Adhyaya 43
Bhārgava-Stuti and Kṛṣṇa’s Vara (Devotional Hymn and Boon to the Bhargava)
இந்த अध्यாயத்தில் வசிஷ்டர் அரசருக்கு நீதிபோதனையாகக் கதையை உரைக்கிறார். ப்ருகுவம்சத்தார்/ஜாமதக்ன்ய ராமன் கைகூப்பி எழுந்து உயர்ந்த ஸ்துதியைச் செய்கிறான்; அதில் போற்றப்படும் பரத்தத்துவம் நிர்விசேஷமும் விசேஷவத்தும், அத்வயமாயிருந்தும் த்வைதமாகத் தோன்றுவதும், நிர்குணமாயிருந்தும் சகுணாத்மனாக வெளிப்படுவதுமென கூறப்படுகிறது. பின்னர் அதே தத்துவம் குண-வெளிப்பாடு, கால–எண் ஒழுங்கு, மற்றும் அனைத்துலகக் காரணம் (சகலபவநிதான) என விளக்கப்படுகிறது. பக்தி தெளிவாக—ராதை சிருஷ்டி–ஸ்திதி–லயங்களில் பக்தியின் அச்சாகப் போற்றப்படுகிறாள்; கிருஷ்ணன் ராதையுடன் அன்பு-லீலையில் வெளிப்படும், அனைத்திலும் நிறைந்த சச்சிதானந்தமாக வணங்கப்படுகிறார். ஸ்துதி முடிவில் ரோமாஞ்சமும் தத்துவபோதமும் ஏற்பட்டதாக வசிஷ்டர் கூறுகிறார். பின்னர் கிருஷ்ணன் கருணையுடன் ப்ருகுவம்சத்தாரை ‘சித்த’ என அறிவித்து முன் வரங்களை உறுதிப்படுத்தி, தர்மமாக—துன்புற்றோர்க்கு இரக்கம், யோகப் பயிற்சி, பகைவரை அடக்கம்/நிக்ரஹம்—என்று விதிக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते द्विचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४२// वसिष्ठ उवाच एवं सुस्निग्धचित्तेषु तेषु तिष्ठत्सु भूपते / भवान्युत्संगतो रामः समुत्थाय कृताजलिः
இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில்… நாற்பத்தி இரண்டாம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—அரசே, அவர்கள் அனைவரும் அன்பு நிறைந்த மனத்துடன் அங்கே நின்றிருந்தபோது, பவானியின் மடியில் இருந்து ராமன் எழுந்து கைகூப்பி நின்றான்.
Verse 2
तुष्टाव प्रयतो भूत्वा निर्विशेष विशेषवत् / अद्वयं द्वैतमापन्नं निर्गुणं सगुणात्मकम्
அவன் கட்டுப்பாட்டுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்தான்—நிர்விசேஷனாக இருந்தும் விசேஷ ரூபமாய் விளங்குபவனை; அத்வயனாக இருந்தும் த்வைதமாகத் தோன்றுபவனை; நிர்குணனாக இருந்தும் சகுண ரூபமுடையவனை.
Verse 3
राम उवाच प्रकृतिविकृतिजातं विश्वमेतद्विधातुं मम कियदनुभातं वैभवं तत्प्रमातुम् / अविदिततनुनामाभीष्टवस्त्वेकधामाभवदथ भव भामा पातु मां पूर्णकामा
ராமன் கூறினான்—பிரகృతి, விக்ருதி ஆகியவற்றால் பிறந்த இவ்வுலகத்தை அமைப்பதில் என் வைபவம் எவ்வளவு என்பதை யார் அளக்க முடியும்? உருவமும் நாமமும் அறியப்படாதவள், வேண்டிய பொருள்களின் ஒரே தாமம் ஆன பூர்ணகாமா பாமா (தேவி) என்னைக் காக்கட்டும்.
Verse 4
प्रकटितगुणाभानं कालसंख्याविधानं सकलभवनिदानं कीर्त्यते यत्प्रधानम् / तदिह निखिलतातः संबभूवोक्षपातः कृतकृतकनिपातः पातु मामद्य मातः
குணங்களின் ஒளி வெளிப்பட்டதும், காலமும் எண்ணிக்கையும் விதியாக அமைந்ததும், எல்லா உலகங்களுக்கும் காரணமானதும்—அதையே ‘பிரதானம்’ என்று போற்றுவர். அம்மையே! அதுவே இங்கு அனைத்தின் மூலமாக வெளிப்பட்டது; நிறைவேற்றியவனாய் அது இன்று என்னைக் காக்கட்டும்.
