Adhyaya 13

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे द्वादशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रियव्रतोत्तानपादौ मनोः स्वायंभुवस्य तु / धर्मज्ञौ सुमहावीर्यौ शतरूपा व्यजीजनत्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—ஸ்வாயம்புவ மனுவிடமிருந்து ஷதரூபா பிரியவ்ரதன் மற்றும் உத்தானபாதனைப் பெற்றாள்; இருவரும் தர்மஞானிகளும் மஹாவீரியமுடையவர்களும் ஆவர்.

Verse 2

ततस्तूत्तानपादस्य ध्रुवो नाम सुतो ऽभवत् / भक्तो नारायणे देवे प्राप्तवान् स्थानमुत्तमम्

அதன்பின் உத்தானபாதனுக்கு துருவன் என்னும் மகன் பிறந்தான். நாராயண தேவனுக்கு பக்தனாய் இருந்து அவன் உயர்ந்த பதத்தை அடைந்தான்.

Verse 3

ध्रुवात् श्लिष्टिञ्च भव्यं च भार्या शम्भुर्व्यजायत / श्लिष्टेराधत्त सुच्छाया पञ्च पुत्रानकल्पषान्

துருவனின் மனைவி சம்பு, ச்லிஷ்டி மற்றும் பவ்யம் ஆகியோரைக் பெற்றாள். ச்லிஷ்டியிடமிருந்து சுச்சாயா ஐந்து குற்றமற்ற மக்களைப் பெற்றாள்.

Verse 4

वसिष्ठवचनाद् देवी तपस्तप्त्वा सुदुश्चरम् / आराध्य पुरुषं विष्णुं शालग्रामे जनार्दनम्

வசிஷ்டரின் சொல்லின்படி தேவி மிகக் கடினமான தவம் செய்தாள். சாலகிராமத்தில் ஜனார்தனனாகிய பரமபுருஷன் விஷ்ணுவை ஆராதித்து அவரைத் திருப்திப்படுத்தினாள்.

Verse 5

रिपुं रिपुञ्जयं विप्रं वृकलं वृषतेजसम् / नारायणपरान् शुद्धान् स्वधर्मपरिपालकान्

அவன் பகைவரை வெல்லும் வீரன்; பகைவர்கூட்டத்தை அடக்கும் பிராமண-முனி; ஓநாயைப் போலக் கடுமையும், காளைபோல் ஒளிவீசும் வலிமையும் உடையவன்—ஆயினும் உள்ளத்தில் தூயவன், நாராயண பராயணன், தன் தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவன்.

Verse 6

रिपोराधत्त बृहती चक्षुषं सर्वतेजसम् / सो ऽजीजनत् पुष्करिण्यां वैरण्यां चाक्षुषं मनुम् / प्रजापतेरात्मजायां वीरणस्य महात्मनः

ரிபுவிடமிருந்து ப்ருஹதீ, அனைத்துத் தேஜஸும் கொண்ட சாக்ஷுஷனைப் பெற்றாள். அவன் புஷ்கரிணியில்—ப்ரஜாபதியின் மகளும், மகாத்மா வீரணனின் மகளுமான வைரண்யாவிடத்தில்—சாக்ஷுஷ மனுவை உண்டாக்கினான்.

Verse 7

मनोरजायन्त दश नड्वलायां महौजसः / कन्यायां सुमहावीर्या वैराजस्य प्रजापतेः

நட்வலையிலிருந்து மகத்தான ஒளியுடைய பத்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர். மேலும் வைராஜப் பிரஜாபதியின் மகளிடமிருந்தும் மிகுந்த வீரியமுடைய சந்ததி தோன்றியது.

Verse 8

ऊरुः पूरुः शतद्युम्नस्तपस्वी सत्यवाक् शुचिः / अग्निष्टुदतिरात्रश्च सुद्युम्नश्चाभिमन्युकः

ஊரு, பூரு, சதத்யும்னன்—தபஸ்வி, சத்தியவாக்கு, தூயவன்—மேலும் அக்னிஷ்டுத், அதிராத்திர, சுத்யும்னன், அபிமன்யு ஆகியோர் இவ்வம்சத்தில் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 9

ऊरोरजनयत् पुत्रान् षडाग्नेयी महाबलान् / अङ्गं सुमनसं स्वातिं क्रतुमङ्गिरसं शिवम्

ஊருவிடமிருந்து அக்னேயி ஆறு மகாபலமுடைய புதல்வர்களைப் பெற்றாள்—அங்க, சுமனஸ், ஸ்வாதி, கிரது, அங்கிரச, சிவன்.

