Adhyaya 32

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे चतुर्युगाख्यानं नामैकत्रिंशत्तमो ऽध्यायः सूत उवाच युगेषु यास्तु जायन्ते प्रजास्ता मे निबोधत / आसुरी सर्पगान्धर्वा पैशाची यक्षराक्षसी

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயுப்ரோக்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘சதுர்யுகாக்யானம்’ எனும் முப்பத்தொன்றாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—யுகங்களில் பிறக்கும் பிரஜைகளை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்: ஆசுரி, சர்ப்ப, கந்தர்வ, பைசாசி, யக்ஷ-ராக்ஷசி।

Verse 2

यस्मिन्युगे च संभूति स्तासां यावच्च जीवितम् / पिशाचासुरगन्धर्वां यक्षराक्षसपन्नगाः

அவர்கள் எந்த யுகத்தில் தோன்றுகின்றனர், அவர்களின் ஆயுள் எவ்வளவு—அதை நான் கூறுவேன். பிசாசர், அசுரர், கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர், பன்னகர் (நாகர்) ஆகியோர்।

Verse 3

परिणाहोच्छ्रयैस्तुल्या जायन्ते ह कृते युगे / षण्णवत्यङ्गुलो त्सेधो ह्यष्टानां देवजन्मनाम्

கிருதயுகத்தில் அவர்கள் சுற்றளவும் உயரமும் சமமாகப் பிறக்கின்றனர்; தேவஜன்மங்களான எட்டு வகைகளின் உயரம் தொண்ணூற்று ஆறு அங்குலம்.

Verse 4

स्वेनाङ्गुलप्रमाणेन निष्पन्नेन च पौष्टिकात् / एतत्स्वाभाविकं तेषां प्रमाणमिति कुर्वते

தம்முடைய அங்குல அளவினால், போஷணத்தால் நிறைவு பெற்ற அதைக் கொண்டு அவர்கள் அளவை நிர்ணயிக்கின்றனர்; இதுவே அவர்களின் இயல்பான அளவெனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 5

मनुष्या वर्तमानास्तु युगं संध्याशकेष्विह / देवासुरप्रमाणं तु सप्तसप्तङ्गुलादसत्

இங்கு சந்த்யாஂச யுகங்களில் உள்ள மனிதர்களின் (அளவு) இவ்வாறு; தேவர்-அசுரர் அளவு ஏழு-ஏழு அங்குலம் வீதம் குறைந்தது.

Verse 6

अङ्गुलानां शतं पूर्णमष्टपञ्चाशदुत्तरम् / देवासुरप्रमाणं तु उच्छ्रयात्कलिजैः स्मृतम्

விரல்களின் முழு நூற்றுக்கும் மேலாக ஐம்பத்தெட்டு—இதுவே தேவர்-அசுரர் உயரத்தின் அளவென கலியுக மக்கள் கூறுகின்றனர்।

Verse 7

चत्वारश्चाप्यशीतिश्च कलिजैरङ्गुलैः स्मृतः / स्वेनाङ्गुलिप्रमाणेन ऊर्द्ध्वमापादमस्तकात्

கலியுகத்தின் விரல்-அளவில் இது நான்கு மற்றும் எண்பது (84) எனச் சொல்லப்படுகிறது; தன் விரல் அளவால் பாதம் முதல் தலை வரை மேலே அளக்கப்படுகிறது।

Verse 8

इत्येष मानुषोत्सेधो ह्रसतीह युगांशके / सर्वेषु युगकालेषु अतीतानागतेष्विह

இவ்வாறு மனிதரின் உயரம் யுகங்களின் பகுதிகளின்படி இங்கே குறைந்து செல்கிறது—கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய எல்லா யுககாலங்களிலும்.

Verse 9

स्वेनाङ्गुलिप्रमाणेन अष्टतालः स्मृतो नरः / आपादतलमस्तिष्को नवतालो भवेत्तु यः

தன் விரல்-அளவின்படி மனிதன் எட்டு தாளம் எனக் கூறப்படுகிறான்; பாதத்தளத்திலிருந்து தலைவரை அளந்தால் அவன் ஒன்பது தாளம் ஆகிறான்।

Verse 10

संहता जानुबाहुस्तु स सुरैरपि पूज्यते / गवाश्वहस्तिनां चैव महिष स्यावरात्मनाम्

கைகள் உறுதியாக அமைந்து முழங்கால்வரை நீள்பவனைத் தேவர்களும் போற்றுவர்; மேலும் மாடு, குதிரை, யானை, எருமை முதலிய நிலைபெற்ற உயிர்களிடையிலும் அது சிறப்பெனக் கருதப்படும்।

Verse 11

कर्मणैतेन विज्ञेये ह्रासवृद्धी युगे युगे / षट्सप्तत्यङ्गुलोत्सेधः पशूनां ककुदस्तु वै

இந்தக் கர்ம அளவினால் யுகம் யுகமாகக் குறைவும் வளர்ச்சியும் அறியப்படும்; மிருகங்களின் ககுதம் (கூம்பு) நிச்சயமாக எழுபத்தாறு அங்குல உயரமென கூறப்படுகிறது.

Verse 12

अङ्गुलाष्टशतं पूर्णमुत्सेधः करिणां स्मृतः / अङ्गुलानां सहस्रं तु चत्वारिंशाङ्गुलैर्विना

யானைகளின் உயரம் முழு எட்டுநூறு அங்குலம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது; மேலும் (மற்றொரு அளவாக) ஆயிரம் அங்குலம், ஆனால் நாற்பது அங்குலம் குறைத்து.

Verse 13

पञ्चाशता यवानां च उत्सेधः शाखिनां स्मृतः / मानुषस्य शरीरस्य सन्निवेशस्तु यादृशः

மரங்களின் உயரம் ஐம்பது யவம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது; மேலும் மனித உடலின் அமைப்பு (சன்னிவேசம்) எவ்வாறு இருக்கிறதோ (அது) விளக்கப்படுகிறது.

Verse 14

तल्लक्षणस्तु देवानां दृश्येत तत्त्वदर्शनात् / बुद्ध्यातिशययुक्तश्च देवानां काय उच्यते

தத்துவ தரிசனத்தால் தேவர்களின் அந்த இலக்கணம் காணப்படும்; மேலும் மிகுந்த புத்திசாலித்தனத்துடன் கூடிய உடலே தேவர்களின் காயம் எனப்படுகிறது.

Verse 15

तथा सातिशयस्छैव मानुषः काय उच्यते / इत्येते वै परिक्रान्ता भावा ये दिव्यमानुषाः

அதேபோல் மிகைச் சிறப்புடன் கூடிய மனிதனின் உடலும் ‘காயம்’ எனப்படுகிறது; இவ்வாறு தெய்வ-மனித இயல்புகள் அனைத்தும் விளக்கப்பட்டன.