Verse 5
दनुजकुलविनाशीलेखपाताविनाशी प्रथमकुलविकाशी सर्वविद्याप्रकाशी / प्रसभरचितकाशी भक्तदत्ताखिलाशीरवतु विजितपाशी मांसदा षण्मुखाशी
தனுஜக் குலத்தை அழிப்பவள், அழிவின் எழுத்தை நீக்குபவள்; ஆதிக் குலத்தை மலரச் செய்பவள், எல்லா கல்விகளையும் ஒளிரச் செய்பவள். வேகமாய் காசியை அமைத்தவள், பக்தர்க்கு எல்லா ஆசீர்வாதமும் அளிப்பவள்—பாசங்களை வென்றவள், ஷண்முகி, மாம்ஸதா (தேவி) என்னைக் காக்கட்டும்.
Verse 6
हरनिकट निवासी कृष्णसेवाविलासी प्रणतजनविभासी गोपकन्याप्रहासी / हरकृतबहुमानो गोपिकेशैकतानो विदितबहुविधानो जायतां कीर्तिहा नौ
ஹரிக்கு அருகில் வாசிப்பவன், கிருஷ்ண சேவையில் மகிழ்வவன்; சரணடைந்தோருக்கு ஒளி தருபவன், கோபக் கன்னியருடன் நகைச்சுவை விளையாடுபவன். ஹரியால் பெருமை பெற்றவன், கோபிகேசனில் ஒருமுகமாக நிலைத்தவன், பலவிதமாகப் புகழ்பெற்றவன்—அந்த கீர்த்திஹா எங்களுக்கு நன்மை தருக.
Verse 7
प्रभुनियतमाना यो नुन्नभक्तान्तरायो त्दृतदुरितनिकायो ज्ञानदातापरायोः / सकलगुणगरिष्ठो राधिकाङ्केनिविष्टो मम कृतमपराधं क्षन्तुमर्हत्वगाधम्
பிரபுவின் கட்டளையில் நிலைத்தவன், பக்தரின் தடைகளை அகற்றியவன், பாவக் கூட்டத்தைத் தாங்கி (அகற்றி) விட்டவன், ஞானம் அளிப்பதில் பரம ஆர்வமுள்ளவன். எல்லா குணங்களிலும் சிறந்தவன், ராதிகையின் மடியில் அமர்ந்தவன்—என் செய்த ஆழ்ந்த அபராதத்தை மன்னிக்கத் தகுதியானவனாக இருப்பானாக.
Verse 8
या राधा जगदुद्भवस्थितिलयेष्वाराध्यते वा जनैः शब्दं बोधयतीशवक्त्रंविगलत्प्रेमामृतास्वादनम् / रासेशी रसिकेश्वरी रमणत्दृन्निष्ठानिजानन्दिनी नेत्री सा परिपातु मामवनतं राधेति य कीर्त्यते
உலகின் தோற்றம்-நிலை-லயம் ஆகியவற்றில் மக்களால் ஆராதிக்கப்படும் அந்த ராதை, ஈசன் வாய் வழி வழியும் பிரேமாமிர்தத்தின் சுவையை சொல் மூலம் உணர்த்துகிறாள். ராசத்தின் அரசி, ரசிகர்களின் ஈஸ்வரி, பிரியனின் பார்வையில் நிலைத்தவள், தன் ஆனந்தத்தின் வழிகாட்டி—‘ராதை’ எனப் போற்றப்படும் அவள், சரணடைந்த என்னை காப்பாளாக।
Verse 9
यस्या गर्भसमुद्भवो ह्यतिविराड्यस्यांशभूतो विराट् यन्नाभ्यंबुरुहोद्भवेन विधिनैकान्तोपदिष्टेन वै सृष्टं सर्वमिदं चराचरमयं विश्वं च यद्रोमसु ब्रह्माण्डानि विभान्ति तस्य जननी शश्वत्प्रसन्नास्तु सा
அவளின் கருப்பையில் இருந்து அதிவிராட் தோன்றினான்; விராட் அவளின் அங்கமே. அவளின் நாபிக் கமலத்தில் பிறந்த விதாதா, தனித்த உபதேசம் பெற்று இந்தச் சராசர உலகமெங்கும் படைத்தான். அவளின் ரோமங்களில் பிரம்மாண்டங்கள் ஒளிர்கின்றன—அந்த பரம்பொருளின் தாய் ஆகிய அவள் என்றும் பிரசன்னமாக இருப்பாளாக।
