Adhyaya 18

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे किंपुरुषादिवर्षवर्णनं नाम सप्तदशो ऽध्यायः सूत उवाच मध्ये हिमवतः पृष्ठे कैलासो नाम पर्वतः / तस्मिन्निवसति श्रीमान्कुबेरः सह राक्षसैः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த முன்ன்பகுதியின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘கிம்புருஷாதி-வர்ஷ-வர்ணனம்’ எனும் பதினேழாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—ஹிமவத் மலைத் தொடரின் நடுப்பகுதி முதுகில் கைலாசம் என்னும் மலை உள்ளது; அங்கே ஸ்ரீமான் குபேரன் ராக்ஷசர்களுடன் வாழ்கிறான்.

Verse 2

अप्सरोनुचरो राजा मोदते ह्यलकाधिपः / कैलासपादात्संभूतं पुण्यं शीतजलं शुभम्

அப்ஸரைகள் சூழச் சேவிக்கப்படும் அந்த அரசன், அலகாவின் அதிபதி, மகிழ்ந்து வாழ்கிறான்; மேலும் கைலாசத்தின் பாதத்திலிருந்து பிறந்த புனிதமான, குளிர்ந்த, மங்கள நீர் (அங்கே) பொழிகிறது.

Verse 3

मदं नाम्ना कुमुद्वत्त्त्सरस्तूदधिसन्निभम् / तस्माद्दिव्यात्प्रभवति नदी मन्दाकिनी शुभा

‘மத’ எனப்படும் குமுத மலர்களால் நிறைந்த ஏரி கடலைப் போல் தோன்றுகிறது; அந்த தெய்வீக ஏரியிலிருந்தே மங்களமான மந்தாகினி நதி பிறக்கிறது.

Verse 4

दिव्यं च नन्दनवनं तस्यास्तीरे महद्वनम् / प्रागुत्तरेम कैलासाद्दिव्यं सर्वौंषधि गिरिम्

அதன் கரையில் தெய்வீக நந்தனவனமும் ஒரு மாபெரும் வனமும் உள்ளது. கைலாசத்தின் வடகிழக்கில் எல்லா மூலிகைகளும் நிறைந்த தெய்வீக மலை உள்ளது.

Verse 5

रत्नधातुमयं चित्रं सबलं पर्वतं प्रति / चन्द्रप्रभो नाम गिरिः सुशुभ्रो रत्नसन्निभः

ரத்தினத் தாதுக்களால் ஆன, வண்ணமயமும் வலிமையும் கொண்ட அந்த மலை. அதன் பெயர் சந்திரப்ரப; அது மிகத் தூய வெண்மையாய், ரத்தினம் போல் ஒளிர்கிறது.

Verse 6

तस्य पादे महाद्दिव्यं स्वच्छोदं नाम तत्सरः / तस्माद्दिव्यात्प्रभवति स्वच्छोदा नाम निम्नगा

அந்த மலையின் அடிவாரத்தில் ‘ஸ்வச்சோத’ எனும் மாபெரும் தெய்வீக ஏரி உள்ளது. அந்த தெய்வீக ஏரியிலிருந்து ‘ஸ்வச்சோதா’ எனும் நதி பிறக்கிறது.

Verse 7

तस्यास्तीरे महद्दिव्यं वनं चैत्ररथं शुभम् / तस्मिन् गिरौ निवसति मणिभद्रः सहानुगः

அதன் கரையில் ‘சைத்ரரத’ எனும் மாபெரும் தெய்வீக, மங்கள வனம் உள்ளது. அந்த மலையில் தன் பரிவாரத்துடன் மணிபத்ரன் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 8

यक्षसेनापतिः क्रूरो गुह्यकैः परिवारितः / पुण्या मन्दाकिनी चैव नदी स्वच्छोदका च या

அந்தக் கடுமையான யக்ஷ சேனாதிபதி குஹ்யகர்களால் சூழப்பட்டிருப்பான். அங்கே புண்ணியமான மந்தாகினி நதியும், தெளிந்த நீருடைய ஸ்வச்சோதகா நதியும் உள்ளன.

Verse 9

महीमण्डलमध्येन प्रविष्टे ते महोदधिम् / कैलासाद्दक्षिणे प्राच्यां शिवसत्त्वौषधिं गिरिम्

அவர்கள் பூமண்டலத்தின் நடுவழியாகச் சென்று மகோததியில் நுழைந்து, கைலாசத்தின் தென்-கிழக்கில் சிவசத்துவம் நிறைந்த மூலிகைகள் உடைய மலையை கண்டனர்.

Verse 10

मनः शिलामयं दिव्यं चित्राङ्गं पर्वतं प्रति / लोहितो हेमशृङ्गश्च गिरिः सूर्यप्रभो महान्

மனச்சிலையால் ஆனதுபோல் தெய்வீகமும் பலவண்ண அங்கங்களும் கொண்ட அந்த மலை; ‘லோஹித’ மற்றும் ‘ஹேமச்ருங்க’ எனப்படும் மகா கிரி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்தது.

