोत्तमम् / आम्नायधर्मशास्त्राणि पुराणानि कलौ युगे

கலியுகத்தில் மக்கள் மகாதேவரையும், பிராமணர்களையும், புருஷோத்தம பரமேஸ்வரனையும் இகழ்வர்; மேலும் ஆம்நாய மரபு, தர்மசாஸ்திரங்கள், புராணங்கள் ஆகியவற்றையும் அவமதிப்பர்।

Verse 10

कुर्वन्त्यवेददृष्टानि कर्माणि विविधानि तु / स्वधर्मे ऽभिरुचिर्नैव ब्राह्मणानां प्रिजायते

அவர்கள் வேதம் அனுமதிக்காத பலவகைச் செயல்களைச் செய்வர்; அதனால் பிராமணர்களிடத்தில் தம் ஸ்வதர்மத்தின் மீது உண்மையான விருப்பம் எழாது।

Verse 11

कुशीलचर्याः पाषण्डैर्वृथारूपैः समावृताः / बहुयाचनको लोको भविष्यति परस्परम्

மக்கள் கீழ்மையான நடத்தையாலும், பாசண்டர்களின் வெற்றுக் கோலங்களாலும் மூடப்படுவர்; சமூகம் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் இடையறாது அதிகமாக யாசிப்பதாக ஆகும்।

Verse 12

अट्टशूला जनपदाः शिवशूलाश्चतुष्पथाः / प्रमदाः केशशूलिन्यो भविष्यन्ति कलौ युगे

கலியுகத்தில் நாடுகள் ‘அட்டசூல’ போன்ற கடும் வேதனைகளால் துன்புறும்; நான்குசந்திகள் ‘சிவசூலம்’ குறியீடுகளால் குறிக்கப்படும்; பெண்கள் கூந்தல்-வேதனையால் வாடுவர்।

Verse 13

शुक्लदन्ताजिनाख्याश्च मुण्डाः काषायवाससः / शूद्रा धर्मं चरिष्यन्ति युगान्ते समुपस्थिते

யுகாந்தம் அணுகும்போது சூத்ரர்கள் ‘தர்மம்’ கடைப்பிடிப்பதாக நடிப்பர்; வெண்மையான பற்களுடன், தம்மை ‘அஜினம் அணிவோர்’ என அழைத்து, மொட்டைத்தலையுடன், காவி ஆடை அணிந்திருப்பர்।

Verse 14

शस्यचौरा भविष्यन्ति तथा चैलाभिमर्षिणः / चौराश्चौरस्य हर्तारो हर्तुर्हर्ता तथापरः

நின்ற பயிரைத் திருடும் கள்வர்கள் இருப்பர்; ஆடைகளைப் பறிக்கும்ோர் கூட இருப்பர். கள்வன் கள்வனைத் தானே கொள்ளையிடுவான்; ஒரு கொள்ளையன் மற்றொரு கொள்ளையனால் கொள்ளையடிக்கப்படுவான்—கொள்ளைமேல் கொள்ளை நடக்கும்.

Verse 15

दुः खप्रचुरताल्पायुर्देहोत्सादः सरोगता / अधर्माभिनिवेशित्वात् तमोवृत्तं कलौ स्मृतम्

கலியுகத்தில் உயிர்கள் அதர்மத்தில் மிகுந்த பற்றுடன் இருப்பதால், இது தாமஸ நிலை என நினைக்கப்படுகிறது—துன்பம் பெருகுதல், ஆயுள் குறைதல், உடல் சிதைவு, எங்கும் நோய் பரவல்.

Verse 16

काषायिणो ऽथ निर्ग्रन्थास्तथा कापालिकाश्च ये / वेदविक्रयिणश्चान्ये तीर्थविक्रयिणः परे

அப்போது வெறும் காவி ஆடை அணிவோர், ‘நிர்க்ரந்தர்’ எனப்படுவோர், மேலும் கபாலம் தாங்கும் காபாலிகரும் இருப்பர். சிலர் வேதத்தை விற்பர்; சிலர் தீர்த்தத்தை விற்பர்—புனிதக் கடமையையே வாணிகமாக மாற்றுவர்.