Verse 10
पायाद्यः स चराचरस्य जगतो व्यापी विभुः सच्चिदानन्दाब्धिः प्रकटस्थितो विलसति प्रेमान्धया राधया / कृष्णः पूर्णतमो ममोपरि दयाक्लिन्नान्तरः स्तात्सदा येनाहं सुकृती भवामि च भवाम्यानन्दलीनान्तरः
சராசர உலகமெங்கும் பரவி நிற்கும் வல்லமைமிகு விபு, சச்சிதானந்தத்தின் கடல், வெளிப்பட்டு பிரேமத்தில் மயங்கிய ராதையுடன் விளையாடுகிறான். அந்தப் பரிபூர்ணமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எப்போதும் என்மேல் கருணையால் உருகிய உள்ளத்துடன் இருப்பானாக; அதனால் நான் புண்ணியவானாகி, உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தில் லயிப்பேனாக।
Verse 11
वसिष्ठ उवाच स्तुत्वैवं जामदग्न्यस्तु विरराम ह तत्परम् / विज्ञाताखिलतत्त्वार्थो हृष्टरोमा कृतार्थवत्
வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) அதில் நிலைத்து நிறுத்தினார். எல்லாத் தத்துவங்களின் பொருளையும் அறிந்து, அவருக்கு ரோமாஞ்சம் எழுந்தது; கৃতார்த்தன் போல ஆனார்।
Verse 12
अथोवाच प्रसन्नात्मा कृष्णः कमललोचनः / भार्गवं प्रणतं भक्त्या कृपापात्रं पुरस्थितम्
அப்போது பிரசன்னமான உள்ளத்துடன் தாமரை கண்களையுடைய கிருஷ்ணன், முன் நின்று பக்தியால் வணங்கிய பார்கவனை (பரசுராமரை)—கருணைக்குப் பாத்திரமான அவரை—நோக்கி உரைத்தான்।
Verse 13
कृष्म उवाच सिद्धो ऽसि भार्गवेन्द्र त्वं प्रसादान्मम संप्रतम् / अद्य प्रभृति वत्सास्मिंल्लोके श्रेष्ठतमो भव
கிருஷ்மன் கூறினார்—ஓ பார்கவகுலத் தலைவா! என் அருளால் நீ இப்போது सिद्धன் ஆனாய். இன்றுமுதல், வத்சா, இவ்வுலகில் நீ மிகச் சிறந்தவன் ஆகுக।
Verse 14
तुभ्यं वरो मया दत्तः पुरा विष्णुपदाश्रमे / तत्सर्वं क्रमतो भाव्यं समा बह्वीस्त्वया विभो
முன்னொரு காலத்தில் விஷ்ணுபத ஆசிரமத்தில் நான் உனக்குக் கொடுத்த வரம் அனைத்தும் படிப்படியாக நிறைவேறும். ஓ விபோ, நீ பல ஆண்டுகள் கழித்துள்ளாய்।
Verse 15
दया विधेया दीनेषु श्रेय उत्तममिच्छता / योगश्च सादनीयो वै शत्रूणां निग्रहस्तथा
உயர்ந்த நன்மையை விரும்புபவன் ஏழைகளுக்கு கருணை செய்ய வேண்டும். யோகத்தைச் சாதிக்க வேண்டும்; அதுபோல பகைவர்களை அடக்கவும் வேண்டும்।
Verse 16
त्वत्समो नास्ति लोके ऽस्मिंस्तेजसा च बलेन च / ज्ञानेन यशसा वापि सर्वश्रेष्ठतमो भवान्
இவ்வுலகில் ஒளிமிகு வீரத்திலும் வலிமையிலும் உனக்கு இணை யாரும் இல்லை. ஞானத்திலும் புகழிலும் நீயே அனைத்திலும் மிகச் சிறந்தவன்।
