Adhyaya 24

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महादृवायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे ध्रुवचर्याकीर्त्तनं नाम त्रयोविंशतितमो ऽध्यायः सूत उवाच एतच्छ्रुत्वा तु सुनयः पुनस्ते संशयान्विताः / पप्रच्छुरुत्तरं भूयस्तदा ते रोमहर्षणम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட புராணத்தின் பூர்வபாகம் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘துருவசர்யாகீர்த்தனம்’ எனும் இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட சுனயர்கள் மீண்டும் சந்தேகத்துடன் ரோமஹர்ஷணரை மேலும் விடை கேள்வி கேட்டனர்।

Verse 2

यदेतदुक्तं भवतागृहाणीत्येव विस्तृतम् / कथं देवगृहाणि स्युः कथं ज्योतींषिवर्णय

நீங்கள் விரிவாக ‘கிருஹங்களை ஏற்றுக்கொள்’ என்று கூறியது எவ்வாறு? தேவகிருஹங்கள் எவ்வாறு, ஜ்யோதிகளை எவ்வாறு வர்ணிப்பது?

Verse 3

एतत्सर्वं समाचक्ष्व ज्योतिषां चैव निर्णयम् / वायुरुवाच श्रुत्वा तु वचनं तेषां तदा सूतः समाहितः

இவற்றையெல்லாம் விளக்கி, ஜ்யோதிகளின் தீர்மானத்தையும் கூறு. வாயு கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் சூதர் மனம் ஒருமித்தார்.

Verse 4

उवाच परमं वाक्यं तेषां संशयनिर्णयम् / अस्मिन्नर्थे माहाप्राज्ञैर्यदुक्तं ज्ञानबुद्धिभिः

அப்போது அவர் அவர்களின் ஐயத்தைத் தீர்க்கும் உயர்ந்த வாக்கை உரைத்தார்—இவ்விஷயத்தில் மஹாப்ராஜ்ஞர்கள் ஞானபுத்தியால் கூறியதை.

Verse 5

एतद्वो ऽहं प्रवक्ष्यामि सूर्याचन्द्रमसोर्भवम् / यथा देवगृहाणीह सूर्यचन्द्रग्रहाः स्मृताः

இப்போது நான் உங்களுக்கு சூரியன்-சந்திரனின் தோற்றத்தைச் சொல்கிறேன்—இங்கே சூரிய-சந்திர கிரகங்கள் எவ்வாறு தேவகிருஹங்களாக நினைக்கப்படுகின்றன என்பதையும்.

Verse 6

ततः परं च त्रिविधस्याग्नेर्वक्ष्ये समुद्भवम् / दिव्यस्य भौतिकस्याग्नेरब्योनेः पार्थि वस्य तु

அதன்பின் மூவகை அக்னியின் தோற்றத்தைச் சொல்கிறேன்—தெய்வீக அக்னி, பௌதிக அக்னி, மேலும் அப்யோனி மற்றும் பார்திவ அக்னி.

Verse 7

व्युष्टायां तु रजन्यां वै ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः / अव्याकृतमिदं त्वासीन्नैशेन तमसावृतम्

இரவு விடிந்தபோது, அவ்யக்த-ஜன்மனான பிரம்மனின் காலத்தில் இவ்வுலகம் அனைத்தும் அவ்யாக்ருதமாக இருந்து, இரவின் தமஸால் மூடப்பட்டிருந்தது.

Verse 8

सर्वभूतावशिष्टे ऽस्मिंल्लोके नष्टविशेषणे / स्वयंभूर्भगवांस्तत्र लोकतन्त्रार्थसाधकः

இந்த உலகில் எல்லா உயிர்களும் ஒடுங்கி, வேறுபாடுகள் அழிந்தபோது, அங்கே பகவான் ஸ்வயம்பூ உலக ஒழுங்கை நிறுவுவதற்காகத் தோன்றினார்.

Verse 9

खद्योतवत्स व्यचरदाविर्भावचिकीर्षया / सो ऽग्निं दृष्ट्वाथ लोकादौ पृथिवीजलसंश्रितम्

தோன்ற விரும்பி அவர் மின்மினிப் பூச்சிபோல் அலைந்தார்; பின்னர் உலகின் ஆதியில் பூமி-நீரில் தங்கியிருந்த அக்னியை அவர் கண்டார்.

Verse 10

संवृत्य तं प्रकाशार्थं त्रिधा व्यमजदीश्वरः / पवनो यस्तु लोके ऽस्मिन्पार्थिवः सो ऽग्निरुच्यते

ஒளிக்காக ஈச்வரன் அதனை அடக்கி மூன்று வகையாகப் பிரித்தான்; இவ்வுலகில் பார்திவமான (நிலத்தன்மை கொண்ட) பவனமே ‘அக்னி’ எனப்படுகிறது.

Verse 11

यश्चासौ तपते सूर्ये शुचिरग्निस्तु स स्मृतः / वैद्युतो ऽब्जस्तु विज्ञेयस्तेषां वक्ष्ये ऽथ लक्षमम्

சூரியனில் தகிக்கும் அது ‘சுசி-அக்னி’ என நினைக்கப்படுகிறது; மின்னுருவாய் நீரில் இருப்பது அறியத்தக்கது—இப்போது அவற்றின் இலக்கணங்களைச் சொல்கிறேன்.

Verse 12

वैद्युतो जाठरः सौरो ह्यपां गर्भास्त्रयो ऽग्रयः / तस्मादपः पिबन्सूर्यो गोभिर्दीप्यत्यसौ दिवि

வைத்யுதம், ஜாடரம், சௌரம்—இவை நீரின் கருவிலிருந்து தோன்றிய மூன்று சிறந்த தேஜஸ்கள். ஆகவே சூரியன் நீரைப் பருகி தனது கதிர்களால் விண்ணில் ஒளிர்கிறான்.

Verse 13

वैद्युतेन समाविष्टो वार्ष्यो नाद्भिः प्रशाम्यति / मानवा नां च कुक्षिस्थो नाद्भिः शास्यति पावकः

வைத்யுதத் தேஜஸால் ஆவிஷ்டமாய் மழை வடிவில் வெளிப்படும் அக்கினி நீரால் அணையாது. மனிதர்களின் வயிற்றில் உறையும் பாவகனும் நீரால் அடங்கான்.

Verse 14

तस्मात्सौरो वैद्युतश्च जाठरश्चप्यनिन्धनः / किञ्चिदप्सु मतं तेजः किञ्चिद्दृष्टमबिं धनम्

ஆகவே சௌர, வைத்யுத, ஜாடர—இம்மூன்றும் எரிபொருளின்றி நிலைக்கும் தேஜஸ்கள். இதில் சில தேஜஸ் நீரில் உள்ளதாகக் கருதப்படுகிறது; சில தேஜஸ் எரிபொருளின்றியே வெளிப்படையாகக் காணப்படுகிறது.

Verse 15

काष्ठेन्धनस्तु निर्मथ्यः सो ऽद्भिः शाम्यति पावकः / अर्चिष्मान्पवमानो ऽग्निर्निष्प्रभो जाठरः स्मृतः

மரக்கட்டைகளை உரசி எழும் பாவகன் நீரால் அணைகிறான். ஜ்வாலையுடன் ஒளிரும் பவமான அக்கினி பிரகாசமானது; ஆனால் ஜாடர அக்கினி ஒளியற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 16

यश्चायं मण्डले शुक्लो निरूष्मा संप्रकाशकः / प्रभा सौरी तु पादेन ह्यस्तं याति देवाकरे

இந்த மண்டலத்தில் தோன்றும் வெண்மையான, வெப்பமற்ற, ஒளியளிக்கும் தேஜஸ் சௌரப் பிரபையே. அது தேவாகரனான சூரியனில் ஒரு பாதம் அளவால் அஸ்தமிக்கிறது.

Verse 17

अग्निमाविशते रात्रौ तस्माद्दूरात्प्रकाशते / उद्यन्तं च पुनः सूर्यमौष्णमयमाग्नेयमाविशत्

இரவு அக்னியில் புகுகிறது; ஆகவே அது தொலைவிலிருந்தும் ஒளிர்கிறது. மீண்டும் உதயமாகும் சூரியனில் அக்னிமயமான வெப்பம் புகுகிறது.

Verse 18

पादेन पार्थिवस्याग्नेस्तस्मादग्निस्तपत्यसौ / प्राकाश्यं च तथौष्ण्यं च सौराग्नेये तु तेजसी

பார்த்திவ அக்னியின் ஒரு பங்கினாலேயே இந்த அக்னி தகிக்கிறது. சௌர-அக்னேய தேஜஸில் ஒளியும் வெப்பமும் இரண்டும் உள்ளன.

Verse 19

परस्परानुप्रवेशादाप्यायेते परस्परम् / उत्तरे चैव भूम्यर्द्धे तथा ह्यग्निश्च दक्षिणे

ஒருவருக்கொருவர் புகுவதால் அவை ஒன்றையொன்று வளர்க்கின்றன. பூமியின் வட அரைப்பகுதியில் (ஒரு நிலை) என்றும், தெற்கில் அக்னியும் அவ்வாறே உள்ளது.

