Adhyaya 22
Kāraṇānvēṣaṇam: The 32 Marks of Hari, Defects (Doṣas), Death-Omens, and Hari’s Omnipresence in Social & Household Life
கிருஷ்ண–கருட உபதேச உரையாடல் தொடர்ச்சியாக, இவ்வத்யாயம் லக்ஷ்மணா/சுலக்ஷ்மணாவை சுபலட்சணங்களின் உருவகமாக முன்வைத்து, குணம், தர்மம், இடையறாத விசாரணை ஆகியவற்றால் அடையாளமும் விதியும் அறியப்படுகின்றன என்ற அறிவுத் தளத்தை நிறுவுகிறது. பின்னர் கிருஷ்ணன் நாராயணனின் முப்பத்திரண்டு சுபலட்சணங்களை—லக்ஷ்மியிலும் பிரதிபலிப்பவையாக—விளக்கி, தேவர்கள் மற்றும் பல உயிர்வகைகளிடையே ஒப்பீட்டால் அவை புரியப்படுகின்றன எனச் சொல்கிறான். தொடர்ந்து தேவர்கள், உலகச் சக்திகள், சமூக வகைகள் ஆகியவற்றிற்கு லட்சண எண்ணிக்கையில் வேறுபாடு, அதனுடன் தொடர்பான தோஷங்கள், அமங்கலச் சின்னங்கள், மரண முன்னறிவிப்புகள் வரிசையாக கூறப்படுகின்றன. ஹரியின் குணங்கள் அளவற்றவை; ஆகவே வெளிச்சின்னங்கள் தெய்வத்தன்மையை முழுதும் அளக்க முடியாது என்ற தத்துவத் திருத்தமும் வருகிறது. பின்னர் நடைமுறை தர்மம்—பெறுபவர் அறியாமல் அளிக்கும் தானம் பயனற்றது; ஆனால் விருந்தினர், உறவினர், விலங்குகள், எல்லா வர்ணங்களிலும் உறையும் ஹரியின் சர்வவியாபகத்தைக் கண்டு நினைத்து அர்ப்பணித்தால் அது எப்போதும் பலிக்கும். இறுதியில் கிருஷ்ணனின் திருமணக் கதைக்கான மாற்றம் நிகழ்ந்து, லக்ஷ்மணாவிலிருந்து ஜாம்பவதிவரை வரும் வృத்தாந்தத்தை ஒழுக்கம், பக்தி, காரணத் தொடர்புடன் இணைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
हेतुनिरूपणं नामैकविंशो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / या लक्ष्मणा पूर्वसर्गे खगेन्द्र पुत्री ह्यभूद्वह्निवेदस्य वेत्तुः / सुलक्षणैः संयुतत्वाद्यतः सा सुलक्ष्मणेति प्रथिता खगेन्द्र
‘காரணநிரூபணம்’ எனும் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—ஓ ககேந்திரா! முன்னைய ஸர்கத்தில் லக்ஷ்மணா எனும் கருடனின் மகள் இருந்தாள்; அவள் அக்னிவேதத்தை அறிந்தவரின் மனைவியாக ஆனாள். சிறந்த சுப லக்ஷணங்களால் நிறைந்ததால், ஓ கருடா, அவள் ‘சுலக்ஷ்மணா’ என்று புகழ்பெற்றாள்।
Verse 2
यथा लक्ष्मीर्लक्षणैः सा सुपूर्णा यथा हरिर्लक्षणैर्वै सुपूर्णः / यथा वायुर्लक्षणैः पूर्ण एव यथा गायत्री लक्षणैः सा सुपूर्णा
லக்ஷ்மி சுப லக்ஷணங்களால் நிறைந்திருப்பதுபோல், ஹரி தெய்வீக குண-லக்ஷணங்களால் முழுமையுடையவன். வாயு தன் இயல்பு-லக்ஷணங்களால் நிறைந்திருப்பதுபோல், காயத்ரியும் லக்ஷணங்களும் குணங்களும் கொண்டு முற்றிலும் நிறைந்தவள்।
Verse 3
यथा रुद्राद्या लक्षणैर्वै प्रपूर्णा रुद्रादिल्लक्ष्मणा चैव पूर्णा / गुणेनैवं धर्मतः किञ्चिदेव तथानुसंधानाद्व्रियते नाम चापि
ருத்ர முதலிய தேவர்கள் தத்தம் லக்ஷணங்களால் நிறைந்திருப்பதுபோல், ருத்ராதி லக்ஷணங்களால் கூட முழுமையுடையவர்களெனக் கூறப்படுகின்றனர். அதுபோல குணத்தாலும் தர்மத்தாலும் ஒரு அளவு நிர்ணயம் உண்டாகிறது; தொடர்ந்த விசாரணை/அனுசந்தானத்தால் ‘பெயர்’ எனும் அடையாளமும் அறியப்படுகிறது।
Verse 4
तस्मा दाहुर्लक्ष्मणेत्येव सर्वे तल्लक्षणं शृणु चादौ खगेन्द्र / नारायणे पूर्णगुणे रमेशे द्वात्रिंशत्संख्यानि सुलक्षणानि
ஆகையால் அனைவரும் இவற்றை ‘லக்ஷணங்கள்’ எனக் கூறுவர். ஓ ககேந்திரா! முதலில் அவற்றின் தன்மைகளை கேள்—ரமையின் நாதன், எல்லாக் குணங்களிலும் நிறைந்த நாராயணனில் எண்ணிக்கையால் முப்பத்திரண்டு சுப லக்ஷணங்கள் உள்ளன।
Verse 5
संत्येव पक्षीन्द्र वदाम्यनु क्रमान्मत्तः श्रुत्वा मोक्षमाप्नोति नित्यम् / यः सप्तपादः षण्णवत्यङ्गुलोङ्गश्चतुर्हस्तः पुरुषस्तीक्ष्णदन्तः
ஓ பறவைகளின் அரசே! அவை நிச்சயமாக உள்ளன; அவற்றை நான் வரிசையாக உரைப்பேன். என்னிடமிருந்து இதைக் கேட்டால் மனிதன் எப்போதும் மோட்சம் அடைவான். ஒரு கடுந்தன்மையுடைய புருஷன் உள்ளான்—ஏழு பாதமுடையவன், தொண்ணூற்று ஆறு அங்குல அளவுடைய உடலுடையவன், நான்கு கரங்களும் கூர்மையான பற்களும் உடையவன்।
Verse 6
य एतत्सर्वं मिलितं चैकमेव हरेर्विष्णोर्लक्षणं चाहुरार्याः / मुखं स्त्रिग्धं वर्तुलं पुष्टिरूपं द्वितीयं तल्लक्षणं चाहुरार्याः
இவை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரே முழுமையாகத் தோன்றினால், அதுவே ஹரி–விஷ்ணுவின் அடையாளம் என்று அறிஞர் கூறுவர். மேலும் முகம் மென்மையும் ஒளியும் உடையதாக, வட்டமாகவும் நிறைவான புஷ்டி-ரூபமாகவும் இருக்க வேண்டும்; இதுவே இரண்டாம் இலட்சணம் எனவும் கூறுவர்।
