Adhyaya 26

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्व भागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे नीलकण्ठनामोत्पत्तिकथनं नाम पञ्चविंशतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः महादेवस्य महात्म्यं प्रभुत्वं च महात्मनः / श्रोतुमिच्छामहे सम्यगैश्वर्यगुणविस्तरम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மஹாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘நீலகண்ட நாமத்தின் தோற்றக் கதனம்’ எனும் இருபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம். ரிஷிகள் கூறினர்—மகாத்மா மகாதேவரின் மஹிமையும் ஆட்சித்திறனும், அவருடைய ஐஸ்வர்ய குணங்களின் விரிவையும் நாங்கள் முறையாகக் கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 2

सूत उवाच पूर्वं त्रैलोक्यविजये विष्णुना समुदात्दृ तम् / बलिं बद्ध्वा महावीर्यं त्रैलोक्याधिपतिं पुरा

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் மும்முலக வெற்றியின் நிகழ்வில் விஷ்ணு உயர்ந்த செயலைச் செய்தார்; பழங்காலத்தில் மகாவீர்யன், மும்முலக அதிபதி பலியை அவர் கட்டிப் பிணைத்தார்।

Verse 3

प्रनष्टेषु तु दैत्येषु प्रहृष्टे तु शचीपतौ / अथाजग्मुः प्रभुं द्रष्टुं सर्वे देवाः सनातनम्

தைத்யர்கள் அழிந்தபோது, சசீபதி இந்திரன் மகிழ்ந்தபோது, எல்லா தேவரும் சனாதனப் பிரபுவை தரிசிக்கச் சென்றனர்।

Verse 4

यत्रास्ते विश्वरूपात्मा क्षीरोदस्य मसीपतः / सिद्धा ब्रह्मर्षयो यक्षा गन्धर्वाप्सरसां गणाः

க்ஷீரோதக் கடலின் கரையில் விஸ்வரூப ஆத்மா வீற்றிருக்கும் இடத்தில், சித்தர்கள், பிரம்மரிஷிகள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வ-அப்ஸரக் கூட்டங்களும் உள்ளன.

Verse 5

नागा देवर्षयश्चैव नद्यः सर्वे च पर्वताः / अभिगम्य महात्मानं स्तुवन्ति पुरुषं हरिम्

நாகர்கள், தேவரிஷிகள், எல்லா நதிகளும் மலைகளும்—மகாத்மையான புருஷன் ஹரியை அணுகி அவரைத் துதிக்கின்றன.

Verse 6

त्वं धाता त्वं च कर्तासि त्वं लोकान्सृजसि प्रभो / त्वत्प्रसादाच्च कल्याणं प्राप्तं त्रैलोक्यमव्ययम्

பிரபுவே! நீயே தாதா, நீயே கர்த்தா, நீயே உலகங்களைப் படைக்கிறாய்; உன் அருளால் அழிவற்ற மூவுலகமும் நன்மை பெற்றது.

Verse 7

असुराश्च जिताः सर्वे बलिर्बद्धश्च वै त्वया / एवमुक्तः सुरैर्विष्णः सिद्धैश्च परमर्षिभिः

நீ எல்லா அசுரர்களையும் வென்றாய்; பலியையும் நீ கட்டினாய்; தேவர்கள், சித்தர்கள், பரமரிஷிகள் இவ்வாறு கூற, விஷ்ணு அவ்விதம் போற்றப்பட்டார்.

Verse 8

प्रत्युवाच तदा देवान् सर्वांस्तान्पुरुषोत्तमः / श्रूयतामभिधास्यामि कारणं सुरसत्तमाः

அப்போது புருஷோத்தமன் அந்த எல்லாத் தேவர்களிடமும் கூறினான்— “ஓ சுரசிறந்தோரே, கேளுங்கள்; காரணத்தை நான் உரைப்பேன்।”

Verse 9

यः स्रष्टा सर्वभूतानां कालः कालकरः प्रभुः / येनाहं ब्रह्मणा सार्द्धं सृष्टा लोकाश्च मायया