Verse 11

तस्य पादे महद्दिव्यं लोहितं नाम तत्सरः / तस्मात्पुण्यः प्रभवति लौहित्यः स नदो महान्

அதன் அடிவாரத்தில் ‘லோஹித’ எனப்படும் மகத்தான தெய்வீக ஏரி இருந்தது; அதிலிருந்து புனிதமான ‘லௌஹித்ய’ என்ற மகாநதி தோன்றுகிறது.

Verse 12

देवारण्यं विशोकं च तस्य तीरे महद्वनम् / तस्मिन्गिरौ निवसति यक्षो मणिधरो वशी

அதன் கரையில் ‘தேவாரண்யம்’ மற்றும் ‘விசோக’ எனப்படும் பெருவனம் உள்ளது; அந்த மலையில் ‘மணிதர’ எனும் அடக்கமுடைய யக்ஷன் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 13

सौम्यैः मुधार्मिकैश्चैव गुह्यके परिवारितः / कैलासाद्दक्षिणे पार्श्वे क्रूरसत्त्वौषधिर्गिरिः

அவன் சௌம்யமும் மிதமான தர்மமும் உடைய குஹ்யகர்களால் சூழப்பட்டவன்; கைலாசத்தின் தென் பக்கத்தில் ‘க்ரூரசத்த்வௌஷதி’ எனப்படும் மலை உள்ளது.

Verse 14

वृत्रकायात्किलोत्पन्नमञ्जनं त्रिककुं प्रति / सर्वधातुमयस्तत्र सुमहान्वैद्युतो गिरिः

விருத்திரன் உடலிலிருந்து தோன்றிய அஞ்சனம் திரிககு நோக்கிச் சென்றது; அங்கே எல்லாத் தாதுக்களாலும் ஆன மிகப் பெரிய வைத்யுத மலை உள்ளது.

Verse 15

तस्य पादे कलः पुण्यं मानसं सिद्धसेवितम् / तस्मात्प्रभवेते पुण्या सरयूर्लोकविश्रुता

அதன் அடிவாரத்தில் ‘கல’ எனப்படும் புனிதமான மானஸ சரோவர் உள்ளது; அதை சித்தர்கள் வழிபடுகின்றனர்; அதிலிருந்தே உலகில் புகழ்பெற்ற புனித சரயூ நதி தோன்றுகிறது.

Verse 16

तस्यास्तीरे वन दिव्यं वैभ्राजं नाम विश्रुतम् / कुबेरा नुचरस्तत्र प्रहेतितनयो वशी

அந்த (சரயூ) கரையில் ‘வைப்ராஜ’ எனப் புகழ்பெற்ற தெய்வீக வனம் உள்ளது; அங்கே குபேரனின் சேவகன், பிரஹேதியின் மகன் வஷீ வாழ்கிறான்.

Verse 17

ब्रह्मपितो निवसति राक्षसो ऽनन्तविक्रमः / अतरिक्षचरैर्घोरैर्यातुधानशतैर्वृतः

அங்கே பிரம்மபிதாவின் புதல்வன், அளவற்ற வீரமுடைய ராட்சசன் வாழ்கிறான்; அவன் ஆகாயத்தில் உலாவும் கொடிய யாதுதானர்களின் நூற்றுக்கணக்கான கூட்டங்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறான்.

Verse 18

अपरेण तु कैलासात्पुण्यसत्त्वौषधिर्गिरिः / अरुणः पर्वतश्रेष्ठो रुक्मधातुमयः शुभः

கைலாசத்தின் மறுபுறம் புனிதச் சத்துவமும் மூலிகைகளும் நிறைந்த ‘அருண’ எனும் மங்களமான, ருக்மத் தாதுவால் ஆன சிறந்த மலை உள்ளது.

Verse 19

भवस्य दयितः श्रीमान्पर्वतो मेघसन्निभः / शातकैंभमयैः शुभ्रैः शिलाजालैः समावृतः

பவனுக்கு அருமையான அந்தச் செல்வமிகு மலை மேகம்போல் விளங்குகிறது; சாத்தகும்பத் தங்கமயமான தூய வெண்மையான பாறை வலைகளால் அது மூடப்பட்டுள்ளது।

Verse 20

शातसंख्यैस्तापनीयैः शृङ्गैर्दिवमिवोल्लिखन् / मुञ्जवास्तु महादिव्यो दुर्गः शैलो हिमाचितः

நூற்றுக்கணக்கான தாபனீய (தங்க) சிகரங்களால் அது வானத்தையே உரைக்கும் போல் உயர்கிறது; ‘முஞ்ஜவாஸ்து’ எனப்படும் அந்த மகாதிவ்யத் துர்க்க மலை பனியால் மூடப்பட்டுள்ளது।