Verse 7
हनुर्यस्यानुन्नतं चास्ति वीन्द्र तल्लक्षणं प्राहुरार्यास्तृतीयम् / यद्दन्ता वै तीक्ष्णसूक्ष्माश्च संति तल्लक्षणं चाहुरार्याश्चतुर्थम्
ஓ வீந்திரா (கருடா)! யாருடைய தாடை உயர்ந்து நிற்காததோ, அதையே அறிஞர் மூன்றாம் இலட்சணம் எனக் கூறுவர். யாருடைய பற்கள் கூர்மையும் நுண்மையும் உடையவையோ, அதையே நான்காம் இலட்சணம் என அறிவிப்பர்।
Verse 8
यस्याधरे रक्तिमा त्वस्ति वीन्द्र तल्लक्षणं पञ्चमं चाहुरार्याः / यस्य हस्ता अतिरक्ताः खगेन्द्र तल्लक्षणं प्राहुरार्याश्च पष्ठम्
ஓ வீந்திரா (கருடா)! யாருடைய கீழ்த் உதட்டில் செம்மை நிறம் உள்ளதோ, அதையே அறிஞர் ஐந்தாம் இலட்சணம் எனக் கூறுவர். ஓ ககேந்திரா! யாருடைய கைகள் மிகச் செம்மையாக இருப்பதோ, அதையே ஆறாம் இலட்சணம் என அறிவிப்பர்।
Verse 9
यस्मिन्नखाः संति रक्ताः सुशोभास्तल्लक्षणं सप्तमं चाहुरार्याः / यस्मिन्कपोले रक्तिमा त्वस्ति वीन्द्र तल्लक्षणं ह्यष्टमं प्राहुरार्या
யாருடைய நகங்கள் செம்மையும் அழகிய ஒளியும் உடையவையோ, அதையே அறிஞர் ஏழாம் இலட்சணம் எனக் கூறுவர். ஓ வீந்திரா (கருடா)! யாருடைய கன்னங்களில் ரோஜாச் செம்மை இருப்பதோ, அதையே எட்டாம் இலட்சணம் என அறிவிப்பர்।
Verse 10
यस्मिन्करे शङ्खचक्रादिरेखा वर्तन्ते तन्नवमं प्राहुरार्याः / यस्यो दरं तन्तुरूपं सुपुष्टं वलित्रयैरङ्कितं सुंदरं च
எந்தக் கையில் சங்கம், சக்கரம் முதலிய மங்களச் சின்னங்களை ஒத்த கோடுகள் உள்ளனவோ, அதையே ஆரியர் ஒன்பதாம் இலக்கணம் எனக் கூறுவர். மேலும் எவருடைய வயிறு கயிறுபோல் உறுதியாய், நன்கு வளர்ந்து, மூன்று மடிப்புகளால் அழகுற குறியிடப்பட்டதோ, அவர் பாக்கியவான்।
Verse 11
तल्लक्षणं दशमं प्राहुरार्या एकादशं निम्ननाभिं तदाहुः / ऊरुद्वयं यस्य च मांसलं वै तल्लक्षणं द्वादशं प्राहुरार्याः
அதையே ஆரியர் பத்தாம் இலக்கணம் எனக் கூறுவர்; பள்ளமான நாபியுடையதை பதினொன்றாம் இலக்கணம் என அழைப்பர். மேலும் எவருடைய இரு தொடைகளும் மாம்சலமாய் இருப்பதோ, அதையே ஆரியர் பன்னிரண்டாம் இலக்கணம் என உரைப்பர்।
Verse 12
कटिर्हि दीर्घा पृथुलास्ति यस्य त्रयोदशं लक्ष्म तदाहुरार्याः / यस्यास्ति मुष्को सुपरिष्ठितो वै चतुर्दशं लक्ष्म तदाहुरार्याः
எவருடைய இடுப்பு/நிதம்பம் நீளமும் அகலமும் உடையதோ, அதையே ஆரியர் பதின்மூன்றாம் இலக்கணம் எனக் கூறுவர். மேலும் எவருடைய விதைகள் (முஷ்கம்) நன்கு நிலைபெற்று உரிய இடத்தில் அமைந்துள்ளதோ, அதையே ஆரியர் பதினான்காம் இலக்கணம் என உரைப்பர்।
Verse 13
समुन्नतं शिश्रमथो हि लक्ष्म यस्यास्ति तत् पञ्चदशं वदन्ति / सुताम्रकं पादतलं खगेन्द्र तल्लक्षणं षोडशं प्राहुरार्याः
எவருடைய ஆண் உறுப்பு உயர்ந்து நன்கு அமைந்திருக்கிறதோ, அதையே பதினைந்தாம் இலக்கணம் எனக் கூறுவர். ஓ ககேந்திரா (கருடா), எவருடைய பாதத்தளங்கள் மென்மையான செம்புச் சிவப்புடன் விளங்குகிறதோ, அதையே ஆரியர் பதினாறாம் இலக்கணம் என உரைப்பர்।
Verse 14
निम्नौ च गुल्फौ सप्तदशं तदाहुर्ग्री वारूपं प्राहुरष्टादशं च / एकोनविंशं त्वक्षिपद्मं सुरक्तं प्राहुर्बाहुं जानु विंशं तथैव
தாழ்ந்து நன்கு அமைந்த கணுக்கால்கள் (குல்பம்) பதினேழாம் இலக்கணம் எனக் கூறுவர்; கழுத்தும் தோற்ற அழகும் பதினெட்டாம் இலக்கணம் என உரைப்பர். செந்தாமரை போன்ற செம்மை நிறைந்த கண் பதினொன்றாம் அல்ல, பதினொன்பதாம் இலக்கணம்; மேலும் புயமும் முழங்காலும் இருபதாம் இலக்கணம் எனச் சொல்வர்।
Verse 15
विस्तीर्णोरश्चैकविंशं तदाहुः सिंहास्कन्धं द्व्युत्तरं विंशमाहुः / त्रयोविंशं सूक्ष्ममास्यं तदाहुश्चतुर्विशं सुप्रसन्ने च दृष्टी
இருபத்தொன்றாம் நற்குறி விரிந்த மார்பு எனக் கூறுவர்; இருபதாம் சிங்கம் போன்ற தோள்கள். இருபத்துமூன்றாம் நன்கு ஒத்த, நுண்ணிய முகம்; இருபத்துநான்காம் மிகப் பிரசன்னமான, அமைதி ஒளிரும் பார்வை.
Verse 16
ह्रस्वं लिङ्गं मार्दवं चापि वीन्द्र तल्लक्षणं पञ्चविंशं वदन्ति / समौ च पादौ कटिजानु चोरू षड्विंशमाहुश्च समे च जङ्घे
ஓ பறவைகளின் அரசே! இருபத்திஐந்தாம் குறி—சிறிய உபஸ்தமும் உடலின் மென்மையும். இருபத்திஆறாம்—பாதங்கள் சமம்; இடுப்பு, முழங்கால், தொடைகள் ஒத்த அமைப்பு; கால் கீழ்பகுதியும் சமமாக இருப்பது.