Verse 10

अङ्गाद् वेनो ऽभवत् पश्चाद् बैन्यो वेनादजायत / यो ऽसौ पृथुरिति ख्यातः प्रजापालो महाबलः

அங்கனிடமிருந்து பின்னர் வேனன் பிறந்தான்; வேனனிடமிருந்து பைன்யன் பிறந்தான். அவனே ‘பிருது’ எனப் புகழ்பெற்ற, மகாபலமுடைய மக்களைக் காக்கும் அரசன்.

Verse 11

येन दुग्धा मही पूर्वं प्राजानां हितकारणात् / नियोगाद् ब्रह्मणः सार्धं देवेन्द्रेण महौजसा

உயிர்களின் நலனுக்காகப் பழங்காலத்தில் அவன் பூமியை ‘பால் கறந்தான்’—பிரம்மாவின் கட்டளையின்படி—மற்றும் மகத்தான ஒளியுடைய தேவேந்திர இந்திரனுடன் சேர்ந்து.

Verse 12

वेनपुत्रस्य वितते पुरा पैतामहे मखे / सूतः पौराणिको जज्ञे मायारूपः स्वयं हरिः

வேனபுத்திரன் முற்காலத்தில் பைதாமஹ யாகத்தை விரித்தபோது, தாமே ஹரி மாயாரூபம் கொண்டு புராணிக சூதராகப் பிறந்தார்।

Verse 13

प्रवक्ता सर्वशास्त्राणां धर्मज्ञो गुणवत्सलः / तं मां नित्त मुनिश्रेष्ठाः पूर्वोद्भूतं सनातनम्

நான் எல்லா சாஸ்திரங்களின் உரைப்பவன்; தர்மத்தை அறிந்தவன்; நற்குணங்களுக்கு அன்புடையவன். முனிவரே, என்னை எப்போதும் ஆதியாய், சனாதனமாய், வெளிப்பாட்டிற்கு முன் இருந்தவனாய் அறிக।

Verse 14

अस्मिन् मन्वन्तरे व्यासः कृष्णद्वैपायनः स्वयम् / श्रावयामास मां प्रीत्या पुराणं पुरुषो हरिः

இந்த மன்வந்தரத்தில் தாமே கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசர் அன்புடன் எனக்கு இப்புராணத்தைச் செவியுறச் செய்தார்; ஏனெனில் ஹரியே பரம புருஷன்।

Verse 15

मदन्वये तु ये सूताः संभूता वेदवर्जिताः / तेषां पुराणवक्तृत्वं वृत्तिरासीदजाज्ञया

என் வம்சத்தில் பிறந்த சூதர்கள் வேதப் பயில்வில் விலக்கப்பட்டதால், அஜன் (பிரம்மா) ஆணையின்படி புராணம் உரைத்தல் அவர்களின் வாழ்வாதாரமாகியது।

Verse 16

स तु वैन्यः पृथुर्धोमान् सत्यसंधो जितेन्द्रियः / सार्वभौमो महातेजाः स्वधर्मपरिपालकः

அந்த வைன்யன் ப்ருது பரந்த புகழும் ஒளிவளமும் உடையவன்; சத்தியத்தில் உறுதியானவன்; இந்திரியங்களை வென்றவன்; மகத்தான தேஜஸுடன் உலகமெங்கும் அரசாண்டு, தன் தர்மத்தைப் பேணிக் காத்தான்।

Verse 17

तस्य बाल्यात् प्रभृत्येव भक्तिर्नारायणे ऽभवत् / गोवर्धनगिरिं प्राप्य तपस्तेपे जितेन्द्रियः

அவனுக்கு சிறுவயதிலிருந்தே நாராயணனிடம் அசையாத பக்தி இருந்தது. கோவர்தன மலை அடைந்து, இந்திரியங்களை வென்று தவம் செய்தான்.