Verse 20

उत्तिष्ठति पुनः सूर्ये रात्रिराविशते ह्यपः / तस्मात्तप्ता भवन्त्यापो दिवारत्रिप्रवेशनात्

சூரியன் மீண்டும் எழும்போது இரவு நீரில் புகுகிறது. ஆகவே பகல்-இரவு புகுதலால் நீர் வெப்பமடைகிறது.

Verse 21

अस्तं याति पुन सूर्ये अहर्वै प्रविशत्यपः / तस्मान्नक्तं पुनः शुक्ला आपो ऽदृश्यन्त भास्वराः

சூரியன் மீண்டும் அஸ்தமிக்கும்போது பகல் நீரில் புகுகிறது. ஆகவே இரவில் மீண்டும் வெண்மையாக, ஒளிர்வதாக நீர் தோன்றுகிறது.

Verse 22

एतेन क्रमयोगेन भूम्यर्द्धे दक्षिणोत्तरे / उदयास्तमने नित्यमहोरात्रं विशत्यपः

இந்தக் கிரமயோகத்தினால் பூமியின் தென்-வட பகுதியிலே நீர் நித்தமும் உதயம்-அஸ்தமனம் வழியாகப் பகல்-இரவில் புகுகின்றது।

Verse 23

यश्चासौ तपते सूर्यः पिबन्नंभो गभस्तिभिः / पार्थिवाग्निविमिश्रो ऽसौ दिव्यः शुचिरिति स्मृतः

தீவிரமாகத் தபிக்கும் சூரியன் தன் கதிர்களால் நீரைப் பருகுகின்றான்; பூமியக்னியுடன் கலந்திருந்தாலும் அவன் தெய்வீகன், தூயவன் எனச் சொல்லப்படுகிறான்।

Verse 24

सहस्रपादसौ वह्निर्घृतकुंभनिभः शुचिः / आदत्ते स तु नाडीनां सहस्रेण समन्ततः

ஆயிரம் பாதங்களையுடைய அந்தத் தூய அக்னி, நெய்க் குடம் போல் ஒளிர்ந்து, ஆயிரம் நாடிகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் இருந்து நீரை எடுத்துக்கொள்கிறது।

Verse 25

नादेयीश्चैव सामुद्रीः कौप्याश्चैव समन्ततः / स्थावरा जङ्गमाश्चैव याश्च कुल्यादिका अपः

நதிநீர், கடல்நீர், எங்கும் உள்ள கிணற்றுநீர்; நிலையானதும் நகர்வதும் ஆகியவற்றில் உள்ள நீர், மேலும் கால்வாய் முதலியவற்றின் நீரெல்லாம்.

Verse 26

तस्य रश्मिसहस्रं तु शीतवर्षोष्णनिःस्तवम् / तासां चतुःशता नाड्यो वर्षन्ते चित्र मूर्त्तयः

அவனுடைய ஆயிரம் கதிர்கள் குளிர், மழை, வெப்பம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றன; அவற்றில் நானூறு நாடிகள் பல்வகை வடிவில் மழையைப் பொழிகின்றன।

Verse 27

चन्दनाश्चैव साध्यश्च कूतनाकूतनास्तथा / अमृता नामतः सर्वा रश्मयो वृष्टिसर्जनाः

சந்தனா, சாத்ய, கூதனா-அகூதனா எனப்படும் ‘அம்ருதா’ என்ற பெயருடைய எல்லா கதிர்களும் மழையை உண்டாக்குகின்றன.

Verse 28

हिमोद्गताश्च ताभ्यो ऽन्या रश्मयस्त्रिशताः पुनः / दृश्या मेघाश्च याम्यश्च ह्रदिन्यो हिमसर्जनाः

அவற்றிலிருந்து மீண்டும் பனியிலிருந்து எழும் மூன்றுநூறு வேறு கதிர்கள் தோன்றுகின்றன; அவை த்ருஷ்யா, மேகா, யாம்யா, ஹ்ரதினீ என அழைக்கப்பட்டு பனியை உண்டாக்குகின்றன.

Verse 29

चन्द्रास्ता नामतः प्रोक्ता मिताभास्तु गभस्तयः / शुक्लाश्च कुहकाश्चैव गावो विश्वभृतस्तथा

அவை ‘சந்திரா’ என்று பெயரிட்டு கூறப்பட்டன; அவற்றின் கபஸ்திகள் மிதமான ஒளியுடையவை. மேலும் சுக்லா, குஹகா, ‘காவோ’, ‘விஸ்வப்ருத்’ என்பனவும் உள்ளன.

Verse 30

शुक्लास्ता नामतः सर्वस्त्रिशता धर्मसर्जनाः / समं विभज्य नाडीस्तु मनुष्टपितृदेवताः

‘சுக்லா’ எனப் பெயரிடப்பட்ட அந்த மூன்றுநூறு கதிர்களும் தர்மத்தை உருவாக்குவன; அவை நாடிகளை சமமாகப் பகிர்ந்து மனிதர், பித்ருக்கள், தேவர்கள் எனப் பரவுகின்றன.

Verse 31

मनुष्यानौषधेनेह स्वधया तु पितॄनपि / अमृतेन सुरान्सर्वांस्त्रींस्त्रिभिस्तर्पयत्यसौ

அவன் இங்கு மூலிகை/ஔஷதியால் மனிதரை, ஸ்வதையால் பித்ருக்களை, அம்ருதத்தால் எல்லாத் தேவர்களையும்—இந்த மூவரையும் மூன்று வழிகளில் திருப்திப்படுத்துகிறான்.

Verse 32

वसंते चैव ग्रीष्मे च शतैः स तपति त्रिभिः / वर्षास्वथो शरदि वै चतुर्भिश्च प्रवर्षति

வசந்தமும் கோடையும் அவர் மூன்று நூறு கதிர்களால் வெப்பம் அளிக்கிறார்; மழைக்காலமும் சரத்காலமும் நான்கு நூறு கதிர்களால் மழை பொழிகிறார்।

Verse 33

हेमन्ते शिशिरे चैव हिम मुत्सृजते त्रिभिः / इन्द्रो धाता भगः पूषा मित्रो ऽथ वरुणोर्ऽयमा

ஹேமந்தமும் சிசிரமும் அவர் மூன்று நூறு கதிர்களால் பனியைச் சிதறவிடுகிறார்; (ஆதித்ய ரூபங்கள்) இந்திரன், தாதா, பகன், பூஷா, மித்ரன், வருணன், அர்யமா.

Verse 34

अंशुर्विवस्वास्त्वष्टा च सविता विष्णुरेव च / माघमासे तु वरुणः पूषा चैव तु फलाल्गुने

அம்சு, விவஸ்வான், த்வஷ்டா, சவிதா, விஷ்ணு—இவை (ஆதித்ய ரூபங்கள்); மாக மாதத்தில் வருணன், பால்குணத்தில் பூஷா என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 35

चैत्रे मासि तु देतोंशुर्धाता वैशाखतापनः / ज्येष्ठमासे भवेदिन्द्रश्चाषाढे सविता रविः

சைத்ர மாதத்தில் தேதோம்சு, வைசாகத்தில் தாதா (தாபன), ஜ்யேஷ்டத்தில் இந்திரன், ஆஷாடத்தில் சவிதா-ரவி (ரூபம்) ஆகிறார்।

Verse 36

विवस्वाञ्छ्रावणे मासि प्रोष्ठे मासे भागः स्मृतः / पर्जन्यो ऽश्वयुजे मासि त्वष्टा च कार्तिके रविः

ஸ்ராவண மாதத்தில் விவஸ்வான்; ப்ரோஷ்டபத மாதத்தில் பகன் என நினைக்கப்படுகிறார்; அஸ்வயுஜத்தில் பர்ஜன்யன்; கார்த்திகையில் த்வஷ்டா மற்றும் ரவி (ரூபம்) ஆகிறார்।

Verse 37

मार्गशीर्षे भवेन्मित्रः पौषेविष्णुः सनातनः / पञ्चरश्मिसहस्राणि वरुणस्यार्ककर्मणि

மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் சூரியன் ‘மித்ர’ ரூபமாகிறான்; பௌஷத்தில் சனாதன ‘விஷ்ணு’ ரூபமாகிறான். வருணனுடைய அர்க்ககர்மத்தில் ஐந்தாயிரம் கதிர்கள் செயல்படுகின்றன.

Verse 38

षड्भिः सहस्रैः पूषा तु देवो ऽशुसप्तभिस्तथा / धाताष्टभिः सहस्रैस्तु नवभिस्तु शतक्रतुः

ஆறாயிரம் கதிர்களால் தேவன் பூஷா; ஏழாயிரத்தால் அசு. எட்டாயிரத்தால் தாதா; ஒன்பதாயிரம் கதிர்களால் சதக்ரது (இந்திரன்) இயங்குகின்றான்.