Verse 16

पशूनां पक्षिणां चैव स्थावराणां च सर्वशः / गावो ह्यजावयो ऽश्वाश्च हस्तिनः पक्षिणो नगाः

மிருகங்கள், பறவைகள் மற்றும் எல்லா நிலைபொருள்களிலும்—பசுக்கள், ஆடுகள்-செம்மறியாடுகள், குதிரைகள், யானைகள், பறவைகள், மலைகள் முதலிய அனைத்தும் உள்ளன।

Verse 17

उपयुक्ताः क्रियास्वेते यज्ञियास्विह सर्वशः / देवस्थानेषु जायन्ते तद्रूपा एव ते पुनः

இங்கே யாகத்திற்குரிய செயல்களில் முழுமையாகப் பயன்படுவோர், மீண்டும் தேவஸ்தானங்களில் அதே வடிவத்தோடு பிறக்கின்றனர்।

Verse 18

यथाशयोपभोगास्तु देवानां शुभमूर्त्तयः / तेषां रूपानुरूपैस्तु प्रमाणैः स्थाणुजङ्गमैः

தேவர்களின் நல்வடிவங்கள் அவர்களின் எண்ணமும் அனுபவமும் போல் இருப்பதுபோல, நிலைபொருள்-இயங்குபொருள் உயிர்களும் அவர்களின் வடிவத்திற்கேற்ற அளவுகளுடன் அமைகின்றன।

Verse 19

मनोज्ञैस्तत्र भावैस्ते सुखिनो ह्युपपेदिरे / अतः शिष्टान्प्रवक्ष्यामि सतः साधूंस्तथैव च

அங்கே மனமகிழும் நிலைகளால் அவர்கள் இன்பமுற்று அடைந்தனர்; ஆகையால் இப்போது நான் சிஷ்டர்கள், சத்புருஷர்கள், சாதுக்கள் ஆகியோரைக் கூறுகிறேன்।

Verse 20

सदिति ब्रह्मणः शब्दस्तद्वन्तो ये भवन्त्युत / साजात्याद्ब्रह्मणस्त्वेते तेन सन्तः प्रचक्षते

‘சத்’ என்பது பிரம்மத்தின் சொல்; யாரில் அந்த ‘சத்’ நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்கள் பிரம்மத்தோடு ஒரே இயல்புடையவர்களாக இருப்பதால் ‘சந்தர்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 21

दशात्मके ये विषये कारणे चाष्टलक्षणे / न क्रुध्यन्ति न त्दृष्यन्ति जितात्मानस्तु ते स्मृताः

தசாத்மக விஷயங்களிலும் அஷ்டலக்ஷண காரணத்திலும் இருந்தும் கோபமோ தாகமோ கொள்ளாதோர்—அவர்களே ஜிதாத்மர்கள் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 22

सामान्येषु तु धर्मेषु तथा वैशेषिकेषु च / ब्रह्मक्षत्रविशो यस्माद्युक्तास्तस्मा द्द्विजातयः

பொதுத் தர்மங்களிலும் சிறப்புத் தர்மங்களிலும் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஈடுபடுவதால், அவர்கள் ‘த்விஜாதி’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 23

वर्णाश्रमेषु युक्तस्य स्वर्गतौ सुखचारिमः / श्रौतस्मार्तस्य धर्मस्य ज्ञानाद्धर्मज्ञ उच्यते

வர்ணாஷ்ரமங்களில் ஒழுங்குடன் இருந்து, ஸ்வர்கப் பாதையில் இன்பமாய் நடப்பவன், ஶ்ரௌத-ஸ்மார்த்த தர்மத்தின் அறிவால் ‘தர்மஞ்ஞன்’ எனப்படுகிறான்.

Verse 24

विद्यायाः साधनात्साधुर्ब्रह्मचारी गुरोर्हितः / गृहाणां साधनाच्चैव गृहस्थः साधुरुच्यते

வித்தியையின் சாதனையால், குருவின் நலனுக்காக இருப்பவன் பிரம்மச்சாரி ‘சாது’; இல்லறத்தின் சாதனையால் கிருஹஸ்தனும் ‘சாது’ எனப்படுகிறான்.

Verse 25

साधनात्तपसो ऽरण्ये साधुर्वैखानसः स्मृतः / यतमानो यतिः साधुः स्मृतो योगस्य साधनात्

காட்டில் தவத்தின் சாதனையால் வைகானஸன் ‘சாது’ என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறான்; யோக சாதனையால் முயலும் யதியும் ‘சாது’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்.

Verse 26

एवमाश्रमधर्माणां साधनात्साधवः स्मृताः / गृहस्थो ब्रह्मचारी च वानप्रस्थो यतिस्तथा

இவ்வாறு ஆச்ரம தர்மங்களைச் சாதிப்பதினால் தான் சாதுக்கள் எனக் கூறப்படுவர்—கிருஹஸ்தன், பிரம்மச்சாரி, வானப்ரஸ்தன், யதியும்.

Verse 27

अथ देवा न पितरो मुनयो न च मानुषाः / अयं धर्मो ह्ययं नेति विन्दते भिन्नदर्शनाः

அப்போது தேவர்கள் அல்ல, பித்ருக்கள் அல்ல, முனிவர்கள் அல்ல, மனிதர்களும் அல்ல—வேறுபட்ட நோக்குடையோர் ‘இதுவே தர்மம், இதுவல்ல’ எனத் தீர்மானிக்கின்றனர்.

Verse 28

धर्माधर्माविहप्रोक्तौ शब्दावेतौ क्रियात्मकौ / कुशलाकुशलं कर्म धर्माधर्माविह स्मृताम्

இங்கே ‘தர்மம்’ ‘அதர்மம்’ எனும் இரு சொற்களும் செயல்-ரூபமானவை; குசலமும் அகுசலமும் ஆகிய கர்மங்களே இங்கே தர்ம-அதர்மம் என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 29

धारणर्थो धृतिश्चैव धातुः शब्दे प्रकीर्त्तितः / अधारणामहत्त्वे च अधर्म इति चोच्यते

‘த்ரு’ என்னும் தாது ‘தாங்குதல்’ மற்றும் ‘திடத்தன்மை’ எனப் பொருள் கூறப்படுகிறது; தாங்காததும், மேன்மையற்றதும் ‘அதர்மம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 30

अथेष्टप्रापको धर्म आचार्यैरुपदिश्यते / अधर्मश्चानिष्टफलोह्याचार्यैरुपदिश्यते

ஆசாரியர்கள் உபதேசிப்பது: தர்மம் விரும்பிய பலனை அளிக்கும்; அதர்மம் விரும்பாத பலனைத் தரும்—இதுவும் ஆசாரியர் கூறியது.