Verse 17
समानहस्तौ समकर्णौ मिलित्वा द्वात्रिंशत्कं लक्षणं प्राहुरार्याः / द्वात्रिंशत्कं लक्षणं वै मुकुन्दे द्वात्रिंशत्कं लक्षणं वै रमायाम्
கைகள் சமமாகவும் காதுகள் ஒற்றுமையாகவும் இருந்தால், அதனை ஆரியர்கள் முப்பத்திரண்டு நற்குறிகளின் தொகுதி எனக் கூறுவர். அந்த முப்பத்திரண்டு குறிகள் முகுந்தன் (விஷ்ணு) இலும், அதே முப்பத்திரண்டு ரமா (லக்ஷ்மி) யிலும் உள்ளன.
Verse 18
द्वात्रिंशत्कं लक्षणं ब्रह्मणोपि तद्भारत्याः प्रवदन्त्येव सत्यम् / तथा च शङ्का सममेव चक्रिणेत्येवं सदामा कुरु निर्णयं ब्रुवे
பிரம்மாவும் பாரதியும் (சரஸ்வதி) முப்பத்திரண்டு லக்ஷணங்களின் தொகுதியை உண்மை எனவே உரைப்பர். ஆயினும், ஓ சக்கரதாரி ஆண்டவா, ஐயம் சமமாகவே நிற்கிறது; ஆகவே, ஓ சதாமா, தீர்மானம் செய்—நான் கூறுகிறேன்.
Verse 19
एकस्य वै लक्षणस्यापि विष्णोर्लक्ष्मीरन्तं नैव सम्यक् प्रपेदे / अतोनन्तैर्लक्षणैः संयुतं च हरिं चाहुर्लक्षणज्ञाः सदैव
விஷ்ணுவின் ஒரு லக்ஷணத்தின் எல்லையையும் லக்ஷ்மி முழுமையாக அடைய இயலவில்லை. ஆகவே லக்ஷணஞானிகள் எப்போதும் ஹரியை அளவற்ற குண-லக்ஷணங்களால் நிறைந்தவன் என உரைப்பர்.
Verse 20
जानाति लक्ष्मीर्लक्षणं वायुरूपे स्वापेक्षया ह्यतिरिक्तं खगेन्द्र / स्वलक्षणापेक्षया भारती तु शतैर्गुणैरधिका वेधसोपि
ஓ ககேந்திரா! லக்ஷ்மி தன்னைவிட மேலானதாக வாயுரூபத்தில் உள்ள அந்த லக்ஷணத்தை அறிகிறாள்; மேலும் பாரதி (சரஸ்வதி) தன் சொந்த லக்ஷணத்தின் அளவிலே நூறு மடங்கு உயர்ந்தவள்—வேதஸ் (பிரம்மா) ஐயும் மீறுவாள்—என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 21
खगेन्द्र तस्माल्लक्षणे साम्यचित्तं विश्वादीनां सर्वदा मा कुरुष्व / अष्टाविंशतिं प्राहू रुद्रादिकानां भ्रूनेत्रयोर्लक्षणेनैव हीनाः
ஓ ககேந்திரா! ஆகையால் வெளிப்புற லக்ஷணங்களை மட்டும் கொண்டு விஸ்வாதி கணங்கள் எல்லாம் ஒரேபோல் என எப்போதும் எண்ணாதே. ருத்ர வகுப்பிலும் தொடர்புடையவர்களிலும் இருபத்தெட்டு பேர் புருவம் மற்றும் (மூன்றாம்) கண் என்ற அந்த லக்ஷணத்திலேயே குறைவுடையோர் என்று சொல்லப்படுகிறது।
Verse 22
अलक्षणं मन्यते यद्धि तस्य दुर्लक्षणं नैव तच्चिन्तनीयम् / अष्टाविंशतिं लक्षणं वै हरस्य न भारतीवच्चिन्तनीयं खगेन्द्र
ஓ ககேந்திரா! யாரேனும் அவருக்குரிய ‘லக்ஷணம்’ என்று நினைப்பது உண்மையில் லக்ஷணமற்றதே; ஆகவே அவருக்கான தாழ்ந்த அல்லது குறைபட்ட ‘அடையாளம்’ சிந்திக்கப்படக் கூடாது. ஹரியின் இருபத்தெட்டு லக்ஷணங்கள்—வெறும் சொல்விளையாட்டு (பாரதி) போல அல்ல—தியானத்திற்குரிய புனிதப் பொருளாகவே சிந்திக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 23
अतो हरः क्रोधरूपी सदैव तयोरभावात्सत्यमुक्तं तथैतत् / अतो द्वयं नास्ति रुद्रे खगेन्द्र शिश्रोदरे किञ्चिदाधिक्यमस्ति
ஆகவே ஹரன் (ருத்ரன்) எப்போதும் கோப-ஸ்வரூபன்; அந்த இரு குணங்கள் அவனில் இல்லாததால் கூறியது உண்மையே. எனவே ஓ ககேந்திரா! ருத்ரனில் இருமை இல்லை; ஆனால் சிஷ்ணம் மற்றும் வயிறு விஷயத்தில் சிறிது அதிகம் (முன்னிலை) உள்ளது என்று சொல்லப்படுகிறது।
Verse 24
सप्ताधिकैर्विशतिलक्षणैस्तु समायुताः स्वस्त्रियो लक्ष्मणाद्याः / षड्वविंशत्या लक्षणैश्चापि युक्ता वारुण्याद्या पञ्चविंशैश्च चन्द्रः
லக்ஷ்மணா முதலிய புனிதப் பெண்கள் இருபதைக் கடந்த (இருபத்தேழு) லக்ஷணங்களுடன் கூடியவர்கள் என்று கூறப்படுகிறது. வாருணீ முதலியோர் இருபத்தாறு லக்ஷணங்களுடன்; சந்திரன் இருபத்தைந்து லக்ஷணங்களுடன் உள்ளவன் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது।
Verse 25
अर्थश्चतुर्विंशतिभिश्चैव युक्तो नासावायोर्द्व्यधिका विंशतिश्च लक्षणैश्चैकविंशत्या शची युक्ता न संशयः
அர்த்தம் இருபத்துநான்கு குணங்களால் நிறைந்தது; நாசியும் வாயுவும் இருபத்திரண்டு இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டவை; சசீ இருபத்தொன்று மங்கள இலக்கணங்களால் யுக்தை—இதில் ஐயமில்லை।
Verse 26
प्रवाहा विंशकैर्युक्ता यम एकोनविंशकैः / पाश्यष्टादशभिर्युक्तो दशसप्तयुतो ऽनलः
பிரவாஹா இருபதுடன் யுக்தம்; யமன் பத்தொன்பதுடன்; பாஷ்யா பதினெட்டுடன் யுக்தம்; அனலன் பதினேழுடன் யுக்தன்।
Verse 27
वैवस्वतः षोडशभिमित्रः पञ्चदशैर्युतः / चत्रुर्विंशैस्तु धनपः पावकस्तु त्रयोदशैः
வைவஸ்வதன் (யமன்) பதினாறுடன்; மித்ரன் பதினைந்துடன் இணைந்தவன்; தனபன் (குபேரன்) இருபத்துநான்குடன்; பாவகன் (அக்னி) பதின்மூன்றுடன் யுக்தன்।
Verse 28
गङ्गा द्वादशभिर्युक्ता बुध एकादशैर्युतः / शनिस्तु दशसंख्याकैः पुष्करो नवभिर्युतः
புனித கங்கை பன்னிரண்டுடன் யுக்தம்; புதன் பதினொன்றுடன்; சனி பத்து எண்ணிக்கையுடன்; புஷ்கரம் ஒன்பதுடன் யுக்தம்।
Verse 29
अष्टभिश्चैव संयुक्ताः सप्तभिः पितरस्तथा
அவ்வாறே பித்ருக்கள் எட்டுடனும், ஏழுடனும் இணைந்தவர்களென கூறப்படுகின்றனர்।
Verse 30
षड्भिश्च देवगन्धर्वाः पञ्चभिस्तदनन्तराः / चतुर्भैः क्षितिपाः प्रोक्तास्त्रिभिरन्ये च संयुताः
தேவ-கந்தர்வர்கள் ஆறு குணங்களால் யுக்தர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்களைத் தொடர்ந்து வருவோர் ஐந்து குணமுடையோர். பூமிப் அரசர்கள் நான்கு குணமுடையோர்; மற்றோர் மூன்று குணங்களோடு இணைந்தோர்.