Verse 18

तपसा भगवान् प्रीतः शङ्खचक्रगदाधरः / आगत्य देवो राजानं प्राह दामोदरः स्वयम्

அரசனின் தவத்தால் மகிழ்ந்த சங்க-சக்கர-கதாதாரி பகவான் தாமே வந்தார்; அந்த தெய்வீக தாமோதரன் அரசனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 19

ध्रमिकौ रूपसंपन्नौ सर्वशस्त्रभृतां वरौ / मत्प्रसादादसंदिग्धं पुत्रौ तव भविष्यतः / एकमुक्त्वा हृषीकेशः स्वकीयां प्रकृतिं गतः

“என் அருளால் உனக்கு உறுதியாக இரண்டு புதல்வர்கள் பிறப்பர்—தர்மநெறியினர், அழகியர், ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்தோர்.” என்று கூறி ஹ்ருஷீகேசன் தன் தெய்வ நிலையினை அடைந்தான்.

Verse 20

वैन्यो ऽपि वेदविधिना निश्चलां भक्तिमुद्वहन् / अपालयत् स्वकं राज्यं न्यायेन मधुसूदने

மதுசூதனே! வைன்ய அரசனும் வேத விதிப்படி அசையாத பக்தியைத் தாங்கி, நீதியால் தன் அரசை காத்தான்.

Verse 21

अचिरादेव तन्वङ्गो भार्या तस्य सुचिस्मिता / खिखण्डनं हविर्धानमन्तर्धाना व्यजायत

சிறிது காலத்திலேயே தன்வங்கனின் மனைவி இனிய புன்னகையுடைய சுசிஸ்மிதா, கிகண்டனன் மற்றும் ஹவிர்தானன் என்ற இரு மகன்களையும், அந்தர்தானா என்ற மகளையும் பெற்றாள்.

Verse 22

शिखण्डनो ऽभवत् पुत्रः सुशील इति विश्रुतः / धार्मिको रूपसंपन्नो वेदवेदाङ्गपारगः

அவனுக்கு சிகண்டனன் என்ற மகன் பிறந்தான்; ‘சுசீலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன். அவன் தர்மநிஷ்டன், அழகிய உருவம் உடையவன், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு கற்றவன்.

Verse 23

सो ऽधीत्य विधिवद् वेदान् धर्मेण तपसि स्थितः / मतिं चक्रे भाग्ययोगात् संन्यां प्रति धर्मवित्

விதிப்படி வேதங்களைப் பயின்று, தர்மத்திலும் தவத்திலும் நிலைத்திருந்த அந்த தர்மவித்தன், நல்வினைச் சேர்க்கையால் சந்நியாசம் நோக்கி மனத்தைத் திருப்பினான்.

Verse 24

स कृत्वा तीर्थसंसेवां स्वाध्याये तपसि स्थितः / जगाम हिमवत्पृष्ठं कदाचित् सिद्धसेवितम्

தீர்த்தங்களைச் சேவித்து, சுவாத்யாயமும் தவமும் உறுதியாகக் கடைப்பிடித்து, ஒருமுறை சித்தர்கள் உலாவும் இமயத்தின் உயர்நிலைக்கு அவன் சென்றான்.

Verse 25

तत्र धर्मपदं नाम धर्मसिद्धिप्रदं वनम् / अपश्यद् योगिनां गम्यमगम्यं ब्रह्मविद्विषाम्

அங்கே ‘தர்மபதம்’ எனப்படும் வனத்தை அவன் கண்டான்; அது தர்மசித்தியை அருள்வது—யோகிகளுக்கு அணுகத்தக்கது, ஆனால் பிரம்மவிதர்களை வெறுப்போருக்கு அணுக இயலாதது.

Verse 26

तत्र मन्दाकिनी नाम सुपुण्या विमला नदी / पद्मोत्पलवनोपेता सिद्धाश्रमविभूषिता

அங்கே ‘மந்தாகினி’ எனப்படும் மிகப் புண்ணியமும் தூய்மையும் கொண்ட நதி உள்ளது; தாமரை, நீலோற்பலக் காடுகளால் சூழப்பட்டு, சித்தர்களின் ஆசிரமங்களால் அழகுபெற்றது.