எல்லா உயிர்களுக்கும் படைப்பாளியானவர், அவரே காலன், காலத்தை நடத்தும் ஆண்டவன்; அவராலேயே நான் பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து மாயையால் உலகங்களைப் படைத்தேன்।

Verse 10

तस्यैव च प्रसादेन आदौ सिद्धत्वमागतः / पुरा तमसि चाव्यक्ते त्रैलोक्ये ग्रसिते मया

அவருடைய அருளாலேயே நான் ஆதியில் சித்தியை அடைந்தேன்; முன்பு வெளிப்படாத இருளில் என் மூலம் முப்புலகமும் விழுங்கப்பட்டபோது।

Verse 11

उदरस्थेषु भूतेषु त्वेको ऽहं शयित स्तदा / सहस्रशीर्षा भूत्वा च सहस्राक्षः सहस्रपात्

அப்போது வயிற்றினுள் உள்ள உயிர்களிடையே நான் ஒருவனாகவே படுத்திருந்தேன்; ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் பாதங்கள் உடையவனாய்.

Verse 12

शङ्खचक्रगदापाणिः शयितो विमलेंऽभसि / एतस्मिन्नन्तरे दूरात्पश्यामि ह्यमितप्रभम्

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய நான் தூய நீரில் படுத்திருந்தேன்; அச்சமயத்தில் தொலைவில் இருந்து அளவற்ற ஒளியுடையவரை நான் கண்டேன்।

Verse 13

शतसूर्यप्रतीकाशं ज्वलन्तं स्वेन तेजसा / चतुर्वक्त्रं महायोगं पुरुषं काञ्चनप्रभम्

அவர் தம் தேஜஸால் எரிந்து, நூறு சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசித்து, நான்கு முகங்களுடன் மகாயோகி புருஷனாய், பொன்னொளியால் திகழ்ந்தார்.

Verse 14

कृष्णाजिनधरं देवं कमण्डलुविभूषितम् / निमेषान्तरमात्रेण प्राप्तो ऽसौ पुरुषोत्तमः

கரிய மான் தோலை அணிந்து, கமண்டலுவால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த தேவனை, அந்த புருஷோத்தமன் ஒரு இமைப்பொழுதிலேயே அடைந்தான்.

Verse 15

ततो मामब्रवीद्ब्रह्मा सर्वलोकनमस्कृतः / कस्त्वं कुतो वा कि चेह तिष्ठसे वद मे विभो

அப்போது எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் பிரம்மா என்னிடம் கூறினார்— ‘விபோ, நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? இங்கே ஏன் நிற்கிறாய்? எனக்குச் சொல்.’

Verse 16

अहं कर्तास्मि लोकानां स्वयंभूर्विश्वतोमुखः / एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मणाहमुवाच तम्

அவர் கூறினார்— ‘நான் உலகங்களின் கர்த்தா; சுயம்பூ; அனைத்துத் திசைகளிலும் முகமுடையவன்.’ இவ்வாறு பிரம்மா சொன்னபோது, நான் அவரிடம் பதிலுரைத்தேன்.

Verse 17

अहं कर्त्ता हि लोकानां संहर्ता च पुनः पुनः / एवं संभाषमाणौ तु परस्परजयैषिणौ

‘நானே உலகங்களின் கர்த்தா; மீண்டும் மீண்டும் சங்காரகனும் நானே.’ இவ்வாறு அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி உரையாடினர்.

Verse 18

उत्तरां दिशमास्थाय ज्वालामद्राक्ष्व विष्ठिताम् / ज्वालां ततस्तामालोक्य विस्मितौ च तदानघाः

வடதிசையை நோக்கி அவர்கள் அங்கே நிலைத்து நின்ற ஜ்வாலையை கண்டனர். அந்த ஜ்வாலையைப் பார்த்தவுடன் அந்த இரு நிர்மலரும் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 19

तेजसा च बलेनाथ शार्वं ज्योतिः कृताञ्जली / वर्द्धमानां तदा ज्वालामत्यन्तपरमाद्भुताम्

ஒளியும் வலிமையும் கொண்டு, கைகூப்பி அவர்கள் சார்வ ஜ்யோதிக்கு வணங்கினர். அப்போது அந்த ஜ்வாலை வளர்ந்து வளர்ந்து மிகப் பரம அதிசயமாகத் தோன்றியது.