Verse 39

सविता दशभिर्याति यात्येकादशभिर्भगः / सप्तभिस्तपते सित्रस्त्वष्टा चैवाष्टभिस्तपेत्

சவிதா பத்து (ஆயிரம்) கதிர்களுடன் செல்கிறான்; பகன் பதினொன்றுடன் செல்கிறான். சித்ரன் ஏழு கதிர்களால் தபிக்கிறான்; த்வஷ்டாவும் எட்டு (ஆயிரம்) கதிர்களால் தபிக்கிறான்.

Verse 40

अर्यमा दशाभिर्याति पर्जन्यो नवभिस्तपेत् / षड्भी रश्मिसहस्रैस्तु विषणुस्तपति मेदिनीम्

அர்யமா பத்து (ஆயிரம்) கதிர்களுடன் செல்கிறான்; பர்ஜன்யன் ஒன்பது கதிர்களால் தபிக்கிறான். விஷணு ஆறாயிரம் கதிர்களால் மெதினி (பூமி)யைத் தபிக்கச் செய்கிறான்.

Verse 41

वसंते कपिलः सूर्यो ग्रीष्मेर्ऽकः कनकप्रभः / श्वेतवर्णस्तु वर्षासु पाण्डुः शरदि भास्करः

வசந்தத்தில் சூரியன் கபில (செம்பொன்-மஞ்சள்) நிறமாய்; கோடையில் அர்க்கன் பொன்னொளியாய். மழைக்காலத்தில் வெண்நிறமாய்; சரத்காலத்தில் பாஸ்கரன் பாண்டுநிறமாய் விளங்குகிறான்.

Verse 42

हेमन्ते ताम्रवर्णस्तु शैशिरे लोहितो रविः / इति वर्णाः समा ख्याताः सूर्यस्यर्तुसमुद्भवाः

ஹேமந்தத்தில் சூரியன் தாமிர நிறமாய், சைசிரத்தில் ரவி செந்நிறமாய் விளங்குகின்றான். இவ்வாறு பருவங்களால் உண்டாகும் சூரியனின் நிறங்கள் புகழ்பெற்றவை எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 43

औषधीषु बलं धत्ते स्वधया च पिदृष्वपि / सूर्यो ऽमरेष्वप्यमृतं त्रयं त्रिषु न यच्छति

சூரியன் மூலிகைகளில் வலிமையை நிலைநிறுத்துகின்றான்; பித்ருக்களிடத்தில் ஸ்வதையால் திருப்தியையும் அளிக்கின்றான். தேவர்களிடத்திலும் அமிர்தத்தின் காரணம் அவனே; ஆயினும் இம்மூன்றிலும் ஒன்றுக்கொன்று ‘மூன்றையும்’ வழங்குவதில்லை.

Verse 44

एवं रश्मिसहस्रं तु सौरं लोकार्थसाधकम् / भिद्यते ऋतुमासाद्य जलशीतोष्णनिस्रवम्

இவ்வாறு உலகநலன் நிறைவேற்றும் சூரியனின் ஆயிரம் கதிர்கள் பருவத்தை அடைந்து பிரிந்து, நீரில் குளிர்-வெப்ப ஓட்டத்தை உண்டாக்குகின்றன.

Verse 45

इत्येतन्मण्डलं शुक्लं भास्वरं सूर्य संज्ञितम् / नक्षत्रग्रहसोमानां प्रतिष्ठा योनिरेव च

இவ்வாறு இந்த வெண்மையும் ஒளிமிக்கதுமான மண்டலம் ‘சூரிய’ என அழைக்கப்படுகிறது. நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், சோமன் (சந்திரன்) ஆகியவற்றின் ஆதாரமும் பிறப்பிடமும் இதுவே.

Verse 46

चन्द्रऋक्षग्रहाः सर्वे विज्ञेयाः सूर्यसंभवाः / नक्षत्राधिपतिः सोमो ग्रह राजो दिवाकरः

சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், எல்லாக் கிரகங்களும்—இவை அனைத்தும் சூரியனிலிருந்து தோன்றியவை என அறிய வேண்டும். நட்சத்திரங்களின் அதிபதி சோமன்; கிரகங்களின் அரசன் திவாகரன் (சூரியன்).

Verse 47

शेषाः पञ्च ग्रहा ज्ञेया ईश्वराः कामचारिणः / पठ्यते चाग्निरादित्य उदकं चन्द्रमाः स्मृतः

மீதமுள்ள ஐந்து கிரகங்கள் ஈசுவரரூபங்கள்; விருப்பம்போல் நடமாடுவோர் என அறிய வேண்டும். பாடத்தில் அக்னி ஆதித்யன் எனவும், நீர் சந்திரன் எனவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 48

शेषाणा प्रकृतीः स्मयग्वर्ण्यमाना निबोधत / सुरसेनापतिः स्कन्दः पठ्यते ऽङ्गारको ग्रहः

மீதமுள்ள கிரகங்களின் இயல்புகளை முறையாகக் கூறுகிறேன்; கேளுங்கள். தேவர்களின் சேனாதிபதி ஸ்கந்தன் ‘அங்காரக’ கிரகமாகப் பாடப்படுகிறது.

Verse 49

नारायणं बुधं प्राहुर्वेदज्ञानविदो बुधाः / रुद्रो वैवस्वतः साक्षाद्यमो लोकप्रभुः स्वयम्

வேதஞானம் அறிந்த ஞானிகள், புதன் கிரகத்தை நாராயணன் எனக் கூறுவர். மேலும் ருத்ரனே வைவர்ஸ்வதன்—சாட்சாத் யமன், உலகங்களின் ஆண்டவன்—தானே.

Verse 50

महाग्रहो द्विजश्रेष्ठो मन्दगामी शनैश्वरः / देवासुरगुरू द्वौ तु भानुमन्तौ महा ग्रहौ

மகாகிரகம், இருபிறப்போரில் சிறந்தவன், மந்தமாகச் செல்லும் சனைஸ்வரன். மேலும் தேவர்கள்-அசுரர்களின் இரு குருக்கள்—சுக்ரன், பிருஹஸ்பதி—ஒளிமிக்க மகாகிரகங்கள்.

Verse 51

प्रजापतिसुतावेतावुभौ शुक्रबृहस्पती / आदित्यमूलमखिलं त्रैलोक्यं नात्र संशयः

இவ்விருவரும்—சுக்ரன், பிருஹஸ்பதி—பிரஜாபதியின் புதல்வர்கள். முழு மும்முலகங்களுக்கும் ஆதித்யனே மூலமாம்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 52

भवत्यस्माज्जगत्कृत्स्नं सदेवासुरमानुषम् / रुद्रोपेन्द्रेन्द्रचन्द्राणां विप्रेन्द्रास्त्रिदिवौकसाम्

இவ்வூற்றிலிருந்தே தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட முழு உலகமும் தோன்றுகிறது; ருத்ரன், உபேந்திரன், இந்திரன், சந்திரன் மற்றும் திரிதிவவாசி உயர்ந்த முனிவர்களும் இதிலிருந்தே.

Verse 53

द्युतिर्द्युतिमतां कृत्स्नं यत्तेजः सार्वलौकिकम् / सर्वात्मा सर्वलोकेशो महादेवः प्रजापतिः

ஒளிமிக்கவர்களின் முழு பிரகாசமும், எல்லா உலகங்களிலும் பரவும் அந்தத் தேஜஸும்—அவரே சர்வாத்மா, சர்வலோகேசன், மகாதேவன், பிரஜாபதி.

Verse 54

सूर्य एव त्रिलोकस्य सूलं परमदैवतम् / ततः संजायते सर्वं तत्र चैव प्रलीयते

சூரியனே திரிலோகத்தின் சூல-சொரூபமான பரம தெய்வம்; அவரிடமிருந்து அனைத்தும் பிறக்கிறது, அவரிடமே மீண்டும் லயமாகிறது.

Verse 55

भावाभावौ हि लोकानामादित्यान्निःमृतौ पुरा / जगज्ज्ञेयो ग्रहो विप्रा दीप्तिमान्सुप्रभो रविः

விப்ரர்களே! உலகங்களின் இருப்பும் இல்லாமையும் பழங்காலத்தில் ஆதித்யனிடமிருந்தே வெளிப்பட்டது; உலகம் அறியத்தக்க கிரகம் அந்த ஒளிமிக்க, மிகப் பிரகாசமான ரவி.

Verse 56

अत्र गच्छन्ति निधनं जायन्ते च पुनः पुनः / क्षणा मुहूर्त्ता दिवसा निशाः पक्षाश्च कृत्स्नशः

இங்கேயே கணங்கள், முகூர்த்தங்கள், நாட்கள், இரவுகள், முழுப் பக்ஷங்களும் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து மீண்டும் மீண்டும் அழிகின்றன.