Verse 17
अथ स्वगृहमासाद्य पित्रोः शुश्रूषणं कुरु / तपश्चर यथाकालं तेन सिद्धिः करस्थिता
பின்னர் உன் இல்லம் சென்று பெற்றோருக்கு பணிவிடை செய். காலத்திற்கேற்ற தபம் செய்; அதனால் सिद्धி உன் கையில் நிலைத்திருக்கும்।
Verse 18
राधोत्संगात्समुत्थाप्य गणेशं राधिकेश्वरः / आलिङ्ग्य गाढं रासेण मैत्रीं तस्य चकार ह
ராதையின் மடியில் இருந்து கணேசனை எழுப்பி, ராதிகேசுவரன் ராசபாவத்துடன் உறுதியாக அணைத்து, அவனுடன் நட்பை ஏற்படுத்தினார்।
Verse 19
अथोभावपि संप्रीतौ तदा रामगणेश्वरौ / कृष्णाज्ञया महाभागौ बभूवतुररिन्दम
அப்போது ராமனும் கணேசுவரனும் இருவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; கிருஷ்ணனின் ஆணையால், ஓ பகைஅடக்குநனே, அவர்கள் இருவரும் பெரும் பாக்கியமுடையவர்களாயினர்।
Verse 20
एतस्मिन्नन्तरे देवी राधा कृष्णप्रिया सती / उभाभ्यां च वरं प्रादात्प्रसन्नास्या मुदान्विता
அந்நேரத்தில் கிருஷ்ணபிரியையான சதீ தேவியான ராதை, மகிழ்ச்சி நிறைந்த முகத்துடன் அந்த இருவருக்கும் வரம் அளித்தாள்।
Verse 21
राधोवाच / सर्वस्य जगतो वन्द्यौ दुराधर्षौं प्रियावहौ / मद्भक्तौ च विशेषेण भवन्तौ भवतां सुतौ
ராதை கூறினாள்—நீங்கள் இருவரும் உலகமெங்கும் வணங்கத்தக்கவர்கள், வெல்லமுடியாதவர்கள், அன்பை அளிப்பவர்கள்; குறிப்பாக நீங்கள் என் பக்தர்கள், மேலும் நீங்கள் என் புதல்வர்கள்.
Verse 22
भवतोर्नाम चौच्चार्य यत्कार्यं यः समारभेत् / सिद्धिं प्रयातु ततसर्वं मत्प्रसादाद्धि तस्य तु
உங்கள் இருவரின் நாமங்களையும் உச்சரித்து யார் எந்தச் செயலைத் தொடங்கினாலும், அது அனைத்தும் என் அருளால் நிச்சயமாக நிறைவேறட்டும்।
Verse 23
अथोवाच जगन्माता भवानी भववल्लभा / वत्स राम प्रसन्नाहं तुभ्यं कं प्रददे वरम् / तं प्रब्रूहि महाभाग भयं त्यक्त्वा सुदूरतः / राम उवाच जन्मान्त रसहस्रेषु येषुयेषु व्रजाम्यहम्
அப்போது உலகமாதா பவானி, பவனின் பிரியாள், கூறினாள்— “வத்ஸ ராமா, நான் प्रसன்னம்; உனக்கு எந்த வரம் தருவேன்? மகாபாகா, பயத்தைத் தூரம் விட்டு சொல்லு.” ராமன் சொன்னான்— “ஆயிரம் பிறவிகளின் இடையே, நான் எந்த எந்த யோனிகளில் செல்கிறேனோ…”
Verse 24
कृष्णयोर्भवयोर्भक्तो भविष्यामीति देहि मे / अभेदेन च पश्यामि कृष्णौ चापि भवौ तथा
“கிருஷ்ணனுக்கும் பவனுக்கும் (சிவனுக்கும்) நான் பக்தனாக இருப்பதற்கான வரத்தை எனக்கு அருளுங்கள்; கிருஷ்ணனையும் பவனையும் நான் வேறுபாடின்றி காணுமாறு அருளுங்கள்.”