Verse 21

तस्मिन्गिरौ निवसति गिरीशो धूम्रलोचनः / तस्या पादात्प्रभवति शैलोदं नाम तत्सरः

அந்த மலையில் புகைநிறக் கண்களையுடைய கிரீசன் (மலைநாதன்) வாசம் செய்கிறான்; அவன் பாதத்திலிருந்து ‘சைலோத’ எனும் அந்த ஏரி தோன்றுகிறது।

Verse 22

तस्मात्प्रभवते पुण्या शिलोदा नाम निम्रगा / सा चक्षुः सीतयोर्मध्ये प्रविष्टा लवणोदधिम्

அதிலிருந்து ‘சிலோதா’ எனப்படும் புனித நதி பிறக்கிறது; அது ‘சக்ஷுஃ’ மற்றும் ‘சீதா’ நதிகளுக்கிடையே சென்று உப்புக் கடலில் கலக்கிறது।

Verse 23

तस्यास्तीरे वनं दिव्यं विश्रुतं सुरभीति वै / सव्योत्तरेण कैलासाच्छिवः सत्त्वौषधिर्गिरिः

அவள் கரையில் ‘சுரபி’ எனப் புகழ்பெற்ற தெய்வீக வனம் உள்ளது; கைலாசத்தின் இட-வட திசையில் ‘சிவ’ எனப்படும் சத்துவ மூலிகைகள் நிறைந்த மலை இருக்கிறது।

Verse 24

गौरं नाम गिरिश्रेष्ठं हरितालमयं प्रति / हिरण्यशृङ्गः सुमहान् दिव्यो मणिमयो गिरिः

‘கௌர’ எனப்படும் அந்தச் சிறந்த மலை ஹரிதால நிறம் பூண்டது; பொன் சிகரமுடைய, மிகப் பெரிதும் தெய்வீகமும் மணிமயமுமான கிரி அது।

Verse 25

तस्या पादे महाद्दिव्यं शुभं काञ्चनवालुकम् / रम्यं बिन्दुसरो नाम यत्र राजा भगीरथः

அந்த மலை அடிவாரத்தில் தெய்வீகமும் மங்களமும் பொன் மணல் நிறைந்ததுமான அழகிய ‘பிந்துசர’ என்னும் ஏரி உள்ளது; அங்கே அரசன் பகீரதன் தங்கினான்।

Verse 26

गङ्गनिमित्तं राजर्षिरुवास बहुलाः समाः / दिवं यास्यन्ति ते बुर्वे गङ्गतोयपरिप्लुताः

கங்கையின் பொருட்டு அந்த ராஜரிஷி பல ஆண்டுகள் அங்கே தங்கினார். நான் கூறுகிறேன்—கங்கை நீரால் நனைந்தும் நீராடியும் இருப்போர் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவர்.

Verse 27

मदीय इति निश्चित्य समाहितमनाः शिवे / तत्र त्रिपयगा देवी प्रथमं तु प्रतिष्ठिता / सोमपादात्प्रसूता सा सप्तधा प्रतिपद्यते

‘இது எனதே’ என்று உறுதி செய்து, சிவனில் ஒருமனப்பட்டு, அங்கே திரிபதகா தேவி (கங்கை) முதலில் நிலைபெற்றாள். சோமன் (சந்திரன்) பாதத்திலிருந்து பிறந்த அவள் ஏழு பிரவாகங்களாகப் பரவுகின்றாள்।

Verse 28

यूपा मणिमयास्तत्र वितताश्च हिरण्मयाः / तत्रेष्ट्वा तु गतः सिद्धिं शक्रः सर्वैः सुरैः सह

அங்கே மணிமய யூபங்கள் (யாகத் தூண்கள்) விரிந்திருந்தன; அவை பொன்மயமுமாக இருந்தன. அங்கே யாகம் செய்து சக்ரன் (இந்திரன்) எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 29

दिवि च्छायापथो यस्तु अनुनक्षत्रमण्डलः / दृश्यते भास्वरो रात्रौ देवी त्रिपथगा तु सा

வானில் நட்சத்திரமண்டலத்தைத் தொடர்ந்து விரியும் அந்த நிழற்பாதை இரவில் ஒளிர்ந்து தெரிகிறது; அவளே தேவியான திரிபதகை.

Verse 30

अन्तरिक्षं दिवञ्चैव भावयन्ती सुरापगा / भवोत्तमाङ्गे पतिता संरूद्धा यौगमायया

அந்தரிக்ஷத்தையும் விண்ணையும் புனிதப்படுத்திய சுராபகை, பவனின் (சிவனின்) சிரசில் விழுந்தாள்; யோகமாயையால் தடுக்கப்பட்டாள்.