Verse 57

मासाः संवत्सराश्चैव ऋतवो ऽथ युगानि च / तदादित्यादृते ह्येषा कालंसख्या न विद्यते

மாதங்கள், ஆண்டுகள், பருவங்கள், யுகங்கள்—இவை அனைத்தும்; அந்த ஆதித்யனை இன்றி காலக் கணக்கு இல்லை.

Verse 58

कालादृते न निगमो न दीक्षा नाह्निकक्रमः / ऋतूनामविभागाच्च पुष्पमूलफलं कुतः

காலமின்றி நிகம விதியும் இல்லை, தீட்சையும் இல்லை, தினசரி கர்ம ஒழுங்கும் இல்லை; பருவப் பிரிவின்றி மலர், வேர், கனி எங்கிருந்து?

Verse 59

कुतः सस्यविनिष्पत्तिस्तृणौषधिगणो ऽपि वा / अभावो व्यवहाराणां जन्तूनां दिवि चैह च

பயிர்களின் விளைவு எங்கிருந்து? புல்-மூலிகைகளின் கூட்டமே எவ்வாறு? உயிர்களின் நடத்தைகள் இல்லாமற் போகும்—வானிலும் இங்கும்.

Verse 60

जगत्प्रतापनमृते भास्करं वारितस्करम् / स एष कालश्चाग्निश्च द्वादशात्मा प्रजापतिः

உலகைத் தழலச் செய்யும் பாஸ்கரன் இல்லையெனில் இருள் எனும் திருடனை யார் தடுக்க முடியும்? அவனே காலம், அவனே அக்னி—பன்னிரு ரூபப் பிரஜாபதி.

Verse 61

तपत्येष द्विजश्रेष्ठास्त्रैलोक्यं सचराचरम् / स एष तेचसां राशिस्तमो घ्रन्सार्वलौकिकम्

ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே! இவன் சராசரமுடன் கூடிய மும்முலகையும் தழலச் செய்கிறான்; இவனே தேஜஸின் குவியல், எல்லா உலகங்களின் இருளையும் அழிப்பவன்.

Verse 62

उत्तमं मार्गमास्थाय वायोर्भाभिरिदं जगत् / पार्श्वमूर्ध्वमधश्चैव तापयत्येष सर्वशः

உத்தம மார்க்கத்தை அடைந்து, வாயுவின் ஒளிப்பிரகாசங்களால் இந்த உலகம் பக்கமும் மேலும்கீழுமாக எல்லாத் திசைகளிலும் வெப்பமடைகிறது।

Verse 63

यथा प्रभाकरो दीपोगृहमध्ये ऽवलंबितः / पार्श्वमूर्ध्वमधश्चैव तमो नाशयते समम्

வீட்டின் நடுவில் தொங்கவிடப்பட்ட ஒளி தரும் விளக்கு, பக்கமும் மேலும்கீழுமாக சமமாக இருளை அழிப்பதுபோல்।

Verse 64

तद्वत्सहस्रकिरणो ग्रहराजो जगत्पतिः / सूर्यो गोभिर्जगत्सर्वमादीपयति सर्वतः

அதுபோல ஆயிரம் கதிர்களையுடைய, கிரகங்களின் அரசன், உலகின் அதிபதி சூரியன் தன் கதிர்களால் உலகமெங்கும் அனைத்தையும் ஒளியூட்டுகிறான்।

Verse 65

रवे रश्मिसहस्रं यत्प्राङ्मया समुदात्दृतम् / तेषां श्रेष्ठाः पुनः सप्त रश्मयो ग्रहयो नयः

ரவி எனும் சூரியனின் ஆயிரம் கதிர்கள் முன்பு கூறப்பட்டன; அவற்றில் மீண்டும் ஏழு கதிர்கள் சிறந்தவை—கிரகங்களை நடத்தும் வழிநடத்திகள்.

Verse 66

सुषुम्णो हरिकेशश्च विश्वकर्मा तथैव च / विश्वश्रवाः पुनश्चान्यः संपद्वसुरतः परः

அந்த (ஏழு சிறந்த கதிர்கள்) சுஷும்ணன், ஹரிகேசன், விஸ்வகர்மா, விஸ்வஸ்ரவா; மேலும் இரண்டும்—ஸம்பத் மற்றும் வசுரத—மிகச் சிறந்தவை.

Verse 67

अर्वावसुः पुनश्चान्यः स्वराडन्यः प्रकीर्त्तितः / सुषुम्णः सूर्यरश्मिस्तु क्षीण शशिनमेधयेत्

மீண்டும் ஒரு கதிர் ‘அர்வாவசு’ எனவும், மற்றொன்று ‘ஸ்வராட்’ எனவும் போற்றப்படுகிறது. ‘சுஷும்ணா’ என்பது சூரியக் கதிர்; அது குன்றிய சந்திரனையும் ஊட்டமளிக்கிறது.

Verse 68

तिर्यगूर्ध्वप्रचारो ऽसौ सुषुम्णः परिकीर्त्तितः / हरि केशः पुरस्ताद्य ऋक्षयोनिः स कीत्यते

அந்த ‘சுஷும்ணா’ குறுக்காகவும் மேலாகவும் செல்லும் இயக்கமுடையதாகப் போற்றப்படுகிறது. கிழக்கில் இருப்பது ‘ஹரிகேச’ என்றும் ‘ரிக்ஷயோனி’ என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 69

दक्षिणे विश्वकर्मा तु रश्मिन्वर्द्धयते वुधम् / विश्वश्रवास्तु यः पश्चच्छुक्रयोनिः स्मृतो बुधैः

தெற்கில் ‘விஸ்வகர்மா’ எனும் கதிர் புதனை வளர்க்கிறது. மேற்கில் இருப்பது ‘விஸ்வஸ்ரவா’; அறிஞர்கள் அதை ‘சுக்ரயோனி’ என நினைவுகூர்கிறார்கள்.

Verse 70

संपद्वसुस्तु यो रश्मिः स योनिर्लोहितस्य तु / षष्ठस्त्वर्व्वावसू रश्मिर्योनिस्तु स बृहस्पतेः

‘சம்பத்வசு’ எனும் கதிரே ‘லோஹித’ (செவ்வாய்) எனும் கிரகத்தின் யோனி/தோற்ற இடம். ஆறாவது ‘அர்வாவசு’ கதிர் ப்ருஹஸ்பதியின் யோனி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 71

शनैश्चरंपुन श्चापि रश्मिराप्यायते स्वराट् / एवं सूर्यप्रभावेण ग्रहनक्षत्रतारकाः

மேலும் ‘ஸ்வராட்’ எனும் கதிரால் சனைச்சரன் (சனி) கூட வளம் பெறுகிறான். இவ்வாறு சூரியப் பிரபாவத்தால் கிரகங்கள், நக்ஷத்திரங்கள், நட்சத்திரங்கள் ஒளிர்கின்றன.

Verse 72

वर्त्न्ते दिवि ताः सर्वा विश्वं चैदं पुनर्जगत् / नक्षीयन्ते यतस्तानि तस्मान्नक्षत्रसंज्ञिताः

அவை அனைத்தும் வானில் நிலைத்து, இந்தப் பிரபஞ்சம் மீண்டும் மீண்டும் இயங்குகிறது; அவை சிதையாததால் ‘நக்ஷத்திரம்’ என அழைக்கப்படுகின்றன।

Verse 73

क्षेत्राण्येतानि वै पूर्वमापतन्ति गभस्तिभिः / तेषां क्षेत्राण्यथादत्ते सूर्यो नक्षत्रकारकाः

இந்தக் க்ஷேத்திரங்கள் முதலில் கதிர்களுடன் தோன்றுகின்றன; பின்னர் நக்ஷத்திரங்களின் காரணமான சூரியன் அவற்றின் க்ஷேத்திரங்களை முறையாக ஏற்றுக்கொள்கிறான்।

Verse 74

तीर्णानां सुकृतेनेह सुकृतान्ते ग्रहाश्रयात् / तारणात्तारका ह्येताः शुक्लत्वाच्चैव तारकाः

இங்கே புண்ணியத்தால் கரை கடந்தவர்களுக்கு, புண்ணியத்தின் முடிவில் கிரகங்களின் ஆதாரம் கிடைக்கிறது; கடத்துவதால் இவை ‘தாரகை’, வெண்மையான ஒளியாலும் ‘தாரகை’ எனப்படும்।

Verse 75

दिव्यानां पार्थिवानां च नैशानां चैव सर्वशः / आदानान्नित्यमादित्यस्तेजसा तपसामपि

தெய்வீகமும், பூமியிலும், இரவினதும்—எல்லாவற்றிலிருந்தும்; ஆதித்யன் தன் தேஜஸால் எப்போதும் அனைத்தையும், தவங்களின் ஒளியையும் கூட, எடுத்துக்கொள்கிறான்।

Verse 76

स्वनं स्यन्दनार्थे चु धातुरेषु विभाव्यते / स्वनात्तेजसो ऽपां च तेनासौ सविता मतः

தாதுக்களில் ‘ஸ்வந்’ என்னும் தாது ‘ஸ்யந்தன’ (ஒழுகச் செய்தல்) என்ற பொருளிலும் கொள்ளப்படுகிறது; தேஜஸையும் நீரையும் ஒழுகச் செய்வதால் அவர் ‘சவிதா’ எனக் கருதப்படுகிறார்।