Verse 25
पार्वत्युवाच एवमस्तु महाभाग भक्तो ऽसि भवकृष्णयोः / चिरञ्जीवी भवाशु त्वं प्रसादान्मम सुव्रत
பார்வதி கூறினாள்— “அப்படியே ஆகுக, மகாபாகா; நீ பவனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் பக்தன். சுவ்ரதா, என் அருளால் நீ விரைவில் சிரஞ்சீவியாக ஆகுக.”
Verse 26
अथोवाच धराधीशः प्रसन्नस्तमुमापतिः / प्रणतं भार्गवेन्द्रं तु वरार्हं जगदीश्वरः
பின்னர் प्रसன்னமான உமாபதி, உலகீசுவரனும் பூமியின் அதிபதியுமானவர், வணங்கிய பார்கவசிரேஷ்டனிடம்— வரத்திற்குத் தகுதியானவனிடம்— கூறினார்.
Verse 27
शिव उवाच रामभक्तो ऽसि मे वत्स यस्ते दत्तो वरो मया / स भविष्यति कार्त्स्येन सत्यमुक्तं न चान्यथा
சிவன் கூறினார்— “வத்ஸா, நீ என் ராமபக்தன்; நான் உனக்குத் தந்த வரம் முழுமையாக நிறைவேறும். இது சத்தியவாக்கு; வேறல்ல.”
Verse 28
अद्यप्रभृति लोके ऽस्मिन् भवतो बलवत्तरः / न को ऽपि भवताद्वत्स तेजस्वी च भवत्परः
இன்றுமுதல் இவ்வுலகில் நீரே மிகப் பலவான்; வத்ஸா, உம்மைப் போலத் தேஜஸ்வியும் உம்மை மிஞ்சியவரும் எவருமில்லை।
Verse 29
वसिष्ठ उवाच अथ कृष्णो ऽप्यनुज्ञाप्य शिवं च नगनन्दिनीम् / गोलोकं प्रययौ युक्तः श्रीदाम्ना चापि राधया
வசிஷ்டர் கூறினார்— அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சிவனையும் நகநந்தினி (பார்வதி)யையும் அனுமதி பெற்று, ஸ்ரீதாமனும் ராதையுமுடன் கூடி கோலோகத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 30
अथ रामो ऽपि धर्मात्मा भवानीं च भवं तथा / संपूज्य चाभिवाद्याथ प्रदक्षिणमुपा क्रमीत्
அப்போது தர்மாத்மா ராமன் பவானியையும் பவனையும் (சிவனையும்) முறையாகப் பூஜித்து வணங்கி, பின்னர் பிரதட்சிணை செய்யத் தொடங்கினான்।
Verse 31
गणेशं कार्त्तिकेयं च नत्वापृच्छ्य च भूपते / अकृतव्रणसंयुक्तो निश्चक्राम गृहान्तरात्
ஓ அரசே, ராமன் கணேசனையும் கார்த்திகேயனையும் வணங்கி விடைபெற்று; எந்தக் காயமும் இன்றி இல்லத்தின் உள்ளிருந்து வெளியே வந்தான்।
Verse 32
निष्क्रम्यमाणो रामस्तु नन्दीश्वरमुखैर्गणैः / नमस्कृतो ययौ राजन्स्वगृहं परया मुदा
அரசே, வெளியேறிக் கொண்டிருந்த ராமனை நந்தீஸ்வர முதலிய கணங்கள் வணங்கின; அவன் பேரானந்தத்துடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।
Frequently Asked Questions
It teaches a nirguṇa–saguṇa reconciliation: the supreme is nondual (advaya) yet can appear as relational duality (dvaita) for devotion, allowing philosophical absoluteness and personal bhakti (especially Rādhā-Kṛṣṇa devotion) to coexist without contradiction.
The stuti references universal causality (the source of all worlds), guṇa-manifestation, and the structuring of reality through kāla and saṅkhyā (time and number), alongside imagery of Virāṭ and lotus-born creation (Brahmā) and the plurality of brahmāṇḍas.
Kṛṣṇa emphasizes compassion toward the distressed (dayā), disciplined cultivation of yoga, and controlled opposition to hostile forces (śatru-nigraha), presenting liberation-oriented insight as inseparable from ethical and social responsibility.