Verse 17

आसनस्थान् द्विजान् दृष्ट्वा न चलन्त्यल्पबुद्धयः / ताडयन्ति द्विजेन्द्रांश्च शूद्रा राजोपजीविनः

மரியாதை ஆசனங்களில் அமர்ந்திருக்கும் த்விஜர்களைக் கண்டும் குறைபுத்தியினர் மரியாதையால் எழமாட்டார்கள்; அரசரைச் சார்ந்து வாழும் சூத்ரர்கள் த்விஜசிறந்தோரை அடிக்கவும் செய்வார்கள்.

Verse 18

उच्चासनस्थाः शूद्रास्तु द्विजमध्ये परन्तप / ज्ञात्वा न हिंसते राजा कलौ कालबलेन तु

எதிரிகளைத் தணிக்கும் வீரனே! கலியுகத்தில் சூத்ரர்களும் த்விஜர்களின் நடுவே உயர்ந்த ஆசனங்களில் அமர்வர்; ஆனால் இது காலத்தின் வலிமையால் நிகழ்வது என அறிந்து அரசன் வன்முறையை நாடமாட்டான்.

Verse 19

पुष्पैश्च हसितैश्चैव तथान्यैर्मङ्गलैर्द्विजाः / शूद्रानभ्यर्चयन्त्यल्पश्रुतभग्यबलान्विताः

அற்பக் கல்வி, குறைந்த பாக்கியம், பலவீனமான விவேகம் உடைய சில இருமுறைப் பிறந்தோர் மலர்கள், சிரிப்பு மற்றும் பிற (கூறப்படும்) மங்களச் செயல்களால் சூத்ரர்களையும் வழிபடுகின்றனர்।

Verse 20

न प्रेक्षन्ते ऽर्चितांश्चापि शूद्रा द्विजवरान् नृप / सेवावसरमालोक्य द्वारि तिष्ठन्ति च द्विजाः

அரசே! சிறந்த இருமுறைப் பிறந்தோர் முறையாகப் போற்றப்பட்டாலும் சூத்ரர்கள் அவர்களை உரியவாறு கவனிப்பதில்லை; இருமுறைப் பிறந்தோர் சேவை வாய்ப்பைக் காத்து வாசலில் நிற்கின்றனர்।

Verse 21

वाहनस्थान् समावृत्य शूद्राञ् शूद्रोपजीविनः / सेवन्ते ब्राह्मणास्तत्र स्तुवन्ति स्तुतिभिः कलौ

கலியுகத்தில் சூத்ரர்களின் ஆதரவால் வாழும் பிராமணர்கள் வாகனங்கள் நிற்கும் இடங்களில் கூடிச் சூத்ரர்களைச் சேவித்து, முகஸ்துதி பாடல்களால் அவர்களைப் புகழ்வார்கள்।

Verse 22

अध्यापयन्ति वै वेदाञ् शूद्राञ् शूद्रोपजीविनः / पठन्ति वैदिकान् मन्त्रान् नास्तिक्यं घोरमाश्रिताः

சூத்ரர்களைச் சேவித்து வாழ்பவர்கள் சூத்ரர்களுக்கே வேதங்களையும் கற்பிப்பார்கள்; மேலும் கொடிய நாஸ்திகத்தைத் தழுவியபடியே வைதிக மந்திரங்களை ஓதுவார்கள்।

Verse 23

तपोयज्ञफलानां च विक्रेतारो द्विजोत्तमाः / यतयश्च भविष्यन्ति शतशो ऽथ सहस्त्रशः

இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! தவம், யாகத்தின் பலன்களை விற்கும் பிராமணர்களும் இருப்பார்கள்; யதிகள், சந்நியாசிகளும் நூற்றுக்கணக்காக, ஆயிரக்கணக்காக எழுவர்।

Verse 24

नाशयन्ति ह्यधीतानि नाधिगच्छन्ति चानघ / गायन्ति लौकिकैर्गानैर्दैवतानि नराधिप

ஓ அனகா! அவர்கள் கற்றதையும் கெடுத்து, தத்துவத்தை உணரார். ஓ நராதிபா! அவர்கள் உலகியல்பாடல்களால் மட்டும் தேவர்களைப் பாடுகின்றனர்.