Verse 31

वृद्धाश्चालोलुपाश्चैव त्वात्मवन्तो ह्यदांभिकाः / सम्यग्विनीता ऋजवस्तानाचार्यान्प्रजक्षते

முதியோர், பேராசையற்றோர், தன்னடக்கம் உடையோர், கபடமற்றோர், முறையாகப் பணிந்தோர், நேர்மையுடையோர்—இவர்களையே மக்கள் ‘ஆசார்யர்’ என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 32

स्वयमाचरते यस्मादाचारं स्थापयत्यपि / आचिनोति च शास्त्राणि आचार्यस्तेन चोच्यते

யார் தாமே ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றி, ஒழுக்கத்தை நிறுவியும், சாஸ்திரங்களைச் சேகரித்து அறிந்தும் இருப்பாரோ—அவரே ‘ஆசார்யர்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 33

धर्मज्ञैर्विहितो धर्मः श्रौतः स्मार्त्तो द्विधा द्विजैः / दाराग्निहोत्रसम्बन्धाद्द्विधा श्रौतस्य लक्षणम्

தர்மஞானிகள் விதித்த தர்மம், த்விஜர்களுக்கு இருவகை—ஸ்ரௌதம், ஸ்மார்த்தம். ஸ்ரௌத தர்மத்தின் இலக்கணமும் தாரா (மனைவி) மற்றும் அக்னிஹோத்ரத்தின் தொடர்பினால் இருவகை என கூறப்படுகிறது.

Verse 34

स्मार्त्तो वर्णाश्रमाचारैर्यमैः सनियमैः स्मृतः / पूर्वेभ्यो वेदयित्वेह श्रौतं सप्तर्ष यो ऽब्रुवन्

ஸ்மார்த்த தர்மம் வர்ணாஸ்ரம ஒழுக்கங்கள், யமம் மற்றும் நியமங்களாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஸ்ரௌத தர்மத்தை இங்கு முன்னோர்களுக்கு அறிவித்து சப்தரிஷிகள் உரைத்தனர்.

Verse 35

ऋचो यजूंसामानि ब्रह्मणो ऽङ्गानि च श्रुतिः / मन्वन्तरस्यातीतस्य स्मृत्वाचारान्मनुर्जगौ

ரிக், யஜுஸ், சாமம்—இவை ஸ்ருதி; பிரம்மனின் அங்கங்கள். கடந்த மன்வந்தரத்தின் ஒழுக்கங்களை நினைந்து மனு அவற்றை உரைத்தார்.

Verse 36

तस्मा त्स्मार्त्तः धर्मो वर्णाश्रमविभाजकः / स एष विविधो धर्मः शिष्टाचार इहोच्यते

ஆகையால் ஸ்மார்த்த தர்மம் வர்ண-ஆசிரமங்களைப் பிரிப்பதாகும்; இவ்விதவிதமான தர்மமே இங்கு ‘சிஷ்டாசாரம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 37

शेषशब्दः शिष्ट इति शेषं शिष्टं प्रचक्षते / मन्वन्तरेषु ये शिष्टा इह तिष्ठन्ति धार्मिकाः

‘சேஷ’ என்ற சொல் ‘சிஷ்ட’ என்பதையே குறிக்கும்; எஞ்சியிருப்போர் சிஷ்டர் எனப்படுவர். மன்வந்தரங்களில் தர்மநிஷ்டையுடன் இங்கு நிலைபெற்றிருப்போர் சிஷ்டர்கள்.

Verse 38

मनुः सप्तर्षयश्चैव लोकसंतानकारमात् / धर्मार्थं ये च तिष्ठन्ति ताञ्छिष्टान्वै प्रचक्षते

மனுவும் சப்தரிஷிகளும்—உலக மரபைத் தொடரச் செய்வதற்காக—தர்மத்திற்காக நிலைபெற்றிருப்போரைச் சிஷ்டர் எனவே கூறுவர்।

Verse 39

मन्वादयश्च ये ऽशिष्टा ये मया प्रागुदीरिताः / तैः शिष्टैश्चरितो धर्मः सम्यगेव युगे युगे

மனு முதலிய சிஷ்டர்கள்—நான் முன்பு கூறியவர்கள்—அந்த சிஷ்டர்கள் நடத்தும் தர்மம் யுகம் யுகமாகச் சரிவர நிலைபெறும்।

Verse 40

त्रयी वार्त्ता दण्डनीतिरिज्या वर्णाश्रमास्तथा / शिष्टैराचर्यते यस्मान्मनुना च पुनः पुनः

திரயீ (வேதம்), வார்த்தா, தண்டநீதி, இஜ்யா, மேலும் வர்ண-ஆசிரமங்கள்—இவை சிஷ்டர்களாலும் மனுவாலும் மீண்டும் மீண்டும் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன।

Verse 41

पूर्वैः पूर्वगतत्वाच्च शिष्टाचारः स सात्वतः / दानं सत्यं तपो ज्ञानं विद्येज्या व्रजनं दया

முன்னோர் முன்னமே நடந்து வந்ததால் சாத்த்விகமான சிஷ்டாசாரம் இதுவே—தானம், சத்தியம், தவம், ஞானம், வித்யை, இஜ்யை (பூஜை), தீர்த்தயாத்திரை, தயை।

Verse 42

अष्टौ तानि चरित्राणि शिष्टाचारस्य लक्षणम् / शिष्टा यस्माच्चरन्त्येनं मनुः सप्तर्षयस्तु वै

இந்த எட்டு நடத்தைகளே சிஷ்டாசாரத்தின் இலக்கணங்கள்; ஏனெனில் சிஷ்டர்கள் இதையே கடைப்பிடிக்கின்றனர்—மனுவும், நிச்சயமாக சப்தரிஷிகளும்.

Verse 43

मन्वन्तरेषु सर्वेषु शिष्टाचारस्ततः स्मृतः / विज्ञेयः श्रवणाच्छ्रौतः स्मरणात्स्मार्त्त उच्यते

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் சிஷ்டாசாரம் இவ்வாறே நினைவுகூரப்படுகிறது. கேள்வியால் (ஸ்ருதி) அறியப்படுவது ‘ஸ்ரௌதம்’; நினைவால் (ஸ்ம்ருதி) அறியப்படுவது ‘ஸ்மார்த்தம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 44

इज्यावेदात्मकः श्रौतः स्मार्त्तो वर्णाश्रमात्मकः / प्रत्यङ्गानि च वक्ष्यामि धर्मस्येह तु लक्षणम्

ஸ்ரௌத தர்மம் இஜ்யை மற்றும் வேதத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டது; ஸ்மார்த்த தர்மம் வர்ணாஷ்ரமத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டது. இங்கே தர்மத்தின் இலக்கணமான துணைஅங்கங்களையும் நான் கூறுவேன்।

Verse 45

दृष्ट्वा तु भूतमर्थं यः पृष्टो वै न निगू हति / यथा भूतप्रवादस्तु इत्येतत्सत्यलक्षणम्

கண்ட உண்மையை கேட்டபோது மறைக்காமல், நடந்ததுபோலவே கூறுவது—இதுவே சத்தியத்தின் இலக்கணம்.