Verse 31

तस्या ये बिन्दवः केचित् क्रुद्धायाः पतिता भुवि / कृतं तु तैर्बिदुसरस्ततो बिन्दुसरः स्मृतम्

கோபமுற்ற தேவியின் சில துளிகள் பூமியில் விழுந்தன; அவற்றால் ‘பிதுசர’ என்னும் ஏரி உருவானது; ஆகவே அது ‘பிந்துசர’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 32

ततो निरूद्धा सा देवी भवेन स्मयता किल / चिन्तयामास मनसा शङ्करक्षेपमं प्रति

அப்போது பவன் (சிவன்) புன்னகையுடன் அந்த தேவியைத் தடுத்தான்; அவள் மனத்தில் சங்கரனை உதிர்த்தெறியும் வழியை எண்ணினாள்.

Verse 33

भित्त्वा विशामि पातालं स्रोतसागृह्य शङ्करम् / ज्ञात्वा तम्या अभिप्रायं क्रूरं देव्याश्चिकीर्षितम्

‘பாதாளத்தைப் பிளந்து நுழைந்து, என் பெருக்கால் சங்கரனைப் பற்றிக் கொண்டு செல்வேன்’—என்ற தேவியின் கொடிய எண்ணத்தை அறிந்து.

Verse 34

तिरोभावयितुं बुद्धिरासीदङ्गेषु तां नदीम् / तस्यावलेपं ज्ञात्वा तु नद्याःक्रुद्धस्तुशङ्करः

அந்நதியைத் தன் அங்கங்களில் மறையச் செய்யும் எண்ணம் எழுந்தது; நதியின் அகந்தையை அறிந்து சங்கரன் கோபமுற்றான்.

Verse 35

न्यरुपाच्च शिरस्येनां वेगेन पततीं भुवि / एतस्मिन्नेव काले तु दृष्ट्वा राजानमग्रतः

வேகமாக பூமியில் விழுந்துகொண்டிருந்த அந்த நதியை அவர் தன் சிரத்தில் தடுத்து வைத்தார்; அதே வேளையில் முன்னே அரசனைப் பார்த்து.

Verse 36

धमनीसंततं क्षीणं क्षुधया व्याकुलेन्द्रियम् / अनेन तोषितश्चाहं नद्यर्थं पूर्वमेव तु

பசியால் கலங்கிய இந்திரியங்களும், நரம்புகள் வரை சோர்ந்த உடலும்—இதனால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; நதிக்காக நான் முன்பே அருள்புரிந்திருந்தேன்.

Verse 37

बुद्धास्य वरदानं च कोपं नियतवांस्तु सः / ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा धारय स्वर्णदीमिति

புத்தாவுக்கு அளித்த வரத்தை நினைத்து அவர் கோபத்தை அடக்கினார்; பிரம்மாவின் வாக்கைக் கேட்டு—‘ஸ்வர்ணதீயைத் தாங்கு’—என்று ஏற்றார்.

Verse 38

ततो विसर्जयामास संरुद्धां स्वेन तेजसा / नदीं भगीरथस्यार्थे तपसोग्रेण तोषितः

அப்போது தன் தேஜஸால் அடக்கி வைத்திருந்த அந்த நதியை அவர் விடுவித்தார்; பகீரதனின் பொருட்டு, அவன் கடும் தவத்தால் திருப்தியடைந்து.

Verse 39

ततो विसृज्यमानायाः स्रोत स्तत्सप्तधा गतम् / तिस्रः प्ताचीमिमुखं प्रतीचीं तिस्र एव तु

அப்போது ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த நதியின் நீரோட்டம் ஏழு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தது; மூன்று கிழக்குமுகமாகவும், மூன்று மேற்குத் திசையாகவும் சென்றன।

Verse 40

नद्याः स्रोतस्तु गङ्गायाः प्रत्यपद्यत सप्तधा / नलिनी ह्लादिनी चैव पावनी चैव प्राच्यगाः

கங்கையின் நீரோட்டம் ஏழாகப் பிரிந்தது; நலினி, ஹ்லாதினி, பாவனி எனும் மூன்று ஓடைகள் கிழக்குத் திசையில் ஓடின।

Verse 41

सीता चक्षुश्च सिन्धुश्च प्रतीचीन्दिशमास्थिताः / सप्तमी त्वन्वगात्तासां दक्षिणेन भगीरथम्

சீதா, சக்ஷு, சிந்து ஆகிய மூன்று ஓடைகள் மேற்குத் திசையில் நிலைபெற்றன; ஏழாவது ஓடை அவற்றின் தெற்குப் பக்கமாகப் பகீரதனைத் தொடர்ந்து சென்றது।

Verse 42

तस्माद्भागीरथी या सा प्रविष्टा लवणोदधिम् / सप्तैता भावयन्तीदं हिमाह्वं वर्षमेव तु

ஆகையால் உப்புக் கடலில் புகுந்த அந்தப் பகீரதி ஓடையுடன், இவ்வேழு ஓடைகளும் ‘ஹிம’ என அழைக்கப்படும் இந்த வர்ஷப் பகுதியைத் தூய்மையாக்கி வளப்படுத்துகின்றன।