Verse 25

वामपाशुपताचारास्तथा वै पाञ्चरात्रिकाः / भविष्यन्ति कलौ तस्मिन् ब्राह्मणाः क्षत्रियास्तथा

அந்த கலியுகத்தில் வாம-பாசுபத ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவோரும், பாஞ்சராத்திர மரபில் ஈடுபடுவோரும் ஆகிய பிராமணரும் க்ஷத்திரியரும் தோன்றுவர்.

Verse 26

ज्ञानकर्मण्युपरते लोके निष्क्रियतां गते / कीटमूषकसर्पाश्च धर्षयिष्यन्ति मानवान्

உலகம் உண்மைஞானமும் தர்மகர்மமும் இரண்டையும் விட்டு சோம்பலில் வீழ்ந்தால், புழு, எலி, பாம்பு முதலியன கூட மனிதரைத் துன்புறுத்தி அடக்கிவிடும்.

Verse 27

कुर्वान्ति चावताराणि ब्राह्मणानां कुलेषु वै / दधीचशापनिर्दग्धाः पुरा दक्षाध्वरे द्विजाः

அவர்கள் பிராமணக் குலங்களிலேயே அவதாரம் எடுக்கின்றனர். முற்காலத்தில் தக்ஷ யாகத்தில் அந்த இருபிறப்பினர் ததீசி முனிவரின் சாபத்தால் எரிந்தனர்.

Verse 28

निन्दन्ति च महादेवं तमसाविष्टचेतसः / वृथा धर्मं चरिष्यन्ति कलौ तस्मिन् युगान्तिके

அந்த கலியுகத்தில், யுக முடிவருகே, இருளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்தினர் மகாதேவரை இகழ்வர்; மேலும் அவர்கள் தர்மத்தை வீணாகவே செய்வர்—உள்ளார்ந்த உண்மை இன்றி வெளிப்புறச் சடங்காக மட்டும்.

Verse 29

ये चान्ये शापनिर्दग्धा गौतमस्य महात्मनः / सर्वे ते च भविष्यन्ति ब्राह्मणाद्याः स्वजातिषु

மகாத்மா கௌதமரின் சாபத்தால் தகிக்கப்பட்ட மற்றவர்களும் அனைவரும் பிராமணர் முதலிய தம் தம் குலங்களில் மீண்டும் பிறப்பர்।

Verse 30

विनिन्दन्ति हृषीकेशं ब्राह्मणान् ब्रह्मवादिनः / वेदबाह्यव्रताचारा दुराचारा वृथाश्रमाः

அவர்கள் ஹ்ருஷீகேசனையும் பிரம்மத்தைப் போதிக்கும் பிராமணர்களையும் இகழ்கின்றனர்; வேதத்திற்கு அப்பாற்பட்ட விரத-ஆசாரங்களைப் பின்பற்றி தீயொழுக்கமுடையவர்களாகி, பெயர்க்கே துறவிகள்—அவர்களின் ஆச்ரம வாழ்வு வீணாகிறது।

Verse 31

मोहयन्ति जनान् सर्वान् दर्शयित्वा फलानि च / तमसाविष्टमनसो वैडालवृत्तिकाधमाः

பலன்களை காட்டி அவர்கள் எல்லா மக்களையும் மயக்குகின்றனர்; இருளால் பிடிக்கப்பட்ட மனத்துடன் அந்தத் தாழ்ந்தோர் பூனைபோன்ற வஞ்சக-திருட்டு வழியில் வாழ்கின்றனர்।

Verse 32

कलौ रुद्रो महादेवो लोकानामीश्वरः परः / न देवता भवेन्नृणां देवतानां च दैवतम्

கலியுகத்தில் ருத்ரன்—மகாதேவன்—உலகங்களின் பரமேஸ்வரன்; மனிதர்க்கு வேறு தெய்வம் இல்லை, தேவர்களுக்கும் அவரே பரம தெய்வம்।