Verse 20

अभिदुद्राव तां ज्वालां ब्रह्मा चाहं च सत्वरौ / दिवं भूमिं च निर्भिद्य तिष्ठन्तं जवालमण्डलम्

பிரம்மாவும் நானும் அவ்வஜ்வாலையை நோக்கி விரைந்து ஓடினோம். அந்த ஜ்வாலமண்டலம் வானத்தையும் பூமியையும் பிளந்து நிலைத்து நின்றது.

Verse 21

तस्या ज्वालस्य मध्ये तु पश्यावो विपुलप्रभम् / प्रादेशमात्रमव्यक्तं लिङ्गं परमदीप्तिमत्

அந்த ஜ்வாலையின் நடுவில் நாம் பேரொளியுடன் விளங்கும்—ஒரு பிரதேச அளவான, வெளிப்படாத, பரமத் தீப்தியுடைய லிங்கத்தை கண்டோம்.

Verse 22

न च तत्काञ्चनं मध्ये नशैलं न च राजतम् / अनिर्देश्यमचिन्त्यं च लक्ष्यालक्ष्यं पुनः पुनः

அதன் நடுவில் பொன்னும் இல்லை, கல்லும் இல்லை, வெள்ளியும் இல்லை. அது சொல்லமுடியாதது, சிந்திக்கமுடியாதது—மீண்டும் மீண்டும் காணத்தக்கதுமாய், காணமுடியாததுமாய் இருந்தது.

Verse 23

ज्वालामालासहस्राढ्यं विस्मयं परमद्भुतम् / महता तेजसायुक्तं वर्दभमानंभृशन्तथा

ஆயிரம் ஜ்வாலாமாலைகளால் நிறைந்த அந்தக் காட்சி பரம அதிசயமும் வியப்புமாயிருந்தது; மகத்தான தேஜஸுடன் இணைந்து அது மிகுந்து வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

Verse 24

ज्वालामालाततं न्यस्तं सर्वभूतभयङ्करम् / घोररूपिणमत्यर्थं भिन्दं तमिव रोदसी

ஜ்வாலாமாலைகளால் சூழப்பட்ட அந்த ரூபம் எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டியது; மிகக் கொடிய வடிவுடன், இருளைச் சிதைத்து வானும் பூமியும் பிளவுபடுமாறு தோன்றியது.

Verse 25

ततो मामब्रवीद्ब्रह्मा अधो गच्छ त्वमाशु वै / अन्तमस्य विजानीवो लिङ्गस्य तु महात्मनः

அப்போது பிரம்மா என்னிடம் கூறினார்—‘நீ உடனே கீழே சென்று, அந்த மகாத்ம லிங்கத்தின் முடிவை அறிந்து கொள்.’

Verse 26

अहमूर्ध्वं गमिष्यामि यावदन्तो ऽस्य दृश्यते / तदा तु समयं कृत्वा गत उर्द्ध्वमधश्च हि

‘இதன் முடிவு காணப்படும் வரை நான் மேலே செல்வேன்.’ என்று கூறி, ஒப்பந்தம் செய்து, நாங்கள் ஒருவர் மேலாகவும் ஒருவர் கீழாகவும் சென்றோம்.

Verse 27

ततो वर्षसहस्रं तु ह्यहं पुनरधो गतः / न पश्यामि च तस्यान्तं भीतश्चाहं ततो ऽभवम्

பின்னர் நான் ஆயிரம் ஆண்டுகள் மீண்டும் கீழே சென்றேன்; ஆனாலும் அதன் முடிவைக் காணவில்லை; அப்போது நான் அச்சமடைந்தேன்.

Verse 28

तथैव ब्रह्मा ह्यूध्व च न चान्तं तस्य लब्धवान् / समागतो मया सार्द्ध तत्रैव च महाभसि

அவ்வாறே பிரம்மாவும் மேலே சென்றார்; ஆனால் அதன் முடிவை அவர் காணவில்லை. அவர் என்னுடன் அங்கேயே அந்த மகாப் பிரகாசத்தில் வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 29

ततो विस्मयमापन्नौ भीतौ तस्य महात्मनः / मायया मोहितौ तेन नष्टसंज्ञै व्यवस्थितौ

அப்போது அந்த மகாத்மாவின் பேராற்றலைக் கண்டு நாங்கள் இருவரும் வியப்பும் அச்சமும் அடைந்தோம். அவர் மாயையால் மயங்கி, உணர்வு இழந்தவர்களாய் நின்றோம்.