Verse 31
उदरे किञ्चिदाधिक्ये ह्रस्वे पादे च कर्णयोः / शिखाधिक्यं विना विप्र भार्यायां च शिवस्य च
ஓ விப்ரரே! வயிற்றில் சிறிது நிறைவு, பாதங்களிலும் காதுகளிலும் சிறு குறைநீளம்—ஆனால் சிகையில் மிகை இல்லாமல்—இவை மனைவியின் விஷயத்திலும் சிவனின் விஷயத்திலும் கூறப்பட்ட லக்ஷணங்கள்.
Verse 32
लक्ष्मणायां पञ्च दोषाः शिरोगुल्फादिकं विना / नाभ्याधिक्ये सहैवाष्टौ दोषाः संत्यतिवाहिके
லக்ஷணக் கணிப்பில் தலை, கணுக்கால் முதலியவற்றைச் சார்ந்த குறைகளை விலக்கி ஐந்து தோஷங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆனால் நாபி மிகையாக இருந்தால், அவைகளுடன் சேர்த்து எட்டு தோஷங்கள் உண்டு; அந்நிலை ‘அதிவாஹிக’ எனப்படும்.
Verse 33
जङ्घाधिक्ये सहैवाष्टौ दोषाः शच्याः सदा स्मृताः / एवमेव हि दोषाश्चाप्यूहनीयाः खगेश्वर
ஓ ககேஸ்வரா! கால் சவ்வுகள் (ஜங்கைகள்) மிகையாக இருந்தால் அதனுடன் எட்டு தோஷங்கள் என்றும் நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன. இதுபோலவே மற்ற தோஷங்களையும் (உடல் லக்ஷணங்களால்) ஊகிக்க வேண்டும்.
Verse 34
दुर्लक्षणैः सदा वीन्द्र संश्रुतैस्तत्त्वविद्भवेत् / महोदरो लंबनाभिरीषामात्रोग्रदंष्ट्रकः
ஓ வீந்திரா (பறவைகளின் சிறந்தவனே)! இந்நிலையான தீய லக்ஷணங்களைச் செவிமடுத்து அறிந்தால் தத்துவஞானம் பெறலாம்—(அத்தகையவன்) பெருவயிற்றுடன், தொங்கும் நாபியுடன், உடல் அளவு மிதமானதாயினும் கடும் கோரைப் பற்களுடன் இருப்பான்.
Verse 35
अन्धकूपगभीराक्षो लंबकर्णौष्ठनासिकः / लंबगुल्फो वक्रपादः कुनखी श्यावदन्तकः
அவனுடைய கண்கள் அந்தக் கிணற்றைப் போல ஆழமாக உள்ளே தாழ்ந்திருக்கும்; காதுகள், உதடுகள், மூக்கு நீளமாகத் தொங்கும். கணுக்கால்கள் நீண்டு, பாதங்கள் வளைந்து; நகங்கள் விகாரமாகி, பற்கள் கருமை அடையும்.
Verse 36
दीर्घजङ्घो दीर्घशिश्रस्त्वेकाण्डश्चैकनासिकः / रक्तश्मश्रू रक्तरोमा वक्रास्यः संप्रकीर्तितः
அவனுக்கு நீண்ட கால்செங்குத்துகள், நீண்ட மறைஉறுப்பு; ஒரே விதைப்பை, ஒரே மூக்குத்துளை. தாடி செம்மை, உடல் ரோமம் செம்மை; வாய் வளைந்து விகாரமாக—இவ்வாறு கூறப்படுகிறது.
Verse 37
दग्धपर्व तसंकाशो रक्तपृष्ठः कलिः स्मृतः / अलोमांसो ऽलोमशिरा रक्तगण्डकपोलकः
கலியை இவ்வாறு நினைக்கின்றனர்—அவனுடைய மூட்டுகள் எரிந்த மலைபோல் தோன்றும்; முதுகு இரத்தச் சிவப்பு. உடல் மாம்சத்தில் ரோமமில்லை, தலையும் ரோமமற்றது; கன்னங்களும் கபோலங்களும் இரத்தம் பூசியதுபோல் சிவக்கும்.
Verse 38
ललाटे पाण्डुता नित्यं वामस्कन्धे करे खग / क्रूरदृष्टिर्दृष्टिपादस्तथा वै घर्घरस्वरः
நெற்றியில் எப்போதும் வெளிறல் நிலைத்திருப்பது, இடது தோளிலோ கையிலோ பறவை வந்து அமர்வது; பார்வை கொடூரமாதல், கண்களின் நிலைத் தன்மை சிதைதல், குரல் கரகரப்பாகக் கசக்குதல்—இவை நிச்சயமாக மரணத்தைக் குறிக்கும் அறிகுறிகள்.
Verse 39
अत्याशी चातिपानश्च स्तनौ शुष्कफलोपमौ / ऊरौ नवाञ्जिकारोमः तथा पृष्ठे च मस्तके
அதிகமாக உண்ணுபவனும், அளவுக்கு மீறிப் பருகுபவனும்—அவனுடைய மார்புகள் உலர்ந்த பழங்களைப் போல ஆகும். மேலும் தொடைகளிலும், முதுகிலும், தலையிலும் புதிய அஞ்சனம் போல கருமையாகக் குத்திக்கொண்ட ரோமங்கள் முளைக்கும்.