Verse 77

बह्वर्थश्चदिरित्येष ह्लादने धातुरुच्यते / शुक्लत्वे चामृतत्वे च शीतत्वे च विभाव्यते

‘சதி’ எனும் தாது பல அர்த்தமுடையது; அது ஹ்லாதனம் (மகிழ்ச்சி) என்பதைக் குறிக்கும்; வெண்மை, அமிர்தத்தன்மை, குளிர்ச்சியிலும் அது வெளிப்படுகிறது எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 78

सूर्याचन्द्रमसो र्दिव्ये मण्डले भास्वरे खगे / जलतेचौमये शुक्ले वृत्तकुंभनिभे शुभे

சூரியன், சந்திரன் ஆகியோரின் தெய்வீகமான ஒளிவீசும் மண்டலங்கள் ஆகாயத்தில் உள்ளன; அவை நீரும் தேஜஸும் நிறைந்தவை, வெண்மையானவை, வட்டக் குடம்பைப் போன்றவை, மங்களமானவை।

Verse 79

घनतोयात्मकं तत्र मण्डलं शशिनः स्मृतम् / घनतेजोमयं शुक्लं मण्डलं भास्करस्य तु

அங்கே சசி (சந்திரன்) மண்டலம் அடர்ந்த நீர்த் தத்துவமயமானது எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் பாஸ்கரன் (சூரியன்) மண்டலம் வெண்மையாக, அடர்ந்த தேஜஸ் தத்துவமயமானது।

Verse 80

विशन्ति सर्वदेवास्तु स्थानान्येतानि सर्वशः / मन्वन्तरेषु सर्वेषु ऋक्षसूर्यग्रहाश्रयाः

அனைத்து தேவர்களும் எல்லாவிதமாகவும் இவ்விடங்களில் புகுகின்றனர்; எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் அவர்கள் நட்சத்திரங்கள், சூரியன், கிரகங்கள் ஆகியவற்றின் ஆதாரத்தில் தங்குகின்றனர்।

Verse 81

तानि देवगृहाण्येव तदाख्यास्ते भवन्ति च / सौरं सूर्यो विशेत्स्थानं सौम्यं सोमस्तथैव च

அவைதே தேவர்களின் இல்லங்கள்; அவை அந்தப் பெயர்களாலேயே அழைக்கப்படுகின்றன. சூரியன் ‘சௌர’ இடத்தில் புகுகின்றான்; அதுபோல சோமன் (சந்திரன்) ‘சௌம்ய’ இடத்தில் புகுகின்றான்।

Verse 82

शौक्रं शुक्रो विशेत्स्थानं षोड शार्चिः प्रभास्वरम् / जैवं बृहस्पतिश्चैव लौहितं चैव लोहितः

சுக்கிரன் ‘சௌக்ர’ எனும் நிலையுள் புகுகின்றான்; அது பதினாறு கதிர்களால் ஒளிவிடும். ப்ருஹஸ்பதி ‘ஜைவ’ நிலையிலும், லோஹிதன் (செவ்வாய்) ‘லௌஹித’ நிலையிலும் புகுகின்றான்.

Verse 83

शनैश्चरो र्विशेत्स्थानं देवः शानैस्चरं तथा / बौधं बुधो ऽथ स्वर्भानुः स्वर्भानुस्थानमास्थितः

சனைச்சரன் (சனி) ‘சனைச்சர’ எனும் நிலையுள் புகுகின்றான்; தேவனும் அதுபோல ‘சானைச்சர’ நிலையுள். பின்னர் புதன் ‘பௌத’ நிலையிலும், ஸ்வர்பானு தன் ‘ஸ்வர்பானு’ நிலையிலும் நிலைபெறுகின்றான்.

Verse 84

नक्षत्राणि च सर्वाणि नक्षत्राणि विशन्त्युत / गृहाण्येतानि सर्वाणि ज्योतींषि सुकृतात्म नाम्

எல்லா நட்சத்திரங்களும் தத்தம் நட்சத்திர-நிலைகளில் புகுகின்றன. இவை அனைத்தும் புண்ணிய ஆன்மாக்களுக்கு ஒளிமிகு கிரக-வீடுகளாக அமைகின்றன.

Verse 85

कल्पादौ संप्रवृत्तानि निर्मितानि स्वयंभुवा / स्थानान्येतानि तिष्ठन्ति यावदात्रूतसंप्लवम्

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் இவை இயங்கத் தொடங்கி, ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அவரால் படைக்கப்பட்டன. பிரளயத்தின் பேர்சம்ப்லவம் வரும்வரை இந்நிலைகள் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 86

मन्वन्तरेषु सर्वेषु देवस्थानानि तानि वै / अभिमानिनो ऽवतिष्ठन्ते देवस्थानानि वै पुनः

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் அந்த தேவ-நிலைகள் நிச்சயமாக உள்ளன. அவற்றில் அவற்றின் அதிஷ்டாதா (அபிமானி) தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிலைபெறுகின்றனர்.

Verse 87

अतीतैस्तु सहातीता भाव्या भाव्यैः सुरैः सह / वर्त्तन्ते वर्त्तमानैश्च स्थानिभिस्तैः सुरैः सह / अस्मिन्मन्वन्तरे चैव ग्रहा वैतानिकाः स्मृताः

கடந்த காலத்துடன் கடந்தவர்களாகவும், வருங்காலத்துடன் வருங்காலத்தவர்களாகவும், நிகழ்காலத்துடன் நிகழ்காலத்தில் நிலைத்தவர்களாகவும் உள்ள நிலைபெற்ற தேவர்கள் கூறப்படுகின்றனர். இம்மன்வந்தரத்தில் கிரகங்கள் ‘வைதானிக’ என ஸ்மிருதியில் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 88

विवस्वानदितेः पुत्रः सूर्यो वैवस्वते ऽन्तरे / त्विषिनामा धर्मसुतः सोमो देवो वसुः स्मृतः

அதிதியின் புதல்வன் விவஸ்வான் என்பவனே வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் சூரியன். மேலும் தர்மனின் புதல்வன் ‘த்விஷி’ எனப் பெயருடைய தேவன் சோமன் வஸுவென ஸ்மரிக்கப்படுகிறான்.

Verse 89

शुक्रो देवस्तु विज्ञेयो भार्गवो ऽसुरयाजकः / बृहत्तेजाः स्मृतो देवो देवाचार्यो ऽगि रस्सुतः

சுக்ரன் தேவனென அறியப்பட வேண்டும்; அவர் பார்கவனும் அசுரர்களின் யாஜகரும் ஆவார். மேலும் ‘பிருஹத்தேஜா’ எனப்படும் தேவன், அங்கிரஸின் புதல்வன், தேவர்களின் ஆச்சாரியன் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறான்.

Verse 90

बुधो मनोहरश्चैव त्विषिपुत्रस्तु स स्मृतः / शनैश्चरो विरूपस्तु संज्ञापुत्रो विवस्वतः

புதன் மனோகரன்; அவன் த்விஷியின் புதல்வன் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறான். மேலும் சனிச்சரன் ‘விரூபன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; அவன் விவஸ்வானின் ஸஞ்ஞா-புதல்வன்.

Verse 91

अग्नेर्विकेश्यां जज्ञे तु युवासौ लोहिताधिपः / नक्षत्राण्यृक्षनामानो दाक्षायण्यस्तु ताः स्मृताः

அக்னியால் விகேஷ்யாவில் ‘யுவா’ எனும் லோஹிதாதிபன் பிறந்தான். மேலும் ‘ரிக்ஷ’ என்ற பெயர்களால் அழைக்கப்படும் நட்சத்திரங்கள் தாக்ஷாயணிகள்—தக்ஷனின் புதல்விகள்—என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகின்றன.

Verse 92

स्वर्भानुः सिंहिकापुत्रो भूतसंतापनो ऽसुरः / सोमर्क्षग्रहसूर्येषु कीर्त्तिता ह्यभिमानिनः

சிங்கிகையின் புதல்வன் ஸ்வர்பானு, உயிர்களைத் துன்புறுத்தும் அசுரன்; சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், சூரியன் குறித்து அவன் அகந்தையுடையவன் எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 93

स्थानान्येतानि चोक्तानि स्थानिनश्चाथ देवताः / शुक्लमग्निमयं स्थानं सहस्रांशोर्विवस्वतः

இவ்விடங்களும் அவற்றில் உறையும் தேவதைகளும் கூறப்பட்டன; ஆயிரக்கதிர் விவஸ்வான் சூரியனின் இடம் வெண்மையும் அக்னிமயமும் ஆகும்.