Verse 27

स तस्या दक्षिणे तीरे मुनीन्द्रैर्योगिभिर्वृतम् / सुपुण्यमाश्रमं रम्यमपश्यत् प्रीतिसंयुतः

அப்போது அவர் அந்த நதியின் தென் கரையில், முனிவராலும் யோகிகளாலும் சூழப்பட்ட, மிகப் புனிதமும் இனிமையும் கொண்ட ஆசிரமத்தை மகிழ்ச்சியுடன் கண்டார்।

Verse 28

मन्दाकिनीजले स्त्रात्वा संतर्प्य पितृदेवताः / अर्चयित्वा महादेवं पुष्पैः पद्मोत्पलादिभिः

மந்தாகினி நீரில் நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் அதிஷ்டாதேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, பின்னர் தாமரை, நீலத்தாமரை முதலிய மலர்களால் மகாதேவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 29

ध्यात्वार्कंसंस्थमीशानं शिरस्याधाय चाञ्जलिम् / संप्रेक्षमाणो भास्वन्तं तुष्टाव परमेश्वरम्

சூரியத்தில் உறையும் ஈசானனைத் தியானித்து, கைகூப்பைத் தலைமேல் வைத்து, அந்த ஒளிமிக்க இறைவனை நோக்கி பரமேஸ்வரனைப் புகழ்ந்தார்।

Verse 30

रुद्राध्यायेन गिरिशं रुद्रस्य चरितेन च / अन्यैश्च विविधैः स्तोत्रैः शांभवैर्वेदसंभवैः

ருத்ராத்யாயத்தை ஓதி, ருத்ரனின் திருச்சரிதத்தைப் பாடி, மேலும் வேதத்தில் தோன்றிய பலவகை சாம்பவ ஸ்தோத்திரங்களால் கிரீசன் (சிவன்) வழிபாடு செய்தார்।

Verse 31

अथास्मिन्नन्तरे ऽपश्यत् तमायान्तं महामुनिम् / श्वेताश्वतरनामानं महापाशुपतोत्तमम्

அந்த இடைவெளியில் அவர் ஒரு மகாமுனி வருவதைக் கண்டார்—ஸ்வேதாஷ்வதரர் எனப் பெயருடையவர்—மகாபாசுபதர்களில் தலைசிறந்தவர்।

Verse 32

भस्मसंदिग्धसवाङ्गं कौपीनाच्छादनान्वितम् / तपसा कर्षितात्मानं शुक्लयज्ञोपवीतिनम्

அவருடைய முழு உடலும் புனித விபூதியால் பூசப்பட்டிருந்தது; அவர் கௌபீனம் மட்டும் அணிந்திருந்தார்; தவத்தால் அவரது ஆத்மா சுத்தமடைந்து மெலிந்திருந்தது; மேலும் அவர் தூய வெண்மையான யஜ்ஞோபவீதத்தை அணிந்திருந்தார்।

Verse 33

समाप्य संस्तवं शंभोरानन्दास्त्राविलेक्षणः / ववन्दे शिरसा पादौ प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्

சம்புவின் ஸ்துதியை நிறைவு செய்தபின், ஆனந்தக் கண்ணீரால் கண்கள் மங்க, அவர் இறைவனின் திருவடிகளில் தலைவணங்கி வணங்கினார்; பின்னர் கைகூப்பி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 34

धन्यो ऽस्म्यनुगृहीतो ऽस्मि यन्मे साक्षान्मुनीश्वरः / योगीश्वरो ऽद्य भगवान् दृष्टो योगविदां वरः

நான் பாக்கியவான்; நான் அருள்பெற்றவன்—ஏனெனில் இன்று நான் நேரடியாக முனிவர்களின் ஈசனையும், யோகிகளின் ஈசனுமான பகவானையும், யோகத்தை அறிந்தோரில் தலைசிறந்தவரையும் தரிசித்தேன்।

Verse 35

अहो मे सुमहद्भाग्यं तपांसि सफलानि मे / किं करिष्यामि शिष्यो ऽहं तव मां पालयानघ

அஹோ! என் பேர்பாக்கியம்—என் தவங்கள் பலித்தன. இனி நான் என்ன செய்வேன்? நான் உமது சீடன்; ஹே பாவமற்றவனே, என்னைக் காத்தருள்வாயாக।