Verse 46

ब्रह्मचर्यं जपो मौनं निराहारत्वमेव च / इत्येतत्तपसो रूपं सुघोरं सुदुरा सदम्

பிரம்மச்சரியம், ஜபம், மௌனம், நிராஹாரம்—இதுவே தவத்தின் வடிவம்; அது எப்போதும் மிகக் கடுமையும் அரிதுமானதும்.

Verse 47

पशूनां द्रव्यहविषामृक्सामयजुषां तथा / ऋत्विजां दक्षिणानां च संयोगो यज्ञ उच्यते

பசுக்கள், திரவ்ய-ஹவிஸ், ருக்-சாம-யஜுஸ் மந்திரங்கள், ரித்விஜர்கள் மற்றும் தக்ஷிணை—இவற்றின் இணைவே ‘யஜ்ஞம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 48

आत्मवत्सर्वभूतेषु या हितायाहिताय च / प्रवर्त्तन्ते समा दृष्टिः कृत्स्नाप्येषा दया स्मृता

எல்லா உயிர்களிலும் தன்னைப் போல எண்ணி, நன்மை-தீமை இரண்டிலும் சமநோக்குடன் நடப்பது—இதுவே முழுமையான ‘தயை’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 49

आक्रुष्टो निहतो वापि नाक्रोशेद्यो न हन्ति च / वाङ्मनःकर्मभिर्वेत्ति तितिक्षैषा क्षमा स्मृता

திட்டப்பட்டாலும் அடிக்கப்பட்டாலும், அவன் திட்டமாட்டான், கொல்லமாட்டான்; வாக்கு-மனம்-செயல் மூலமாகத் தாங்குவான்—இந்தத் திதிக்ஷையே ‘க்ஷமா’ எனப்படுகிறது.

Verse 50

स्वामिना रक्ष्यमाणानामुत्सृष्टानां च संभ्रमे / परस्वानामनादानमलोभ इति कीर्त्यते

உரிமையாளர் காக்கும் பொருளாக இருந்தாலும், குழப்பத்தில் விட்டுச் சென்றதாக இருந்தாலும்—பிறருடைய செல்வத்தை எடுக்காமை ‘அலோபம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 51

मैथुनस्यासमाचारो न चिन्ता नानुजल्पनम् / निवृत्तिर्ब्रह्मचर्यं तदच्छिद्रं तप उच्यते

மைதுனச் செயலை மேற்கொள்ளாமை, கவலை கொள்ளாமை, வீண் பேச்சு பேசாமை—இவ்வாறு இంద్రிய நிவிருத்தியே பிரம்மச்சரியம்; அதுவே குறையற்ற தவம் எனப்படுகிறது.

Verse 52

आत्मार्थं वा परार्थं वा चेन्द्रियाणीह यस्य वै / मिथ्या न संप्रवर्त्तन्ते शामस्यैतत्तु लक्षमम्

தனக்காகவோ பிறருக்காகவோ இங்கு இంద్రியங்களைப் பொய்யான செயல்களில் ஈடுபட விடாதவன்—இதுவே ‘சமம்’ எனும் மனஅடக்கம் என்ற இலக்கணம்.

Verse 53

दशात्मके यो विषये कारणे चाष्टलक्षणे / न क्रुद्ध्येत प्रतिहतः स जितात्मा विभाव्यते

பத்துவகை விஷயங்களிலும் எட்டிலக்கண காரணங்களிலும் தடையுற்றபோதும் கோபமடையாதவன்—அவனே ஜிதாத்மா எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 54

यद्यदिष्टतमं द्रव्यं न्यायेनैवागतं च यत् / तत्तद्गुणवते देयमित्येतद्दानलक्षणम्

நியாயமாகக் கிடைத்த மிகப் பிரியமான பொருளை, அதற்குத் தகுதியான குணவானுக்கு அளிப்பதே—தானத்தின் இலக்கணம் ஆகும்.

Verse 55

दानं त्रिविधमित्येतत्कनिष्ठज्येष्ठमध्यमम् / तत्र नैश्रेयसं ज्येष्ठं कनिष्ठं स्वार्थसिद्धये

தானம் மூன்று வகை—கனிஷ்டம், மத்தியமம், ஜ்யேஷ்டம். இதில் ஜ்யேஷ்ட தானம் பரம நன்மை (நைஷ்ரேயஸம்) அளிக்கும்; கனிஷ்ட தானம் சுயநல நிறைவேற்றத்திற்காகும்.

Verse 56

कारुण्यात्सर्वभूतेषु संविभागस्तु मध्यमः / श्रुतिस्मृतिभ्यां विहितो धर्मो वर्माश्रमात्मकः

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையால் நிகழும் நியாயமான பகிர்வு நடுநிலை வழி; ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி விதித்த தர்மம் வர்ணாஶ்ரம இயல்புடையது.

Verse 57

शिष्टाचाराविरुद्धश्च धर्मः सत्साधुसंमतः / अप्रद्वेषोह्यनि ष्टेषु तथेष्टस्याभिनन्दनम्

நல்லோரின் ஒழுக்கத்திற்கு முரணில்லாததும் சத்சாதுக்கள் ஏற்றதும் தர்மம்; விருப்பமில்லாதவற்றில் வெறுப்பு கொள்ளாமை, விருப்பமானதைப் பாராட்டுதல்.

Verse 58

प्रीतितापविषादेभ्यो विनिवृत्तिर्विरक्तता / संन्यासः कर्मणां न्यासः कृतानामकृतैः सह

மகிழ்ச்சி, துயரம், மனவெதும்பல் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகுதல் வைராக்யம்; சந்நியாசம் என்பது கர்மங்களை ஒப்படைத்தல்—செய்ததும் செய்யாததும் உடன்.

Verse 59

कुशलाकुशलानां तु प्रहाणं न्यास उच्यते / व्यक्ता ये विशेषास्ते विकारे ऽस्मिन्नचेतने

நல்லதும் கெட்டதும் இரண்டையும் கைவிடுதலே ‘ந்யாசம்’ எனப்படும்; வெளிப்படும் வேறுபாடுகள் இவ்வசைவு கொண்ட அசேதனத்தில் தான் உள்ளன.