Verse 94

सहस्रांशोस्त्विषेः स्थानमम्मयं शुक्लमेव च / आप्यं श्यामं मनोज्ञस्य पञ्चरश्मेर्गृहं स्मृतम्

ஆயிரக்கதிர் சூரியனின் ஒளிக்கான இடமும் வெண்மையும் நீர்மயமும் ஆகும்; மனோகரமான பஞ்சரஷ்மி (சந்திரன்) இல்லம் நீர்மயமும் கருமை நிறமுமெனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 95

शुक्रस्याप्यम्मयं शुक्लं पद्मं षौडःशरश्मिषु / नवरश्मेस्तु भौमस्य लौहितं स्थानमम्मयम्

சுக்கிரனின் இடமும் வெண்மையான நீர்மயப் பத்மம்; பதினாறு கதிர்கள் உடையது. ஒன்பது கதிர்கள் உடைய பௌமன் (செவ்வாய்) இடம் நீர்மயமும் செந்நிறமும் ஆகும்.

Verse 96

हरिदाप्यं बृहत्स्थानं द्वादशांशैर्बृहस्पतेः / अषृ रश्मिगृहं प्रोक्तं कृष्णं मन्दस्य चाम्मयम्

பன்னிரண்டு கதிர்கள் உடைய பிரகஸ்பதியின் பெரும் இடம் பசுமைத் தோற்றமும் நீர்மயமும் ஆகும்; மந்தன் (சனி) இல்லம் எட்டு கதிர்கள் உடையது, நீர்மயமும் கருநிறமும் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 97

स्वर्भानोस्तामसं स्थानं भूतसंतापनालयम् / विज्ञेयास्तारकाः सर्वा अम्मयास्त्त्वे करश्मयः

ஸ்வர்பானுவின் தாமஸ நிலையம் உயிர்களைத் துன்புறுத்தும் ஆலயம்; எல்லா நட்சத்திரங்களும் அறியப்படுக, அவற்றின் கதிர்கள் நீர்மயமானவை எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 98

आश्रयाः पुण्यकीर्तीनां सुशुक्लाश्चापि वर्णतः / घनतोयात्मिका ज्ञेयाः कल्पादावेव निर्मिताः

அவை புண்ணியகீர்த்தியுடையோர்க்கு ஆதாரமாய், நிறத்தில் மிக வெண்மையாய் உள்ளன; அவை அடர்ந்த நீர்ச் சுவபாவமென அறிக, கல்பத்தின் தொடக்கத்திலேயே படைக்கப்பட்டவை.

Verse 99

आदित्यरश्मिसंयोगात्संप्रकाशात्मिकाः स्मृताः / नवयोजनसाहस्रो विष्कंभः सवितुः स्मृतः

ஆதித்யனின் கதிர்களுடன் சேர்வதால் அவை ஒளிச்சுவபாவமென நினைக்கப்படுகின்றன; சவிதாவின் விட்டம் ஒன்பதாயிரம் யோஜனைகள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 100

त्रिगुणास्तस्य विस्तारो मण्डलस्य प्रमाणतः / द्विगुणः सूर्यविस्ताराद्विस्तारः शशिनः स्मृतः

அந்த மண்டலத்தின் விரிவு அளவின்படி மூன்று மடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது; சூரியன் விரிவின் இருமடங்கு சந்திரனின் விரிவு என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 101

तुल्यस्तयोस्तु स्वर्भानुर्भूत्वाधस्तात्प्रसर्पति / उद्धृत्य पृथिवीछायां निर्मितो मण्डलाकृतिः

அவ்விருவருக்கும் ஒப்பாக ஸ்வர்பானு கீழ்நோக்கி நகர்கின்றான்; பூமியின் நிழலை எடுத்துக் கொண்டு மண்டல வடிவு உருவாக்கப்பட்டது.

Verse 102

स्वर्भानोस्तु बृहत्स्थानं तृतीयं यत्तमोमयम् / आदित्यात्तच्च निष्क्रम्य सोमं गच्छति पर्वसु

ஸ்வர்பானுவின் பெரும் நிலையம் மூன்றாவது; அது தமோமயம். ஆதித்யனிடமிருந்து வெளிவந்து பர்வ நாட்களில் சோமன் (சந்திரன்) அருகே செல்கிறான்.

Verse 103

आदित्यमेति सोमाच्च पुनः सौरेषु पर्वसु / स्वर्भासा नुदते यस्मात्तस्मात्स्वर्भानुरुच्यते

அவன் சோமனிடமிருந்து ஆதித்யனை அடைந்து, மீண்டும் சௌர பர்வங்களில் திரும்புகிறான்; ஸ்வர்பா (ஒளி) அவனைத் தள்ளுவதால் அவன் ஸ்வர்பானு என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 104

चन्द्रस्य षोडशो भागो भार्गवस्तु विधीयते / विष्कंभान्मण्डलाच्चैव योजनाग्रात्प्रमाणतः

சந்திரனின் பதினாறில் ஒரு பங்கு அளவாக பார்கவ (சுக்கிரன்) நிர்ணயிக்கப்படுகிறான்; அவன் மண்டலத்தின் விட்டமும் யோஜன அளவும் கொண்டு.

Verse 105

भार्गवात्पादहीनस्तु विज्ञेयो वै बृहस्पतिः / बृहस्पतेः पाद हीनौ भौमसौरावुभौ स्मृतौ

பார்கவனை விட ஒரு பாதம் குறைவானவன் ப்ருஹஸ்பதி என அறியப்படுகிறான்; ப்ருஹஸ்பதியை விட ஒரு பாதம் குறைவானவர்கள் பௌமன் (செவ்வாய்) மற்றும் சௌரன் (சனி) இருவரும் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 106

विस्तारान्मण्डलाच्चैव पादहीनस्तयोर्बुधः / तारानक्षत्ररूपाणि वपुष्मन्ति च यानि वै

அந்த இருவரின் விரிவும் மண்டலமும் விட ஒரு பாதம் குறைவானவன் புதன் (கிரகம்); மேலும் நட்சத்திர-நக்ஷத்திர வடிவங்கள் யாவும் உடலுடையவையாக (ஒளிமிக்கவையாக) உள்ளன.

Verse 107

बुधेन समरूपाणि विस्तारान्मण्डलाच्च वै / प्रायशश्चन्द्रयोगीनि विद्यादृक्षाणि तत्त्ववित्

தத்துவஞானி அறிய வேண்டியது: புதனுக்கு ஒத்த வடிவமுடைய அந்த நட்சத்திரங்கள், தங்கள் விரிவு மற்றும் மண்டலத்தின் படி, பெரும்பாலும் சந்திரயோகத்துடன் கூடியவையாகும்.

Verse 108

तारानक्षत्ररूपाणि हीनानि तु परस्परात् / शतानि पञ्च चत्वारि त्रीणि द्वे चैव योजने

நட்சத்திர வடிவமுடைய தாரைகள் ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பிடில் குறைவாகின்றன; அவற்றின் இடைவெளி ஐந்நூறு, நானூறு, முந்நூறு, இருநூறு யோஜனைகள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 109

पूर्वापरनिकृष्टानि तारकामण्डलानि च / योजनाद्यर्द्धमात्राणि तेभ्यो ह्रस्वं न विद्यते

கிழக்கு-மேற்கு திசைகளில் உள்ள தாரக மண்டலங்கள் ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமானவை; அவற்றின் இடைவெளி ஒரு யோஜனையின் அரை அளவு, அதற்கு குறைவில்லை.

Verse 110

उपरिष्टात्त्रयस्तेषां ग्रहा ये दूरसर्पिणः / सौरोङ्गिराश्च वक्रश्च ज्ञेया मन्दविचारिणः

அவற்றின் மேலே தொலைதூரம் செல்பவையான மூன்று கிரகங்கள் உள்ளன; சௌர, ஆங்கிரச, வக்ர—இவை மந்த இயக்கமுடையவை என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 111

तेभ्यो ऽध स्तात्तु चत्वारः पुनरेव महाग्रहाः / सूर्यसोमौ बुधश्चैव भार्गवश्चैव शीघ्रगाः

அவற்றின் கீழே மீண்டும் நான்கு மகாகிரகங்கள் உள்ளன—சூரியன், சோமன் (சந்திரன்), புதன், பார்கவ (சுக்கிரன்); இவை விரைவாகச் செல்பவை.

Verse 112

तावत्यस्तारकाकोट्यो यावदृक्षाणि सर्वशः / विधिना नियमाच्चैषामृक्षचर्या व्यवस्थिता

எங்கும் எத்தனை ரிஷங்கள் (நட்சத்திரங்கள்) உள்ளனவோ, அவ்வளவே நட்சத்திரக் கோடிகள்; விதி மற்றும் நியமத்தால் அவற்றின் நட்சத்திரச் சுழற்சி நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 113

गतिस्तासु च सूर्यस्य नीचौच्चे त्वयनक्रमात् / उत्तरायणमार्गस्थो यदा पर्वसु चन्द्रमाः

அந்த நட்சத்திரப் பாதைகளில் சூரியனின் இயக்கம் அயனக் கிரமத்தால் தாழ்வு-உயர்வாக அமைகிறது; மேலும் பர்வ நாட்களில் சந்திரன் உத்தராயண மார்க்கத்தில் இருக்கும் போது.