Verse 40
ललाटे त्रीणि दीर्घे तु समे द्वौ संप्रकीर्तितौ / सर्पाकारस्तु यो मत्स्यस्तस्य शिश्रे प्रकीर्तितः
நெற்றியில் மூன்று நீண்ட கோடுகள் சுபமாகக் கூறப்படுகின்றன; இரண்டு கோடுகள் சமமாக இருந்தால் பாராட்டப்படுகின்றன. பாம்பு வடிவ மச்சம் போன்ற மீன்-சின்னம் அவனது சிச்நத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 41
पादत्राणोपमो मत्स्यो रसनाग्रे प्रकीर्तितः / शिश्राकारश्च यो मत्स्यो गुदे तस्य प्रशस्यते
செருப்பு போன்ற மீன்-சின்னம் நாவின் முனையில் கூறப்படுகிறது. சிச்ந வடிவ மீன்-சின்னம் குதத்தில் இருந்தால் அது மிகப் பாராட்டத்தக்கதாகக் கருதப்படுகிறது.
Verse 42
वृश्चिकाकारमत्स्यस्तु पदोस्तस्य प्रशस्यते / श्वाकारश्चापि मत्स्यो वै मुखे तस्य प्रकीर्तितः
தேள் வடிவ மீன்-சின்னம் அவனது பாதங்களில் இருந்தால் பாராட்டப்படுகிறது. நாய் வடிவ மீன்-சின்னம் அவனது முகத்தில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
Verse 43
हस्ते तु बहुरेखाः स्युर्लोम नासापुटे स्मृतम् / अतिदीर्घं तु चाङ्गुष्ठं कनिष्ठं चातिदीर्घकम्
கையில் பல கோடுகள் இருந்து, மூக்குத் துளைகளில் முடி காணப்பட்டு, பெருவிரல் மிக நீளமாகவும் சிறுவிரலும் மிக நீளமாகவும் இருந்தால்—இவை உடல்-லட்சணங்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.
Verse 44
दुर्लक्षणं त्वे वमादि कलावस्ति ह्यनेकशः / सुलक्षणान्यनेकानि मयि संति खगेश्वर
ஓ ககேஸ்வரா (கருடா), உன்னில் இடப்பக்கம் முதலிய இடங்களில் பல துர்லட்சணங்கள் உள்ளன; எனக்குள்ளும் பல சுலட்சணங்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 45
द्वात्रिंशल्लक्षणं विष्णोर्ब्रह्माद्यापेक्षयैव तत् / सहाभिप्राय गर्भेण ब्रह्मणोक्तं तव प्रभो
விஷ்ணுவின் முப்பத்திரண்டு இலக்கணங்கள் பிரம்மா முதலிய தேவர்களை ஒப்பிட்டாலே அறியப்படும். ஓ பிரபுவே, பிரம்மன் உள்ளார்ந்த நோக்கத்துடன் அதனை உமக்குச் சொன்னான்.
Verse 46
ब्रह्मोक्तस्य मयोक्तस्य विरोधो नास्ति सत्तम / मयोक्तस्यैव स व्यासः कंबुग्रीवः प्रदर्श्यते
நல்லோரில் சிறந்தவரே, பிரம்மன் சொன்னதுக்கும் நான் சொன்னதுக்கும் முரண்பாடு இல்லை. சங்கம் போன்ற கழுத்துடைய அந்த வியாசரே நான் போதித்ததையே வெளிப்படுத்துபவராகக் காட்டப்படுகிறார்.
Verse 47
रक्ताधरं रक्त तालु चैकीकृत्य मयोदितम् / अतो विरोधो नास्त्येव तथा ज्ञानात्प्रतीयते
‘சிவந்த உதடுகள்’ ‘சிவந்த அண்ணம்’ என்பவற்றை ஒன்றாக்கி நான் கூறினேன்; ஆகவே முரண்பாடு இல்லை, சரியான ஞானத்தால் அது விளங்கும்.
Verse 48
सप्ताधिकैर्विंशतिलक्षणैस्तु समायुता याः स्त्रियो लक्ष्मणाद्याः
இருபது இலக்கணங்களோடு மேலும் ஏழு கூடுதல் குறிகளும் உடைய பெண்கள்—லக்ஷ்மண முதலிய மங்களக் குறிகளால் தொடங்கி—நல்ல பேறு உடையவர்களெனச் சொல்லப்படுவர்.
Verse 49
भगे नेत्रे च हस्ते च स्तने कुक्षौ तथैव च / भारत्यपेक्षया पञ्चभिर्न्यूना त्वस्ति लक्षणैः
யோனி-பகுதி, கண்கள், கைகள், மார்புகள், மேலும் வயிறு—இவற்றில், பாரதி (இந்திய) பெண்ணை ஒப்பிடுகையில் நீ ஐந்து இலக்கணங்களில் குறைவானவள்.
Verse 50
न रुद्रवन्न चान्यानि लक्षणानि खगेश्वर / षड्विंशत्या लक्षणैश्चापि युक्ता वारुण्याः षड्लक्षणैश्चैव हीना
ஓ ககேஸ்வரா! இதில் ருத்ரசம்பந்தமான இலக்கணங்களும் இல்லை; பிற சுபச் சின்னங்களும் இல்லை. இது இருபத்தாறு இலக்கணங்களுடன் கூடியது எனச் சொல்லப்பட்டாலும், ‘வாருணீ’ வகை குறிப்பாக ஆறு இலக்கணங்களில் குறைவுடையதாக உரைக்கப்படுகிறது।
Verse 51
कर्णे कुक्षौ नासिकाकेशपाशे गुल्फे भगे किञ्चिदाधिक्यमस्ति / इन्द्रो युक्तः पञ्चविंशत्या खगेन्द्र सदा हीनो लक्षणैः सप्तसंख्यैः
காது, வயிறு, மூக்கு, கூந்தல் முடிச்சு, கணுக்கால் (குல்ஃபம்), மற்றும் பகம் ஆகியவற்றில் சிறிது அதிகம் காணப்படும். ஓ ககேந்திரா! ‘இந்திரன்’ இருபத்தைந்து இலக்கணங்களுடன் கூடியவனாயினும், எப்போதும் ஏழு இலக்கணங்களில் குறைவுடையவன் எனக் கூறப்படுகிறது।
Verse 52
हस्ते पादे उदरे कर्णयोश्च शिश्रे गुल्फे त्वधरोष्ठेधिकं च / चतुर्विंशत्या लक्षणैश्चापि युक्तो नास्तिक्यवायुस्तद्वदेवाष्टभिश्च
கைகள், கால்கள், வயிறு, இரு காதுகள், சிச்நம், கணுக்கால்கள் (குல்ஃபம்), மேலும் கீழ்த் உதடு ஆகியவற்றில் அதிகம் சிறப்பாக வெளிப்படும். ‘நாஸ்திக்ய-வாயு’ இருபத்துநான்கு இலக்கணங்களால் அறியப்படும்; அதுபோல மேலும் எட்டு குறியீடுகளாலும் அறியப்பட வேண்டும்।
Verse 53
नाभ्यां गुल्फे हनुरर्ङ्घ्योश्च स्कन्धे द्विजे नेत्रे त्वधरोष्ठेधिकं च / त्रयोविंशत्या लक्षणैश्चापि युक्ता शची तथा नवदोषैश्च युक्ता
நாபி, கணுக்கால்கள் (குல்ஃபம்), தாடை மற்றும் பாதங்கள், தோள்கள், பற்கள், கண்கள், மேலும் கீழ்த் உதடு—இவை ஆராயப்படுகின்றன. இருபத்துமூன்று இலக்கணங்களுடன் கூடிய பெண் ‘சசீ’ போன்றவள் எனச் சொல்லப்படுகிறாள்; ஆயினும் அவளுக்கு ஒன்பது தோஷங்களும் இருக்கலாம்।
Verse 54
भगे केशे ह्यधरोष्ठे च कर्णे जङ्घे गण्डे वक्षसि गुल्फयोश्च / तथोत्तरोष्ठे किञ्चिदाधिक्यमस्ति एवं विजानीहि खगेन्द्रसत्तम
பகம், கூந்தல், கீழ்த் உதடு, காது, ஜங்கா (கீழ்கால்), கன்னம், மார்பு, கணுக்கால்கள் (குல்ஃபம்) ஆகியவற்றில் சிறிது அதிகம் இருக்கும்; அதுபோல மேல்த் உதட்டிலும் சிறிது அதிகம் உண்டு என அறிக. ஓ ககேந்திரசத்தமா! இவ்வாறே உணர்க।
Verse 55
द्वाविंशत्या लक्षणैः संयुतस्तु दशभिर्देषैः प्रवहो नाम वायुः / तथाङ्गुष्ठे किञ्चिदाधिक्यमस्ति विंशत्येकादशभिर्देषतोर्कः
இருபத்திரண்டு இலக்கணங்களால் கூடிய ‘ப்ரவாஹ’ எனும் பிராணவாயு பத்து தேச அளவிற்கு ஓடுகிறது. பெருவிரலில் சிறிது அதிகம் உண்டு; ‘அர்க’ எனும் வாய் இருபத்தொன்று தேச அளவிற்கு விரிகிறது.