Verse 30

ततो ध्यानरतौ तत्र चेश्वरं सर्वतोमुखम् / प्रभवं निधनं चैव लौकानां प्रभुमव्ययम्

பின்னர் அங்கே தியானத்தில் நிலைத்து, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய ஈசுவரனைத் தரிசித்தோம்—அவரே உலகங்களின் தோற்றமும் அழிவும், அழியாப் பெருமான்.

Verse 31

प्रह्वाञ्जलिपुटौ भूत्वा तस्मै शर्वाय शूलिने / महाभैरवनादाय भीमरूपाय दंष्ट्रिणे / अव्यक्तायाथ महते नमस्कारं प्रकुर्वहे

நாங்கள் இருவரும் வணங்கி கைகூப்பி, அந்த சர்வன், சூலதாரியை—மகாபைரவ நாதம் உடைய, பயங்கர ரூபமும் கொம்புப் பற்களும் உடைய—அவ்யக்தனும் மகத்தானவனும் ஆகிய அவருக்கு நமஸ்காரம் செய்தோம்.

Verse 32

नमो ऽस्तु ते लोकसुरेश देव नमो ऽस्तु ते भूतपते महात्मन् / नमो ऽस्तु ते शाश्वतसिद्धयोगिने नमोस्तु ते सर्वजगत्प्रतिष्ठित

தேவா, உலகங்களின் சுரேசா! உமக்கு நமஸ்காரம். மகாத்மா, பூதபதே! உமக்கு நமஸ்காரம். சாச்வத சித்தயோகியே! உமக்கு நமஸ்காரம். அனைத்துலகின் ஆதாரமே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 33

परमेष्ठी परं ब्रह्म त्वक्षरं परमं पदम् / ज्येष्ठस्त्वं वामदेवश्च रुद्रः स्कन्दः शिवः प्रभुः

ஹே பரமேஷ்டி! நீயே பரம்பிரம்மம்; நீயே அக்ஷரம், பரமப் பதம். நீயே ஜ்யேஷ்டன், வாமதேவன், ருத்ரன், ஸ்கந்தன், சிவன், பிரபு.

Verse 34

त्वं य५स्त्वं वषट्कारस्त्वमोङ्कारः परन्तपः / स्वाहाकारो नमस्कारः संस्कारः सर्वकर्मणाम्

நீயே யாகம், நீயே வஷட்காரம்; ஹே பரந்தபா, நீயே ஓங்காரம். நீயே ஸ்வாஹாகாரம், நமஸ்காரம், எல்லாக் கர்மங்களின் ஸம்ஸ்காரம்.

Verse 35

स्वधाकारश्च यज्ञश्च व्रतानि नियमास्तथा / वेदा लोकाश्च देवाश्च भगवानेव सर्वशः

நீயே ஸ்வதாகாரம், நீயே யாகம்; விரதங்களும் நியமங்களும் நீயே. வேதங்கள், உலகங்கள், தேவர்கள்—எல்லாவற்றிலும் நீயே பகவான்.

Verse 36

आकाशस्य च शब्दस्त्वंभूतानां प्रभवाप्ययः / भूमौ गन्धो रसश्चाप्सु तेजोरूपं महेश्वरः

ஆகாயத்தின் ஒலி நீயே; உயிர்களின் தோற்றமும் லயமும் நீயே. பூமியில் மணம், நீரில் சுவை, தீஜஸின் ரூபம்—ஹே மகேஸ்வரா—நீயே.

Verse 37

वायोः स्पर्शश्च देवेश वपुश्चन्द्रमसस्तथा

ஹே தேவேசா! காற்றின் தொடுதல் நீயே; அதுபோல சந்திரனின் ஒளிமிகு உடலும் நீயே.