Verse 43

प्रसूताः सप्त नद्यस्ताः शुभा बिन्दु सरोद्भवाः / नानादेशान्प्लावयन्त्यो मलेच्छप्रायास्तु सर्वशः

பிந்து சரோவரத்திலிருந்து அந்த ஏழு மங்கள நதிகள் பிறந்தன; அவை பல நாடுகளை நீரால் நிரப்பி, எங்கும் ம்லேச்சர் மிகுந்த பகுதிகளிலும் பரவின।

Verse 44

उपगच्छन्ति ताः सर्वा यतो वर्षति वासवः / शिलीन्ध्रान्कुन्त लांश्चीनान्बर्बरान्यवनाध्रकान्

வாசவன் (இந்திரன்) மழை பொழியும் இடத்திற்கே அவை அனைத்தும் சென்று சேரும்—சிலீந்திரர், குந்தலர், சீனர், பர்பரர், யவனாத்ரகர் நாடுகளை நனைத்தவாறு।

Verse 45

पुष्कराश्च कुलिन्दांश्च अचोंलद्विचराश्च ये / कृत्वा त्रिधा सिंहवन्तं सीतागात्पश्चिमोद धिम्

புஷ்கரர், குலிந்தர், மேலும் அசோல-த்விசரர் எனப்படுவோர்—சிம்ஹவந்த மலைையை மூன்று பிரவாகங்களாகப் பிரித்து, சீதை மேற்குக் கடலை அடைந்தாள்।

Verse 46

अथ चीनमरूंश्चैव तालांश्च मसमूलिकान् / भद्रास्तुषारांल्लाम्याकान्बाह्लवान्पारटान्खशान्

பின்னர் சீன-மரு, தாலர், மசமூலிகர்; பத்ரர், துஷாரர், லாம்யகர், பாஹ்லவர், பாரடர், கஷர்—இந்நாடுகளின்பாலும் அது பாய்ந்தது।

Verse 47

एताञ्जनपदां श्चक्षुः प्रावयन्ती गतोदधिम् / दरदांश्च सकाश्मीरान् गान्धरान् रौरसान् कुहान्

இந்நாடுகளை கண்பார்வைபோல் நனைத்தவாறு அது கடலை அடைந்தது; மேலும் தரதர், காஷ்மீரர், காந்தாரர், ரௌரசர், குஹர் நாடுகளையும் கடந்தது।

Verse 48

शिवशैलानिन्द्रपदान्वसतीश्च विसर्जमान् / सैन्धवान्रन्ध्रकरकाञ्छमठाभीररोहकान्

சிவசைலம், இந்திரபதம், மேலும் குடியிருப்புப் பகுதிகளைத் தாண்டிச் சென்று; சைந்தவர், ரந்த்ரகரகர், சமடர், ஆபீரர், ரோஹகர் நாடுகளையும் அடைந்தது।

Verse 49

शुनासुखांश्चोर्द्धमरून्सिन्धुरेतान्निषेवते / गन्धर्वकिन्नरान्यक्षान्रक्षोविद्याधरोरगान्

கங்கை சுனாசுகம், ஊர்த்வமரு, சிந்து முதலிய நாடுகளையும், மேலும் கந்தர்வர், கின்னரர், யக்ஷர், ராக்ஷசர், வித்யாதரர், நாகர் ஆகியோரின் வாசஸ்தலங்களையும் அணைந்து புனிதப்படுத்துகிறது.

Verse 50

कलापग्रामकांश्चैव पारदांस्तद्गणान् खशान् / किरातांश्चपुलिन्दांश्च कुरून् सभरतानपि

அவள் கலாபகிராமகர், பாரதர் மற்றும் அவர்களின் கூட்டம், கஷர், கிராதர், புலிந்தர், மேலும் குரு மற்றும் பரதர் ஆகியோரையும் புனிதப்படுத்துகிறாள்.

Verse 51

पञ्चालान्काशिमत्स्यां श्च मगधाङ्गांस्तथैव च / सुह्मोत्तरांश्च वङ्गांश्च ताम्रलिप्तांस्तथैव च

அவள் பாஞ்சாலம், காசி, மத்ஸ்யம், மகதம், அங்கம்; அதுபோல சுஹ்மோத்தரம், வங்கம், தாம்ரலிப்தம் ஆகிய அனைத்தையும் புனிதப்படுத்துகிறாள்.

Verse 52

एताञ्जनपदान्मान्यान्गङ्गा भावयते शुभान् / ततः प्रतिहता विन्ध्यात्प्रविष्टा लवणोदधिम्

இந்த மதிப்பிற்குரிய நாடுகளை கங்கை மங்களமாக்கி புனிதப்படுத்துகிறாள்; பின்னர் விந்திய மலையால் தடுக்கப்பட்டு, உப்புக் கடலான சமுத்திரத்தில் புகுந்தாள்.

