Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 1
Kṛṣṇa’s Departure, Kali-yuga Dharma, and the Prohibition of Śiva-Nindā
Hari–Hara Samanvaya
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः सूत उवाच ततो लब्धवरः कृष्णो जाम्बवत्यां महेश्वरात् / अजीजनन्महात्मानं साम्बमात्मजमुत्तमम्
iti śrīkūrmapurāṇe ṣaṭsāhastryāṃ saṃhitāyāṃ pūrvavibhāge pañcaviṃśo 'dhyāyaḥ sūta uvāca tato labdhavaraḥ kṛṣṇo jāmbavatyāṃ maheśvarāt / ajījananmahātmānaṃ sāmbamātmajamuttamam
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஆறாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் இருபத்தைந்தாம் அத்தியாயம். சூதர் கூறினார்—பின்னர் மகேஸ்வரரிடமிருந்து வரம் பெற்ற கிருஷ்ணன் ஜாம்பவதியிடத்தில் மகாத்மாவான சிறந்த மகன் சாம்பனைப் பெற்றான்।
Sūta
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It does not directly teach Ātman-doctrine; it frames a dharmic-historical event where divine grace (vara) enables the birth of an “uttama” son, implying that higher outcomes arise through alignment with Īśvara’s will.
No explicit yoga practice is stated; the verse emphasizes śaraṇāgati-like reliance on Maheśvara’s boon, a narrative foundation consistent with later Kurma Purāṇa teachings where devotion and discipline mature into yogic realization.
Kṛṣṇa (a Viṣṇu-form) receiving a boon from Maheśvara (Śiva) presents mutual reverence and functional unity—an important Kurma Purāṇa theme where Śiva and Viṣṇu cooperate within one sacred order (dharma).