Verse 38

बुद्धौ ज्ञानं च देवेश प्रकृतेर्बीजमेव च

தேவேசனே! புத்தியில் ஞானம் உள்ளது; அதுவே இயற்கையின் விதையும் ஆகும்.

Verse 39

संहर्त्ता सर्वलोकानां कालो मृत्युमयोंऽतकः / त्वं धारयसि लोकांस्त्रींस्त्वमेव सृजसि प्रभो

பிரபுவே! நீயே எல்லா உலகங்களின் சங்காரன்; மரணமயமான காலன், அந்தகன்; நீயே மும்முலகையும் தாங்கி, நீயே படைக்கிறாய்.

Verse 40

पूर्वेण वदनेन त्वमिन्द्रत्वं प्रकरोषि वै / दक्षिणेन तु वक्त्रेण लोकान्संक्षिपसे पुनः

உன் கிழக்கு முகத்தால் நீ நிச்சயமாக இந்திரத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறாய்; தெற்கு முகத்தால் மீண்டும் உலகங்களைச் சுருக்கி லயப்படுத்துகிறாய்.

Verse 41

पश्चिमेन तु वक्त्रेण वरुणस्थो न संशयः / उत्तरेण तु वक्त्रेण सोमस्त्वं देवसत्तमः

மேற்கு முகத்தால் நீ வருணஸ்தானத்தில் இருப்பது உறுதி; வடக்கு முகத்தால், தேவர்களில் சிறந்தவனே, நீயே சோமன்.

Verse 42

एकधा बहुधा देव लोकानां प्रभवाप्ययः / आदित्या वसवो रुद्रा मरुतश्च सहाश्विनः

தேவனே! நீ ஒருவனாய் இருந்தும் பலவுருவாய் விளங்குகிறாய்; உலகங்களின் தோற்றமும் லயமும் உன்னாலே. ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர், மருதர், அஷ்வின்கள்—அனைத்தும் நீயே.

Verse 43

साध्या विद्याधरा नागाश्चारणाश्च तपोधनाः / वालखिल्या महात्मानस्तपः सिद्धाश्च सुव्रताः

சாத்யர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள், சாரணர்கள், தவச் செல்வர்கள்; மேலும் வாலகில்ய மகாத்மாக்கள், தவஸ்சித்தர்கள், நல்விரதர்கள் (அங்கே உள்ளனர்)।

Verse 44

त्वत्तः प्रसूता देवेश ये चान्ये नियतव्रताः / उमा सीता सिनीवाली कुहूर्गायत्र्य एव च

தேவேசனே! உம்மிடமிருந்தே பிற நியதவிரத சக்திகள் தோன்றின—உமா, சீதா, சினீவாலி, குஹூ, காயத்ரியும் கூட।

Verse 45

लक्ष्मीः कीर्त्तिर्धृतिर्मेधा लज्जा कान्तिर्वपुः स्वधा / तुष्टिः पुष्टिः क्रिया चैव वाचां देवी सरस्वती / त्वत्तः प्रसूता देवेश संध्या रात्रिस्तथैव च

தேவேசனே! லக்ஷ்மி, கீர்த்தி, த்ருதி, மேதா, லஜ்ஜை, காந்தி, வபு, ஸ்வதா; துஷ்டி, புஷ்டி, கிரியை, வாக்குத் தேவியான சரஸ்வதி; மேலும் சந்தியா, இராத்திரியும்—இவை அனைத்தும் உம்மிடமிருந்தே பிறந்தன।

Verse 46

सूर्यायुतानामयुतप्रभाव नमो ऽस्तु ते चन्द्रसहस्रगौर / नमो ऽस्तु ते वज्रपिनाकधारिणे नमोस्तु ते देव हिरण्यवाससे

சூரிய அயுதங்களுக்குச் சமமான அயுதப் பிரபாவம் உடையவனே, ஆயிரம் சந்திரர்களைப் போல் வெண்மையொளி உடையவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். வஜ்ரமும் பினாகமும் தாங்குபவனே; தேவரே, பொன்னாடை அணிந்தவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 47