Verse 56
तद्विंशत्या लक्षणैः संयुतस्तु तदा दोषेर्द्वादशभिश्च युक्तः / एकोनविंशत्या लक्षणैश्चापि युक्तस्त्रयोदशभिस्तदभावैर्युतोग्निः
அப்போது இருபது இலக்கணங்களால் கூடியவன் பன்னிரண்டு தோஷங்களுடனும் இணைகிறான். மேலும் பத்தொன்பது இலக்கணங்களால் கூடியபோது ஜடராக்னி, அந்தத் தோஷ-அடையாளங்களின் அபாவத்தால் கூறப்படும் பதின்மூன்று நிலைகளுடன் சேர்கிறது.
Verse 57
अष्टादशभिर्लक्षणैः संयुतस्तु वैवस्वतस्तदभावैश्चतुर्दशभिः / मित्रस्तु सप्तदशभिर्लक्षणैः संयुतः खग
ஏ கக (கருடா)! வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) பதினெட்டு இலக்கணங்களால் கூடியவன்; மேலும் பதினான்கு இலக்கணங்களின் அபாவத்தாலும் குறிக்கப்படுகிறான். ஆனால் ‘மித்ர’ பதினேழு இலக்கணங்களால் கூடியவன்.
Verse 58
सदोषैः पञ्चदशभिः संयुक्तो नात्र संशयः / तैश्च षोडशभिर्युक्तो धनपो नात्र संशयः
பதினைந்து தோஷங்களுடன் சேர்ந்தால்—இதில் ஐயமில்லை—அவன் அவைகளோடு இணைகிறான். மேலும் அந்த பதினாறு (தோஷ/அடையாள)ங்களால் கூடியால்—இதிலும் ஐயமில்லை—அவன் செல்வத்தின் அதிபதியாகிறான்.
Verse 59
तदभावैः षोडशभिः संयुक्तः संप्रकीर्तितः / तैः पञ्चदशभिश्चैव युक्तोग्रेज्यष्ठपुत्रकः
அந்த (தோஷ-அடையாள)ங்களின் அபாவத்திற்குரிய பதினாறு நிலைகளுடன் சேர்ந்தவன் அவ்வாறே என்று மரபில் கூறப்படுகிறான். மேலும் அவற்றில் பதினைந்து நிலைகளுடன் கூடியவன் எட்டு வகை புத்ரகர்களில் ‘அக்ரேஜ்ய’ (முன்னிலை/சிறந்த) என வர்ணிக்கப்படுகிறான்.
Verse 60
तैः सप्तदशभिर्देषैः संयुक्तो नात्र संशयः / तैश्चतुर्दशभिश्चैव गङ्गा संपरिकीर्तिता
அந்த பதினேழு புனித தேசங்களுடன் இது இணைந்துள்ளது—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்த பதினான்குடனும் கங்கை சிறப்பாகப் புகழப்பட்டாள்.
Verse 61
तथाष्टादशभिर्देषैः संयुता नात्र संशयः / तैस्त्रयोदशभिश्चैव संयुतो बुध एव तु
அதேபோல் பதினெட்டு பிரிவுகளுடன் இது இணைந்துள்ளது—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்த பதின்மூன்றுடன் இணைந்தால் உண்மையில் புதன் (கிரகம்) குறிக்கப்படுகிறது.
Verse 62
दोषैरेकोनविंशत्या संयुतो नात्र संशयः / शनिर्विंशतिदोषेण युतो द्वादशलक्षणैः
இது பத்தொன்பது தோஷங்களால் கூடியது—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் சனி இருபது தோஷங்களுடன், பன்னிரண்டு இலக்கணங்களால் குறிக்கப்படுகிறான்.
Verse 63
लक्षणैश्चैकादशभिः पुष्करः परिकीर्तितः / एकविंशतिसंख्याकैरसद्भावैः प्रकीर्तितः
புஷ்கரம் பதினொன்று இலக்கணங்களால் வர்ணிக்கப்படுகிறது. மேலும் இருபத்தொன்று எண்ணிக்கையுடைய அசத்-பாவங்கள் (அமங்கலக் குறைகள்) மூலமும் அது கூறப்படுகிறது.