Verse 33

करिष्यत्यवताराणि शङ्करो नीललोहितः / श्रौतस्मार्तप्रतिष्ठार्थं भक्तानां हितकाम्यया

ஸ்ரௌத-ஸ்மார்த்த மரபுகளின் நிலைபெறுதலுக்காக, பக்தர்களின் நலன் வேண்டி, நீலலோஹிதன் சங்கரன் அவதாரங்களை ஏற்றுக்கொள்வான்।

Verse 34

उपदेक्ष्यति तज्ज्ञानं शिष्याणां ब्रह्मसंज्ञितम् / सर्ववेदान्तसारं हि धर्मान् वेदनिदर्शितान्

அவர் சீடர்களுக்கு ‘பிரம்ம’ என அழைக்கப்படும் அந்த ஞானத்தை உபதேசிப்பார்—அது எல்லா வேதாந்தத்தின் சாரம்; மேலும் வேதங்கள் காட்டி நிறுவிய தர்மங்களையும் விளக்குவார்।

Verse 35

ये तं विप्रा निषेवन्ते येन केनोपचारतः / विजित्यकलिजान् दोषान् यान्ति ते परमं पदम्

எந்த வகையான சேவை-உபசாரத்தாலும் அவரை அணுகி வழிபடும் அந்தப் பிராமணர்கள், கலியுகத்தில் பிறந்த குற்றங்களை வென்று பரமபதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 36

अनायासेन सुमहत् पुण्यमाप्नोति मानवः / अनेकदोषदुष्टस्य कलेरेष महान् गुणः

சிறிது முயற்சியிலேயே மனிதன் மிகப் பெரிய புண்ணியத்தை அடைகிறான்; பல குற்றங்களால் கெடுபிடியான கலியுகத்திற்கும் இதுவே அதன் மகத்தான குணம்.

Verse 37

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन प्राप्य माहेश्वरं युगम् / विशेषाद् ब्राह्मणो रुद्रमीशानं शरणं व्रजेत्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் மாஹேஸ்வர யுகத்தை அடைந்தபின், குறிப்பாகப் பிராமணன், ருத்ரனாகிய ஈசான ஆண்டவனின் சரணத்தை நாட வேண்டும்।

Verse 38

ये नमन्ति विरूपाक्षमीशानं कृत्तिवाससम् / प्रसन्नचेतसो रुद्रं ते यान्ति परमं पदम्

மகிழ்ந்த அமைதியான மனத்துடன் ருத்ரன்—விரூபாக்ஷன், ஈசானன், க்ருத்திவாசன்—எனும் அவரை வணங்குவோர் பரமபதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 39

यथा रुद्रनमस्कारः सर्वकर्मफलो ध्रुवम् / अन्यदेवनमस्कारान्न तत्फलमवाप्नुयात्

ருத்ரனுக்கு செய்யும் நமஸ்காரம் உறுதியாக எல்லா தர்மக் கருமங்களின் பலனையும் அளிக்கும்; பிற தேவர்களுக்கு வணங்குவதால் மட்டும் அதே பலன் கிடையாது।

Verse 40

एवंविधे कलियुगे दोषाणामेकशोधनम् / महादेवनमस्कारो ध्यानं दानमिति श्रुतिः

இத்தகைய கலியுகத்தில் குற்றங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஒரே வழி—மகாதேவனுக்கு நமஸ்காரம்; மேலும் தியானமும் தானமும்—என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது।

Verse 41

तस्मादनीश्वरानन्यान् त्यक्त्वा देवं महेश्वरम् / समाश्रयेद् विरूपाक्षं यदीच्छेत् परमं पदम्

ஆகையால் உண்மையில் ஈசுவரர் அல்லாத பிறரை விட்டு, பரமபதத்தை விரும்பினால் விரூபாக்ஷ மகேஸ்வர தேவனை முழுமையாகச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 42