Verse 60

चेतनाचेतनान्यत्वविज्ञानं ज्ञानमुच्यते / प्रत्यङ्गानां तु धर्मस्य त्वित्येतल्लक्षणं स्मृतम्

சேதனமும் அசேதனமும் வேறென்பதை உணரும் விவேகமே ‘ஞானம்’; தர்மத்தின் துணைஅங்கங்களின் இலக்கணம் இதுவென ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 61

ऋषिभिर्धर्मतत्त्वज्ञैः पूर्वं स्वायंभुवे ऽन्तरे / अत्र वो वर्णयिष्यामि विधिं मन्वन्तरस्य यः

தர்மத் தத்துவம் அறிந்த முனிவர்கள் முன்பு ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் கூறிய விதியை, அந்த மன்வந்தர விதியையே இங்கே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 62

तथैव चातुर्हेत्रस्य चातुर्विद्यस्य चैव हि / प्रतिमन्वन्तरे चैव श्रुतिरन्या विधीयते

அதேபோல் சாத்துர்ஹேத்ரமும் சாத்துர்வித்யையும் பற்றியும்—ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் ஸ்ருதி (வேத மரபு) வேறுபடையாக விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 63

ऋचो यजूंषि समानि यथा च प्रतिदैवतम् / आभूतसंप्लवस्यापि वर्ज्यैकं शतरुद्रियम्

ரிக், யஜுஸ், சாமம்—மேலும் ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்குரிய பாடங்களும்—பூத-சம்ப்லவம் (பிரளயம்) வரையிலும் நிலைக்கும்; ஒரே ‘சதருத்ரீயம்’ மட்டும் விலக்காகும்।

Verse 64

विधिर्हैत्रस्तथा स्तोत्रं पूर्ववत्संप्रवर्तते / द्रव्यस्तोत्रं गुणस्तोत्रं फलस्तोत्रं तथैव च

ஹைத்ர விதியும் ஸ்தோத்திரமும் முன்புபோலவே நடைபெறும்—திரவ்ய ஸ்தோத்திரம், குண ஸ்தோத்திரம், பல ஸ்தோத்திரமும் அதேபோல்।

Verse 65

चतुर्थमाभिजनकं स्तोत्रमेतच्चतुर्विधम् / मन्वन्तरेषु सर्वेषु यथा देवा भवन्ति ये

இது நான்காவது ‘ஆபிஜனக’ ஸ்தோத்திரம்—இது நான்கு வகை—எல்லா மன்வந்தரங்களிலும், அங்கு உள்ள தெய்வங்கள் எவ்வாறோ அதற்கேற்ப (நடக்கும்)।

Verse 66

प्रवर्तयति तेषां वै ब्रह्मा स्तोत्रं चतुर्विधम् / एवं मन्त्रगणानां तु समुत्पत्तिश्चतुर्विधा

அவர்களுக்காக பிரம்மா நான்கு வகையான ஸ்தோத்திரத்தைப் பிரவர்த்திக்கிறார். அதுபோல மந்திரக் குழுக்களின் தோற்றமும் நான்கு வகையாகும்.

Verse 67

अथर्वगर्यजुषां साम्नां वेदेष्विह पृथक्पृथक् / ऋषीणां तप्यतामुग्रं तपः परमदुष्करम्

இங்கு வேதங்களில் அதர்வ, ரிக், யஜுர், சாமம் என ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக உள்ளது. தவத்தில் எரியும் ரிஷிகளின் உக்கிரத் தவம் மிகக் கடினமானது.

Verse 68

मन्त्राः प्रादुर्बभूवुर्हि पूर्वमन्वन्तरेष्विह / असंतोषाद्भया द्दुःखात्सुखाच्छोकाच्च पञ्चधा

இங்கு முந்தைய மன்வந்தரங்களில் மந்திரங்கள் வெளிப்பட்டன. அதிருப்தி, பயம், துயரம், இன்பம், சோகம்—இவற்றால் அவை ஐந்து வகையாகத் தோன்றின.

Verse 69

ऋषीणां तारकाख्येन दर्शनेन यदृच्छया / ऋषीणां यदृषित्वं हि तद्वक्ष्यामीह लक्षणैः

ரிஷிகளுக்கு ‘தாரக’ எனப்படும் தரிசனம் தற்செயலாகக் கிடைத்தது. ரிஷிகளின் ரிஷித்துவம் என்னவென்பதை நான் இங்கு இலக்கணங்களுடன் கூறுவேன்.

Verse 70

अतीतानागतानां च पञ्चधा त्वृषिरुच्यते / अतस्त्वृषीणां वक्ष्यामि तत्र ह्यार्षसमुद्भवम्

கடந்ததும் வருங்காலமும் குறித்து ரிஷி ஐந்து வகையாகச் சொல்லப்படுகிறார். ஆகையால் அங்கே ரிஷிகளின் ஆர்ஷப் பிறப்பை நான் விளக்குவேன்.

Verse 71

गुणसाम्ये वर्त्तमाने सर्वसंप्रलये तदा / अविभागे तु वेदानामनिर्देश्ये तमोमये

குணங்கள் சமநிலையில் இருந்து முழுப் பிரளயம் நிகழும் போது, வேதங்களும் பிரிவின்றி இருக்கும்; அது சொல்ல இயலாத, தமோமயமான நிலை.

Verse 72

अबुद्धिबूर्वकं तद्वै चेतनार्थे प्रवर्त्तते / चेतनाबुद्धिपूर्वं तु चेतनेन प्रवर्त्तते

அது முதலில் புத்தியின்றியே சைதன்யத்தின் நோக்கில் இயங்குகிறது; ஆனால் சைதன்யமும் புத்தியும் முன்னிருந்தால், சைதன்யமே அதை இயக்குகிறது.

Verse 73

प्रवर्त्तते तथा द्वौ तु यथा मत्स्योदके उभे / चेतनाधिष्ठितं सत्त्वं प्रवर्त्तति गुणात्मकम्

அவை இரண்டும் நீரில் மீனும் நீரும் போல ஒன்றாக இயங்குகின்றன; சைதன்யம் ஆதாரமாகிய சத்த்வம் குணமயமாகச் செயல்படுகிறது.

Verse 74

कारणत्वात्तथा कार्यं तदा तस्य प्रवर्त्तते / विषयो विषयित्वाच्च अर्थेर्ऽथत्वात्तथैव च

காரணத்தன்மையால் அதன் காரியமும் அப்போது செயல்படுகிறது; விஷயம் விஷயித்தன்மையால், அர்த்தம் அர்த்தத்தன்மையால் அதுபோலவே வெளிப்படுகிறது.

Verse 75

कालेन प्रापणीयेन भेदास्तु करणात्मकाः / संसिध्यन्ति तदा व्यक्ताः क्रमेण महदादयः

அடையத்தக்க காலத்தின் மூலம் கரணமயமான வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; அப்போது மகத் முதலிய தத்துவங்கள் வரிசையாக வெளிப்பட்டு நிறைவேறுகின்றன.

Verse 76

महतश्चाप्यहङ्कारस्तस्माद्भूतेद्रियाणि च / भूतभेदाश्च भूतेभ्यो जज्ञिरे स्म परस्परम्

மஹத்தத்துவத்திலிருந்து அஹங்காரம் தோன்றியது; அதிலிருந்தே பூதங்களும் இந்திரியங்களும் வெளிப்பட்டன. பூதங்களிலிருந்தே பூத வேறுபாடுகள் பரஸ்பரம் பிறந்தன.

Verse 77

संसिद्धकार्यकरणः सद्य एव व्यवर्त्तत / यथोल्मुकात्तु त्रुटयः एककालाद्भवन्ति हि

காரிய-கரணங்கள் நிறைவு பெற்ற அவன் உடனே செயல்பட்டான்; எரியும் அங்காரத்திலிருந்து சினுக்குகள் ஒரே கணத்தில் பறப்பதுபோல்.