Verse 64
दशभिर्लक्षणैर्युक्ताः पितरो ये चिराः खग / त्रयोविंशतिदोषैश्च संयुता नात्र संशयः
ஓ கக (கருடா)! நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கும் பித்ருக்கள் பத்து இலக்கணங்களால் கூடியவர்கள்; மேலும் இருபத்துமூன்று தோஷங்களுடனும் இணைந்தவர்கள்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 65
अष्टभिर्लक्षणैर्युक्ता देवगन्धर्वसत्तमाः / दोषैश्चतुर्विंशतिभिः संयुक्ताः परिकीर्तिताः
தேவர் மற்றும் கந்தர்வரில் சிறந்தோர் எட்டு இலக்கணங்களால் யுக்தரெனவும், மேலும் இருபத்துநான்கு தோஷங்களோடும் இணைந்தவரெனவும் கூறப்படுகின்றனர்।
Verse 66
सप्तलक्षणसंयुक्ता गन्धर्वा मानुषातमकाः / यैस्तु पञ्चविंशतिभिर्देषैः संयुक्ताः प्रकीर्तिताः
கந்தர்வர் மனிதசாயலான இயல்புடையோர்; ஏழு இலக்கணங்களால் யுக்தரெனவும், மேலும் இருபத்திஐந்து தோஷங்களோடும் இணைந்தவரெனவும் கூறப்படுகின்றனர்।
Verse 67
षद्गुणैः क्षितिपा युक्ता षड्विंशत्या च दोषतः / तदन्ये पञ्चभिर्युक्ताश्चतुर्भिः केचिदेव च
அரசர்கள் ஆறு குணங்களால் யுக்தராயினும், இருபத்தாறு தோஷங்களாலும் குறிக்கப்படுவர். பிற ஆளுநர் ஐந்து குணங்களால், சிலர் நான்கு குணங்களால் மட்டுமே யுக்தர்.
Verse 68
त्रिभिः केच्चित्ततो हीना न संति खगसत्तम / यस्मिन्नरे क्षितिपे वा खगेन्द्र आधिक्यं यद्दृश्यते लक्षणस्य
ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே! சிலர் மூன்று (இலக்கணங்களில்) குறைவுடையோர்; ஆனால் முற்றிலும் இலக்கணமற்றோர் எவரும் இல்லை. எந்த மனிதனில்—சாதாரணனாக இருந்தாலும் அரசனாக இருந்தாலும்—ஓ கருடேந்திரா, நற்குறிகளின் மிகை காணப்படுகிறதோ, அதுவே அந்த இலக்கணங்களில் மேன்மையின் அறிகுறி.
Verse 69
न ते नरा नैव ते वै क्षितीशाः सर्वे नैव ह्युत्तमाः सर्वदैव / ये देवा ये च दैत्याश्च सर्वेप्येवं खगाधिप
ஓ பறவைகளின் அதிபதி (கருடா)! மனிதரும் அரசரும் எப்போதும் உத்தமர் அல்லர்; அதுபோல தேவரும் தைத்யரும் என்றும் மேலானோர் அல்லர்—இவ்வுண்மை அனைவருக்கும் பொருந்தும்.
Verse 70
लक्षणालक्षणैश्चैव क्रमेणोक्ता न संशयः / लक्षणैः सप्तविंशत्यालक्षणैः संयुताः खग
ஓ கக (கருடா)! லக்ஷணங்களும் அலக்ஷணங்களும் முறையாக உரைக்கப்பட்டன; இதில் ஐயமில்லை. அவை இருபத்தேழு லக்ஷணங்களுடனும் அதற்கேற்ற எதிர்-அலக்ஷணங்களுடனும் கூடியவை எனக் கூறப்பட்டன.
Verse 71
अतः सलक्षणा ज्ञेया द्वात्रिंशल्लक्षणैर्न हि / पितुर्गृहे वर्धमाना सदापि स्वकुटुंबं श्रेष्ठयितुं खगेन्द्र
ஆகையால், ஓ ககேந்திர (கருடா)! உண்மையான சுலக்ஷணப் பெண்ணை வெறும் முப்பத்திரண்டு வெளிப்புற அறிகுறிகளால் மட்டும் மதிப்பிடக் கூடாது. தந்தையின் வீட்டில் வளர்ந்தாலும், அவள் எப்போதும் தன் வருங்கால குடும்பத்தை உயர்த்தவே விரும்புவாள்.
Verse 72
उवाच सा पितरं दीयमानमन्नादिकं त्रमित्रादिकेषु / सदापि ये त्वनुसंधानेन युक्ता अन्तर्गते तत्रतत्र स्थिते च
அவள் தந்தையிடம் கூறினாள்—“நண்பர், உறவினர் முதலியோரிடத்தில் அளிக்கப்படும் அன்னம் முதலான தானங்கள், எப்போதும் நினைவு-இணைப்புடன் இருப்போரிடம் சென்று சேர்கின்றன; பெறுபவர் உள்ளார்ந்த நிலையில் இருந்தாலும், சங்கல்பம் எங்கே நிறுவுகிறதோ அங்கே அங்கே நிலைத்திருப்பார்.”
Verse 73
अज्ञातत्वे चान्नपानादिकं च दत्तं संतो व्यर्थमेवं वदन्ति / हरिं वक्ष्ये तत्रतत्र स्थितं चं तं वै शृणु त्वादरेणाद्य नित्यम्
பெறுபவர் அறியப்படாதவராக இருந்தால், அன்னம்-பானம் முதலிய தானங்கள்—நல்லோரால் அளிக்கப்பட்டாலும்—இவ்வாறு பயனற்றவை எனக் கூறப்படுகின்றன. ஆகவே, அங்கே அங்கேவும் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஹரியை நான் உரைப்பேன்; நீ இன்று முதல் எப்போதும் பக்தியுடன் கேள்.
Verse 74
बालो हरिर्बालरूपेण कृष्णः क्षीरादिकं नवनीतं घृतं च / गृह्णाति नित्यं भूषणं वस्त्रजातमेवं दद्यात्सर्वदा विष्णुतुष्ट्यै
குழந்தை வடிவில் உள்ள கிருஷ்ணனாகிய ஹரி எப்போதும் பால், பால் சார்ந்த பொருட்கள், புதிய நெய்யற்ற வெண்ணெய், நெய், மேலும் ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் ஏற்றுக் கொள்கிறார். ஆகவே விஷ்ணுவின் திருப்திக்காக எப்போதும் இவ்வாறான அர்ப்பணங்களை வழங்க வேண்டும்.
Verse 75
मित्रैर्हरिः केशवाख्यो मुकुन्दो भुङ्क्ते दत्तं त्वन्नप्रानादिकं च / पूर्वं दद्यात्सर्वदा वै गृहस्थो धन्यो भवेदन्यथा व्यर्थमेव
நண்பர்கள் மற்றும் விருந்தினர்களின் வாய்மூலம் கேசவனாகிய ஹரி, முகுந்தன், அளிக்கப்பட்ட அன்னம், நீர் மற்றும் உயிர் தாங்கும் பிற காணிக்கைகளை ஏற்றுக் கொள்கிறான். ஆகவே இல்லறத்தான் எப்போதும் முதலில் தானம் செய்ய வேண்டும்; அப்பொழுதே அவன் பாக்கியவன், இல்லையெனில் அனைத்தும் வீணே.
Verse 76
गृह्णाति नित्यं माधवाख्यो हरिश्चेत्येवं ज्ञात्वा देयमन्नादिकं च / एवं ज्ञात्वा दीयमानेन नित्यं प्रीणाति विष्णुर्नान्यथा व्यर्थमेव
மாதவனென அழைக்கப்படும் ஹரி தினமும் (இத்தகைய காணிக்கைகளை) ஏற்றுக் கொள்கிறான் என்று அறிந்து அன்னம் முதலியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். இவ்வுணர்வுடன் தொடர்ந்து அளித்தால் விஷ்ணு மகிழ்வான்; இல்லையெனில் அதுவும் வீணாகும்.