Verse 53

ततश्च ह्लादिनी पुण्य प्राचीमभिमुखा ययौ / प्रावयन्त्युपभागांश्च नैषधांश्च त्रिगर्त कान्

பின்னர் புண்ணியமிகு ஹ்லாதினி கிழக்கை நோக்கிச் சென்றாள்; உபபாகம், நைஷதம், திரிகர்த்தம் ஆகிய நாடுகளையும் புனிதப்படுத்தி ஓடினாள்.

Verse 54

धीवरानृषिकांश्चैव तथा नीलमुखानपि / केकरानौष्टकर्णांश्च किरातानपि चैव हि

அவள் தீவரர், ருஷிகர், நீலமுகர் ஆகியோரைவும், கேகரர், ஓஷ்டகர்ணர் மற்றும் கிராதரையும் கூடக் கண்டாள்.

Verse 55

कालोदरान्विवर्णाश्च कुमारान्स्वर्णभूमिकान् / आमण्डलं समुद्रस्य तिरोभूतांश्च पूर्वतः

அவள் காலோதரர், விவர்ணர், ஸ்வர்ணபூமியின் குமாரர்களையும் கண்டாள்; மேலும் கடலின் ஆமண்டலம் கிழக்கில் மறைந்திருந்ததையும் அறிந்தாள்.

Verse 56

ततस्तु पावनी चापि प्राचीमेव दिशं ययौ / सुपथान्पावयं तीह त्विन्द्रद्युम्नसरोपि च

பின்னர் பாவனியும் கிழக்குத் திசைக்கே சென்றாள்; அங்கே சுபாதங்களைப் புனிதப்படுத்தி, இந்திரத்யும்ன சரோவரத்தையும் புனிதமாக்கினாள்.

Verse 57

तथा खरपथांश्चैव वेत्रशङ्कुपथानपि / मध्यतोजानकिमथो कुथप्रावरणान्ययौ

அவள் கரபதங்களையும் வேத்ரசங்குபதங்களையும் புனிதப்படுத்தினாள்; பின்னர் நடுவில் ஜானகி மற்றும் குதப்ராவரண நாடுகளுக்குச் சென்றாள்.

Verse 58

इन्द्रद्वीप समुद्रं तु प्रविष्टां लवणोदधिम् / ततस्तु नलिनी प्रायात् प्राचीमाशां जवेन तु

இந்திரத்வீப சமுத்திரத்தில் நுழைந்து அவள் லவணோததியை அடைந்தாள்; பின்னர் நலினி வேகமாக கிழக்குத் திசை நோக்கிச் சென்றாள்.

Verse 59

तोमरान्भावयन्तीह हंसमार्गान्सहैहयान् / पूर्वन्देशांश्च सेवन्ती भित्त्वा सा बहुधागिरीन्

அவள் இங்கே தோமரதாரர்களை ஊக்குவித்து, ஹைஹயர்களுடன் ஹம்ஸமார்க்கங்களைப் பின்பற்றி, கிழக்குத் தேசங்களைச் சென்று, பல மலைகளைத் துளைத்து முன்னே சென்றாள்।

Verse 60

कर्णप्रावरणान्प्राप्य संगत्या श्वमुखानपि / सिकतापर्वतमरुं गत्वा विद्याधरान्ययौ

கர்ணப்ராவரண நாட்டை அடைந்து, கூட்டத்துடன் ஶ்வமுகர்களையும் உடன் கொண்டு, சிகதாபர்வதத்தின் மருபூமிக்குச் சென்று வித்யாதரர்களிடம் சென்றாள்।

Verse 61

नगमण्डलमध्येन प्रविष्टा लवणोदधिम् / तासां नद्युपनद्यश्च शतशो ऽथ सहस्रशः

மலைமண்டலத்தின் நடுவாகச் சென்று அவர்கள் உப்புக் கடலில் புகுந்தனர்; அவர்களுடைய நதிகளும் துணைநதிகளும் நூற்றுக்கணக்காகவும் பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும் இருந்தன।

Verse 62

उपगच्छन्ति ताः सर्वा यतो वर्षति वासवः / वक्वौकसायास्तीरे तु वनं सुरभि विश्रुतम्

அவை அனைத்தும் வாசவன் (இந்திரன்) மழை பொழியும் இடத்தையே அடைகின்றன; வக்வௌகஸா நதிக்கரையில் ‘ஸுரபி’ எனப் புகழ்பெற்ற வனம் உள்ளது।

Verse 63

हिरण्यशृङ्गे वसति विद्वान्कौबेरको वशी / यज्ञोपेतश्च सुमहानमितौजाः सुविक्रमः

ஹிரண்யஶ்ருங்கத்தில் கௌபேரன் எனும் வசியான ஞானி வாழ்கிறான்; அவன் யஜ்ஞத்துடன் கூடியவன், மிகப் பெருமைமிக்கவன், அளவற்ற ஒளிவலிமையுடையவன், வீரன்।

Verse 64

तत्रत्यैस्तैः परिवृतौ विद्वद्भिर्ब्रह्मराक्षसैः / कुबेरानुचरा ह्येते चत्वारस्तु समाः स्मृताः

அங்கே அவர்கள் பண்டிதமான பிரஹ்மராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டிருந்தனர்; இவர்கள் குபேரனின் அனுசரர்கள், நால்வரும் சமமானவர்கள் என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டது.