नार्चयन्तीह ये रुद्रं शिवं त्रिदशवन्दितम् / तेषां दानं तपो यज्ञो वृथा जीवितमेव च

இங்கே தேவர்களால் வணங்கப்படும் ருத்ர-சிவனை வழிபடாதவர்களின் தானம், தவம், யாகம் அனைத்தும் வீண்; அவர்களின் வாழ்வும் பயனற்றதாகிறது।

Verse 43

नमो रुद्राय महते देवदेवाय शूलिने / त्र्यम्बकाय त्रिनेत्राय योगिनां गुरवे नमः

மகத்தான ருத்ரனுக்கு நமஸ்காரம்—தேவர்களின் தேவன், சூலதாரி; த்ரியம்பகன், திரிநேத்திரன்; யோகிகளின் குருவுக்கு நமः।

Verse 44

नमो ऽस्तु वामदेवाय महादेवाय वेधसे / शंभवे स्थाणवे नित्यं शिवाय परमेष्ठिने / नमः शोमाय रुद्राय महाग्रासाय हेतवे

வாமதேவர், மகாதேவர், விதாதா வேதஸுக்கு நமஸ்காரம். சம்பு, ஸ்தாணு, சிவன், பரமேஷ்டிக்கு நித்திய வணக்கம். சோமன், ருத்ரன், மகாக்ராசன், ஆதிகாரண ஹேதுவுக்கு நமः.

Verse 45

प्रपद्ये ऽहं विरूपाक्षं शरण्यं ब्रह्मचारिणम् / महादेवं महायोगमीशानं चाम्बिकापतिम्

நான் விரூபாக்ஷன்—அருள்புரியும் சரண்யன், பிரம்மச்சாரி—அவரிடமே சரணடைகிறேன்; அவரே மகாதேவன், மகாயோகி, ஈசானன், அம்பிகாபதி.

Verse 46

योगिनां योगदातारं योगमायासमावृतम् / योगिनां कुरुमाचार्यं योगिगम्यं पिनाकिनम्

யோகிகளுக்கு யோகத்தை அருள்பவர், தம் யோகமாயையால் மறைந்திருப்பவர், யோகிகளின் சாதனாசார்யர், யோகத்தால் மட்டுமே அடையப்படுபவர் ஆகிய பினாகி சிவனை வணங்குகிறேன்.

Verse 47

संसारतारणं रुद्रं ब्रह्माणं ब्रह्मणो ऽधिपम् / शाश्वतं सर्वगं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

சம்சாரத்தைத் தாண்டச் செய்பவர் ருத்ரனை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் பிரம்மா-ஸ்வரூபனும் பிரம்மத்தின் அதிபதியும்; நித்தியன், எங்கும் நிறைந்தவன், வேத-தர்மத்தைப் போற்றுபவன், பிராமணர்களுக்கு பிரியன்.

Verse 48

कपर्दिनं कालमूर्तिममूर्ति परमेश्वरम् / एकमूर्ति महामूर्ति वेदवेद्यं दिवस्पतिम्

சடையணிந்த கபர்தியை நான் வழிபடுகிறேன்—காலத்தின் உருவமாய் இருந்தும் உருவமற்றவர்; பரமேஸ்வரன்; ஒரே வடிவமாய் இருந்தும் மகாவடிவு; வேதங்களால் அறியப்படுபவர், விண்ணுலகங்களின் அதிபதி.

Verse 49

नीलकण्ठं विश्वमूर्ति व्यापिनं विश्वरेतसम् / कालाग्निं कालदहनं कामदं कामनाशनम्

நீலகண்டன், விஸ்வமூர்த்தி, எங்கும் நிறைந்தவன், உலகின் விதை ஆகிய இறைவனுக்கு வணக்கம். காலாக்னி, காலத்தை எரிப்பவன், வரம் அளிப்பவன், ஆசையை அழிப்பவன்—அவனைத் தொழுகிறேன்.