Verse 77
गृहे नित्यं वासुदेवो हरिस्तु प्रीणाति नित्यं तत्र तिष्ठन्सुपर्ण / एवं ज्ञात्वा स्वगृहं सर्वदैव अलङ्कुर्याद्धातुरूपैः सदैव
ஓ சுபர்ணா (கருடா), இல்லத்தில் வாசுதேவனாகிய ஹரி எப்போதும் சன்னிதியாக இருந்து, அங்கே தங்கி தொடர்ந்து மகிழ்கிறான். இதை அறிந்து, தன் வீட்டை எந்நாளும் உலோக வடிவத் திருவுருக்கள்/அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்க வேண்டும்.
Verse 78
गोविन्दाख्यस्तिष्ठति वष्णवानां पुत्रैर्युतस्तिष्ठति वासुदेवः / मित्रे मुकुन्दः शालके चानिरूद्धो नारायणो द्विजवर्ये सदास्ति
வைஷ்ணவர்களிடையே அவர் ‘கோவிந்த’னாகத் தங்குகிறார்; புதல்வர்களுடன் அவர் ‘வாசுதேவ’ன். நண்பனில் அவர் ‘முகுந்த’ன்; சகோதரியின் மகனில் ‘அனிருத்த’ன். சிறந்த த்விஜன் (பிராமணன்) இடத்தில் அவர் எப்போதும் ‘நாராயண’னாக நிலைகொள்கிறான்.
Verse 79
गोष्ठे च नित्यं विष्णुरूपी हरिस्तु अश्वे सदा तिष्ठति वामनाख्यः / संकर्षणः शूद्रवर्णे सदास्ति वैश्ये प्रद्युम्नस्तिष्ठति सर्वदैव
கோஷ்டத்தில் (கோசாலையில்) ஹரி எப்போதும் விஷ்ணு ரூபமாகத் தங்குகிறார்; குதிரையில் அவர் எந்நாளும் ‘வாமன’னாக நிற்கிறான். சூத்ர வர்ணத்தில் ‘சங்கர்ஷண’ன் என்றும் இருக்கிறான்; வைசியரில் ‘பிரத்யும்ன’ன் எப்போதும் வாசம் செய்கிறான்.
Verse 80
जनार्दनः क्षत्त्रजातौ सदास्ति दाशेषु नित्यं महिदासो हरिस्तु / मह्यां नित्यं तिष्ठति सर्वदैव ह्युपेन्द्राख्यो हरिरेकः सुपर्ण
ஜனார்தனன் க்ஷத்திரியர்களிடையே எப்போதும் வாசம் செய்கிறான்; மீனவர்கள், படகோட்டிகளிடையே ஹரி ‘மஹிதாசன்’ என நித்தம் அறியப்படுகிறான். பூமியிலும் அவன் எந்நேரமும் நிலைத்திருக்கிறான்—ஏ சுபர்ணா, உபேந்திரன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரே ஹரியே அவன்.
Verse 81
गजे सदा तिष्ठति चक्रपाणिः सदान्तरे तिष्ठति विश्वरूपः / नित्यं शुनि तिष्ठति भूतभावनः पिपीलकायामपि सर्वदैव
யானையில் எப்போதும் சக்கரபாணி (விஷ்ணு) தங்குகிறார்; அதன் உள்ளத்திலேயே விஸ்வரூபம் விளங்குகிறது. நாயிலும் பூதபாவனன் நித்தம் குடிகொள்கிறான்; எறும்பிலும் அவன் எந்நேரமும் இருக்கிறான்.
Verse 82
त्रिविक्रमो हरिरूप्यन्तरिक्षे सर्वजातावनन्तरूपी हरिश्च / हरेर्न वर्णोस्ति न गोत्रमस्ति न जातिरीशे सर्वरूपे विचित्रे
வான்மண்டலத்தின் நடுவில் திரிவிக்ரம ரூபமாக ஹரி இருக்கிறான்; எல்லா உயிர்களிலும் எண்ணற்ற ரூபங்களாகவும் அவனே. ஹரிக்கு வர்ணமும் இல்லை, கோத்திரமும் இல்லை, நிலையான ஜாதியும் இல்லை—அனைத்து ரூபங்களையும் ஏற்கும் அந்த ஈசன் அதிசயமானவன்.
Verse 83
एवं ज्ञात्वा सर्वदा लक्ष्मणा तु हरिं सदा प्रीणयामास देवी / सपर्यया वै क्रियमाणया हरिः पतिर्ममस्य दिति चिन्तयाना
இவ்வாறு அறிந்து தேவியான லக்ஷ்மணா எப்போதும் ஹரியை மகிழ்வித்தாள். அவள் இடையறாது பூஜை-சேவை செய்தபோது, ஹரியும் ‘இவள் என் துணைவி’ என எண்ணி திருப்தியடைந்தான்.
Verse 84
तत्याज देहं विष्णुपतित्वकामा मद्रेषु वै वीन्द्र पुत्री प्रजाता / स्वयंवरे लक्ष्मणाया अहं च भित्त्वा लक्ष्यं भूपतीन्द्रावयित्वा
விஷ்ணுவை கணவராகப் பெறவேண்டும் என்ற விருப்பத்தால், மத்ரதேசத்தில் இந்திரனின் மகளாகப் பிறந்த அவள் உடலைத் துறந்தாள். நானும் லக்ஷ்மணாவின் ஸ்வயம்வரத்தில் இலக்கைத் துளைத்து, பூமியின் அரசர்களை வென்று வெற்றிபெற்றேன்.
Verse 85
पाणिग्रहं लक्ष्मणायाश्च कृत्वा गत्वा पुरीं रमयामास देवी / तथैवाहं जांबवत्या विवाहं मत्पत्नीत्वे कारणं त्वां ब्रवीमि
லக்ஷ்மணையின் கைப்பிடித்துத் திருமணம் செய்து, பின்னர் நகரத்திற்குச் சென்று தேவி அங்கே மகிழ்ச்சியைப் பரப்பினாள். அதுபோல ஜாம்பவதியுடன் நான் திருமணம் செய்த காரணமும், அவள் எவ்வாறு என் மனைவியானாளும் உனக்குச் சொல்கிறேன்।
Frequently Asked Questions
The list functions as a canonical template of auspicious embodiment (for contemplation and comparison), while also demonstrating that even these marks do not exhaust Hari’s ananta-guṇas (infinite attributes).
Ariṣṭa-lakṣaṇas are inauspicious signs and death-portents (e.g., changes in voice, gaze, pallor, abnormal bodily features) used as traditional indicators of impending danger or mortality.
It states that offerings can become fruitless when the recipient is unknown, but become efficacious when given with the understanding that Hari is present everywhere and accepts through guests, friends, and household relations.
It cautions against judging an auspicious woman merely by external ‘thirty-two signs,’ emphasizing her dhārmic disposition and her tendency to elevate the future family even from her father’s home.