Verse 114

उच्चत्वाद्दृश्यते शीघ्रं नीतिव्यक्तैर्गभस्तिभिः / तदा दक्षिणमार्गस्यो नीयां विथीमुपाश्रितः

உயரத்தினால் தெளிவான கதிர்களுடன் அது விரைவில் காணப்படுகிறது; அப்போது அது தெற்கு மார்க்கத்தின் தாழ்ந்த பாதையைச் சார்கிறது.

Verse 115

भूमि लेखावृतः सूर्यः पूर्णामावास्ययोः सदा / न दृश्यते यथाकालं शीघ्रमस्तमुपैति च

பௌர்ணமி மற்றும் அமாவாசையில் சூரியன் எப்போதும் பூமியின் கோட்டால் மறைக்கப்படுகிறான்; காலத்திற்கேற்பத் தோன்றாமல் விரைவில் அஸ்தமிக்கிறான்.

Verse 116

तस्मादुत्तरमार्गस्थो ह्यमावस्यां निशाकरः / दृश्यते दक्षिणे मार्गे नियमाद्दृश्यते न च

ஆகையால் அமாவாசையில் உத்தர மார்க்கத்தில் இருக்கும் நிசாகரன் (சந்திரன்) காணப்படுகிறான்; ஆனால் நியமத்தினால் தெற்கு மார்க்கத்தில் காணப்படுவதில்லை.

Verse 117

ज्योतिषां गतियोगेन सूर्याचन्द्रमसावृतः / समानकालास्तमयौ विषुवत्सु समोदयौ

ஜோதிடங்களின் இயக்க-யோகத்தால் சூரியனும் சந்திரனும் சூழப்பட்டிருப்பர்; விஷுவ நாட்களில் அவர்களின் அஸ்தமனமும் உதயமும் ஒரே காலத்தில் நிகழும்.

Verse 118

उत्तरासु च वीथीषु व्यन्तरास्तमनोदयौ / पूर्णामवास्ययोर्ज्ञोयौ ज्योतिश्चक्रानुवर्तिनौ

வடக்கு வீதிகளில் அவர்களின் அஸ்தமன-உதயங்களில் வேறுபாடு உண்டு; பௌர்ணமி, அமாவாசையில் அந்த வேறுபாட்டை அறிய வேண்டும், ஏனெனில் அவர்கள் ஜோதிச்சக்கரத்தைப் பின்பற்றுகின்றனர்.

Verse 119

दक्षिणायनमार्गस्थो यदा चरति रश्मिवान् / तदा सर्वग्रहाणां च सूर्यो ऽधस्तात्प्रसर्पति

கதிரொளி உடைய சூரியன் தக்ஷிணாயனப் பாதையில் செல்லும் போது, அவன் எல்லா கிரகங்களுக்கும் கீழே நோக்கி நகர்வதாகத் தோன்றுகிறான்.

Verse 120

विस्तीर्ण मण्डलं कृत्वा तस्योर्द्ध्व चरते शशी / नक्षत्रमण्डलं कृत्स्नं सोमादूर्द्ध्व प्रसर्पति

விரிந்த மண்டலத்தை அமைத்து அதன் மேலே சந்திரன் செல்கிறான்; முழு நக்ஷத்திர மண்டலம் சந்திரனுக்கும் மேலாகப் பரவியுள்ளது.

Verse 121

नक्षत्रेभ्यो बुधश्चोर्द्ध्र बुधादूर्द्ध्वं तु भार्गवः / वक्रस्तु भार्गवादूर्द्ध्व वक्रादूर्द्ध्वं बृहस्पतिः

நக்ஷத்திரங்களுக்குமேல் புதன், புதனுக்குமேல் பார்கவ (சுக்கிரன்); பார்கவனுக்குமேல் வக்ர (செவ்வாய்), வக்ரனுக்குமேல் பிரகஸ்பதி உள்ளான்.

Verse 122

तस्माच्छनैश्चरश्चोर्द्ध्वं तस्मात्सप्तर्षिमण्डलम् / ऋषीणां चापि सप्तानां ध्रुव ऊर्द्ध्वं व्यवस्थितः

அதற்கு மேலே சனைச்சரன்; அதற்கும் மேலே சப்தரிஷி மண்டலம்; அந்த ஏழு ரிஷிகளுக்கும் மேலே துருவ நட்சத்திரம் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 123

द्विगुणेषु सहस्रेषु योजनानां शतेषु च / ताराग्रहान्तराणि स्युरुपरिष्टाद्यथाक्रमम्

யோஜனங்களின் நூறுகளிலும் ஆயிரங்களின் இரட்டிப்பிலும், மேலே வரிசையாக நட்சத்திரங்களுக்கும் கிரகங்களுக்கும் இடையிலான தூரங்கள் அமைகின்றன.

Verse 124

ग्रहाश्च चन्द्रसूर्यौं च दिवि दिव्येन तेज सा / नित्यमृक्षेषु युज्यन्ते गच्छन्तो नियताः क्रमात्

கிரகங்களும் சந்திரனும் சூரியனும் தெய்வீக ஒளியுடன் விண்ணில் எப்போதும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களோடு இணைந்து, நிர்ணயிக்கப்பட்ட வரிசையில் செல்கின்றனர்.

Verse 125

ग्रहनक्षत्रसूर्यास्तु नीचोच्चमृजवस्तथा / समागमे च भेदे च पश्यन्ति युगपत्प्रजाः

கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், சூரியன் ஆகியவை தாழ்வு-உயர்வு நிலைகளையும் நேரான இயக்கத்தையும் உடையவை; அவற்றின் சேர்க்கையும் பிரிவையும் மக்கள் ஒரே நேரத்தில் காண்கிறார்கள்.

Verse 126

परस्परस्थिता ह्येते युज्यन्ते च परस्परम् / असंकरेण विज्ञेयस्तेषां योगस्तु वै बुधैः

இவை ஒன்றுக்கொன்று அமைந்து ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன; அவற்றின் யோகம் கலப்பில்லாமல் இருப்பதை ஞானிகள் அறிய வேண்டும்.

Verse 127

इत्येवं सन्निवेशो वै वृथिव्या ज्यौतिषस्य च / द्विपानामुदधीनां च पर्वतानां त्थैव च

இவ்வாறு பூமி, ஜ்யோதிட மண்டலம், தீவுகள், சமுத்திரங்கள் மற்றும் மலைகளின் அமைப்பு கூறப்பட்டது.

Verse 128

वर्षाणां च नदीनां च ये च तेषु वसंति वै / एतेष्वेव ग्रहाः सर्वे नक्षत्रेषु समुत्थिताः

வருடப் பிரிவுகள், நதிகள், அவற்றில் வாழ்வோர் குறித்து—இந்நட்சத்திரங்களிலேயே எல்லா கிரகங்களும் தோன்றின.

Verse 129

विवस्वानदितेः पुत्रः सूर्यो वै चाक्षुषेंऽतरे / विशाखासु समुत्पन्नो ग्रहाणां प्रथमो ग्रहः

அதிதியின் புதல்வன் விவஸ்வான் எனும் சூரியன், சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் விசாகா நட்சத்திரத்தில் தோன்றினான்; கிரகங்களில் அவனே முதன்மை.

Verse 130

त्विषिमान् धर्मपुत्रस्तु सोमो देवो वसोस्सुतः / शीतरश्मिः समुत्पन्नः कृत्तिकासु निशाकरः

ஒளிமிக்க தர்மபுத்திரன், வசுவின் புதல்வன் தேவ சோமன்—குளிர்கதிர் நிசாகரன்—கிருத்திகா நட்சத்திரத்தில் தோன்றினான்.

Verse 131

षोडशार्चिर्भृगोः पुत्रः शुक्रः सूर्यादनन्तरम् / ताराग्रहाणां प्रवरस्तिष्यऋक्षे समुत्थितः

பிருகுவின் புதல்வன், பதினாறு கதிர்களையுடைய சுக்கிரன், சூரியனுக்குப் பின் தோன்றினான்; நட்சத்திரக் கிரகங்களில் சிறந்தவனாய் திஷ்ய நட்சத்திரத்தில் வெளிப்பட்டான்.

Verse 132

ग्रहश्चाङ्गिरसः पुत्रो द्वादशार्चिर्बृहस्पतिः / फाल्गुनीषु समुत्पन्नः पूर्वासु च जगद्गुरुः

அங்கிரஸின் புதல்வனாகிய பன்னிரண்டு கதிர்களுடைய கிரகம் ப்ருஹஸ்பதி, பூர்வ ஃபால்குனி நட்சத்திரங்களில் தோன்றி உலககுருவென விளங்குகின்றான்.