Verse 78

तथा विवृत्ताः क्षेत्रज्ञाः कालेनैकेन कारणात् / यथान्धकारे खद्योतः सहसा संप्रदृश्यते

அவ்வாறே காரணத்திலிருந்து ஒரே காலத்தில் க்ஷேத்ரஜ்ஞர்கள் வெளிப்பட்டனர்; இருளில் ஜொலிக்கும் ஜுகனூ திடீரெனத் தோன்றுவது போல.

Verse 79

तथा विवृत्तो ह्यव्यक्तात्खद्योत इव सञ्ज्वलन् / स माहन्सशरीरस्तु यत्रैवायमवर्त्तत

அவ்வாறே அவ்யக்தத்திலிருந்து ஜுகனூ போல ஒளிர்ந்து வெளிப்பட்டான்; அந்த மஹான் உடலுடன், இவன் செயல்பட்ட இடத்திலேயே நிலைத்தான்.

Verse 80

तत्रैव संस्थितो विद्वान्द्वारशालामुखे विभुः / महांस्तु तमसः पारे वैलक्षण्याद्विभाव्यते

அங்கேயே வாசல் மண்டபத்தின் முனையில் அந்த விபு, ஞானி நிலைத்தான். ஆனால் மஹத்தத்துவம் தமஸின் அப்பால், தன் தனிச்சிறப்பால் அறியப்படுகிறது.

Verse 81

तत्रैव संस्थिते विद्वांस्तमसोंऽत इति श्रुतिः / बुद्धिर्विवर्त्तमानस्य प्रादुर्भूता चतुर्विधा

அங்கேயே நிலைத்த அந்த ஞானியைப் பற்றி ‘இருளின் முடிவு’ எனச் ச்ருதி கூறுகிறது; மாறுபடும் புத்தி நான்கு வகையாக வெளிப்பட்டது.

Verse 82

ज्ञानं वैराग्यमैश्वर्यं धर्मश्चेति चतुष्टयम् / सांसिद्धिकान्यथैतानि विज्ञेयानि नरस्य वै

ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வரியம், தர்மம்—இவை நான்கும் மனிதனுக்குச் சஹஜசித்திகளாக அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 83

स महात्मा शरीरस्य वैवर्त्तात्सिद्धिरुच्यते / अनुशेते यतः सर्वान्क्षेत्रज्ञानमथापि वा

அந்த மகாத்மா உடலின் மாறுபாட்டினால் ‘சித்தி’ எனக் கூறப்படுகிறார்; ஏனெனில் அவர் அனைவரிலும் உள்ளுறையாக உறைகிறார்—அவரே க்ஷேத்ரஜ்ஞனும் ஆவார்.

Verse 84

पुरिषत्वाच्च पुरुषः क्षत्रेज्ञानात्स उच्यते / यस्माद्वुद्ध्यानुशेते च तस्माद्वोधात्मकः स वै

‘புரி’யில் வாசிப்பதால் அவர் புருஷன்; க்ஷேத்ரத்தின் அறிவால் அவர் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப்படுகிறார்; புத்தியுடன் உள்ளுறையாக இருப்பதால் அவர் போதஸ்வரூபன்.

Verse 85

संसिद्धये परिगतं व्यक्ताव्यक्तमचेतनम् / एवं विवृत्तः क्षेत्रज्ञः क्षेत्रज्ञानाभिसंहितः

முழு சித்திக்காக அவர் வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய அசேதனத்தையும் சூழ்ந்து கொள்கிறார்; இவ்வாறு விரிந்த க்ஷேத்ரஜ்ஞன் க்ஷேத்ரஞானத்துடன் இணைந்தவன்.

Verse 86

विवृत्तिसमकालं तु बुद्ध्याव्यक्तमृषिः स्वयम् / परं ह्यर्षयते यस्मात्परमर्षित्वमस्य तत्

விவ்ருத்திக் காலத்தில் அந்த ரிஷி தன் புத்தியால் அவ்யக்தமான பரமத் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்; அவன் பரமத்தை ‘ரிஷயதி’ செய்வதால் அவனுக்கு பரமரிஷித்துவம் எனப்படுகிறது.

Verse 87

गत्यर्थादृषतेर्धातोर्नाम निर्वृतिरादितः / यस्मादेव स्वयं भूतस्तस्माच्चाप्यृषिता स्मृता

கதி-அர்த்தமுடைய ‘ரிஷ்’ தாதுவிலிருந்து முதலில் ‘நிர்வ்ருதி’ என்ற பெயர் கூறப்பட்டது; அவர் தானே தோன்றியதால் ‘ரிஷிதா’ என்றும் நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 88

ईश्वरात्स्वयमुद्भूता मानसा ब्रह्मणः सुताः / यस्मादुत्पद्यमानैस्तैर्महान्परिगतः परः

ஈஸ்வரனிடமிருந்து தானே உதித்த பிரம்மாவின் மானச புதல்வர்கள்; அவர்கள் தோன்றியபோது அந்த மகத்தான பரம் அனைத்துத் திசைகளிலும் பரவியது.

Verse 89

यस्माद-षन्ति ते धीरा महान्तं सर्वतो गुणैः / तस्मान्महर्षयः प्रोक्ता बुद्धेः परम दर्शिना

அந்த திடமுள்ளோர் மகானை எல்லாத் திசைகளிலும் குணங்களால் ‘ரிஷந்தி’ (வெளிப்படுத்தி, போற்ற) செய்கிறார்கள்; ஆகவே புத்தியின் பரமதரிசி அவர்களை ‘மகரிஷிகள்’ எனக் கூறினார்.

Verse 90

ईश्वराणां सुतास्तेषां मानसा औरसाश्च वै / अहङ्कारं तपश्चैव ऋषन्ति ऋषितां गताः

அவர்கள் ஈஸ்வரர்களின் புதல்வர்கள்—மானசமும், அவுரசமும்; அவர்கள் அகங்காரத்தையும் தவத்தையும் ‘ரிஷந்தி’ (அடக்கி, தூய்மைப்படுத்தி) செய்கிறார்கள்; ரிஷித்துவத்தை அடைந்தவர்கள்.

Verse 91

तस्मात्सप्तर्षयस्ते वै भूतादौ तत्त्वदर्शनात् / ऋषिपुत्रा ऋषीकास्तु मैथुनाद्गर्भसंभवाः

ஆகையால் அந்த சப்தரிஷிகள் பூதாதியில் தத்துவதரிசனத்தால் புகழ்பெற்றனர். மேலும் ‘ரிஷிபுத்திரர்’ எனப்படும் ரிஷீகர்கள் மைதுனத்தால் கருவில் பிறந்தவர்கள்.

Verse 92

तन्मात्राणि च सत्यं च ऋषन्ते ते महौजसः / सप्तषर्यस्त तस्ते च परसत्यस्य दर्शनाः

அந்த மகத்தேஜஸ்வி ரிஷிகள் தன்மாத்திரங்களையும் சத்தியத்தையும் ஆராய்கின்றனர். அந்த சப்தரிஷிகள் பரமசத்தியத்தின் தரிசகர்கள்.