Verse 36

सो ऽनुगृह्याथ राजानं सुशीलं शीलसंयुतम् / शिष्यत्वे परिजग्राह तपसा क्षीणकल्पषम्

பின்னர் அவர் அருள்கூர்ந்து, நல்லொழுக்கமும் நற்குணமும் உடைய அந்த அரசனை—தவத்தால் பாவங்கள் சிதைந்தவனை—சீடனாக ஏற்றுக்கொண்டார்।

Verse 37

सांन्यासिकं विधिं कृत्स्नं कारयित्वा विचक्षणः / ददौ तदैश्वरं ज्ञानं स्वशाखाविहितं व्रतम्

விவேகி முழுமையான ஸந்ந்யாச விதியை முறையாக நிறைவேற்றச் செய்து, பின்னர் ஈச்வர ஞானத்தையும் தன் வேதசாகையில் விதிக்கப்பட்ட விரதத்தையும் அருளினார்।

Verse 38

अशेषवेदसारं तत् पशुपाशविमोचनम् / अन्त्याश्रममिति ख्यातं ब्रह्मादिभिरनुष्ठितम्

அது எல்லா வேதங்களின் சாரம்; பந்தப்பட்ட ஜீவனின் பாசங்களை அவிழ்க்கும் வழி. அது ‘அந்த்ய ஆச்ரமம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூட அதை அனுஷ்டித்துள்ளனர்।

Verse 39

उवाच शिष्यान् संप्रेक्ष्य ये तदाश्रमवासिनः / ब्राह्मणान् क्षत्रियान् वैश्यान् ब्रह्मचर्यपरायणान्

அந்த ஆச்ரமத்தில் வாழும், பிரம்மசர்ய விரதத்தில் நிலைத்த பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகிய சீடர்களை நோக்கி அவர் உரைத்தார்।

Verse 40

मया प्रवर्तितां शाखामधीत्यैवेह योगिनः / समासते महादेवं ध्यायन्तो निष्कलं शिवम्

என்னால் நிறுவப்பட்ட இந்த சாகையை இங்கேயே பயின்று, யோகிகள் மகாதேவனைச் சார்ந்து, நிர்குணமான நிஷ்கல சிவனைத் தியானித்தபடி தங்குகின்றனர்।

Verse 41

इह देवो महादेवो रममाणः सहोमया / अध्यास्ते भगवानीशो भक्तानामनुकम्पया

இங்கே தேவன் மகாதேவன் உமையுடன் மகிழ்ந்து வீற்றிருக்கிறான்; பக்தர்களின் மீது கருணையால் பகவான் ஈசன் இவ்விடத்தில் தங்கியிருக்கிறான்।

Verse 42

इहाशेषजगद्धाता पुरा नारायणः स्वयम् / आराधयन्महादेवं लोकानां हितकाम्यया

இங்கே பண்டைக் காலத்தில், அனைத்துலகையும் தாங்கும் தாதா ஆகிய நாராயணன் தானே, உலகங்களின் நலன் வேண்டி மகாதேவனை ஆராதித்தான்।

Verse 43

इहैव देवमीशानं देवानामपि दैवतम् / आराध्य महतीं सिद्धिं लेभिरे देवदानवाः

இவ்வுலகிலேயே தேவர்களுக்கும் தெய்வமான ஈசான ஈஸ்வரனை ஆராதித்து தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் மகத்தான சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 44

इहैव मुनयः पूर्वं मरीच्याद्या महेश्वरम् / दृष्ट्वा तपोबलाज्ज्ञानं लेभिरे सार्वकालिकम्

இங்கேயே முற்காலத்தில் மரீசி முதலிய முனிவர்கள் மகேஸ்வரனை தரிசித்து, தவவலிமையால் காலமெல்லாம் நிலைக்கும் ஞானத்தை அடைந்தனர்।

Verse 45

तस्मात् त्वमपि राजेन्द्र तपोयोगसमन्वितः / तिष्ठ नित्यं मया सार्धं ततः सिद्धिमवाप्स्यसि

ஆகையால், அரசேந்திரா! தவமும் யோகமும் உடையவனாய், எப்போதும் என்னோடு ஒன்றியிருந்து நிலைபெறு; அப்பொழுது நீ சித்தியை அடைவாய்।