नमोस्तु ते भस्मविभूषिताङ्ग नमो ऽस्तु ते कामशरीरनाशन / नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यरेतसे नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यवाससे

திருநீறு பூசிய அங்கங்களையுடையவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். காமனின் உடலை அழித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவரே, பொன்னிற வீரியமுடைய (ஹிரண்யரேதஸ்) உமக்கு நமஸ்காரம். தேவரே, பொன்னாடை அணிந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 48

नमो ऽस्तु ते देव हिरण्ययोने नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यनाभ / नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यरेतसे नमो ऽस्तु ते नेत्रसहस्रचित्र

தேவனே! ஹிரண்யயோனியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவனே! ஹிரண்யநாபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவனே! ஹிரண்யரேதஸே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஆயிரம் கண்களால் விசித்திரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 49

नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यवर्ण नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यकेश / नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यवीर नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यदायिने

தேவனே! ஹிரண்யவர்ணனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவனே! ஹிரண்யகேசனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவனே! ஹிரண்யவீரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவனே! ஹிரண்யதாயினே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 50

नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यनाथ नमो ऽश्तुते देव हिरण्यनाद / नमो ऽस्तु ते देव पिनाकपाणे नमो ऽश्तुते ते शङ्कर नीलकण्ठ

தேவனே! ஹிரண்யநாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவனே! ஹிரண்யநாதம் முழங்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவனே! பினாகம் ஏந்திய கரத்தனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சங்கரா! நீலகண்டா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 51

एवं संस्तूयमानस्तु व्यक्तो भूत्वा महामतिः / देवदेवो जगद्योनिः सूर्य कोटिसमप्रभः

இவ்வாறு புகழப்பட்டபோது அந்த மகாமதி தேவதேவன் வெளிப்பட்டான்—உலகத்தின் ஆதியாய், கோடி சூரியர்களுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன்.

Verse 52

आबभाषे कृपाविष्टो महादेवो महाद्युतिः / वक्त्रकोटिसहस्रेण ग्रसमान इवांबरम्

கருணையால் நிறைந்த மகாத்யுதி மகாதேவன் பேசினார்—கோடி ஆயிரம் முகங்களால் ஆகாயத்தை விழுங்குவது போல.

Verse 53

कंबुग्रीवः सुज ठरो नानाभूषणभूषितः / नानारत्नविचित्राङ्गो नानामाल्यानुलेपनः

சங்கு போன்ற கழுத்துடையவர், அழகிய உடலமைப்புடன், பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; பல ரத்தினங்களால் மிளிரும் அங்கங்களுடன், பல மாலைகளும் நறுமணப் பூச்சுகளும் அணிந்தவர்.

Verse 54

पिनाकपाणिर्भगवान्सुरपूज्यस्त्रिशूलधृक् / व्यालय ज्ञोपवीती च सुराणामभयङ्करः

பினாகத்தை கையில் கொண்ட பகவான், தேவர்களால் போற்றப்படுபவர், திரிசூலம் தாங்கியவர்; பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்தவர், தேவர்களுக்கு அச்சமற்ற நிலை அளிப்பவர்.

Verse 55

दुन्दुभिस्वरनिर्घोषः पर्जन्यनिनदोपमः / मुक्तो हासस्तदा तेन सर्वमापूरयञ्जगत्

துந்துபி ஒலிபோல் முழங்கும், மழைமேக இடியொலிக்கு ஒப்பான; அப்போது அவர் வெளிப்படுத்திய சிரிப்பு ஒலி உலகமெங்கும் நிரம்பியது.

Verse 56

तेन शब्देन महता चावां भीतौ महात्मनः / अथोवाच महादेवः प्रीतो ऽहं सुरसत्तमौ

அந்த மாபெரும் ஒலியால், ஓ மகாத்மா, நாங்கள் இருவரும் அஞ்சினோம். அப்போது மகாதேவர் கூறினார்: ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, நான் மகிழ்ந்தேன்.

Verse 57

पश्यतां च महायोगं भयं सर्व प्रमुच्यताम् / युवां प्रसूतौ गात्रेभ्यो मम पूर्वं सनातनौ

என் இந்த மஹாயோகத்தைப் பாருங்கள்; எல்லா அச்சத்தையும் விட்டு விடுங்கள். நீங்கள் இருவரும் என் அங்கங்களிலிருந்து முன்பே பிறந்தவர்கள்; சனாதனர்கள்.