Verse 93

ऋषीकाणां सुतास्ते स्युर्विज्ञेया ऋषिपुत्रकाः / ऋषन्ति ते ऋतं यस्माद्विशेषांश्चैव तत्त्वतः

ரிஷீகர்களின் புதல்வர்கள் ‘ரிஷிபுத்திரகர்’ என அறியப்படுவர். ஏனெனில் அவர்கள் ‘ருதம்’ (தர்ம-சத்தியம்) மற்றும் தத்துவ ரீதியான விசேஷங்களை ஆராய்கின்றனர்.

Verse 94

तस्मात्सप्तर्षयस्तेपि श्रुतेः परमदर्शनात् / अव्यक्तात्मा महानात्माहङ्कारात्मा तथैव च

ஆகையால் அந்த சப்தரிஷிகளும் ஸ்ருதியின் பரம தரிசனத்தால் (இத்தத்துவங்களை) காண்கிறார்கள்—அவ்யக்தாத்மா, மகாநாத்மா, அஹங்காராத்மா ஆகியவையும்.

Verse 95

भूतात्मा चेन्द्रियात्मा च तेषां तज्ज्ञानमुच्यते / इत्येता ऋषिजातीस्ता नामभिः पञ्च वै शृणु

பூதாத்மா மற்றும் இந்திரியாத்மா—இதுவே அவர்களின் ஞானம் எனப்படுகிறது. இவ்வாறு இவை ரிஷி-ஜாதிகள்; இப்போது அவற்றின் ஐந்து பெயர்களைக் கேள்.

Verse 96

भृगुर्मरीचिरत्रिश्च ह्यङ्गिराः पुलहः क्रतुः / मनुर्दक्षो वसिष्टश्च पुलस्त्यश्चेति ते दश

பிருகு, மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஹ, கிரது, மனு, தக்ஷன், வசிஷ்டன், புலஸ்த்யன்—இவர்கள் அந்த பத்து (மஹரிஷிகள்).

Verse 97

ब्रह्मणो मानसा ह्येते उद्भूताः स्वयमीश्वराः / परत्वेनर्षयो यस्मात्स्मृतास्तस्मान्महर्षयः

இவர்கள் பிரம்மாவின் மனத்திலிருந்து தோன்றிய, தாமே ஈச்வரச்வரூபர்கள்; உயர்வினால் ‘ரிஷி’ என நினைக்கப்படுவதால் ‘மஹரிஷி’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 98

ईश्वराणां सुता ह्येते ऋषयस्तान्निबोधत / काव्यो बृहस्पतिश्चैव कश्यपश्व्यवनस्तथा

இவர்கள் ஈச்வரர்களின் புதல்வரான ரிஷிகள்—அவர்களை அறிக: காவ்யன் (சுக்ரன்), பிருஹஸ்பதி, கஷ்யபன், வ்யவனன்.

Verse 99

उतथ्यो वामदेवश्च अपा स्यश्चोशिजस्तथा / कर्दमो विश्रवाः शक्तिर्वालखिल्यास्तथार्वतः

உதத்யன், வாமதேவன், அபாஸ்யன், உஷிஜன்; கர்தமன், விஷ்ரவன், சக்தி; மேலும் வாலகில்யர்கள் மற்றும் அர்வதன்.

Verse 100

इत्येते ऋषयः प्रोक्तास्तपसा चर्षितां गताः / ऋषिपुत्रानृ षीकांस्तु गर्भोत्पन्नान्निबोधत

இவ்வாறு இவர்கள் ரிஷிகள் என கூறப்பட்டனர்; தவத்தால் ரிஷித்துவத்தை அடைந்தவர்கள். இனி கர்ப்பத்தில் பிறந்த ரிஷிபுத்திரர்களையும் ரிஷிகைகளையும் அறிக.

Verse 101

वत्सरो नगृहूश्चैव भरद्वाजस्तथैव च / ऋषिदीर्घतमाश्चैव बृहदुक्थः शरद्वतः

வத்ஸரன், நக்ருஹூ, பரத்வாஜர்; மேலும் ரிஷி தீர்கதமா, ப்ருஹதுக்தன், சரத்வதன்—இவர்களும் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 102

वाजश्रवाः शुचिश्चैव वश्याश्वश्च पराशरः / दधीचः शंशपाश्चैव राजा वैश्रवणस्तथा

வாஜஸ்ரவா, சுசி, வஷ்யாஷ்வன், பராசரர்; மேலும் ததீசி, ஷம்ஷபன், அரசன் வைஷ்ரவணன்—இவர்களும் எண்ணப்படுகின்றனர்.

Verse 103

इत्येते ऋषिकाः प्रोक्तास्ते सत्यादृषितां गताः / ईश्वरा ऋषयश्चैव ऋषिकाश्चैव ते स्मृताः

இவ்வாறு இவர்கள் ‘ரிஷிகர்’ எனக் கூறப்பட்டனர்; அவர்கள் சத்தியதரிசனமான ரிஷித்துவத்தை அடைந்தனர். அவர்கள் ஈஸ்வரச்வரூப ரிஷிகளும் ரிஷிகர்களுமென நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 104

एते मन्त्रकृतः सर्वे कृत्स्नशस्तान्निबोधत / भृगुः काव्यः प्रचेताश्च ऋचीको ह्यात्मवानपि

இவர்கள் அனைவரும் மந்திரங்களை இயற்றியவர்கள்—முழுமையாக, கேளுங்கள். ப்ருகு, காவ்யன், ப்ரசேதஸ், மேலும் ஆத்மவான் ருசீகனும் (அவர்களில்) உள்ளார்.

Verse 105

और्वाथ जमदग्निश्च विदः सारस्वतस्तथा / आर्ष्टिषेणो युधाजिच्च वीतहव्यसुवर्चसौ

மேலும் அவுர்வன், ஜமதக்னி, விதன், சாரஸ்வதன்; அதுபோல் ஆர்ஷ்டிஷேணன், யுதாஜி, வீதஹவ்யன், சுவர்சஸ்—இவர்களும் (மந்திரகாரர்கள்).

Verse 106

वैन्यः पृथुर्दिवोदासो बाध्यश्वो गृत्सशौनकौ / एकोनविशतिर्ह्येतेभृगवो मन्त्रवादितः

வைன்யப் ப்ருது, திவோதாச, பாத்யஸ்வ, க்ருத்ஸ, சௌனகர்—மந்திரவித்யையில் புகழ்பெற்ற ப்ருகுவம்சத்தார் என இவர்கள் பத்தொன்பது பேர் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 107

अङ्गिरा वैद्यगश्चैव भरद्वाजो ऽथ बाष्कलिः / ऋतवाकस्तथा गर्गः शिनिः संकृतिरेव च

அங்கிரா, வைத்யக, பரத்வாஜ, பாஷ்கலி, ருதவாக், கர்க, ஷினி, சங்க்ருதி—இவர்களும் புனித மரபில் நினைவுகூரப்படுவோர்.