Verse 65

एवमेव तु विज्ञेया ऋद्धिः पर्वतवासिनाम् / परस्परेण द्विगुणा धर्मतः कामतोर्ऽथतः

இவ்வாறே மலைவாசிகளின் செழிப்பு அறியப்பட வேண்டும்; அது ஒருவருக்கொருவர் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின்படி இரட்டிப்பாகிறது.

Verse 66

हेमकूटस्य पृष्ठे तु वर्चोवन्नामतः सरः / मनस्विनीप्रभवति तस्माज्ज्योतिष्मती च या

ஹேமகூடத்தின் முதுகுப்புறத்தில் ‘வர்சோவத்’ எனப்படும் ஒரு ஏரி உள்ளது; அதிலிருந்து ‘மனஸ்வினி’ பிறக்கிறது, அதிலிருந்தே ‘ஜ்யோதிஷ்மதி’யும் தோன்றுகிறது.

Verse 67

अवगाढे ह्युभयतः समुद्रौ पूर्वपश्चिमौ / सरो विष्णुपदं नाम निषधे पर्वतोत्तमे

கிழக்கு, மேற்கு இருபுறமும் கடல்கள் ஆழமாக உள்ளன; நிஷதம் எனும் சிறந்த மலையில் ‘விஷ்ணுபதம்’ என்ற ஏரி உள்ளது.

Verse 68

तस्माद्द्वयं प्रभवति गान्धर्वी नाकुली च तैः / मेरोः पार्श्वात्प्रभवति ह्रदश्चन्द्रप्रभो महान्

அதிலிருந்து இரண்டு நீரோடைகள் தோன்றுகின்றன—காந்தர்வீ மற்றும் நாகுலீ; மேலும் மேருவின் பக்கத்திலிருந்து ‘சந்திரப்ரப’ எனும் மகத்தான ஏரி உண்டாகிறது.

Verse 69

तत्र जंबूनदी पुण्या यस्या जांबूनदं स्मृतम् / पयोदं तु सरो नीले सुशुभ्रं पुण्डरीकवत्

அங்கே புனிதமான ஜம்பூநதி உள்ளது; அதன் பொன்னை ‘ஜாம்பூநதம்’ என்று கூறுவர். நீல நாட்டில் ‘பயோத’ என்னும் ஏரி, வெண்மைப் புண்டரீகத் தாமரைபோல் ஒளிர்கிறது।

Verse 70

पुण्डरीका पयोदा य तस्मान्नद्यौ विनिर्गते / श्वेतात्प्रवर्त्तते पुण्यं सरयूर्मानसाद्ध्रुवम्

‘புண்டரீகா’ மற்றும் ‘பயோதா’ என்ற இரு நதிகள் அந்த ஏரியிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன. வெண்சரோவரத்திலிருந்து புனித சரயூ நதி, மானஸத்திலிருந்து உறுதியாகப் பாய்கிறது।

Verse 71

ज्योत्स्ना च मृगाकामा च तस्माद्द्वे संबभूवतुः / सरः कुरुषु विख्यातं पद्ममीनद्विजाकुलम्

‘ஜ்யோத்ஸ்னா’ மற்றும் ‘ம்ருகாகாமா’ என்ற இரு நதிகள் அங்கிருந்து தோன்றின. குருநாட்டில் புகழ்பெற்ற ஒரு ஏரி உள்ளது; அது தாமரைகள், மீன்கள், பறவைகள் நிறைந்தது।

Verse 72

रुद्रकान्तमिति ख्यातं निर्मितं तद्भवेन तु / अन्ये चाप्यत्र विख्याताः पद्मामीनद्विजाकुलाः

அந்த ஏரி ‘ருத்ரகாந்தம்’ என்று புகழ்பெற்றது; அதன் தோற்றத்தாலேயே அது உருவாக்கப்பட்டது. இங்கே இன்னும் பல புகழ்பெற்ற ஏரிகள் உள்ளன; அவை தாமரை, மீன், பறவைகளால் நிரம்பியவை।

Verse 73

नाम्ना ह्रदा जया नाम द्वादशोदधिसन्निभाः / तेभ्यः शान्ता य माध्वी च द्वे नद्यौ संबभूवतुः

‘ஜயா’ என்ற பெயருடைய பன்னிரண்டு ஹ்ரதங்கள் உள்ளன; அவை கடல்போல் பரந்தவை. அவற்றிலிருந்து ‘சாந்தா’ மற்றும் ‘மாத்வீ’ என்ற இரு நதிகள் தோன்றின।