Verse 58

यं मे दक्षिणो बाहुर्ब्रह्मा लोकपितामहः / वामो बाहुश्च मे विष्णुर्नित्यं युद्धेष्वनिर्जितः

என் வலது புயம் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா; என் இடது புயம் விஷ்ணு—போரில் எந்நாளும் அஜேயன்।

Verse 59

प्रीतो ऽहं युवयोः सम्यग्वरं दद्यां यथैप्सितम् / ततः प्रहृष्टमनसौ प्रणतौ पादयोः प्रभोः

நான் உங்களிருவரிடமும் முற்றிலும் மகிழ்ந்தேன்; நீங்கள் விரும்பியபடி வரம் அளிப்பேன். அப்போது அவர்கள் பேரானந்தத்துடன் ஆண்டவனின் பாதங்களில் பணிந்தனர்।

Verse 60

अब्रूतां च महादेवं प्रसादाभिमुखं स्थितम् / यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश्च ते / भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि देव सुरेश्वर

அருள்முகமாக நின்ற மகாதேவனை அவர்கள் கூறினர்—உமக்கு பிரீதி உண்டாயின், வரம் அளிக்கத் தகுந்ததாயின், தேவரே சுரேஸ்வரா, உம்மிடத்தில் எங்கள் பக்தி என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 61

देवदेव उवाच एवमस्तु महाभागौ सृजतां विपुलाः प्रजाः / एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवातरधाद्विभुः

தேவர்களின் தேவன் கூறினார்—அப்படியே ஆகட்டும், மகாபாக்யவான்களே; பெருமளவு பிரஜைகளைப் படையுங்கள். இவ்வாறு சொல்லி அந்த விபு பகவான் அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 62

एष एव मयोक्तो वः प्रभावस्तस्य धीमतः / एतद्धि परमं ज्ञानमव्यक्तं शिवसंज्ञितम्

இதுவே நான் உங்களுக்குச் சொன்ன அந்த ஞானியின் மகிமை; இதுவே பரம ஞானம்—அவ்யக்தம், ‘சிவ’ என அழைக்கப்படுவது।

Verse 63

एतत्सूक्ष्ममचिन्त्यं च पश्यन्ति ज्ञ३नचक्षुषः / तस्मै देवाधिदेवाय नमस्कारं प्रकुर्महे / महादेव नमस्ते ऽस्तु महेश्वर नमो ऽस्तु ते

இந்த நுண்ணியமும் சிந்திக்க இயலாததுமான தத்துவத்தை ஞானக் கண்கள் உடையோர் காண்கிறார்கள். அந்த தேவாதிதேவனுக்கு நாம் வணக்கம் செய்கிறோம். மகாதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகேஸ்வரா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 64

सूत उवाच एतच्छ्रुत्वा गताः सर्वे सुराः स्वं स्वं निवेशनम् / नमस्कारं प्रकुर्वाणाः शङ्कराय महात्मने

சூதர் கூறினார்—இதை கேட்டவுடன் எல்லா தேவர்களும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்; மகாத்மா சங்கரருக்கு வணக்கம் செய்து சென்றனர்.

Verse 65

इमं स्तवं पठिद्यस्तु चेश्वरस्य महात्मनः / कामांश्च लभते सर्वान् पापेभ्यश्च प्रमुच्यते

மகாத்மையான ஈஸ்வரனின் இந்த ஸ்தவத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவார்; பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்.

Verse 66

एतत्सर्वं तदा तेन न विष्णुना प्रभविष्णुना / महादेवप्रसादेन ह्युक्तं ब्रह्म सनातनम् / एतद्वः सर्वमाख्यातं मया माहेश्वरं बलम्

இவை அனைத்தும் அப்போது வல்லமைமிகு விஷ்ணுவால் அல்ல; மகாதேவனின் அருளால் சனாதன பிரம்மமே உரைத்தது. இந்த மாஹேஸ்வர வலிமையனைத்தையும் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.