Verse 108

पुरुकुत्सश्च मान्धाता ह्यंबरीषस्तथैव च / युवनाश्वः पौरकुत्सस्त्रसद्दस्युश्च दस्युमान्

புருகுத்ஸ, மாந்தாதா, அம்பரீஷ, யுவநாஷ்வ, பௌரகுத்ஸ, த்ரஸத்தஸ்யு, தஸ்யுமான்—இவர்களும் தர்மப் புகழால் விளங்கும் பெயர்கள்.

Verse 109

आहार्यो ह्यजमीढश्च तुक्षयः कपिरेव च / वृषादर्भो विरूपाश्वः कण्वश्चैवाथ मुद्गलः

ஆஹார்ய, அஜமீட, துக்ஷய, கபி, வ்ருஷாதர்ப, விரூபாஷ்வ, கண்வ, முத்கல—இவர்களும் புண்ணிய நாம மரபில் எண்ணப்படுவர்.

Verse 110

उतथ्यश्च सनद्वाजस्तथा वाजश्रवा अपि / अयास्यश्चक्रवर्त्ती चवामदेवस्तथैव च

உதத்ய, ஸனத்வாஜ, வாஜஷ்ரவா, அயாஸ்ய, சக்ரவர்த்தி, வாமதேவ—இவர்களும் புனித வம்சத்தில் வணக்கத்துடன் நினைவுகூரப்படுவர்.

Verse 111

असिजो बृहदुक्थश्च ऋषिर्दीर्घतमास्तथा / कक्षीवांश्च त्रयस्त्रिंशत्स्मृता ह्याङ्गिरसा वराः

அசிஜன், ப்ருஹதுக்தன், ரிஷி தீர்கதமன், மேலும் கக்ஷீவான்—இவர்கள் முப்பத்துமூன்று சிறந்த ஆங்கிரஸ ரிஷிகள் என ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 112

एते मन्त्रकृतः सर्वे काश्यपांस्तु निबोधत / काश्यपश्चैव वत्सारो नैध्रुवो रैभ्य एव च

இவர்கள் அனைவரும் மந்திரங்களை இயற்றிய காஷ்யப வம்சத்தவர்; கேளுங்கள்—காஷ்யபன், வத்ஸாரன், நைத்ருவன், ரைப்யன்.

Verse 113

असितो देव लश्चैव षडेते ब्रह्मवादिनः / अत्रिरर्वसनश्चैव श्यावाश्वश्च गविष्ठिरः

அசிதன், தேவலன்—இவர்கள் ஆறு பிரம்மவாதிகள்; மேலும் அத்ரி, அர்வசனன், ஷ்யாவாஷ்வன், கவிஷ்டிரன்.

Verse 114

आविहोत्र ऋषिर्द्धीमांस्तथा पूर्वातिथिश्च सः / इत्येते चा त्रयः प्रोक्ता मन्त्रकारा महर्षयः

ஆவிஹோத்ர எனும் ஞானமிகு ரிஷியும், பூர்வாதிதியும்—இவ்வாறு இம்மூன்று மகரிஷிகள் மந்திரகாரர்கள் என உரைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 115

वसिष्ठश्चैव शक्तिश्च तथैव च पराशरः / चतुर्थ इन्द्रप्रमतिः पञ्चमश्च भरद्वसुः

வசிஷ்டன், சக்தி, மேலும் பராசரன்; நான்காவதாக இந்திரப்ரமதி, ஐந்தாவதாக பரத்வசு.

Verse 116

षष्ठश्च मैत्रावरुणिः कुण्डिनः सप्तमस्तथा / इति सप्त वशिष्ठाश्च विज्ञेया ब्रह्मवादिनः

ஆறாவன் மைத்ராவருணி; ஏழாவன் குண்டினன். இவ்வாறு இந்த ஏழு வசிஷ்டர்கள் பிரம்மவாதிகள் என அறியப்படுவர்.

Verse 117

विश्वामित्रस्तु गाधेयो देवरातस्तथोद्गलः / तथा विद्वान्मधुच्छन्दा ऋषिश्चान्यो ऽघमर्षणः

விச்வாமித்ரன் (காதேயன்), தேவராதன், உத்கலன்; மேலும் ஞானி மதுச்சந்தா, மற்றொரு ரிஷி அகமர்ஷணன் ஆகியோரும் உள்ளனர்.

Verse 118

अष्टको लोहितश्चैव कतः कोलश्च तावुभौ / देवश्रवास्तथा रेणुः पूरणो ऽथ धनञ्जयः

அஷ்டகன், லோஹிதன்; மேலும் கதன், கோலன்—அந்த இருவரும்; பின்னர் தேவஷ்ரவா, ரேணு, பூரணன், தனஞ்சயன் உள்ளனர்.

Verse 119

त्रयोदशैते धर्मिष्ठा विज्ञेयाः कुशिकावराः / अगस्त्यो ऽयो दृढायुश्च विध्मवाहस्तथैव च

இவர்கள் பதின்மூவர் தர்மநிஷ்டையுடைய குசிக குலச் சிறந்தோர் என அறியப்படுவர்; மேலும் அகஸ்தியன், அயன், திடஆயு, வித்மவாஹன் ஆகியோரும் உள்ளனர்.

Verse 120

ब्रह्मिष्ठागस्तपा ह्येते त्रयः परमकीर्त्तयः / मनुर्वैवस्वतश्चैव एलो राजा पुरूखाः

இந்த மூவர் பிரம்மநிஷ்டையுடன் தவத்தில் நிலைத்தவர்கள்; மிகுந்த புகழுடையவர்கள். மேலும் வைவர்ஸ்வத மனு, அரசன் ஏலன், புரூகா ஆகியோரும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 121

क्षत्र्रियाणां चरावेतौ विज्ञेयौ मन्त्रवादिनौ / भलन्दनश्च वत्सश्च संकीलश्चैव ते त्रयः

க்ஷத்திரியர்களில் இவ்விரு ‘சர’ (கோத்திரப் பிரவர்த்தகர்) மந்திரவாதிகள் என அறியப்படுவர். பளந்தனன், வத்ஸன், சங்கீலன்—இம்மூவரே ஆவர்.

Verse 122

एते मन्त्रकृतश्चैव वैश्यानां प्रवराः स्मृताः / इत्येषा नवतिः प्रोक्ता मन्त्रा यैरृषिभिः कृताः / ब्राह्यणाः क्षत्रिया वैश्या ऋषिपुत्रान्निबोधत

இவர்களே வைசியர்களின் மந்திரக்ருதரும் சிறந்த பிரவர்களுமென ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர். இவ்வாறு ரிஷிகள் இயற்றிய மந்திரங்கள் தொண்ணூறு எனக் கூறப்பட்டது. பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—ரிஷிபுத்திரர்களை பெயருடன் அறிக.