Verse 50

नमस्ये गिरिशं देवं चन्द्रावयवभूषणम् / विलोहितं लेलिहानमाहित्यं परमेष्ठिनम् / उग्रं पशुपतिं भीमं भास्करं तमसः परम्

சந்திரம் அங்கங்களில் ஆபரணமாக விளங்கும் கிரீச தேவனை வணங்குகிறேன். செம்மை நிறம் கொண்டு ஜ்வலித்து உலகங்களை நக்கி விழுங்குவது போல் தோன்றும், எங்கும் நிறைந்த பரமேஷ்டியை; மேலும் உக்கிர-பீம பசுபதியை, சூரியன் போன்ற ஒளியாய், இருள் (அஞ்ஞானம்) கடந்தவனைத் தொழுகிறேன்.

Verse 51

इत्येतल्लक्षणं प्रोक्तं युगानां वै समासतः / अतीतानागतानां वै यावन्मन्वन्तरक्षयः

இவ்வாறு யுகங்களின் இலக்கணங்கள் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டன—கடந்ததும் வரவிருப்பதும்—மன்வந்தரத்தின் முடிவு வரை.

Verse 52

मन्वन्तरेण चैकेन सर्वाण्येवान्तराणि वै / व्याख्यातानि न संदेहः कल्पः कल्पेन चैव हि

ஒரே மன்வந்தரத்தை விளக்கினாலே மற்ற எல்லா இடைச் சுழற்சிகளும் விளக்கப்பட்டதாகும்—சந்தேகம் இல்லை. அதுபோல ஒரு கல்பத்தை உரைத்தால் மற்ற கல்பங்களும் புரியும்; ஏனெனில் அமைப்பு ஒன்றே.

Verse 53

मन्वन्तरेषु सर्वेषु अतीतानागतेषु वै / तुल्याभिमानिनः सर्वे नामरूपैर्भवन्त्युत

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும்—கடந்ததும் வரவிருப்பதும்—உயிர்கள் தம் ‘நான்’ என்ற அடையாளத்தில் ஒத்தவையே; அவர்கள் பெயர்-வடிவங்களால் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 54

एवमुक्तो भगवता किरीटी श्वेतवाहनः / बभार परमां भक्तिमीशाने ऽव्यभिचारिणीम्

பகவான் இவ்வாறு உரைத்தபோது, கிரீடம் சூடிய வெண்வாகன வீரன் ஈசானனிடத்தில் பரமமும் நிலைமாறாததுமான பக்தியை ஏற்றான்।

Verse 55

नमश्चकार तमृषिं कृष्णद्वैपायनं प्रभुम् / सर्वज्ञं सर्वकर्तारं स्क्षाद् विष्णुं व्यवस्थितम्

அவன் அந்த முனிவர் கிருஷ்ணத்வைபாயனப் பிரபு (வ்யாசர்) அவர்களுக்கு வணங்கினான்—அவர் அனைத்தையும் அறிந்தவர், அனைத்தையும் செய்பவர், வெளிப்படையாக விஷ்ணுவே என நிலைத்தவர்।

Verse 56

तमुवाच पुनर्व्यासः पाथं परपुरञ्जयम् / कराभ्यां सुशुभाभ्यां च संस्पृश्य प्रणतं मुनिः

அப்போது முனிவர் வ்யாசர், வணங்கி நின்ற பரபுரஞ்சய பாஹனை நோக்கி உரைத்தார்; தமது இரு அழகிய கரங்களால் தொட்டு அன்புடன் பேசினார்।

Verse 57

धन्यो ऽस्यनुगृहीतो ऽसि त्वादृशो ऽन्यो न विद्यते / त्रैलोक्ये शङ्करे नूनं भक्तः परपुरञ्जय

நீ பாக்கியவான்; உனக்கு அருள் கிடைத்துள்ளது; உன்னைப் போன்றவர் வேறு இல்லை. ஓ பரபுரஞ்சய, மூவுலகிலும் நீ நிச்சயமாக சங்கரனின் பக்தன்.