Verse 133

नवार्चिर्लोहिताङ्गश्च प्रजापतिसुतो ग्रहः / आषाढास्विह पूर्वासु समुत्पन्न इति श्रुतिः

ஒன்பது கதிர்களும் செம்மை அங்கங்களும் உடைய, பிரஜாபதியின் புதல்வனான கிரகம் (செவ்வாய்), பூர்வாஷாடா நட்சத்திரங்களில் தோன்றினான் எனச் ச்ருதி கூறுகிறது.

Verse 134

रेवतीष्वेव सप्तार्चिस्तथा सौरिः शनैश्चरः / सौम्यो बुधो धनिष्ठासु पञ्चार्चिरुदितो ग्रहः

ரேவதி நட்சத்திரங்களில் ஏழு கதிர்களுடைய சௌரி சனைச்சரன் (சனி) தோன்றினான்; தனிஷ்டையில் சௌம்யன் புதன் ஐந்து கதிர்களுடைய கிரகமாக உதித்தான்.

Verse 135

तमोमयो मृत्युसुतः प्रजाक्षयकरः शिखी / आर्श्लेषासु समुत्पन्नः सर्वहारी महाग्रहः

இருள்மயமான, மரணத்தின் புதல்வன், உயிரினக் குலத்தைச் சிதைக்கும் ஶிகி—ஆர்ஷ்லேஷா நட்சத்திரங்களில் தோன்றிய அனைத்தையும் பறிக்கும் மகாகிரகம்.

Verse 136

तथा स्वनामधेयेषु दाक्षायण्यः समुछ्रिताः / तमोवीर्यमयो राहुः प्रकृत्या कृष्णमण्डलः

அவ்வாறே தம் தம் பெயருடைய தாக்ஷாயணீ நட்சத்திரங்களில் அவர்கள் உயர்ந்து நிலைபெற்றுள்ளனர்; இருள்-வீரியமுடைய ராகு இயல்பாகவே கருமண்டலன்.

Verse 137

भरणीषु समुत्पन्नो ग्रहश्चन्द्रार्कमर्द्दनः / एते तारा ग्रहाश्चापि बोद्धव्या भार्गवादयः

பரணி நக்ஷத்திரத்தில் தோன்றிய ‘சந்திரார்கமர்தன’ என்னும் கிரகம் உண்டு. இவை தாரா-கிரகங்களும்; பார்கவ முதலியவையும் அறியத்தக்கவை.

Verse 138

जन्मनक्षत्रपीडासु यान्ति वैगुण्यतां यतः / स्पृश्यन्ते तेन दोषेण ततस्तद्ग्रहभक्तितः

ஜன்ம நக்ஷத்திரப் பீடைகளில் அவர்கள் குறைபாட்டிற்கு ஆளாகின்றனர். அந்தத் தோஷத்தால் அவர்கள் தீண்டப்படுகின்றனர்; ஆகவே அந்தந்த கிரகத்திற்கு பக்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 139

सर्वग्रहाणामेतेषामादिरादित्य उच्यते / ताराग्रहाणां शुक्रस्तु केतूनामपि धूमवान्

இவ்வனைத்து கிரகங்களின் ஆதியாக ஆதித்யன் கூறப்படுகிறான். தாரா-கிரகங்களில் சுக்ரன்; கேதுக்களில் தூமவான் (தூமகேது) முதன்மை.

Verse 140

ध्रुवः कीलो ग्रहाणां तु विभक्तानां चतुर्द्दिशम् / नक्षत्राणां श्रविष्ठा स्यादयनानां तथोत्तरम्

நான்கு திசைகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட கிரகங்களுக்கு துருவம் ஆணியாக (தூணாக) உள்ளது. நக்ஷத்திரங்களில் ஸ்ரவிஷ்டா; அயனங்களில் உத்தராயணம் முதன்மை.

Verse 141

वर्षाणां चापि पञ्चानामाद्यः संवत्सरः स्मृतः / ऋतूनां शिशिरश्चापि मासानां माघ एव च

ஐந்து வகை ஆண்டுகளில் ‘ஸம்வத்ஸர’மே ஆதியாக நினைக்கப்படுகிறது. ருதுக்களில் சிசிரம்; மாதங்களில் மாகம் முதன்மை.

Verse 142

पक्षाणां शुक्लपक्षश्च तिथीनां प्रतिपत्तथा / अहोरात्रविभागानामहश्चापि प्रकीर्तितम्

பக்ஷங்களில் சுக்லபக்ஷம், திதிகளில் பிரதிபதை, அஹோராத்திரப் பிரிவுகளில் ‘அஹः’ (பகல்) என்றும் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது।

Verse 143

मुहूर्त्तानां तथैवादिर्मुहूर्त्तो रुद्रदैवतः / क्षणश्चापि निमेषादिः कालः कालविदां वराः

முஹூர்த்தங்களில் ஆதிமுஹூர்த்தம் ருத்ர தெய்வத்துக்குரியது; க்ஷணமும் நிமேஷம் முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்குகிறது—காலத்தை அறிந்தவர்களே, இதுவே காலம்.

Verse 144

श्रवणान्तं धनिष्ठादि युगं स्यात्पञ्चवार्षिकम् / भानोर्गतिविशेषेण चक्रवत्परिवर्त्तते

தனிஷ்டை முதலாக ஸ்ரவணம் வரை உள்ள யுகம் ஐந்து ஆண்டுகளுடையது எனக் கூறப்படுகிறது; சூரியனின் இயக்க வேறுபாட்டின்படி அது சக்கரம்போல் சுழல்கிறது।

Verse 145

दिवाकरः स्मृतस्तस्मात्कालस्तद्विद्भिरीश्वरः / चतुर्विधानां भूतानां प्रवर्त्तकनिवर्त्तकः

ஆகையால் திவாகரன் (சூரியன்) காலம் என நினைக்கப்படுகிறான்; காலத்தை அறிந்தோர் அவனை ஈசுவரன் எனக் கூறுவர்; நான்கு வகை பூதங்களின் இயக்கமும் நிறுத்தமும் அவனாலே.

Verse 146

तस्यापि भगवान्रुद्रः साक्षाद्देवः प्रवर्त्तकः / इत्येष ज्योतिषामेव संनिवेशोर्ऽथनिश्चयात्

அதற்கும் நேரடியாகப் பிரவர்த்தகன் பகவான் ருத்ரனே தெய்வம்; பொருள் நிச்சயத்தின்படி இதுவே ஜோதிடங்களின் அமைப்பு (சன்னிவேசம்) ஆகும்.

Verse 147

लोकसंव्यवहारार्थ मीश्वरेण विनिर्मितः / उत्तराश्रवणेनासौ संक्षिप्तश्च ध्रुवे तथा

உலக நடத்தைப் பொருட்டு அது ஈசுவரனால் உருவாக்கப்பட்டது; மேலும் உத்தராஶ்ரவணத்தால் அது துருவ நிலையிலும் சுருக்கமாக நிறுவப்பட்டது.

Verse 148

सर्वतस्तेषु विस्तीर्णो वृत्ताकार इव स्थितः / बुद्धिबूर्वं भागवता कल्पदौ संप्रवर्त्तितः

அது அனைத்திலும் எல்லாத் திசைகளிலும் விரிந்து, வட்டவடிவமென நிலைத்துள்ளது; மேலும் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பகவான் அறிவோடு அதை இயக்கினார்.

Verse 149

साश्रयः सो ऽभिमानी च सर्वस्य ज्योतिषात्मकः / वैश्वरूपप्रधानस्य परिणामो ऽयमद्भुतः

அது ஆதாரமுடையதும் அகந்தையுடையதும்; அனைத்திற்கும் ஒளிமயமான ஆத்மச్వరூபமுமாக உள்ளது; இது வைஶ்வரூப-பிரதானத்தின் அதிசயப் பரிணாமம்.

Verse 150

नैतच्छक्यं प्रसंख्यातुं याथातथ्येन केनचित् / गतागतं मनुष्येण ज्योतिषां सांसचक्षुषा

இதனை யதார்த்தமாக எவராலும் எண்ணிக் கூற இயலாது; மனிதன் தன் உலகியலான பார்வையால் ஒளிகளின் வரவு-போக்கை அளக்க முடியாது.

Verse 151

आगमादनुमा नाच्च प्रत्यक्षदुपपत्तितः / परिक्ष्य निपुणं बुद्ध्या श्रद्धातव्यं विपश्चिता

ஆகமம், அனுமானம், பிரத்யக்ஷத்தின் பொருத்தம்—இவற்றால் அறிவால் நுண்ணாக ஆராய்ந்து, ஞானி श्रद्धை கொள்ள வேண்டும்.

Verse 152

चक्षुः शास्त्रं जलं लेख्यं गणितं बुद्धिवित्तमाः / पञ्चैते हेतवो विप्रा ज्योतिर्गणविवेचने

கண், சாஸ்திரம், நீர், எழுத்து, கணிதம்—இவ்வைந்து காரணங்கள், ஓ விப்ரர்களே, ஜோதிடக் கணக்கீட்டின் விவேகத்தில் கூறப்பட்டவை।