Verse 74

यानि किंपुरुषाद्यानि तेषु देवो न वर्षति / उद्भिदान्युदकान्यत्र प्रवहन्ति सरिद्वराः

கிம்புருஷ முதலிய நாடுகளில் தேவன் (மேகம்) மழை பொழியாது; அங்கே தாவரங்களில் இருந்து தோன்றும் நீர்கள் ஓடி, சிறந்த நதிகள் பாய்கின்றன।

Verse 75

ऋषभो दुन्दुभिश्चैव धूम्नश्च सुमहागिरिः / पूर्वायता महापर्वा निमग्ना लवणाभसि

ரிஷபம், துந்துபி, தூம்னம் எனும் மிகப் பெரிய மலைகள் கிழக்குத் திசை நோக்கி நீண்டு, உப்புக் கடலில் மூழ்கின.

Verse 76

चन्द्रः काकस्तथा द्रोणः सुमहान्तः शिलोच्चयाः / उदग्याता उदीच्यान्ता अवगाढा महोदधिम्

சந்திரம், காகம், த்ரோணம் எனும் மிகப் பெரிய பாறைமலைகள் வடதிசை நோக்கி நீண்டு, பேர்கடலில் மூழ்கின.

Verse 77

सोमकश्च वराहश्च नारदश्च महीधरः / प्रतीच्यामायतास्ते वै प्रविष्टा लवणोदधिम

சோமகம், வராகம், நாரதம் எனும் மலைகள் மேற்குத் திசை நோக்கி நீண்டு, உப்புக் கடலில் புகுந்தன.

Verse 78

चक्रो बलाहकश्चैव मैनाको यश्च पर्वतः / आयतास्ते महाशैलाः समुद्रं दक्षिणं प्रति

சக்கரம், பலாகம், மைநாகம் எனும் மகா மலைகள் தெற்குக் கடலை நோக்கி நீண்டன.

Verse 79

चक्रमैनाकयोर्मध्य विदिशं दक्षिणां प्रति / तत्र संवर्त्तको नाम सो ऽग्निः पिबति तज्जलम्

சக்கிரமும் மைநாகமும் இடையில், தென் திசை நோக்கி, அங்கே ‘ஸம்வர்த்தக’ எனும் அக்னி அந்த நீரைப் பருகுகிறது।

Verse 80

नाम्ना समुद्रवासस्तु और्वःस वडवामुखः / द्वादशैते प्रविष्टा हि पर्वता लवणोदधिम्

‘சமுத்ரவாச’ எனப் பெயர்பெற்ற அவுர்வச வடவாமுகன்; இந்தப் பன்னிரண்டு மலைகளும் உப்புக் கடலில் புகுந்தன.

Verse 81

महेन्द्रभयवित्रस्ताः पक्षच्छे दभयात्पुरा / यदेतद्दृश्यते चन्द्रे श्वेते कृष्णशशाकृति

முன்னொரு காலத்தில் மகேந்திரன் என்ற அச்சத்தாலும், இறக்கைகள் வெட்டப்படும் பயத்தாலும், வெண்சந்திரனில் காணப்படும் கரிய முயல் வடிவம் அதுவே.

Verse 82

भारतस्य तु वर्षस्य भेदास्ते नव कीर्त्तिताः / इहोदितस्य दृश्यन्ते यथान्ये ऽन्यत्र चोदिते

பாரதவர்ஷத்தின் அந்த ஒன்பது பிரிவுகள் கூறப்பட்டன; இங்கே உரைக்கப்பட்டவை எவ்வாறு காணப்படுகின்றனவோ, அவ்வாறே பிற இடங்களில் பிறவையும் உரைக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 83

उत्तरोत्तरमेतेषां वर्षमुद्दिश्यते गुणैः / आरोग्यायुः प्रमाणानां धर्मतः कामतोर्ऽथतः

இந்த வர்ஷங்கள் ஒவ்வொன்றும் மேல்மேல் உயர்ந்த குணங்களால் சுட்டப்படுகின்றன—ஆரோக்கியம், ஆயுள் அளவு, மேலும் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின் நிறைவேற்றம் படி.

Verse 84

समन्वितानि भूतानि पुण्यैरेतैस्तु भागशः / वसंति नानाजातीनि तेषु वर्षेषु तानि वै / इत्येषा धारयन्तीदं पृथ्वी विश्वं जगत्स्थितम्

இந்தப் புண்ணியப் பங்குகளால் இணைந்த எல்லா உயிர்களும் தத்தம் பங்கின்படி அந்த அந்த வருஷங்களில் வாழ்கின்றன; அங்கே பல்வேறு ஜாதிகள் குடியிருக்கின்றன. இவ்விதமே பூமி நிலைத்த உலகம்-விசுவத்தைத் தாங்குகிறது.