Verse 46

एवमाभाष्य विप्रेन्द्रो देवं ध्यात्वा पिनाकिनम् / आचचक्षे महामन्त्रं यथावत् स्वार्थसिद्धये

இவ்வாறு கூறி, பிராமணர்களில் சிறந்தவன் பினாகம் தாங்கிய தேவனைத் தியானித்து, தன் நோக்கம் நிறைவேற முறையாக மகாமந்திரத்தை உபதேசித்தான்।

Verse 47

सर्वपापोपशमनं वेदसारं विमुक्तिदम् / अग्निरित्यादिकं पुण्यमृषिभिः संप्रवर्तितम्

‘அக்னி…’ என்று தொடங்கும் இந்தப் புனித ஜபம்/பாராயணம் ரிஷிகளால் நிறுவப்பட்டது; இது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, வேதசாரமாக இருந்து, முக்தியை அளிக்கிறது.

Verse 48

सो ऽपि तद्वचनाद् राजा सुशीलः श्रद्धयान्वितः / साक्षात् पाशुपतो भूत्वा वेदाभ्यासरतो ऽभवत्

அவ்வசனங்களை கேட்ட அந்த நற்குண மன்னன் பக்தியால் நிறைந்தான்; உண்மையிலே பாசுபதன் (சிவபக்தன்) ஆகி, பின்னர் வேதப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டான்.

Verse 49

भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गः कन्दमूलफलाशनः / शान्तो दान्तो जितक्रोधः संन्यासविधिमाश्रितः

அவன் உடல் முழுதும் விபூதி பூசப்பட்டிருந்தது; கிழங்கு-வேர்-பழம் உண்டு, அமைதியுடன், தன்னடக்கத்துடன், கோபத்தை வென்று, சந்நியாச நெறியைப் பின்பற்றினான்.

Verse 50

हविर्धानस्तथाग्नेय्यां जनयामास सत्सुतम् / प्राचीनबर्हिषं नाम्ना धनुर्वेदस्य पारगम्

ஹவிர்தானன் அக்னேயியின் கர்ப்பத்தில் ஒரு நற்புதல்வனைப் பெற்றான்; அவன் ‘பிராசீனபர்ஹிஷ்’ எனப் பெயர்பெற்று, தனுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவன் ஆனான்.

Verse 51

प्राचीनबर्हिर्भागवान् सर्वशस्त्रभृतां वरः / समुद्रतनयायां वै दश पुत्रानजीजनत्

புகழ்மிக்க பிராசீனபர்ஹிஷ்—எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் சிறந்தவன்—கடலின் மகளிடத்தில் பத்து புதல்வர்களை பெற்றான்.

Verse 52

प्रचेतसस्ते विख्याता राजानः प्रथितैजसः / अधीतवन्तः स्वं वेदं नारायणपरायणाः

அந்தப் பிரசேதஸர்கள் புகழ்பெற்ற அரசர்கள்; ஒளியால் பிரசித்தி பெற்றவர்கள். தம் வேதத்தை முறையாகக் கற்று, நாராயணனையே பரம இலக்காகக் கொண்டு சரணடைந்தனர்.

Verse 53

दशभ्यस्तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां प्रजापतिः / दक्षो जज्ञे महाभागो यः पूर्वं ब्रह्मणः सुतः

பத்து பிரசேதஸர்களிடமிருந்து, மாரிஷாவின் மூலம், பிரஜாபதி தக்ஷன் பிறந்தான்—மிகப் பாக்கியசாலி—அவன் முன்பு பிரம்மாவின் புதல்வனாக இருந்தவன்.

Verse 54

स तु दक्षो महेशेन रुद्रेण सह धीमता / कृत्वा विवादं रुद्रेण शप्तः प्राचेतसो ऽभवत्

ஆனால் அந்த தக்ஷன் ஞானமிக்க மகேஸ்வரன் ருத்ரனுடன் வாதத்தில் ஈடுபட்டான்; ருத்ரனின் சாபத்தால் பின்னர் ‘பிராசேதஸ’ என ஆனான்.