Verse 58

दृष्टवानसि तं देवं विश्वाक्षं विश्वतोमुखम् / प्रत्यक्षमेव सर्वेशं रुद्रं सर्वजगद्गुरुम्

நீ அந்த தேவனை தரிசித்தாய்—உலகமே கண்களாகவும், எல்லாத் திசைகளிலும் முகங்களாகவும் உடையவனை—நேரில் வெளிப்பட்ட சர்வேசன் ருத்ரனை, அனைத்துலகின் குருவை।

Verse 59

ज्ञानं तदैश्वरं दिव्यं यथावद् विदितं त्वया / स्वयमेव हृषीकेशः प्रीत्योवाच सनातनः

அந்த தெய்வீகமான ஈசுவரிய ஞானத்தை நீ முறையாக அறிந்தாய். அப்போது சனாதன ஹ்ருஷீகேசன் தாமே அன்பும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு உரைத்தார்.

Verse 60

गच्छ गच्छ स्वकं स्थानं न शोकं कर्तुमर्हसि / व्रजस्व परया भक्त्या शरण्यं शरणं शिवम्

செல்—செல், உன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பு; துயரப்படுதல் உனக்குச் சரியல்ல. பரம பக்தியுடன் சிவனின் சரணத்தை அடை—அவர் சரணடைந்தோரின் சரண்யன்.

Verse 61

एवमुक्त्वा स भगवाननुगृह्यार्जुनं प्रभुः / जगाम शङ्करपुरीं समाराधयितुं भवम्

இவ்வாறு கூறி, ஆண்டவன் பகவான் அர்ஜுனனுக்கு அருள் செய்து, பவனாகிய (சிவனை) முறையாக ஆராதிக்க சங்கரபுரிக்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 62

पाण्डवेयो ऽपि तद् वाक्यात् संप्राप्य शरणं शिवम् / संत्यज्य सर्वकर्माणि तद्भक्तिपरमो ऽभवत्

பாண்டவனும் அந்த வார்த்தைகளின்படி சிவனின் சரணத்தை அடைந்தான்; எல்லா செயல்களையும் விட்டு, அவர் பக்தியிலே முழுமையாக நிலைத்தான்.

Verse 63

नार्जुनेन समः शंभोर्भक्त्या भूतो भविष्यति / मुक्त्वा सत्यवतीसूनुं कृष्णं वा देवकीसुतम्

சம்புவின் மீது பக்தியில் அர்ஜுனனுக்கு இணையானவர் யாரும் இல்லை; இனியும் இருக்கமாட்டார்—சத்யவதியின் புதல்வன் (வ்யாசன்) அல்லது தேவகியின் புதல்வன் கிருஷ்ணன் தவிர.

Verse 64

तस्मै भगवते नित्यं नमः सत्याय धीमते / पाराशर्याय मुनये व्यासायामिततेजसे

அந்த சத்தியस्वரூபனும், பரம ஞானமுடையவனும் ஆன பாராசர்ய முனி—அளவற்ற தேஜஸுடைய வேதவ்யாச பகவானுக்கு நாம் எப்போதும் நமஸ்காரம் செய்கிறோம்।

Verse 65

कृष्णद्वैपायनः साक्षाद् विष्णुरेव सनातनः / को ह्यन्यस्तत्त्वतो रुद्रं वेत्ति तं परमेश्वरम्

கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசன்) உண்மையில் சனாதன விஷ்ணுவே வெளிப்பட்டவர். அந்த பரமேஸ்வரன் ருத்ரனை தத்துவமாக வேறு யார் அறிய முடியும்?

Verse 66

नमः कुरुध्वं तमृषिं कृष्णं सत्यवतीसुतम् / पाराशर्यं महात्मानं योगिनं विष्णुमव्ययम्

அந்த ரிஷி கிருஷ்ணத்வைபாயனன்—சத்யவதியின் புதல்வன், பாராசர்யன்—மகாத்ம யோகி, அவ்யய விஷ்ணு (அவதாரம்) அவருக்கு நமஸ்காரம் செய்யுங்கள்।

Verse 67

एवमुक्तास्तु मुनयः सर्व एव समीहिताः / प्रेणेमुस्तं महात्मानं व्यासं सत्यवतीसुतम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தங்கள் நோக்கம் நிறைவேறிய எல்லா முனிவர்களும் அந்த மகாத்மா சத்யவதியின் புதல்வன் வ்யாசருக்கு பணிந்தனர்।