Verse 55

समायान्तं महादेवो दक्षं देव्या गृहं हरः / दृष्ट्वा यथोचितां पूजां दक्षाय प्रददौ स्वयम्

தக்ஷன் தேவியின் இல்லத்திற்கு வந்தபோது, மகாதேவன் ஹரன், அவனுக்குச் சரியான பூஜை நடைபெறுவதைக் கண்டு, தானே தக்ஷனுக்கு உரிய மரியாதையை அளித்தான்.

Verse 56

तदा वै तमसाविष्टः सो ऽदिकां ब्रह्मणः सुतः / पूजामनर्हामन्विच्छन् जगाम कुपितो गृहम्

அப்போது தமஸால் மூடப்பட்ட அந்த பிரம்மாவின் புதல்வன், தன்னுக்குத் தகாத பூஜையை நாடி, கோபத்துடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 57

कदाचित् स्वगृहं प्राप्तां सतीं दक्षः सुदुर्मनाः / भर्त्रा सह विनिन्द्यैनां भर्त्सयामसा वै रुषा

ஒருமுறை சதி தந்தை வீட்டிற்கு வந்தபோது, மிகுந்த மனவருத்தமுற்ற தக்ஷன் கோபத்தில் அவளை கணவருடன் சேர்த்து இகழ்ந்து கடுமையாக கண்டித்தான்।

Verse 58

अन्ये जामातरः श्रेष्ठा भर्तुस्तव पिनाकिनः / त्वमप्यसत्सुतास्माकं गृहाद् गच्छ यथागतम्

‘வேறு மருமக்கள் இன்னும் சிறந்தவர்கள்; உன் கணவர் தானே பினாகி (சிவன்). நீயும் எங்களுக்கு அவமானமான மகள்—இந்த வீட்டை விட்டு வந்த வழியே திரும்பிச் செல்.’

Verse 59

तस्य तद्वाक्यमाकर्ण्य सा देवी शङ्करप्रिया / विनिन्द्य पितरं दक्षं ददाहात्मानमात्मना

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட சங்கரப்ரியா தேவியானவள் தந்தை தக்ஷனை கண்டித்து, தன் உள்ளாற்றலால் தன் உடலைத் தானே எரித்தாள்।

Verse 60

प्रणम्य पशुभर्तारं भर्तारं कृत्तिवाससम् / हिमवद्दुहिता साभूत् तपसा तस्य तोषिता

பசுபதி, தோலாடை அணிந்த ஆண்டவன் சிவனை வணங்கி, இமவானின் மகள் (பார்வதி) தவத்தால் அவரை மகிழ்வித்து அவரது துணைவியாக ஆனாள்।

Verse 61

ज्ञात्वा तद्भागवान् रुद्रः प्रपन्नार्तिहरो हरः / शशाप दक्षं कुपितः समागत्याथ तद्गृहम्

இதனை அறிந்த சரணடைந்தோரின் துயரநீக்கி பகவான் ருத்ரன் (ஹரன்) கோபத்துடன் தக்ஷனின் வீட்டிற்கு வந்து தக்ஷனை சபித்தான்।

Verse 62

त्यक्त्वा देहमिमं ब्रह्मन् क्षत्रियाणां कुलोद्भवः / स्वस्यां सुतायां मूढात्मा पुत्रमुत्पादयिष्यसि

ஓ பிராமணரே! இவ்வுடலை விட்டு நீங்கிய பின், க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்தவனாயினும், மயக்கமுற்ற மனத்துடன் நீ உன் சொந்த மகளிடமே மகனைப் பெறுவாய்।

Verse 63

एवमुक्त्वा महादेवो ययौ कालासपर्वतम् / स्वायंभुवो ऽपि कालेन दक्षः प्राचेतसो ऽभवत्

இவ்வாறு கூறி மகாதேவர் கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றார். காலப்போக்கில் ஸ்வாயம்புவ தக்ஷனே ப்ராசேதஸ ரூபமாக மீண்டும் வெளிப்பட்டான்।

Verse 64

एतद् वः कथितं सर्वं मनोः स्वायंभुवस्य तु / विसर्गं दक्षपर्यन्तं शृण्वतां पापनाशनम्

ஸ்வாயம்புவ மனுவைச் சார்ந்த படைப்பின் விரிவை—தக்ஷன் வரை—முழுவதும் உங்களுக்குக் கூறினேன்; இதைக் கேட்போரின் பாவங்கள் நாசமடையும்।